"mahinang" poems - Hello Poetry

saan nga ba nagmula ang aking masamang balak Kung kapupulotan ng aral o kapupulutan ng alak Anong kahahantungan nitong simpleng inuman Sa sobrang kalasingan katabi na ang naging pulutan Papel na madaling mapunit madali ring nagliliyab Kanyang Damdaming malupit madali ring nagaalab Nang nakipaglaro ako ng apoy lahat biglang nalaglag Ang abo sa mga panaghoy dali daling pinagpag Saplot ng mahinang katawan lahat natupok dahil sa init Pusong may kapahangasan Naging marupok sa labis na galit Ngayon alam ko na kung bakit di masaya kumain ng magisa Dahil ang luto ng Diyos sinta pinagsasalonan para lang sa dalwa. Patawarin ako ng aking mga magulang, inay at itay Pagkat di ko namalayang nasusunog na pala ang aming bahay

0

Sep 29, 2018

Sep 29, 2018 at 2:54 AM UTC

august28

Laro Sa Apoy

saan nga ba nagmula ang aking masamang balak Kung kapupulotan ng aral o kapupulutan ng alak Anong kahahantungan nitong simpleng inuman Sa sobrang kalasingan katabi na ang naging pulutan Papel na madaling mapunit madali ring nagliliyab Kanyang Damdaming malupit madali ring nagaalab Nang nakipaglaro ako ng apoy lahat biglang nalaglag Ang abo sa mga panaghoy dali daling pinagpag Saplot ng mahinang katawan lahat natupok dahil sa init Pusong may kapahangasan Naging marupok sa labis na galit Ngayon alam ko na kung bakit di masaya kumain ng magisa Dahil ang luto ng Diyos sinta pinagsasalonan para lang sa dalwa. Patawarin ako ng aking mga magulang, inay at itay Pagkat di ko namalayang nasusunog na pala ang aming bahay

14

Araw Akala ko ikaw na yung mundo ko Akala ko ikaw na yung araw at gabi ko araw lang pla kita Araw nag bibigay liwanag sa daang madilim salamat naging liwanag kita binigyan mo ko ng pag asa lumigaya Pero malayo ka hinabol kita sinundan kita tinakbo ko kahit mainit pa nag papaltos ang paa tumagatak ang pawis ng parang lawa okay lang kase binigyan moko ng pag asa para sumaya Pawis na tumatagaktak na parang nota humihimig ng maganda sinasabe sa aking tengga na malapit kana Binilisan ang takbo para mahabol kita walang pake kahit maka bangga subalit akoy nadapa sugat ang nag silbing sakit na nadama Sinusundan ang liwanag na nag sasabing may pag asa pa Umiitim nako pero bat ang layo kopa dumidilim na nawawalan na ako ng pag asa baket oras na para na umalis kana baket ngayon pa Baket sa oras na madilim staka ka mawawala Kay langgan kita baket sa oras na madilim ako dun kapa nawala Pano ko makikita yung daan kung wala ka diko kaya pag wala ka nahihirpan ako sa dilim ilawan moko para makita ka Gusto kitang kalimutan gumawa ako ng paraan para lubayan nag umbrella para maiwasan ang sinag mo pero nahihirapan ako diko pala kaya kalimutan ka Pero baket hanggang ngayon hinahanap hanap ko paren yung araw ko kung saan iikot ang mundo ko yung parang kulang yung mundo pag wala yun araw ko Kaya siguro hinahanap ko pa yung taong nag papaliwang sa madilim kong mundo yung nag papainit sa nan lalamig kong minuto segundo Naalala ko di pala hindi kita mundo kase nasa mundon kita ikaw yung nag papa ikot ng oras ko sa buong buhay ko nag babalanse sa wordwide ko Sa mundo mo ako si buwan yung palihim **** na sulyapan magandang umaga ako nga pala si buwan yung simpleng mahinang ilaw na laging na diyan sa tabi tabi mo lang Magandang tanghale ako nga pala si buwan yung hindi kayang mag paliwanag ng daigdig sa kalawakan pero pangako lagi kang sasamahan kahit sa kadiliman pangako magandang gabi ang madadatnan Ang pag ikot ng araw sa mundo ko ang pag ikot ko sa mundo mo ay habang buhay ng mananatile Magandang gabe ako yung buwan na pipiliting biygan ilaw ang madilim **** daan ako yung buwan nag bibigay panaginip maging masaya ka lng ako ang mamanatiling ilaw mo sa gabi para pag gising mo safe ka lng Tandaan mo ako yung buwan na bibigyan ilaw sa paligid mo buwan na laging bibigay buhay sa gabi mo bibigay ningning sa mga mata tandaan mo buwan ako dimo nako maales sa mundo mo

0

May 30, 2019

May 30, 2019 at 2:08 PM UTC

Jdavidreyes007

Araw

Araw Akala ko ikaw na yung mundo ko Akala ko ikaw na yung araw at gabi ko araw lang pla kita Araw nag bibigay liwanag sa daang madilim salamat naging liwanag kita binigyan mo ko ng pag asa lumigaya Pero malayo ka hinabol kita sinundan kita tinakbo ko kahit mainit pa nag papaltos ang paa tumagatak ang pawis ng parang lawa okay lang kase binigyan moko ng pag asa para sumaya Pawis na tumatagaktak na parang nota humihimig ng maganda sinasabe sa aking tengga na malapit kana Binilisan ang takbo para mahabol kita walang pake kahit maka bangga subalit akoy nadapa sugat ang nag silbing sakit na nadama Sinusundan ang liwanag na nag sasabing may pag asa pa Umiitim nako pero bat ang layo kopa dumidilim na nawawalan na ako ng pag asa baket oras na para na umalis kana baket ngayon pa Baket sa oras na madilim staka ka mawawala Kay langgan kita baket sa oras na madilim ako dun kapa nawala Pano ko makikita yung daan kung wala ka diko kaya pag wala ka nahihirpan ako sa dilim ilawan moko para makita ka Gusto kitang kalimutan gumawa ako ng paraan para lubayan nag umbrella para maiwasan ang sinag mo pero nahihirapan ako diko pala kaya kalimutan ka Pero baket hanggang ngayon hinahanap hanap ko paren yung araw ko kung saan iikot ang mundo ko yung parang kulang yung mundo pag wala yun araw ko Kaya siguro hinahanap ko pa yung taong nag papaliwang sa madilim kong mundo yung nag papainit sa nan lalamig kong minuto segundo Naalala ko di pala hindi kita mundo kase nasa mundon kita ikaw yung nag papa ikot ng oras ko sa buong buhay ko nag babalanse sa wordwide ko Sa mundo mo ako si buwan yung palihim **** na sulyapan magandang umaga ako nga pala si buwan yung simpleng mahinang ilaw na laging na diyan sa tabi tabi mo lang Magandang tanghale ako nga pala si buwan yung hindi kayang mag paliwanag ng daigdig sa kalawakan pero pangako lagi kang sasamahan kahit sa kadiliman pangako magandang gabi ang madadatnan Ang pag ikot ng araw sa mundo ko ang pag ikot ko sa mundo mo ay habang buhay ng mananatile Magandang gabe ako yung buwan na pipiliting biygan ilaw ang madilim **** daan ako yung buwan nag bibigay panaginip maging masaya ka lng ako ang mamanatiling ilaw mo sa gabi para pag gising mo safe ka lng Tandaan mo ako yung buwan na bibigyan ilaw sa paligid mo buwan na laging bibigay buhay sa gabi mo bibigay ningning sa mga mata tandaan mo buwan ako dimo nako maales sa mundo mo

21

Mga buto ay nagsilbing haligi sa binubuo niyang panaginip marupok ito at bibigay sa mahinang balakid Tahimik nang naunsyami Labing nakadikit, dila'y nakaipit Bigkasin ang salita sa simula niyang wika Sa letra na naguguluhan din Papipiliting ibibigkas Takot ay bumubulusok sa inaping pangungusap Parang ilusyon, ang paggawa ay ang pagkaroon ng kahit maliit na kabuuan ng loob na hanap ay tagumpay Pero sa paglubog ng araw nagmistulang delusyon Ang mga paa habang humahakbang Panoorin hanggang sa pumanaw sa liwanag, may anino Tingnan ang lilim, lumalakad nang pa-urong Ganyan ang mundo Ikulong na at igapos Sa likod ng matiwasay na paggalaw ay may lihim na naka-agapay Ang maitim na misteryo na nakangiti Ulap na sumasayaw, bungad at gayak ng unang ngisi ng umaga Isabay ang halimuyak sa monasteryo ng prinsesang nagagalak Ang dalangin na nagawi sa hangin Kumpisal ng pag-ibig Kaluluwa ng kasiyahan ng musmusing pipit

0

Dec 2, 2018

Dec 2, 2018 at 9:26 PM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #2

Mga buto ay nagsilbing haligi sa binubuo niyang panaginip marupok ito at bibigay sa mahinang balakid Tahimik nang naunsyami Labing nakadikit, dila'y nakaipit Bigkasin ang salita sa simula niyang wika Sa letra na naguguluhan din Papipiliting ibibigkas Takot ay bumubulusok sa inaping pangungusap Parang ilusyon, ang paggawa ay ang pagkaroon ng kahit maliit na kabuuan ng loob na hanap ay tagumpay Pero sa paglubog ng araw nagmistulang delusyon Ang mga paa habang humahakbang Panoorin hanggang sa pumanaw sa liwanag, may anino Tingnan ang lilim, lumalakad nang pa-urong Ganyan ang mundo Ikulong na at igapos Sa likod ng matiwasay na paggalaw ay may lihim na naka-agapay Ang maitim na misteryo na nakangiti Ulap na sumasayaw, bungad at gayak ng unang ngisi ng umaga Isabay ang halimuyak sa monasteryo ng prinsesang nagagalak Ang dalangin na nagawi sa hangin Kumpisal ng pag-ibig Kaluluwa ng kasiyahan ng musmusing pipit

36

Isa, dalawa, tatlong yapak sa putik. Isa, dalawa, tatlong lubog sa tubig. Isa, dalawa, tatlong pugpog ng alikabok sa aking mga paa. Hindi ako marunong magsalita ng Tagalog. "Roel! Bilisan mo naman maglakad, patay tayo kay Ginang Cruz." Sambit ni rey. "Oo sandali lang natumba ako sa putikan." "Ang lampa mo kasi." Nagtawanan kaming lahat pagkwa'y tumakbo nang ubod bilis. Mga kamag-aral ko sila. Palagi kaming magkakasabay sa paglakad sa umaga patungo sa eskwela. Natutuwa ako sapagkat masaya silang nag-aasaran kahit hindi ko naman maintindihan ang sinasabi nila. Nahihiya ako kaya nag-eensayo ako sa bahay o habang kami ay naglalakad, pabulong-bulong, ginagaya ang pagbikas ng bibig; ang pagsara, ang pagbukas. Mga kamag-aral ko sila. Isang buong grupo kami na wari ba'y batalyon ng mga sundalo na handang sumabak sa giyera; may putik ang laylayan ng pantalon at basa ang mga paa. Uy malapit na kami sa eskwela, ilang hakbang na lang; tumakbo sila, gayundin ako, mabilis. Nagpatuloy sila ngunit ako'y biglang huminto. "Oo nga pala, hanggang dito na lamang ako", mahinang sambit sa sarili. Natigilan ako, lumiwanag ang mukha at sumilay ang tuwa. Tumakbo ako papalayo sa eskwela't papalapit sa palayan kung saan tutulong ako sa anihan. "Marunong na ako magsalita ng Tagalog!" Sigaw ko sabay yakap sa mga aanihing palay. Salamat sa mga kasabay kong maglakad tuwing umaga, salamat sa mga kamag-aral ko sa kalsada.

0

Sep 21, 2017

Sep 21, 2017 at 10:02 AM UTC

Takas

Estudyante

Isa, dalawa, tatlong yapak sa putik. Isa, dalawa, tatlong lubog sa tubig. Isa, dalawa, tatlong pugpog ng alikabok sa aking mga paa. Hindi ako marunong magsalita ng Tagalog. "Roel! Bilisan mo naman maglakad, patay tayo kay Ginang Cruz." Sambit ni rey. "Oo sandali lang natumba ako sa putikan." "Ang lampa mo kasi." Nagtawanan kaming lahat pagkwa'y tumakbo nang ubod bilis. Mga kamag-aral ko sila. Palagi kaming magkakasabay sa paglakad sa umaga patungo sa eskwela. Natutuwa ako sapagkat masaya silang nag-aasaran kahit hindi ko naman maintindihan ang sinasabi nila. Nahihiya ako kaya nag-eensayo ako sa bahay o habang kami ay naglalakad, pabulong-bulong, ginagaya ang pagbikas ng bibig; ang pagsara, ang pagbukas. Mga kamag-aral ko sila. Isang buong grupo kami na wari ba'y batalyon ng mga sundalo na handang sumabak sa giyera; may putik ang laylayan ng pantalon at basa ang mga paa. Uy malapit na kami sa eskwela, ilang hakbang na lang; tumakbo sila, gayundin ako, mabilis. Nagpatuloy sila ngunit ako'y biglang huminto. "Oo nga pala, hanggang dito na lamang ako", mahinang sambit sa sarili. Natigilan ako, lumiwanag ang mukha at sumilay ang tuwa. Tumakbo ako papalayo sa eskwela't papalapit sa palayan kung saan tutulong ako sa anihan. "Marunong na ako magsalita ng Tagalog!" Sigaw ko sabay yakap sa mga aanihing palay. Salamat sa mga kasabay kong maglakad tuwing umaga, salamat sa mga kamag-aral ko sa kalsada.

11

Parang isang babasagin napakarupok ko sa iyong mga mata at sa iyong mga ngiti na bilang sa daliri. Marupok ako sa mga pasimpleng lambing na dumudurog sa malamig na puso. Sa balikat **** sinasandalan, sa yakap at amoy ng iyong anit kahit maghapong pawisan, napakahina ko. Natutuwa sa simpleng kwentuhan at kahit di mo pa subukan, dalang dala ako sa agos mo. Kahit wala ka pang gawin para ako'y suyuin nanlalambot ang Marupok na ako sa Marupok na ikaw Marupok pati ang isip ko na laging lumalakbay papunta sayo, lumilipad sa kalawakan mo, ramdam ang grabidad na lalong humihila sa pusong tila nalalaglag na. Kaya ba? Kaya bang saluhin ng marupok na ikaw ang marupok na ako?

0

Sep 12, 2019

Sep 12, 2019 at 10:14 PM UTC

NikitaMotsamaisi

Mahina ako sa isang Mahinang ikaw

Parang isang babasagin napakarupok ko sa iyong mga mata at sa iyong mga ngiti na bilang sa daliri. Marupok ako sa mga pasimpleng lambing na dumudurog sa malamig na puso. Sa balikat **** sinasandalan, sa yakap at amoy ng iyong anit kahit maghapong pawisan, napakahina ko. Natutuwa sa simpleng kwentuhan at kahit di mo pa subukan, dalang dala ako sa agos mo. Kahit wala ka pang gawin para ako'y suyuin nanlalambot ang Marupok na ako sa Marupok na ikaw Marupok pati ang isip ko na laging lumalakbay papunta sayo, lumilipad sa kalawakan mo, ramdam ang grabidad na lalong humihila sa pusong tila nalalaglag na. Kaya ba? Kaya bang saluhin ng marupok na ikaw ang marupok na ako?

21

hindi naman ako tanga upang sa inyo pa ay humanga kung ang kahirapan ngayon ay bunga ng pagtatakip ninyo ng inyong mga tainga. alipin man sa pang-aabuso, pamahalaan man ay payaso; paniniwalaan ko pa rin ang mahinang proseso balang araw makakarating rin tayo sa paraiso.

0

May 14, 2020

May 14, 2020 at 12:58 AM UTC

mellowfantasies

walang paraiso.

hindi naman ako tanga upang sa inyo pa ay humanga kung ang kahirapan ngayon ay bunga ng pagtatakip ninyo ng inyong mga tainga. alipin man sa pang-aabuso, pamahalaan man ay payaso; paniniwalaan ko pa rin ang mahinang proseso balang araw makakarating rin tayo sa paraiso.

8

*Hiling ko sana'y isa akong maong na pantalon sa buhay mo Kahit kupas at luma na ay ako pa din ang paborito Pero para kang bata na ang gusto lagi ay bago Mahirap ba maging kuntento? Ganun naman talaga sa isang relasyon diba Dumadating din sa punto na wala ng kasasabikan Kaya lang madalas nauunahan tayo ng mahinang damdamin Kaya nauuwi na lang sa sakitan at hiwalayan Yung isa patuloy na pinaglalaban ang pagmamahal Kasi yung tao ang mahal nya Hindi yung mga bagong bagay na makakapagpasaya o magpapakilig Dahil presensya pa lang ng mahal nya ay sapat na Yung isa ay patuloy na naghahanap ng bago Kaya natakpan ang mga mata ng kanyang puso Hindi na makita ang mga ginagawa para sa kanya Tuluyang nabulag sa ideya na pag bago masaya*

0

Nov 25, 2015

Nov 25, 2015 at 1:42 AM UTC

inggo

Pantalon na Maong

*Hiling ko sana'y isa akong maong na pantalon sa buhay mo Kahit kupas at luma na ay ako pa din ang paborito Pero para kang bata na ang gusto lagi ay bago Mahirap ba maging kuntento? Ganun naman talaga sa isang relasyon diba Dumadating din sa punto na wala ng kasasabikan Kaya lang madalas nauunahan tayo ng mahinang damdamin Kaya nauuwi na lang sa sakitan at hiwalayan Yung isa patuloy na pinaglalaban ang pagmamahal Kasi yung tao ang mahal nya Hindi yung mga bagong bagay na makakapagpasaya o magpapakilig Dahil presensya pa lang ng mahal nya ay sapat na Yung isa ay patuloy na naghahanap ng bago Kaya natakpan ang mga mata ng kanyang puso Hindi na makita ang mga ginagawa para sa kanya Tuluyang nabulag sa ideya na pag bago masaya*

16

Sabi nila, kapag napapaginipan mo ang isang tao, iniisip o naaalala ka nila o kaya sila ang naiisip at naaalala mo. Pinili kong hindi maniwala sa mga sabi-sabi kasi napapaginipan kita tuwing pinipilit na kitang kalimutan. Tila bang pinapaalala ng mundo kung anong nawala sa'kin. May mga gabing hindi sumasagi ang pangalan mo sa isipan ko bago matulog Ngunit ipapaalala muli sa panaginip, ipapaalala kung gaano ako kasaya tuwing makikita ka, ipapaalala kung gaano tayo kasabik ikuwento ang araw ng isa't-isa, ipapaalala ang mukhang natutunan kong mahalin. At sa isang iglap, magigising ako, alas-kuwatro ng madaling araw, kasabay ng pagmulat ng mata, ang mabilis na tibok ng puso at tumatagaktak na pawis na parang kakatakas lamang sa isang bangungot. At kasunod nito ang malalim na buntong-hininga. Ibang klaseng katahimikan ang sasalubong sa'yo kapag alas-kwatro ng madaling araw, Rinig ang bawat segundo sa orasan, ang bulong ng mahinang volume ng TV na iniwanan **** bukas. Walang mga busina, walang humaharurot na motorsiklo, at walang boses na magtatanong kung binangungot ka ba. May mga katotohanan din na parang mas nagiging totoo, Halimbawa, ang katotohanang hindi mo na ako napanaginipan simula noong gabing ako'y iyong nakalimutan. Sa kabila ng dilim at katahimikan, Naiwan akong nakatulala Iniisip kung alin nga ba ang mas gugustuhin ang panaginipan ka tuwing makakalimutan ka o makalimutan ka hanggang sa panaginip. Nalaman ko ang sagot sa mga gabing sinusubukan kong kalimutan ka.

0

May 18, 2017

May 18, 2017 at 7:10 AM UTC

jramos

Alas-Kwatro

Sabi nila, kapag napapaginipan mo ang isang tao, iniisip o naaalala ka nila o kaya sila ang naiisip at naaalala mo. Pinili kong hindi maniwala sa mga sabi-sabi kasi napapaginipan kita tuwing pinipilit na kitang kalimutan. Tila bang pinapaalala ng mundo kung anong nawala sa'kin. May mga gabing hindi sumasagi ang pangalan mo sa isipan ko bago matulog Ngunit ipapaalala muli sa panaginip, ipapaalala kung gaano ako kasaya tuwing makikita ka, ipapaalala kung gaano tayo kasabik ikuwento ang araw ng isa't-isa, ipapaalala ang mukhang natutunan kong mahalin. At sa isang iglap, magigising ako, alas-kuwatro ng madaling araw, kasabay ng pagmulat ng mata, ang mabilis na tibok ng puso at tumatagaktak na pawis na parang kakatakas lamang sa isang bangungot. At kasunod nito ang malalim na buntong-hininga. Ibang klaseng katahimikan ang sasalubong sa'yo kapag alas-kwatro ng madaling araw, Rinig ang bawat segundo sa orasan, ang bulong ng mahinang volume ng TV na iniwanan **** bukas. Walang mga busina, walang humaharurot na motorsiklo, at walang boses na magtatanong kung binangungot ka ba. May mga katotohanan din na parang mas nagiging totoo, Halimbawa, ang katotohanang hindi mo na ako napanaginipan simula noong gabing ako'y iyong nakalimutan. Sa kabila ng dilim at katahimikan, Naiwan akong nakatulala Iniisip kung alin nga ba ang mas gugustuhin ang panaginipan ka tuwing makakalimutan ka o makalimutan ka hanggang sa panaginip. Nalaman ko ang sagot sa mga gabing sinusubukan kong kalimutan ka.

27

111322 Sa mga lirikong wala pang tono Ay aking ipamamalas ang Iyong Kagandahan — Kagandahang ni minsa’y hindi pa nasulyapan Bagkus kusang hinahanap-hanap. Ang matatamis **** Salita Ang aking baon buhat agahan hanggang hapunan. At mauhaw man ako o magutom sa daan Ay alam kong Ikaw ang sagot Sa bawat katanungan at kakulangan. Ang pagdampi ng bawat lubid sa aking mga daliri Ay katumbas ng paghehele Mo sa akin sa gabi — Sa gabing palaging puno ng bituin ang kalangitan Na pahiwatig ng maigting **** pag-ibig At walang katapusang pag-iingat Sa puso kong puno ng galos sa bawat araw. Ang likidong sining sa aking mga mata’y Palatandaan na ako’y isang mahinang nilalang Na nagnanais ng Iyong pagkalinga’t pag-aaruga. At ako’y uhaw pa rin sa katotohanan Bagamat ilang beses ko nang nilisan Ang mga baitang ng edukasyon Na isang panimula lamang Sa yugtong ito ng sarili kong kasaysayan. Takpan ko man ang aking pandinig Ay hindi ito balakid sa paghirang Mo sa aking ngalan Na tila ba Iyong hayagang binabanderya Na ang pagkatao ko’y may halaga Bagamat ako’y may hindi sapat na pananampalataya. At sa katunayan pa nga’y Ikaw ang humihila sa akin pabalik Sa mga lirikong akala ko noong una’y Ako ang may akda Ngunit maging ang hininga ng mga letra’y Tanging Ngalan mo ang isinisigaw - Syang salamin sa'king Tula.

0

Nov 14, 2022

Nov 14, 2022 at 2:42 AM UTC

psalmiseta

Komposisyon

111322 Sa mga lirikong wala pang tono Ay aking ipamamalas ang Iyong Kagandahan — Kagandahang ni minsa’y hindi pa nasulyapan Bagkus kusang hinahanap-hanap. Ang matatamis **** Salita Ang aking baon buhat agahan hanggang hapunan. At mauhaw man ako o magutom sa daan Ay alam kong Ikaw ang sagot Sa bawat katanungan at kakulangan. Ang pagdampi ng bawat lubid sa aking mga daliri Ay katumbas ng paghehele Mo sa akin sa gabi — Sa gabing palaging puno ng bituin ang kalangitan Na pahiwatig ng maigting **** pag-ibig At walang katapusang pag-iingat Sa puso kong puno ng galos sa bawat araw. Ang likidong sining sa aking mga mata’y Palatandaan na ako’y isang mahinang nilalang Na nagnanais ng Iyong pagkalinga’t pag-aaruga. At ako’y uhaw pa rin sa katotohanan Bagamat ilang beses ko nang nilisan Ang mga baitang ng edukasyon Na isang panimula lamang Sa yugtong ito ng sarili kong kasaysayan. Takpan ko man ang aking pandinig Ay hindi ito balakid sa paghirang Mo sa aking ngalan Na tila ba Iyong hayagang binabanderya Na ang pagkatao ko’y may halaga Bagamat ako’y may hindi sapat na pananampalataya. At sa katunayan pa nga’y Ikaw ang humihila sa akin pabalik Sa mga lirikong akala ko noong una’y Ako ang may akda Ngunit maging ang hininga ng mga letra’y Tanging Ngalan mo ang isinisigaw - Syang salamin sa'king Tula.

36

Mabilis na bumabaha ang pagpatak ng bawat sandali Bagamat bumubuhos ang takot at panghihina sa sugatang katawan Pilit kong iniangat ang aking kanang kamay Hawak ang kapirasong tangkay ng kahoy Itinutok ko iyon sa bagay na nasa aking harapan Magkahalo at magulo ang emosyong nagtatalo sa aking isip Hindi ko maunawaan kung ito ay galit, takot, pagsisisi, panghihinayang o pagkasuklam. Ngunit isa lamang ang nabuong hinahangad ko Ang dalhin sa aking kamatayan ang bagay na ito! Ngunit bumasag sa akin ang masakit na realidad Ako'y mahinang nilalang at walang silbi! At kahit punuin ko ang mundo ng aking luha Hindi mababago ang katotohanang iyon! Napakasakit at nainit na mahapding tumatagos sa aking puso Ang katotohanang may kasabay na pangungutya at panlalait! "Hanggang sa huli talunan pa rin ako... Hanggang sa sarili kong panaginip napakahina ko pa rin" Kasabay ng pag patak ng sandaling nawawala ang kamalayan Bumukas ang itim na pintong lumitaw sa kawalan Isang kabayong itim na may sakay na may dalang karit ang lumabas Ako'y sinusundo na pala ni kamatayan Ang liwanag sa aking paningin ay unti-unti nang napapaparam At ang mga ala-alay bumabalik na tila namamaalam Ang tanging hinihiling ay sana'y maka balik pa sa mundong ito. Kung papalaring magising sa aking mundo bago ako pumarito. Kwentong Panaginip - Umpisa ng Huli(Intro) JGA

0

May 26, 2020

May 26, 2020 at 5:12 AM UTC

pusang-tahimik

Kwentong Panaginip

Mabilis na bumabaha ang pagpatak ng bawat sandali Bagamat bumubuhos ang takot at panghihina sa sugatang katawan Pilit kong iniangat ang aking kanang kamay Hawak ang kapirasong tangkay ng kahoy Itinutok ko iyon sa bagay na nasa aking harapan Magkahalo at magulo ang emosyong nagtatalo sa aking isip Hindi ko maunawaan kung ito ay galit, takot, pagsisisi, panghihinayang o pagkasuklam. Ngunit isa lamang ang nabuong hinahangad ko Ang dalhin sa aking kamatayan ang bagay na ito! Ngunit bumasag sa akin ang masakit na realidad Ako'y mahinang nilalang at walang silbi! At kahit punuin ko ang mundo ng aking luha Hindi mababago ang katotohanang iyon! Napakasakit at nainit na mahapding tumatagos sa aking puso Ang katotohanang may kasabay na pangungutya at panlalait! "Hanggang sa huli talunan pa rin ako... Hanggang sa sarili kong panaginip napakahina ko pa rin" Kasabay ng pag patak ng sandaling nawawala ang kamalayan Bumukas ang itim na pintong lumitaw sa kawalan Isang kabayong itim na may sakay na may dalang karit ang lumabas Ako'y sinusundo na pala ni kamatayan Ang liwanag sa aking paningin ay unti-unti nang napapaparam At ang mga ala-alay bumabalik na tila namamaalam Ang tanging hinihiling ay sana'y maka balik pa sa mundong ito. Kung papalaring magising sa aking mundo bago ako pumarito. Kwentong Panaginip - Umpisa ng Huli(Intro) JGA

27

nilalamig, nanginginig, nanghihina, at humahangos, sa siksikan na lugar, pinipilit kong umusad at makaraos. ang sakit ng puso’y nagpaparamdam sa paos niyang sigaw ng “tigil!” sa mga matang hindi alam ang ginagawa pero ayaw magpapigil. naghahanap ng sagot, nangungulila sa gustong pagmulan nito, ang mga paa’y hinahatak palayo sa direksyon mo. paurong-sulong ang isip na tanging laman ay ikaw, nagmamakaawang nakaluhod, pilit nang nag-aayaw. nananakit na ang leeg kakahanap sa kanyang noo’y sandalan, naiiyak na inaalala ang nagtapos kamakailan lang. ngayo’y naglalakad mag-isa sa gitna ng maiingay na tao, dahil sa manhid, wala nang pakialam kahit natutulak at nabubunggo. bagsak ang mga balikat, ang mga tuhod ay sumusuko, paubos man ay lumalaban ang mahinang bulong ng puso. umaasa na sa konting sakit at hintay pa, baka ako pa rin— na sa aking paghahanap ay makita ka at ang iyong mga matang naghahanap din sa akin.

0

Feb 19, 2025

Feb 19, 2025 at 8:39 PM UTC

scai

paghahanap sa gitna ng lahat

nilalamig, nanginginig, nanghihina, at humahangos, sa siksikan na lugar, pinipilit kong umusad at makaraos. ang sakit ng puso’y nagpaparamdam sa paos niyang sigaw ng “tigil!” sa mga matang hindi alam ang ginagawa pero ayaw magpapigil. naghahanap ng sagot, nangungulila sa gustong pagmulan nito, ang mga paa’y hinahatak palayo sa direksyon mo. paurong-sulong ang isip na tanging laman ay ikaw, nagmamakaawang nakaluhod, pilit nang nag-aayaw. nananakit na ang leeg kakahanap sa kanyang noo’y sandalan, naiiyak na inaalala ang nagtapos kamakailan lang. ngayo’y naglalakad mag-isa sa gitna ng maiingay na tao, dahil sa manhid, wala nang pakialam kahit natutulak at nabubunggo. bagsak ang mga balikat, ang mga tuhod ay sumusuko, paubos man ay lumalaban ang mahinang bulong ng puso. umaasa na sa konting sakit at hintay pa, baka ako pa rin— na sa aking paghahanap ay makita ka at ang iyong mga matang naghahanap din sa akin.

16

Sa pag-lubog ng araw, dahan-dahan sabay ko nanaman bibilangin ang mga t'yansang naging panghihinayang-- na sana'y para sa atin. Ang mga pag-kakataon na ngayon ay hanggang sakop na lamang ng aking paningin. Sa pag-usbong buwan ay ang pag-patak ng luha, habang saksi ang napakaraming mga tala. Wala namang pilat o sugat, subalit nakararamdam ako ng bahid ng pait at sakit, na tila ba matagal nang sa akin ay nakadikit. Papalalim pa lamang ang makulay na gabi, subalit naririnig na ang aking mahinang pag-hikbi. Sa maliit at masikip na silid, na kung saan walang ibang nakamamasid. Hahayaang mga mata'y mamaga ng tuluyan, dahil ako naman ang may kasalanan, kung bakit s'ya tuluyang binitawan. Sinisisi parin ang sarili sa naging desisyon kahapon, binabangungot parin ako ng mga opurtunidad na tuluyang nabaon. Paano kaya kung pinili ko noon umamin? Paano kaya kung pinili ko noon sumugal, at hindi natakot sa kanilang mga sasabihin? May pag-asa kaya aking pag-tingin? Ngunit kahit ano man kayraming pag-hikbi aking gawin, pilitin man sarili hapdi tuluyang limutin, ay hindi parin ito sasapat, lalo pa kung ang nawala ay ang pinakamamahal mo na tapat. Na para sa'yo s'ya lamang tanging karapatdapat.

0

Jan 1, 2021

Jan 1, 2021 at 9:14 AM UTC

Lecius

"Paano kaya kung hindi ako natakot?"

Sa pag-lubog ng araw, dahan-dahan sabay ko nanaman bibilangin ang mga t'yansang naging panghihinayang-- na sana'y para sa atin. Ang mga pag-kakataon na ngayon ay hanggang sakop na lamang ng aking paningin. Sa pag-usbong buwan ay ang pag-patak ng luha, habang saksi ang napakaraming mga tala. Wala namang pilat o sugat, subalit nakararamdam ako ng bahid ng pait at sakit, na tila ba matagal nang sa akin ay nakadikit. Papalalim pa lamang ang makulay na gabi, subalit naririnig na ang aking mahinang pag-hikbi. Sa maliit at masikip na silid, na kung saan walang ibang nakamamasid. Hahayaang mga mata'y mamaga ng tuluyan, dahil ako naman ang may kasalanan, kung bakit s'ya tuluyang binitawan. Sinisisi parin ang sarili sa naging desisyon kahapon, binabangungot parin ako ng mga opurtunidad na tuluyang nabaon. Paano kaya kung pinili ko noon umamin? Paano kaya kung pinili ko noon sumugal, at hindi natakot sa kanilang mga sasabihin? May pag-asa kaya aking pag-tingin? Ngunit kahit ano man kayraming pag-hikbi aking gawin, pilitin man sarili hapdi tuluyang limutin, ay hindi parin ito sasapat, lalo pa kung ang nawala ay ang pinakamamahal mo na tapat. Na para sa'yo s'ya lamang tanging karapatdapat.

5