"nagalit" poems - Hello Poetry

Ako'y mailap Pag si Ina'y kapiling Kung ako'y umasta parang Hindi sya nakikita Parabang sa isip ko'y ako lang Mag-isa Anong mali? Tanong ko sa sarili Anong mali at ganito ako Umasta, Sa harap ni Inay na nagbigay Buhay sa kagaya kong walang Kwenta Pero bakit ba? Gusto ko ba na isilang nya ang Kagaya kong basura na ay wala pang kwenta? Sukdulan na siguro Ang hinanakit ni Ina sa akin Kayat luha nya'y hindi na napigil Ako'y sinumbatan Lahat ng kamalian ko'y Sinambit Sa unang pagkakataon Si Ina ay nagalit Ako'y nagtaka Sa aking nadarama Ang puso ko'y bakit tila sasabog na Sa nakitang luha Na umagus pababa Isang gaya ko Ang nagpaluha sa Kanya O, anung hirap at Sakit pala Ang makitang lumuha Ang Ginang na nagpalaki't umaruga Sa gaya kong walang kwenta Ngayu'y alam kuna Ang damdamin ni Ina Ako ay nangakong Magbabago na, upang damdami'y ni Ina hindi na masaktan pa At brilyante nyang mata'y hindi na tumangis pa Ang mahal kong Ina nasa malayo na Paano na ang pramis ko Tila naging abo na Masakit isiping Pagmamahal ay di naipadama Sa nag-iisa kong Reyna Na nagpahalaga sa kagayakong basura na'y wala pang kwenta Sumilip ang Araw Sa mata kong nakapikit Kahit natakluban na ng luha ang mata Batid kong si Ina'y nasa tagiliran ko pala Nakatayo at nakangiti,may alay na pagmamahal ang brilyante nyang mga mata Hinagkan ko si Nanay Tudo bigay ang dabest kong yakap Sabay dampi ng matamis kong halik sakanyang pisngi Batid ko si Nanay ay nagtaka Tila nagulat pa nga sa bago kung pag-asta Labis akong nasaktan Sa panaginip na handa ng may kapal Tiyak ako'y kanyang sinubok Upang malaman ko na ang halaga ni Nanay ay di lamang sintaas ng bundok Kundi sinlawak din pala dagat Ang mahagkan pala si Nanay Ay Walang kasing sarap Sa haba nang panahon sanay Noon kupa nadanas Ang mayakap si Nanay kahit gaano pa katagal Ay hindi ako magsasawa Ohh,kay saya maranasan ang ganito Ang makapiling si Nanay Buo na ang araw ko Ang pramis ko Nay ay isa lang Mamahalin kita higit pa sa buhay kong taglay basta ba dito kalang at hindi lilisan

0

Apr 26, 2017

Apr 26, 2017 at 2:22 AM UTC

Zuie

Promise ko inay

Ako'y mailap Pag si Ina'y kapiling Kung ako'y umasta parang Hindi sya nakikita Parabang sa isip ko'y ako lang Mag-isa Anong mali? Tanong ko sa sarili Anong mali at ganito ako Umasta, Sa harap ni Inay na nagbigay Buhay sa kagaya kong walang Kwenta Pero bakit ba? Gusto ko ba na isilang nya ang Kagaya kong basura na ay wala pang kwenta? Sukdulan na siguro Ang hinanakit ni Ina sa akin Kayat luha nya'y hindi na napigil Ako'y sinumbatan Lahat ng kamalian ko'y Sinambit Sa unang pagkakataon Si Ina ay nagalit Ako'y nagtaka Sa aking nadarama Ang puso ko'y bakit tila sasabog na Sa nakitang luha Na umagus pababa Isang gaya ko Ang nagpaluha sa Kanya O, anung hirap at Sakit pala Ang makitang lumuha Ang Ginang na nagpalaki't umaruga Sa gaya kong walang kwenta Ngayu'y alam kuna Ang damdamin ni Ina Ako ay nangakong Magbabago na, upang damdami'y ni Ina hindi na masaktan pa At brilyante nyang mata'y hindi na tumangis pa Ang mahal kong Ina nasa malayo na Paano na ang pramis ko Tila naging abo na Masakit isiping Pagmamahal ay di naipadama Sa nag-iisa kong Reyna Na nagpahalaga sa kagayakong basura na'y wala pang kwenta Sumilip ang Araw Sa mata kong nakapikit Kahit natakluban na ng luha ang mata Batid kong si Ina'y nasa tagiliran ko pala Nakatayo at nakangiti,may alay na pagmamahal ang brilyante nyang mga mata Hinagkan ko si Nanay Tudo bigay ang dabest kong yakap Sabay dampi ng matamis kong halik sakanyang pisngi Batid ko si Nanay ay nagtaka Tila nagulat pa nga sa bago kung pag-asta Labis akong nasaktan Sa panaginip na handa ng may kapal Tiyak ako'y kanyang sinubok Upang malaman ko na ang halaga ni Nanay ay di lamang sintaas ng bundok Kundi sinlawak din pala dagat Ang mahagkan pala si Nanay Ay Walang kasing sarap Sa haba nang panahon sanay Noon kupa nadanas Ang mayakap si Nanay kahit gaano pa katagal Ay hindi ako magsasawa Ohh,kay saya maranasan ang ganito Ang makapiling si Nanay Buo na ang araw ko Ang pramis ko Nay ay isa lang Mamahalin kita higit pa sa buhay kong taglay basta ba dito kalang at hindi lilisan

75

Meron akong labing-isang daliri Ilang beses kong binilang noong bata pa ako, sinigurado kung labing-isa nga ba talaga at nagtataka, nagtatanong kung bakit may sobra pang isa. Meron akong labing-isang daliri May kanya-kanya silang mga kwento. Labing-isa, Hindi ko alam kung biyaya ba 'to o sumpa Hindi ko alam kung bakit ako naiiba Hindi ko alam kung paano ko ba 'to itatago sa mga tao Sabi nila, suwerte daw 'to, magiging mapalad daw ang buhay pag-ibig ko, yayaman daw ako. Sabi nila, okay lang daw maging iba Sampu, Nakilala ko ang pagaalinlangan at inggit, Umupo sila sa magkabilang balikat ko, Hindi na sila umalis simula noon, Hindi ko sila pinaalis. Halos buong buhay ko, nanatili ako sa katahimikan, Hindi ako magsasalita hangga't walang kakausap sa akin, Hindi ko itataas ang kamay ko sa klase kahit alam ko ang sagot. Maghihintay ako na tawagin ang pangalan ko, na may pumansin sa akin, Maghihintay na may pupuno ng katahimikan ko. Kung sisiyasatin mo ang utak ko, Mabibingi ka sa dami ng boses na hindi ko napalaya. Nakakulong, sa kani-kanilang mga selda, Kanilang susi ay nawala na, Umaasa na sila'y mahanap at magamit para masabi ang mga dapat nasabi Siyam, Tsaka ko lang nalaman ang halaga ng mga salita, Kung gaano sila katalim, Kung gaano sila katamis, Kung gaano sila kapait. Kung gaano sila nakakapagpabago ng isang tao. Walo, Wala pa ring tumatawag ng pangalan ko. Wala pang pumupuno ng katahimikan. Pito, Hindi ko na alam kung may tatawag pa ba, Kung may makakapuno pa ba, kung ilang salita pa ang makukulong hangga't sa buong katawan ko'y maging selda ng sigaw, pait, inggit, pagmamahal, rason, at galit. Anim, Sinubukan kong unang mag salita, Magkwento tungkol sa buhay ko, sa nararamdaman ko. Pero parang walang nakarinig. Hindi ko alam kung mahina ba boses ko o hindi lang nila ako napansin, o kung pinili ba nilang hindi ako pansinin o kaya wala lang talaga silang **** Simula noon, nakinig na lang ako. Kaya ikaw, oo ikaw na may storya Ikwento mo yung mga naaalala **** nangyari sa'yo noong bata ka pa Yung mga bangungot mo, yung pinakanakakahiyang, pinakamasaya at pinakamalungkot na mga sandali ng buhay mo, yung una **** naramdaman ang kiliti sa puso mo noong naintindihan mo kung ano ang pag-ibig, Ituring mo akong talaarawan mo, Pakawalan mo yung mga salitang tinago mo nang nagalit ka. Iiyak mo sa akin lahat ng luha na hindi mo nailuha nang iniwan ka. Itatago ko 'to sa pagsara mo, at papakinggan kita muli sa pagbukas. Papakinggan kita. Papakinggan kita. Sana pakinggan mo din ako Lima, Nananahimik at nakikinig pa din ako. Apat, Mananahimik na lang ako. Tatlo, Sa katahimikan ko, Nakalimutan ko na kung paano magkwento, Nakalimutan ko na kung paano umiyak Nakalimutan ko na din yata kung paano magsalita. Dalawa, ... Isa, Natuto ako sumulat ng tula, Nakahanap ng makukwentuhan, Naramdaman ang saya nang makatapos ng isang piyesang may parte ng mga salitang nakulong at nakalaya muli. Nagkaroon ako ng matatakbuhan sa katahimikan. Nagbabakasakali na maalala ko ulit kung paano umiyak, kung paano magkwento muli, na may makikinig na sana sa akin. Nagbabakasakaling maalala ko ulit kung paano magsalita. Meron akong labing-isang daliri, Hindi ko pa rin alam kung biyaya pa rin ba 'to o sumpa.

0

May 29, 2016

May 29, 2016 at 2:42 AM UTC

jramos

Labing-Isa

Meron akong labing-isang daliri Ilang beses kong binilang noong bata pa ako, sinigurado kung labing-isa nga ba talaga at nagtataka, nagtatanong kung bakit may sobra pang isa. Meron akong labing-isang daliri May kanya-kanya silang mga kwento. Labing-isa, Hindi ko alam kung biyaya ba 'to o sumpa Hindi ko alam kung bakit ako naiiba Hindi ko alam kung paano ko ba 'to itatago sa mga tao Sabi nila, suwerte daw 'to, magiging mapalad daw ang buhay pag-ibig ko, yayaman daw ako. Sabi nila, okay lang daw maging iba Sampu, Nakilala ko ang pagaalinlangan at inggit, Umupo sila sa magkabilang balikat ko, Hindi na sila umalis simula noon, Hindi ko sila pinaalis. Halos buong buhay ko, nanatili ako sa katahimikan, Hindi ako magsasalita hangga't walang kakausap sa akin, Hindi ko itataas ang kamay ko sa klase kahit alam ko ang sagot. Maghihintay ako na tawagin ang pangalan ko, na may pumansin sa akin, Maghihintay na may pupuno ng katahimikan ko. Kung sisiyasatin mo ang utak ko, Mabibingi ka sa dami ng boses na hindi ko napalaya. Nakakulong, sa kani-kanilang mga selda, Kanilang susi ay nawala na, Umaasa na sila'y mahanap at magamit para masabi ang mga dapat nasabi Siyam, Tsaka ko lang nalaman ang halaga ng mga salita, Kung gaano sila katalim, Kung gaano sila katamis, Kung gaano sila kapait. Kung gaano sila nakakapagpabago ng isang tao. Walo, Wala pa ring tumatawag ng pangalan ko. Wala pang pumupuno ng katahimikan. Pito, Hindi ko na alam kung may tatawag pa ba, Kung may makakapuno pa ba, kung ilang salita pa ang makukulong hangga't sa buong katawan ko'y maging selda ng sigaw, pait, inggit, pagmamahal, rason, at galit. Anim, Sinubukan kong unang mag salita, Magkwento tungkol sa buhay ko, sa nararamdaman ko. Pero parang walang nakarinig. Hindi ko alam kung mahina ba boses ko o hindi lang nila ako napansin, o kung pinili ba nilang hindi ako pansinin o kaya wala lang talaga silang **** Simula noon, nakinig na lang ako. Kaya ikaw, oo ikaw na may storya Ikwento mo yung mga naaalala **** nangyari sa'yo noong bata ka pa Yung mga bangungot mo, yung pinakanakakahiyang, pinakamasaya at pinakamalungkot na mga sandali ng buhay mo, yung una **** naramdaman ang kiliti sa puso mo noong naintindihan mo kung ano ang pag-ibig, Ituring mo akong talaarawan mo, Pakawalan mo yung mga salitang tinago mo nang nagalit ka. Iiyak mo sa akin lahat ng luha na hindi mo nailuha nang iniwan ka. Itatago ko 'to sa pagsara mo, at papakinggan kita muli sa pagbukas. Papakinggan kita. Papakinggan kita. Sana pakinggan mo din ako Lima, Nananahimik at nakikinig pa din ako. Apat, Mananahimik na lang ako. Tatlo, Sa katahimikan ko, Nakalimutan ko na kung paano magkwento, Nakalimutan ko na kung paano umiyak Nakalimutan ko na din yata kung paano magsalita. Dalawa, ... Isa, Natuto ako sumulat ng tula, Nakahanap ng makukwentuhan, Naramdaman ang saya nang makatapos ng isang piyesang may parte ng mga salitang nakulong at nakalaya muli. Nagkaroon ako ng matatakbuhan sa katahimikan. Nagbabakasakali na maalala ko ulit kung paano umiyak, kung paano magkwento muli, na may makikinig na sana sa akin. Nagbabakasakaling maalala ko ulit kung paano magsalita. Meron akong labing-isang daliri, Hindi ko pa rin alam kung biyaya pa rin ba 'to o sumpa.

84

Aking inaninag Itong bughaw na kalangitan Hindi nga ba Parang kailan lamang Nang ako’y kanyang tinalikuran? Napako ang pangako Na ako’y pangangalagaan Luha niya’y umabot Di lamang sa’king talampakan Nalasap ko ito Mapait at ngayo’y nag-ibang anyo Ngayong timplang kape Mula sa mga mata nitong Tila ba kaytayog. Tinangay kami ng malakas na alon Kami’y nagpatangay na lamang Wala akong alam Kundi and makipaglaro Ng tagu-taguan Nakadilat at mulat na mulat sa katotohanan Sakay kami ng pridyeder, Ako at aking ulirang mga kapatid Puno ng pighati’t pangamba Sa uulitin, Ito na lamang ang magagawa ko. Sabi nila, tutulungan nila kami Sabi ng ilan, wala na raw pag-asa Kanino nga ba kami magtitiwala? Kung mismong kalam nga ng sikmura’y Di na mainda? Wala na akong mailuluha pa Pagod na ako sa pagsagwan sa kawalan Wala na ngang pag-asa Wala man lang naiwan sa amin Sana kasama nalang kami Sa mga buhay na nalantang Parang bula Tulad nila Itay at Inay Di sana’y masaya kami Sa kalangitan. Pumikit ako, Habang mahimbing ang paghikbi Ng aking mga kapatid Sana nga may buhay pa. Sinagip nyo kami, Noong una, nagalit pa ako Ayoko sana Kaso wala na rin kaming magawa Sasama na kami Kasama kami sa pagbangon Oo, ngayon ako na’y magtitiwala At ipapasa-Diyos na ang lahat Siya na ang bahala. (11/17/13 @xirlleelang)

0

May 27, 2014

May 27, 2014 at 10:15 PM UTC

psalmiseta

Pridyider

Aking inaninag Itong bughaw na kalangitan Hindi nga ba Parang kailan lamang Nang ako’y kanyang tinalikuran? Napako ang pangako Na ako’y pangangalagaan Luha niya’y umabot Di lamang sa’king talampakan Nalasap ko ito Mapait at ngayo’y nag-ibang anyo Ngayong timplang kape Mula sa mga mata nitong Tila ba kaytayog. Tinangay kami ng malakas na alon Kami’y nagpatangay na lamang Wala akong alam Kundi and makipaglaro Ng tagu-taguan Nakadilat at mulat na mulat sa katotohanan Sakay kami ng pridyeder, Ako at aking ulirang mga kapatid Puno ng pighati’t pangamba Sa uulitin, Ito na lamang ang magagawa ko. Sabi nila, tutulungan nila kami Sabi ng ilan, wala na raw pag-asa Kanino nga ba kami magtitiwala? Kung mismong kalam nga ng sikmura’y Di na mainda? Wala na akong mailuluha pa Pagod na ako sa pagsagwan sa kawalan Wala na ngang pag-asa Wala man lang naiwan sa amin Sana kasama nalang kami Sa mga buhay na nalantang Parang bula Tulad nila Itay at Inay Di sana’y masaya kami Sa kalangitan. Pumikit ako, Habang mahimbing ang paghikbi Ng aking mga kapatid Sana nga may buhay pa. Sinagip nyo kami, Noong una, nagalit pa ako Ayoko sana Kaso wala na rin kaming magawa Sasama na kami Kasama kami sa pagbangon Oo, ngayon ako na’y magtitiwala At ipapasa-Diyos na ang lahat Siya na ang bahala. (11/17/13 @xirlleelang)

54

Nagalit ako sa’yo kasi feeling ko nabigo ako Naghangad lang naman ako ng ikabubuti mo ... Pero choice mo kasi yun kaya wala akong magagawa Kahit pinagpipilitan kong choice ko ang tama ... Ang dami ko rin namang pangugumbinsing ginawa Kaso wala naman akong napala Pabalik na ko, papunta ka palang Pero hindi naman lagi yang makatotohanan Lalo na kung iba yung gusto **** daanan Pero alam mo natutunan ko? Wag ipilit sa iba ang ayaw nila Sa huli kasi pag ginawa ko, Ako lang ang masasaktan ng todo Kaya sige, gamitin mo ang panahon Para hanapin ano ang gusto **** gawin Maging Malaya ka sa pagpili ng daan Wag magpadala sa gusto ng karamihan Wag kang mag-alala napatawad na kita Kita mo nag-uusap na tayo, di ba? Namimiss na nga kita, eh. Pag uuwi ako ng weekday, wala ka. Galingan mo sa trabaho Hindi yan madali, pero sana kayanin mo. Matagal ko ng gustong sulatan ka, Iparating sayo ang nadarama Kaya sana kahit papaano Gumaang ang pakiramdam mo. Na malaman ang nararamdaman ko ... Sa pamamagitan ng liham na ito

0

Nov 30, 2015

Nov 30, 2015 at 12:15 AM UTC

carlyn-tolentino

Namimiss ka na ni ate

Nagalit ako sa’yo kasi feeling ko nabigo ako Naghangad lang naman ako ng ikabubuti mo ... Pero choice mo kasi yun kaya wala akong magagawa Kahit pinagpipilitan kong choice ko ang tama ... Ang dami ko rin namang pangugumbinsing ginawa Kaso wala naman akong napala Pabalik na ko, papunta ka palang Pero hindi naman lagi yang makatotohanan Lalo na kung iba yung gusto **** daanan Pero alam mo natutunan ko? Wag ipilit sa iba ang ayaw nila Sa huli kasi pag ginawa ko, Ako lang ang masasaktan ng todo Kaya sige, gamitin mo ang panahon Para hanapin ano ang gusto **** gawin Maging Malaya ka sa pagpili ng daan Wag magpadala sa gusto ng karamihan Wag kang mag-alala napatawad na kita Kita mo nag-uusap na tayo, di ba? Namimiss na nga kita, eh. Pag uuwi ako ng weekday, wala ka. Galingan mo sa trabaho Hindi yan madali, pero sana kayanin mo. Matagal ko ng gustong sulatan ka, Iparating sayo ang nadarama Kaya sana kahit papaano Gumaang ang pakiramdam mo. Na malaman ang nararamdaman ko ... Sa pamamagitan ng liham na ito

29

Ang totoo 'di tunay na alam, sa kung paanong nito'y paraan, paano ipaparamdam, itong pasasalamat na mula sa puso, na ikaw rin mismo ang humubog at bumuo. Sino ka nga ba sa aking buhay? Anong katangian ang iyong itinataglay? Bakit sa buhay, ika'y mahalaga? Bakit kita kinakailangan sa tuwina? Ako'y 'di mo lamang inilabas sa sinapupunan. Sa akin ika'y nagmahal, nag-aruga, nagbigay ng aral. Sa araw-araw na ika'y nakikita, walang katumbas na saya ang tawagin kang "mama". Kami'y walang kasing palad na mabiyayaan, isang inang maganda, busilak ang kalooban. Sa mga pagkakataon na ika'y nagalit, Ni minsan sa ami'y 'di nagmalupit. Pagod, hirap, sakripisyo, sa ami'y inilalaan, walang pag-aalinlangang, ikaw ang ilaw ng tahanan. O ano ang buhay kung wala ka? Sa amin hatid mo ay labis na ligaya. Di man masabi ang lahat sa munting tula, 'di man ito galing sa dalubhasa, sa ikabuturan ng puso, ito'y nanggaling, para sa isang dakilang inang wala ng niningning.

0

Jul 8, 2014

Jul 8, 2014 at 12:05 PM UTC

imstephdionisio

®Mama

Ang totoo 'di tunay na alam, sa kung paanong nito'y paraan, paano ipaparamdam, itong pasasalamat na mula sa puso, na ikaw rin mismo ang humubog at bumuo. Sino ka nga ba sa aking buhay? Anong katangian ang iyong itinataglay? Bakit sa buhay, ika'y mahalaga? Bakit kita kinakailangan sa tuwina? Ako'y 'di mo lamang inilabas sa sinapupunan. Sa akin ika'y nagmahal, nag-aruga, nagbigay ng aral. Sa araw-araw na ika'y nakikita, walang katumbas na saya ang tawagin kang "mama". Kami'y walang kasing palad na mabiyayaan, isang inang maganda, busilak ang kalooban. Sa mga pagkakataon na ika'y nagalit, Ni minsan sa ami'y 'di nagmalupit. Pagod, hirap, sakripisyo, sa ami'y inilalaan, walang pag-aalinlangang, ikaw ang ilaw ng tahanan. O ano ang buhay kung wala ka? Sa amin hatid mo ay labis na ligaya. Di man masabi ang lahat sa munting tula, 'di man ito galing sa dalubhasa, sa ikabuturan ng puso, ito'y nanggaling, para sa isang dakilang inang wala ng niningning.

24

Sa kumpas ng mga kamay Yaong mapapanood Hihinto ang oras Kasabay ng delubyo Tila nasa sentro ng mata ng bagyo Tangan ang manika na pinatakan ng dugo Isinuob at ang usok na umilanglang ay nakakahilo Malapit na maghating gabi Habang namumula ang buwan Isang salita na lng isasambit iyon Ay ang pangalan Maghahari ang sumpa na di Maglulubay Ngunit sa kahu-huling minuto Ay ang sandali Nang pagkamulat sa kapakanan ng minamahal At di sa pansariling pagkagusto at pag mamay-ari Kapatawaran sa Diyos ay inihiling Nang biglang may kulog at kidlat Kasabay ng malakas na hangin Parang may nagalit Gamunggong patak ng ulan sa pisngi Tila may mabigat na pasanin

0

Jun 27, 2019

Jun 27, 2019 at 8:16 AM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #70

Sa kumpas ng mga kamay Yaong mapapanood Hihinto ang oras Kasabay ng delubyo Tila nasa sentro ng mata ng bagyo Tangan ang manika na pinatakan ng dugo Isinuob at ang usok na umilanglang ay nakakahilo Malapit na maghating gabi Habang namumula ang buwan Isang salita na lng isasambit iyon Ay ang pangalan Maghahari ang sumpa na di Maglulubay Ngunit sa kahu-huling minuto Ay ang sandali Nang pagkamulat sa kapakanan ng minamahal At di sa pansariling pagkagusto at pag mamay-ari Kapatawaran sa Diyos ay inihiling Nang biglang may kulog at kidlat Kasabay ng malakas na hangin Parang may nagalit Gamunggong patak ng ulan sa pisngi Tila may mabigat na pasanin

25

082920 Nagbibilang na lamang ako ng oras Upang ang bukas ay tuluyan nang kumalas At kusang sumabay sa palakpakan Sa entabladong nakatikom sa aking damdamin. Ilang taon nang nakikibaka ang Iyong mga kamay Sa modernong pagkatha at paglikom ng mga salapi. At sa aming hapag-kaina’y ilang ulit na akong tinutukso Ng mga matatamis na panimula sa telebisyon — Na baka sakaling matikman ko rin Ang hain nila sa sarili nilang hapag-kainan. Minsan akong nangulila Buhat sa kawalan nang may mga katanungang, “Sino nga ba ang tama?” Na sa paulit-ulit na pagtatapon ko ng mga ito’y Ang mga ito rin ang sumasampal sa aking pagkatao. Ngunit ang totoo’y: Nilimot ko na ang mga katanungang iyon Hindi ako sumabay sa agos ng galit Na bumabawi sa aking paghinga Na tila ba ako’y pagod na At gusto ko na lamang manahimik mag-isa. Nais kong sambiting Hindi ako nagalit nang minsan mo kaming pinagtaksilan, Inisip ko na lamang na iba ang latag ng kapalaran — Iba ang laro sa loretang ito At hindi ito madali — Pero ito’y panandalian. Siguro nga — Iniisip **** saan nanggaling ang mga ito Ang mga salitang tila ba hindi ko man lamang pinag-isipan At tuluyan kong binitawan Gaya ng pagbitaw mo para sa amin. Pero gaya ng sambit ko — Hindi ako galit, Hubad ang aking emosyon At umaapaw pa rin ang aking pagpapasalamat Na sa mga oras na ito’y — Hindi mo kami iniwan. Higit pa sa pagpapabatid ko ng pasasalamat sa ito’y, Nais kong ihagis ang aking mga kamay sa langit Na tila ba higit pa sa nagagalak ang pakiramdam Ang aking puso’y tiyak na ang grasyang alay ng Langit Ang gumawad sa akin ng kalayaan. Malaya akong piliin ang saya kesa sa galit, Na parang paghihimay ng mga butil ng buhangin, Parang imposible, di ba? Pero naging posible At wala na akong maihain pa Kundi ang umaapaw kong pusong Ginawang Malaya ng Maykapal. Lubos ang aking pagsamba, Salamat Ama. Salamat sa dalawa kong ama at Ama.

0

Aug 29, 2020

Aug 29, 2020 at 1:08 AM UTC

psalmiseta

Ama

082920 Nagbibilang na lamang ako ng oras Upang ang bukas ay tuluyan nang kumalas At kusang sumabay sa palakpakan Sa entabladong nakatikom sa aking damdamin. Ilang taon nang nakikibaka ang Iyong mga kamay Sa modernong pagkatha at paglikom ng mga salapi. At sa aming hapag-kaina’y ilang ulit na akong tinutukso Ng mga matatamis na panimula sa telebisyon — Na baka sakaling matikman ko rin Ang hain nila sa sarili nilang hapag-kainan. Minsan akong nangulila Buhat sa kawalan nang may mga katanungang, “Sino nga ba ang tama?” Na sa paulit-ulit na pagtatapon ko ng mga ito’y Ang mga ito rin ang sumasampal sa aking pagkatao. Ngunit ang totoo’y: Nilimot ko na ang mga katanungang iyon Hindi ako sumabay sa agos ng galit Na bumabawi sa aking paghinga Na tila ba ako’y pagod na At gusto ko na lamang manahimik mag-isa. Nais kong sambiting Hindi ako nagalit nang minsan mo kaming pinagtaksilan, Inisip ko na lamang na iba ang latag ng kapalaran — Iba ang laro sa loretang ito At hindi ito madali — Pero ito’y panandalian. Siguro nga — Iniisip **** saan nanggaling ang mga ito Ang mga salitang tila ba hindi ko man lamang pinag-isipan At tuluyan kong binitawan Gaya ng pagbitaw mo para sa amin. Pero gaya ng sambit ko — Hindi ako galit, Hubad ang aking emosyon At umaapaw pa rin ang aking pagpapasalamat Na sa mga oras na ito’y — Hindi mo kami iniwan. Higit pa sa pagpapabatid ko ng pasasalamat sa ito’y, Nais kong ihagis ang aking mga kamay sa langit Na tila ba higit pa sa nagagalak ang pakiramdam Ang aking puso’y tiyak na ang grasyang alay ng Langit Ang gumawad sa akin ng kalayaan. Malaya akong piliin ang saya kesa sa galit, Na parang paghihimay ng mga butil ng buhangin, Parang imposible, di ba? Pero naging posible At wala na akong maihain pa Kundi ang umaapaw kong pusong Ginawang Malaya ng Maykapal. Lubos ang aking pagsamba, Salamat Ama. Salamat sa dalawa kong ama at Ama.

54