"tumalon" poems - Hello Poetry

Ang tauhang ito ay kung lumisan sa mundo—mananatili na lamang ang mga salita, ngunit walang kahulugan ang buhay o hindi alam ang kahulugan ng buhay. 'Walang pag-iral ang tao sa lipunan hangga't 'di kailangan ng lipunan ang tao.' Ang bulong ng tauhan kasunod ang buntunghininga na nasa kawalan na. Tumigil lamang ang tauhan upang pagmasdan ang kumukurap-kurap na liwanag sa rurok ng poste. 'Kahit anong tatag at tibay nito, kung ang liwanag nito sa rurok ay pawala na—wala rin.' Ang bulong muli ng tauhan sa sarili. Biglang bumuhos ang lakas ng ulan habang pinagmamasdan ng tauhan ang poste. Sa lakas ng lagatik ng ulan, ngumiti lamang ang tauhan. Ngumiti lamang sa kabila ng buhos ng ulan sabay tumawa. Sa mga sandaling iyon nasa kawalan ang tauhan—nasa kawalan ng ngiti—nasa kawalan ng ulan. Umuwi lamang ng may ngiti ang tauhan sa kabila ng buhos ng ulan. Madilim at liblib ang kuwarto ng tauhan katulad na lamang ng damdamin at pag-iisip ng tauhan. Sa pagitan ng bintana't pinto. Kumuha ng lubid at upuan ang tauhan. Inilagay sa pagitan ng bintana't pinto ng liblib na kuwarto ang upuan. Tumungtong ang tauhan habang hawak ang lubid, itinali kung saan dapat itali. Itinali sa sarili—iginapos ang katapusan sa leeg—ipiniid ang mga mata. Tumalon na lamang ang tauhan sa upuan sa pagitan ng bintana't pintuan ng liblib na kuwarto. Pumanaw na lamang ang tauhan ng buhay, ngunit may taning. Sa ganoong paraan, nalaman ng buong lipunan na kabilang sa lipunan ang tauhan. Nalaman muli ng lipunan ang pag-iral ng tauhan, ngunit nang pumanaw na ito. Kabilang na muli ang tauhan sa lipunan, ngunit kabilang sa mga pumanaw.

0

Oct 4, 2018

Oct 4, 2018 at 10:59 AM UTC

liberatovincent

Ang buhay, ngunit may taning

Ang tauhang ito ay kung lumisan sa mundo—mananatili na lamang ang mga salita, ngunit walang kahulugan ang buhay o hindi alam ang kahulugan ng buhay. 'Walang pag-iral ang tao sa lipunan hangga't 'di kailangan ng lipunan ang tao.' Ang bulong ng tauhan kasunod ang buntunghininga na nasa kawalan na. Tumigil lamang ang tauhan upang pagmasdan ang kumukurap-kurap na liwanag sa rurok ng poste. 'Kahit anong tatag at tibay nito, kung ang liwanag nito sa rurok ay pawala na—wala rin.' Ang bulong muli ng tauhan sa sarili. Biglang bumuhos ang lakas ng ulan habang pinagmamasdan ng tauhan ang poste. Sa lakas ng lagatik ng ulan, ngumiti lamang ang tauhan. Ngumiti lamang sa kabila ng buhos ng ulan sabay tumawa. Sa mga sandaling iyon nasa kawalan ang tauhan—nasa kawalan ng ngiti—nasa kawalan ng ulan. Umuwi lamang ng may ngiti ang tauhan sa kabila ng buhos ng ulan. Madilim at liblib ang kuwarto ng tauhan katulad na lamang ng damdamin at pag-iisip ng tauhan. Sa pagitan ng bintana't pinto. Kumuha ng lubid at upuan ang tauhan. Inilagay sa pagitan ng bintana't pinto ng liblib na kuwarto ang upuan. Tumungtong ang tauhan habang hawak ang lubid, itinali kung saan dapat itali. Itinali sa sarili—iginapos ang katapusan sa leeg—ipiniid ang mga mata. Tumalon na lamang ang tauhan sa upuan sa pagitan ng bintana't pintuan ng liblib na kuwarto. Pumanaw na lamang ang tauhan ng buhay, ngunit may taning. Sa ganoong paraan, nalaman ng buong lipunan na kabilang sa lipunan ang tauhan. Nalaman muli ng lipunan ang pag-iral ng tauhan, ngunit nang pumanaw na ito. Kabilang na muli ang tauhan sa lipunan, ngunit kabilang sa mga pumanaw.

5

Isang babae ang sumakay sa V. Mapa Maikli ang buhok at kayumanggi Nakapulang T-shirt at maikling shorts Tsinelas na plastic ay may takong Ang jeep ay mahaba, bago at maingay Balahaw nito ang malakas na tugtugin Ang barker ay mala trenta maging ang driver Kung umasta ay tinedyer Ang musika ay hindi musika 'Pagkat hindi lahat ng sinulat ay babasahin Ni musika ang lahat ng tugtugin Hindi musika kundi basura Ang babae ay sumabay sa saliw ng tugtog Kumanta nang may emosyon Walang hiyang ikinampay ang kamay At winasiwas ang yapos na sako Hindi pa siya nagbabayad Malamang wala siyang pera Hindi siguro iyon ang dahilan ng tawanan Sa kanya'y marahil may kakulangan Nawala ang nagwawalang kanta At nanahimik rin ang aba Tulala sa kawalan habang may minamantra Bakit kaya kabisado niya ang kanta? Kung mayroon mang makapagsasabi Ano ang nasa isipan ng isang tao Na hindi rin masasabi kung ano Paanong ang pag-unawa'y matatamo? Sila ba talaga ang wala sa katinuan? Kung sila ang ating pinagtatawanan Kung mga mata nila'y walang bahid Pahid ng alinlangan at pagdududa Naririnig din ba niya Sigaw ng barker sa kalsada? Nararamdaman din ba niya Dampi ng tubig ulan Naiisip niya kaya Kung ano ang kinabukasan? Nagmamadali rin ba siyang makauwi Dahil may exam kinabukasan? Bumaba siya sa harap ng arko Tumalon at masayang nagsayaw sa gitna Tinunton ang daan sa Teresa Di namalayang nariyan na siya Sa patutunguhan niya

0

Aug 4, 2016

Aug 4, 2016 at 12:37 PM UTC

AndieBonifacio

Tapenshap

Isang babae ang sumakay sa V. Mapa Maikli ang buhok at kayumanggi Nakapulang T-shirt at maikling shorts Tsinelas na plastic ay may takong Ang jeep ay mahaba, bago at maingay Balahaw nito ang malakas na tugtugin Ang barker ay mala trenta maging ang driver Kung umasta ay tinedyer Ang musika ay hindi musika 'Pagkat hindi lahat ng sinulat ay babasahin Ni musika ang lahat ng tugtugin Hindi musika kundi basura Ang babae ay sumabay sa saliw ng tugtog Kumanta nang may emosyon Walang hiyang ikinampay ang kamay At winasiwas ang yapos na sako Hindi pa siya nagbabayad Malamang wala siyang pera Hindi siguro iyon ang dahilan ng tawanan Sa kanya'y marahil may kakulangan Nawala ang nagwawalang kanta At nanahimik rin ang aba Tulala sa kawalan habang may minamantra Bakit kaya kabisado niya ang kanta? Kung mayroon mang makapagsasabi Ano ang nasa isipan ng isang tao Na hindi rin masasabi kung ano Paanong ang pag-unawa'y matatamo? Sila ba talaga ang wala sa katinuan? Kung sila ang ating pinagtatawanan Kung mga mata nila'y walang bahid Pahid ng alinlangan at pagdududa Naririnig din ba niya Sigaw ng barker sa kalsada? Nararamdaman din ba niya Dampi ng tubig ulan Naiisip niya kaya Kung ano ang kinabukasan? Nagmamadali rin ba siyang makauwi Dahil may exam kinabukasan? Bumaba siya sa harap ng arko Tumalon at masayang nagsayaw sa gitna Tinunton ang daan sa Teresa Di namalayang nariyan na siya Sa patutunguhan niya

45

Nangako ako sayo na poprotektahan kita kahit anong mangyari Nagsinungaling ako Dahil noong araw na pinulikat ka habang nasa gitna ng dagat Na sobrang lalim na hindi mo na makita ang ilalim Hindi kita nasagip Nangako ako sayo na iingatan kita ng di nagdadalawang-isip Nagsinungaling ako Habang naghihingalo ka at humihingi ng saklolo Wala akong nagawa kundi tignan ang paghampas ng mga alon Pinapamukha na bakit ba kasi hindi ako marunong lumangoy Nangako ako sayo na hindi kita papabayaan mag-isa Nagsinungaling ako Hinayaan kita malunod at hatakin pababa ng iba't ibang lamang dagat Hinayaan maubos ang hangin hanggang sa huling hininga Pinanood lumubog ang mga matang kasing ganda ng mga perlas Pasensya ka na at nagsinungaling ako Dahil akala ko matatakasan ko ang sariling anino Pasensya ka na at hindi kita nailigtas Hinayaan ko na may ibang sumagip sayo dahil kung ako 'yon Baka pareho lang tayong lumubog at malagay ka lalo sa panganib Pasensya ka na at lumutang ang mga pangako Na sabay lalanguyin ang lawak ng buhay Sisisirin ang lalim ng ating mga pangarap Sasalubungin ang mga problemang dadaong Iiwasan ang mga dikya na dulot ng nakaraan Kaya patawad dahil ngayon lang napupuno ang pagkukulang Wag ka mag-alala,matututunan ko din tumalon ng walang alinlangan Susubukan maabot ang dagat na tinatahak mo kahit gaano pa ito kaalat Pero sa ngayon, pasensya muna unang nagpakilala ang takot kaysa sa lakas ng loob Pasensya dahil tinangay tayo ng alon palayo sa isa't isa

0

Oct 15, 2016

Oct 15, 2016 at 4:33 AM UTC

kahel

CPR

Nangako ako sayo na poprotektahan kita kahit anong mangyari Nagsinungaling ako Dahil noong araw na pinulikat ka habang nasa gitna ng dagat Na sobrang lalim na hindi mo na makita ang ilalim Hindi kita nasagip Nangako ako sayo na iingatan kita ng di nagdadalawang-isip Nagsinungaling ako Habang naghihingalo ka at humihingi ng saklolo Wala akong nagawa kundi tignan ang paghampas ng mga alon Pinapamukha na bakit ba kasi hindi ako marunong lumangoy Nangako ako sayo na hindi kita papabayaan mag-isa Nagsinungaling ako Hinayaan kita malunod at hatakin pababa ng iba't ibang lamang dagat Hinayaan maubos ang hangin hanggang sa huling hininga Pinanood lumubog ang mga matang kasing ganda ng mga perlas Pasensya ka na at nagsinungaling ako Dahil akala ko matatakasan ko ang sariling anino Pasensya ka na at hindi kita nailigtas Hinayaan ko na may ibang sumagip sayo dahil kung ako 'yon Baka pareho lang tayong lumubog at malagay ka lalo sa panganib Pasensya ka na at lumutang ang mga pangako Na sabay lalanguyin ang lawak ng buhay Sisisirin ang lalim ng ating mga pangarap Sasalubungin ang mga problemang dadaong Iiwasan ang mga dikya na dulot ng nakaraan Kaya patawad dahil ngayon lang napupuno ang pagkukulang Wag ka mag-alala,matututunan ko din tumalon ng walang alinlangan Susubukan maabot ang dagat na tinatahak mo kahit gaano pa ito kaalat Pero sa ngayon, pasensya muna unang nagpakilala ang takot kaysa sa lakas ng loob Pasensya dahil tinangay tayo ng alon palayo sa isa't isa

30

Hindi ka isang pagbibiro dala ng aking ibang katauhan Sapagkat simula't sapul pa man, batid kong mararamdaman ko ang ganitong halimuyak. Nalaman kong awitin ang pinakamalungkot na sonata, Sumayaw ako sa walang saliw at indayog na musika nang parang baliw sa kalsada. Higit sa lahat, nag-agahan, nananghalian, nagmeryenda at naghapunan ako ng luha, kalungkutan, pagdadalamhati at pagsisisi. Ikaw ang dahilan nito, dahil sa pag-ibig na napagtanto ng hungkag na isipan. Noong mga panahon, wala akong pakialam kung bitayin man ako ng sarili kong kahinaan at panglilimos. Ilang pagkakataon ba ng pagnanakaw ng kasiyahan ang ipinagkasala makasama ka lang? Hinayaan ko ang sarili na tumalon, mahulog, at lumagapak mula sa mataas na bangin gayong batid kong di mo rin naman ako kayang saluin.

0

Mar 2, 2016

Mar 2, 2016 at 11:53 PM UTC

someonesomeone

Untitled

Hindi ka isang pagbibiro dala ng aking ibang katauhan Sapagkat simula't sapul pa man, batid kong mararamdaman ko ang ganitong halimuyak. Nalaman kong awitin ang pinakamalungkot na sonata, Sumayaw ako sa walang saliw at indayog na musika nang parang baliw sa kalsada. Higit sa lahat, nag-agahan, nananghalian, nagmeryenda at naghapunan ako ng luha, kalungkutan, pagdadalamhati at pagsisisi. Ikaw ang dahilan nito, dahil sa pag-ibig na napagtanto ng hungkag na isipan. Noong mga panahon, wala akong pakialam kung bitayin man ako ng sarili kong kahinaan at panglilimos. Ilang pagkakataon ba ng pagnanakaw ng kasiyahan ang ipinagkasala makasama ka lang? Hinayaan ko ang sarili na tumalon, mahulog, at lumagapak mula sa mataas na bangin gayong batid kong di mo rin naman ako kayang saluin.

20

Oo ginawa mo na ang lahat Binigay mo ang higit pa sa nararapat Bumangon, tumakbo at tumalon ka na Nagkandasubsob at nagkadapa-dapa ka pa Tumawid ng bundok at ng mga karagatan Ikaw ay nalunod at nasaktan Nagsunog ng kilay, at kinalimutan ang tulog Hinarap mo lahat at ikaw ay nagpabugbog Ginawa mo ang lahat ng makakaya mo Ngunit ikaw ay nabigo Masakit, oo! Walang duda yan Lalo na kung nalahat na ang iyong kakayahan Nakakalugmo at nakakadusa Nakakaiyak at nakakawalang pag-asa Parang pinagsukloban ng langit at lupa Parang pinagkaitan ng lahat ng mga tala Mahirap! Masakit! Oo alam ko Pero hindi pa ito ang huli o dulo Maniwala ka sakin, mahirap pero kakayanin Masakit pero hindi imposibleng gawin Kung kelan nakasuka ka na ng dugo Tangina! Ngayon ka pa ba susuko?

0

Jun 20, 2016

Jun 20, 2016 at 8:10 AM UTC

Stitch

Ngayon Pa?

Oo ginawa mo na ang lahat Binigay mo ang higit pa sa nararapat Bumangon, tumakbo at tumalon ka na Nagkandasubsob at nagkadapa-dapa ka pa Tumawid ng bundok at ng mga karagatan Ikaw ay nalunod at nasaktan Nagsunog ng kilay, at kinalimutan ang tulog Hinarap mo lahat at ikaw ay nagpabugbog Ginawa mo ang lahat ng makakaya mo Ngunit ikaw ay nabigo Masakit, oo! Walang duda yan Lalo na kung nalahat na ang iyong kakayahan Nakakalugmo at nakakadusa Nakakaiyak at nakakawalang pag-asa Parang pinagsukloban ng langit at lupa Parang pinagkaitan ng lahat ng mga tala Mahirap! Masakit! Oo alam ko Pero hindi pa ito ang huli o dulo Maniwala ka sakin, mahirap pero kakayanin Masakit pero hindi imposibleng gawin Kung kelan nakasuka ka na ng dugo Tangina! Ngayon ka pa ba susuko?

22

Gustuhin ko mang makipagsapalaran Sa mga letrang nakalutang sa himpapawid Ay binabalot ako ng pagtatantya Kung ito na ba ang tamang oras Para kunin ang aking panulat At iguhit ang silakbo ng aking damdamin. Humihinto ang mga oras sa bawat pag-uusig At tinitimbang ko pa rin Ang mga barkong pumapagitna sa akin. Nais kong kumawala at lumisan na lamang Ngunit ang aking pagpapaalam Ay mas magdudulot lamang ng dilim. Gusto kong maniwala na ang solusyon Ay sa pagitan ng mga iginuhit na linya Ngunit ang aking puso'y nagtataglay ng apoy Na maaaring makasunog sa mga barkong ito. Hindi ko mapigilan ang nagniningas sa aking kaloob-looban At ang boses na mas lalo pang lumalakas Kasabay ng pagtambol ng aking hininga. Gusto Nitong tupukin ang lahat At sakupin ang bawat naglalayag Sa kani-kanilang mga direksyon. Pumikit ako at tumalon sa karagatan ng aking imahinasyon – Imahinasyong masasabi kong tunay na engkwentro. Patuloy kong nilalaban ang mga ugat sa aking mga braso Na sa bawat pulso ng aking pagkatao'y Pilit na kumikitil sa aking pagpapasya Na mas sumisid pa sa mas malalim. Napahinto ako sa aking pagpupumiglas Pagkat narinig ko ang tinig na nagsasabing, "Manatili ka lamang," At ako'y kusang sumabay sa ritmo ng Tinig na iyon At unti-unti kong nasilayan na naglaho na Ang mga agiw sa aking mga mata At kusa ko nang nararamdamang Mas kaya ko nang huminga sa mas malalim pa. Ito ang aking hantungan, Ito ang sinasabi kong liwanag. Ito ang aking kapanatagan, At sa Kanya ang aking lilim ng kaliwanagan.

0

Aug 10, 2021

Aug 10, 2021 at 10:58 PM UTC

psalmiseta

Lalim at Lilim

Gustuhin ko mang makipagsapalaran Sa mga letrang nakalutang sa himpapawid Ay binabalot ako ng pagtatantya Kung ito na ba ang tamang oras Para kunin ang aking panulat At iguhit ang silakbo ng aking damdamin. Humihinto ang mga oras sa bawat pag-uusig At tinitimbang ko pa rin Ang mga barkong pumapagitna sa akin. Nais kong kumawala at lumisan na lamang Ngunit ang aking pagpapaalam Ay mas magdudulot lamang ng dilim. Gusto kong maniwala na ang solusyon Ay sa pagitan ng mga iginuhit na linya Ngunit ang aking puso'y nagtataglay ng apoy Na maaaring makasunog sa mga barkong ito. Hindi ko mapigilan ang nagniningas sa aking kaloob-looban At ang boses na mas lalo pang lumalakas Kasabay ng pagtambol ng aking hininga. Gusto Nitong tupukin ang lahat At sakupin ang bawat naglalayag Sa kani-kanilang mga direksyon. Pumikit ako at tumalon sa karagatan ng aking imahinasyon – Imahinasyong masasabi kong tunay na engkwentro. Patuloy kong nilalaban ang mga ugat sa aking mga braso Na sa bawat pulso ng aking pagkatao'y Pilit na kumikitil sa aking pagpapasya Na mas sumisid pa sa mas malalim. Napahinto ako sa aking pagpupumiglas Pagkat narinig ko ang tinig na nagsasabing, "Manatili ka lamang," At ako'y kusang sumabay sa ritmo ng Tinig na iyon At unti-unti kong nasilayan na naglaho na Ang mga agiw sa aking mga mata At kusa ko nang nararamdamang Mas kaya ko nang huminga sa mas malalim pa. Ito ang aking hantungan, Ito ang sinasabi kong liwanag. Ito ang aking kapanatagan, At sa Kanya ang aking lilim ng kaliwanagan.

40

Sigurado na akong hindi na ako yung batang iyon. Marupok, madaling masaktan at iyakin, pagdating sayo. Hindi na ako yung batang gabi-gabing tumatambay sa may bintana, kahit na pinapapak na ng lamok, nagtyatyaga paring hintayin ang tawag mo, umaasang marinig muli ang boses mo bago matulog. Sigurado na akong hindi na ako yung batang nasasaktan pag sinabi **** ayaw mo na, dahil wala rin naman tayong patutunguhan, hindi na ako yung batang halos tumalon sa tawa pag bigla ka ulit nagparamdam, hindi na ako yung batang hinanahanp ka pag nasasaktan, hindi na ako yung batang gustong magsumbong pag inaaway na ako ng boung mundo yung gustong gustong magsabi na masaya ang araw ko, yung batang malulungkot pag binabalewala mo, hindi na ako yung batang yun. Hindi na ako. Yung batang nangarap na makasama ka, na makasama kang pagmasdan ang kagandahan ng buwan sa gabi na pinilit bilangin ang mga bituin kahit alam nating imposible. Hindi na ako yung batang tinatangay ng bawat pagkanta, yung batang tatalon basta sabihin mo, hindi narin ako yung batang gusto paggising ikaw ang katabi, yung batang simpleng lambing mo lang abot tenga na yung mga ngiti. Hindi na rin ako yung batang palaging hinihintay ang pagsasabi mo ng ‘iloveyou’, kasi sa salitang iyon nakokompleto na ako Hindi na ako yung batang puro pangalan mo lang ang bukambibig o ang libangan ay isipin at panaginipan ka gabi gabi, hindi na ako yung batang nababasa lang ang pangalan mo napapangiti na ako. Hindi na ako yung batang saiyo lang umikot ang mundo, ang batang sinubukang maging kung sino ang pinapangarap mo. Hindi na ako yung batang umasa na sana mahalin mo rin ng totoo. Hindi na ako yung batang iyon. Hindi na po!

0

Oct 4, 2018

Oct 4, 2018 at 8:06 PM UTC

"STOP THE CAR!" hindi siya nakatingin sa akin nang mga sandaling iyon. "Please, Amira! Makinig ka naman sa akin. Please?" patuloy pa rin ako sa pagmamaneho ng sasakyan habang nagmamakaawa sa kaniya na pakinggan ako. "At ano pa ba ang kailangan kong marinig sa iyo, Auther? Sawang-sawa na ako! Stop the car!" hindi ko siya pinakinggan. Ramdam na namin ng mga oras na iyon ang biglang pagbuhos ng ulan at kakaibang ihip ng hangin. "Hindi kita susundin hangga't hindi mo ako pinapakinggan, Amira. Please!" at dahil mapilit ako, ipinagpatuloy ko ang pagmamaneho pero bigla niyang hinawakan ang manibela. "Mababangga tayo sa ginagawa mo, Amira." "Kung ito lamang din ang paraan para sundin mo ako ay gagawin ko!" Nakipag-agawan na siya sa manibela sa akin, kaya nagpagewang-gewang ito. Pilit kong kinokontrol ang kamay niya. Inihaharang ko ang aking kanang kamay dahil inaabot niya ang manibela habang ang aking kaliwa ay sinusubukang iayos ang takbo ng sasakyan. At dahil madulas ang kalsada dahil sa ulan at patuloy si Amira sa pag-aagaw sa manibela, sa kaniya na lamang natuon ang aking paningin. Hindi namin namalayan ang pagdaan ng isang malaking truck na ilang metro na lamang ang layo sa amin. Nagmadali akong iliko ang sasakyan upang hindi kami mabangga ngunit hindi ko inasahang dederetsi kami sa bangin. Inapakan ko ang preno nang ilang beses pero mukhang nawalan yata ng preno. Bago tuluyang tumalon sa bangin ang sinasakyan namin ay agad kong hinila ang kamay ni Amira. Hindi ko na hinawakan ang manibela dahil nawala na rin naman ng preno ito. Mahigipit ko na lamang niyakap ang babaeng mahal ko. Damang-dama ko ang malakas na pintig ng kaniyang puso at hindi na rin mapakali ang isipan ko sa nangyari kaya naibulong ko na lamang ang mga katagang kanina ko pa sana sinabi sa kaniya. "Humihingi ako ng kapatawaran sa nagawa ko, Amira. Hindi ko sinadyang malaman mo ang katotohanan tungkol sa totoo kong pagkata--na bakla ako. Kahit na hindi mo alam ang buong kwento, ninanais ko pa ring sabihin sa iyo na kahit bakla ako ay naging tapat naman ako sa iyo. Ikaw lang ang babaeng una at minahal ko sa buong buhay ko. Mawala man tayong dalawa ngayon ay masaya akong mayakap ka at masabi sa iyo ang mga katagang--mahal na mahal na mahal kita, Amira." Matapos kong sabihin iyon ay naramdaman ko ang mahigpit na yakap niya sa akin. Doon na rin namin naramdaman ang paggulong-gulong ng sasakyan pababa. Hindi ko siya binibitawan kahit pa pareho naming napapakinggan sa loob ang unang tatlong linya sa liriko ng kantang Passengers Seats ni Stephen Speaks. I look at her and have to smile As we go driving for a while Her hair blowing in the open window of my car Sa huling paggulong ng sasakyan ay nasa ibabaw ko na si Amira at muli naming niyakap nang mahigpit ang isa't isa hanggang sa isang matulis na bagay ang tumusok sa likurang bahagi ng aking puso na tumagos sa puso ng pinakamamahal kong si Amira.

0

Jul 9, 2018

Jul 9, 2018 at 3:02 AM UTC

eugene

Passengers Seat

"STOP THE CAR!" hindi siya nakatingin sa akin nang mga sandaling iyon. "Please, Amira! Makinig ka naman sa akin. Please?" patuloy pa rin ako sa pagmamaneho ng sasakyan habang nagmamakaawa sa kaniya na pakinggan ako. "At ano pa ba ang kailangan kong marinig sa iyo, Auther? Sawang-sawa na ako! Stop the car!" hindi ko siya pinakinggan. Ramdam na namin ng mga oras na iyon ang biglang pagbuhos ng ulan at kakaibang ihip ng hangin. "Hindi kita susundin hangga't hindi mo ako pinapakinggan, Amira. Please!" at dahil mapilit ako, ipinagpatuloy ko ang pagmamaneho pero bigla niyang hinawakan ang manibela. "Mababangga tayo sa ginagawa mo, Amira." "Kung ito lamang din ang paraan para sundin mo ako ay gagawin ko!" Nakipag-agawan na siya sa manibela sa akin, kaya nagpagewang-gewang ito. Pilit kong kinokontrol ang kamay niya. Inihaharang ko ang aking kanang kamay dahil inaabot niya ang manibela habang ang aking kaliwa ay sinusubukang iayos ang takbo ng sasakyan. At dahil madulas ang kalsada dahil sa ulan at patuloy si Amira sa pag-aagaw sa manibela, sa kaniya na lamang natuon ang aking paningin. Hindi namin namalayan ang pagdaan ng isang malaking truck na ilang metro na lamang ang layo sa amin. Nagmadali akong iliko ang sasakyan upang hindi kami mabangga ngunit hindi ko inasahang dederetsi kami sa bangin. Inapakan ko ang preno nang ilang beses pero mukhang nawalan yata ng preno. Bago tuluyang tumalon sa bangin ang sinasakyan namin ay agad kong hinila ang kamay ni Amira. Hindi ko na hinawakan ang manibela dahil nawala na rin naman ng preno ito. Mahigipit ko na lamang niyakap ang babaeng mahal ko. Damang-dama ko ang malakas na pintig ng kaniyang puso at hindi na rin mapakali ang isipan ko sa nangyari kaya naibulong ko na lamang ang mga katagang kanina ko pa sana sinabi sa kaniya. "Humihingi ako ng kapatawaran sa nagawa ko, Amira. Hindi ko sinadyang malaman mo ang katotohanan tungkol sa totoo kong pagkata--na bakla ako. Kahit na hindi mo alam ang buong kwento, ninanais ko pa ring sabihin sa iyo na kahit bakla ako ay naging tapat naman ako sa iyo. Ikaw lang ang babaeng una at minahal ko sa buong buhay ko. Mawala man tayong dalawa ngayon ay masaya akong mayakap ka at masabi sa iyo ang mga katagang--mahal na mahal na mahal kita, Amira." Matapos kong sabihin iyon ay naramdaman ko ang mahigpit na yakap niya sa akin. Doon na rin namin naramdaman ang paggulong-gulong ng sasakyan pababa. Hindi ko siya binibitawan kahit pa pareho naming napapakinggan sa loob ang unang tatlong linya sa liriko ng kantang Passengers Seats ni Stephen Speaks. I look at her and have to smile As we go driving for a while Her hair blowing in the open window of my car Sa huling paggulong ng sasakyan ay nasa ibabaw ko na si Amira at muli naming niyakap nang mahigpit ang isa't isa hanggang sa isang matulis na bagay ang tumusok sa likurang bahagi ng aking puso na tumagos sa puso ng pinakamamahal kong si Amira.

17

Sinabi ko naman sayo Na may abandonment issues ako Na dinaig pa ng pinandidirihan at kinatatakutan kong mga mahahabang bulate Ang takot kong maiwan nalang basta basta Para akong isang turistang naghahandang tumalon sa isang napakataas na bundok Isa isang kinabit ang mga harness sa aking katawan Maingat at ekspertong mga kamay ang siyang naninigurong ligtas ako sa gagawing pagsubok Habang ako'y nanginginig at kinakabahan Pinagpapawisan Ang kamay, noo, paa, batok, likod, ilong at maging ang mga kili-kili Malawak ang paligid at dapat ay maalwan ang paghinga Ngunit ito'y tila kinakapos Sige lang. Kaya ko to. Matatapos din to. Kasama naman kita, hindi ba? Nagpaalala ang guide Ngunit ako'y nag-aabang lang sa sinasabing signal Tanda na magsisimula na ang pagbagsak Ang lakas ng hangin Hindi ba to makaaapekto mamaya sa amin? Pinapwesto kami ng guide 'Pano kapag hindi ko kinaya?' Nagbibilang na siya 'Matatapos ko ba?' Ibaba na nila. 'Hindi na mahalaga. Kasama ko naman siya.' Isa Dalawa Tat-- Teka. Teka. Asa'n ka na?

0

Nov 1, 2017

Nov 1, 2017 at 2:08 AM UTC

AtMidCode

Dagliang Naglaho

Sinabi ko naman sayo Na may abandonment issues ako Na dinaig pa ng pinandidirihan at kinatatakutan kong mga mahahabang bulate Ang takot kong maiwan nalang basta basta Para akong isang turistang naghahandang tumalon sa isang napakataas na bundok Isa isang kinabit ang mga harness sa aking katawan Maingat at ekspertong mga kamay ang siyang naninigurong ligtas ako sa gagawing pagsubok Habang ako'y nanginginig at kinakabahan Pinagpapawisan Ang kamay, noo, paa, batok, likod, ilong at maging ang mga kili-kili Malawak ang paligid at dapat ay maalwan ang paghinga Ngunit ito'y tila kinakapos Sige lang. Kaya ko to. Matatapos din to. Kasama naman kita, hindi ba? Nagpaalala ang guide Ngunit ako'y nag-aabang lang sa sinasabing signal Tanda na magsisimula na ang pagbagsak Ang lakas ng hangin Hindi ba to makaaapekto mamaya sa amin? Pinapwesto kami ng guide 'Pano kapag hindi ko kinaya?' Nagbibilang na siya 'Matatapos ko ba?' Ibaba na nila. 'Hindi na mahalaga. Kasama ko naman siya.' Isa Dalawa Tat-- Teka. Teka. Asa'n ka na?

28

Mali ng sinabi ko ayos lang ako. Habang unti unting kinakain ng kalungkutan ang puso ko. Sa isang madilim na sulok Madalas ako umuupo. Mga anino nagpapalakas Sa imahinasyon ko. Nilalakasan ko ang tugtog sa radyo. Pinipilit mabingi sa mga kantang Nilalabanan ang bulong ng hindi ninyo nakikitang nilalang. Tama na. Tumigil na kayo. Bakit ako. Pinapaalis ko sila. Pero ayaw nila tumahimik. Tapusin mo na. Tumalon ka na. Lagi nila binubulong ang mga salitang yan sa akin. Gising man ako o tulog. Sino ba sila?

0

Feb 3, 2018

Feb 3, 2018 at 1:58 AM UTC

leeannejjang

Sino ba sila?

Mali ng sinabi ko ayos lang ako. Habang unti unting kinakain ng kalungkutan ang puso ko. Sa isang madilim na sulok Madalas ako umuupo. Mga anino nagpapalakas Sa imahinasyon ko. Nilalakasan ko ang tugtog sa radyo. Pinipilit mabingi sa mga kantang Nilalabanan ang bulong ng hindi ninyo nakikitang nilalang. Tama na. Tumigil na kayo. Bakit ako. Pinapaalis ko sila. Pero ayaw nila tumahimik. Tapusin mo na. Tumalon ka na. Lagi nila binubulong ang mga salitang yan sa akin. Gising man ako o tulog. Sino ba sila?

19

Siksik sa kahon Huminto na bagon Ika'y tumalon

0

Jul 17, 2016

Jul 17, 2016 at 10:16 AM UTC

AndieBonifacio

PNR o GOT?

Siksik sa kahon Huminto na bagon Ika'y tumalon

3

munting mga sandali, malalim na kahulugan dahan-dahang pinasok ang puso unti-unting inukit ang pangalan pahihintulutan mo ba? na tumalon sa balon ng iyong mga mata hayaang hawakan, haplusin, yapusin ang nag-aalab na kaluluwa nawa'y iyong marapatin, inuhin, sapagkat pumanaog na itinulak ang sarili, ngayo'y nahuhulog na

0

Apr 21, 2020

Apr 21, 2020 at 9:28 PM UTC

moonymonay

balon

munting mga sandali, malalim na kahulugan dahan-dahang pinasok ang puso unti-unting inukit ang pangalan pahihintulutan mo ba? na tumalon sa balon ng iyong mga mata hayaang hawakan, haplusin, yapusin ang nag-aalab na kaluluwa nawa'y iyong marapatin, inuhin, sapagkat pumanaog na itinulak ang sarili, ngayo'y nahuhulog na

12

Inulo ang bato Nabasag ang bungo Lumukso sa laot Pating humablot Sa bangin tumalon Kalansay umambon Naglaro sa apoy Napaso, tumaghoy Humawak sa kidlat Nalitson ang balat ‘Yan ang napapala Ng tulad kong tanga Dulot ng tadhana O tangi mang likha Maibalik pa kaya Katawang luray na? Diyos lang ang pag-asa Ng tangang buhay pa. -11/24/2011 (Dumarao) *sentimental

0

Aug 24, 2019

Aug 24, 2019 at 9:32 PM UTC

JoRaLG

Pag-asa ng Tanga

Inulo ang bato Nabasag ang bungo Lumukso sa laot Pating humablot Sa bangin tumalon Kalansay umambon Naglaro sa apoy Napaso, tumaghoy Humawak sa kidlat Nalitson ang balat ‘Yan ang napapala Ng tulad kong tanga Dulot ng tadhana O tangi mang likha Maibalik pa kaya Katawang luray na? Diyos lang ang pag-asa Ng tangang buhay pa. -11/24/2011 (Dumarao) *sentimental

21