"maabutan" poems - Hello Poetry

Baka sakali lang naman na alam ko ang tinutukoy mo Nag-iba bigla ang sinasabi ng mga mata mo Noong sinabi **** _'alam mo na yon'_ Pasensya dahil hindi ko kayang kumonekta ng ganon kabilis Natatakot pa akong magtanggal ng damit Natatakot pa akong ipakita ang tunay na ako Patawarin mo ang kahangalan ko Siguro hanggang paghaplos Hanggang pagkapit mo sa mga braso ko At ang manaka-nakang paghawak mo sa mga pulso at kamay ko Paghawak mo sa ulo ko at sabay ang paghaplos sa buhok ko, At ang pagkawala ng mga 'to Dahil madalas na ang pag-iwas mo sa mga mata ko. _Pero saglit,_ May tradisyon pa tayong gaganapin Magkasamang haharapin ang sakit _Saglit_ Sana maabutan pa natin ang buwan na mahahaluan ng mga ngiti At pagsambit ng mga lihim Sana interesado ka pa dahil ganon kabilis nagbago ang isip Walang wala sa bilis ng paglakad mo sa susunod na destinsyon Bakit ganon kabilis? Kaya saglit, Ngayon lang ako magpapahintay kaya sana 'wag ka munang mainip.

0

Sep 8, 2018

Sep 8, 2018 at 11:38 PM UTC

cherryb

Saglit

Baka sakali lang naman na alam ko ang tinutukoy mo Nag-iba bigla ang sinasabi ng mga mata mo Noong sinabi **** _'alam mo na yon'_ Pasensya dahil hindi ko kayang kumonekta ng ganon kabilis Natatakot pa akong magtanggal ng damit Natatakot pa akong ipakita ang tunay na ako Patawarin mo ang kahangalan ko Siguro hanggang paghaplos Hanggang pagkapit mo sa mga braso ko At ang manaka-nakang paghawak mo sa mga pulso at kamay ko Paghawak mo sa ulo ko at sabay ang paghaplos sa buhok ko, At ang pagkawala ng mga 'to Dahil madalas na ang pag-iwas mo sa mga mata ko. _Pero saglit,_ May tradisyon pa tayong gaganapin Magkasamang haharapin ang sakit _Saglit_ Sana maabutan pa natin ang buwan na mahahaluan ng mga ngiti At pagsambit ng mga lihim Sana interesado ka pa dahil ganon kabilis nagbago ang isip Walang wala sa bilis ng paglakad mo sa susunod na destinsyon Bakit ganon kabilis? Kaya saglit, Ngayon lang ako magpapahintay kaya sana 'wag ka munang mainip.

26

“Yesterday is gone. Tomorrow has not yet come. We have only today. Let us begin.” ― Mother Teresa May mga panahon sa buhay ko na nasayang, may mga darating pa siguro pero baka hindi ko na maabutan, tanging ang ngayon ang tangan ko sa aking palad. Sisiguraduhin ko na hindi ito masasayang. Gagamitin ko at pagyayamanin ang ngayon ko sapagkat ito lang ang oras na hawak ko. Magsusulat ako ng mga salitang matulain kahit hindi nila ito tanggapin. Kahit ako lang ang tunay na aangkin sa aking simulain. Kahit malalim ang dagat na aking lulusungin kapos man ang bait ito’y aking gagamitin at titimbulanin. Walang yumayaman sa pagsusulat ng tula at ang buhay ng isang makata sa panukat ng lipunan ay laging salat. Pero wala na akong magagawa napasubo na ako, matagal ko na itong nilimot at tinalikuran subalit para itong isang sumpang anino na laging nakasunod ayaw akong tantanan. Mabuti pa ang nag-uulat sa radyo at telebisyon dahil may nakikinig pero sa sumusulat ng tula bihira lang ang lumilingap. Putang-Ina bakit ba kasi ito pa ang nakahiligan ko? Siguro dahil dito ako sumasaya, kasi nagagawa kong bigyang tinig ang tahimik kong isipan. Bakit kasi hindi na lang ako naging payak sa lahat ng bagay lalo na sa gawaing pag-iisip? Bakit kasi masyado akong mapagmasid, mausisa at malikhain sa pagsasalarawan ng mga bagay-bagay? Bakit ayaw magpahinga ng aking diwa? Hindi naman ako magaling sa tugmaan at sa pagkatha ng mga kinakailangang sukat kaya kinalimutan ko na ito. Pero may ulol na bumulong sa akin “ok lang yan may free verse naman e kung hindi mo kaya ipahayag sa tugmaan gamitin mo ang malayang taludturan”. Kaya ito nanaginip na naman ako ng gising at tinatawag ang sarili ko na isang “makabagong makata”. Putang Ina makatang walang pera at laging nangungutang. Buti man lang sana kung makukuha ko kahit ang kalahati ng tagumpay nina Walt Whitman, Amado V. Hernandez, Jose Corazon De Jesus at Francisco Balagtas o kahit na si Emilio Mar Antonio na lang – e tiyak na hindi naman. Kanina pa tumatakatak ang tiklado ng aking computer, ayaw ko nang magsulat pero may demonyo na tumutulak sa akin para gawin ito. Ayaw akong patahimikan ng putang-ina. Kaya’t heto ako at nagpupursige parin. Ang makabagong makata ay hindi na muling tatalikod sa tawag ng tulaan. Kahit walang pera magpapatuloy ako kasi dito ako masaya, masaya pero malungkot din. Ewan, madalas hindi ko maintindihan. Hindi ko na muling sasayangin ang natitirang oras ko.

0

Nov 9, 2017

Nov 9, 2017 at 3:31 AM UTC

makabagongmakata69

MAY PANAHON SA BUHAY

“Yesterday is gone. Tomorrow has not yet come. We have only today. Let us begin.” ― Mother Teresa May mga panahon sa buhay ko na nasayang, may mga darating pa siguro pero baka hindi ko na maabutan, tanging ang ngayon ang tangan ko sa aking palad. Sisiguraduhin ko na hindi ito masasayang. Gagamitin ko at pagyayamanin ang ngayon ko sapagkat ito lang ang oras na hawak ko. Magsusulat ako ng mga salitang matulain kahit hindi nila ito tanggapin. Kahit ako lang ang tunay na aangkin sa aking simulain. Kahit malalim ang dagat na aking lulusungin kapos man ang bait ito’y aking gagamitin at titimbulanin. Walang yumayaman sa pagsusulat ng tula at ang buhay ng isang makata sa panukat ng lipunan ay laging salat. Pero wala na akong magagawa napasubo na ako, matagal ko na itong nilimot at tinalikuran subalit para itong isang sumpang anino na laging nakasunod ayaw akong tantanan. Mabuti pa ang nag-uulat sa radyo at telebisyon dahil may nakikinig pero sa sumusulat ng tula bihira lang ang lumilingap. Putang-Ina bakit ba kasi ito pa ang nakahiligan ko? Siguro dahil dito ako sumasaya, kasi nagagawa kong bigyang tinig ang tahimik kong isipan. Bakit kasi hindi na lang ako naging payak sa lahat ng bagay lalo na sa gawaing pag-iisip? Bakit kasi masyado akong mapagmasid, mausisa at malikhain sa pagsasalarawan ng mga bagay-bagay? Bakit ayaw magpahinga ng aking diwa? Hindi naman ako magaling sa tugmaan at sa pagkatha ng mga kinakailangang sukat kaya kinalimutan ko na ito. Pero may ulol na bumulong sa akin “ok lang yan may free verse naman e kung hindi mo kaya ipahayag sa tugmaan gamitin mo ang malayang taludturan”. Kaya ito nanaginip na naman ako ng gising at tinatawag ang sarili ko na isang “makabagong makata”. Putang Ina makatang walang pera at laging nangungutang. Buti man lang sana kung makukuha ko kahit ang kalahati ng tagumpay nina Walt Whitman, Amado V. Hernandez, Jose Corazon De Jesus at Francisco Balagtas o kahit na si Emilio Mar Antonio na lang – e tiyak na hindi naman. Kanina pa tumatakatak ang tiklado ng aking computer, ayaw ko nang magsulat pero may demonyo na tumutulak sa akin para gawin ito. Ayaw akong patahimikan ng putang-ina. Kaya’t heto ako at nagpupursige parin. Ang makabagong makata ay hindi na muling tatalikod sa tawag ng tulaan. Kahit walang pera magpapatuloy ako kasi dito ako masaya, masaya pero malungkot din. Ewan, madalas hindi ko maintindihan. Hindi ko na muling sasayangin ang natitirang oras ko.

7

gusto kitang maniwala sa mga sasabihin kong salita ang luha ay ubos na kalungkutan ko'y nasasabik gustong magbago at umagos sa pisngi at hinding hindi maabutan ng bagsik ang mga tainga **** nagkukunwaring bingi tuyot sa kailaliman hanggang kaibuturan o hangin wag mo akong hipan baka di ko kayanin dala **** ginaw lamigin ang aking gabi habang ang utak ay natutunaw ang pagpikit ay gumagarantya sa sariling mundo walang makakaalam at makakapasok kundi ikaw at ako magdidilim sa tawag ng reyalidad papunta sa kamang lundo aking panaginip, bakit hindi kita mailagay sa isang sako? sa isang buntong hininga madarama ang tinik sakit na dulot ng panghihinayang at di madaan sa wisik tinatanong ang sarili kung saan nagkasala maglalaho ka pala, bakit wala man lang babala? gusto kitang maniwala sa mga sasabihin kong salita ang luha ay ubos na

0

Nov 25, 2010

Nov 25, 2010 at 9:25 PM UTC

alvin-guanlao

Ang luha ay ubos na . .

gusto kitang maniwala sa mga sasabihin kong salita ang luha ay ubos na kalungkutan ko'y nasasabik gustong magbago at umagos sa pisngi at hinding hindi maabutan ng bagsik ang mga tainga **** nagkukunwaring bingi tuyot sa kailaliman hanggang kaibuturan o hangin wag mo akong hipan baka di ko kayanin dala **** ginaw lamigin ang aking gabi habang ang utak ay natutunaw ang pagpikit ay gumagarantya sa sariling mundo walang makakaalam at makakapasok kundi ikaw at ako magdidilim sa tawag ng reyalidad papunta sa kamang lundo aking panaginip, bakit hindi kita mailagay sa isang sako? sa isang buntong hininga madarama ang tinik sakit na dulot ng panghihinayang at di madaan sa wisik tinatanong ang sarili kung saan nagkasala maglalaho ka pala, bakit wala man lang babala? gusto kitang maniwala sa mga sasabihin kong salita ang luha ay ubos na

22

Malungkot talaga yan Hinahabol ka kasi nyan Wag mo namang bilisan Baka di ka nya maabutan Gusto ka lang nyang kausapin Nang malinawan ang isipan Tuluyang maibsan ang kalungkutan Ang iyong lakad pakibagalan Hahabulin ka ng maabutan Saan ka mang daan Siguradong kakausapin ka nyan Malungkot na kasi yan

0

Nov 24, 2017

Nov 24, 2017 at 8:26 AM UTC

ako2emil

Malungkot talaga yan

Malungkot talaga yan Hinahabol ka kasi nyan Wag mo namang bilisan Baka di ka nya maabutan Gusto ka lang nyang kausapin Nang malinawan ang isipan Tuluyang maibsan ang kalungkutan Ang iyong lakad pakibagalan Hahabulin ka ng maabutan Saan ka mang daan Siguradong kakausapin ka nyan Malungkot na kasi yan

12

Tahimik na nagmamasid. Diretso ang tingin. Nakita ko ang sarili nasa himpapawid, hindi alintana ang pagpatid ng bawat pakpak na pudpod na sa kakagamit, Hindi alintana ang kanilang unti-unting pagdating, basta diretso lang ang tingin. Sa iisang direksyon lamang nakatutok ang aking paningin, Nakikita kita. Naaaninag. Ikaw lamang ang tanging bituing nagliliwanag sa gabi. Ikaw ang buwan, ikaw ang araw. Ikaw ang pagkapit, ikaw ang pagbitaw. Ikaw ang sa umaga'y araw na nakakasilaw. Ikaw ang sa gabi'y buwan na tanging lumilitaw. Ikaw ang paru-parong mapangakit. Nakakaakit. Hinabol kita para lamang mahuli. Hinabol kita pero ang hirap mahuli. Hinabol kita pero akala ko ako na ang huli. Pero mali. Hinabol kita habang hinahabol mo siya. Minahal kita pero minamahal mo siya Kailan kaya mangyayaring tayo ay pagbaliktarin ng tadhana? Kailan kaya mangyayaring ang ako ay magiging ikaw? Na naghahabol, walang pagod sa paglipad para lang maabutan ka. Kailan kaya mangyayaring ang dating ako lang ay tayo ng dalawa? Dalawang paru-parong dadapo sa isang bulaklak na pareho nating gusto. Kailan kaya ang durog na ako ay muling mabubuo? Kailan ka kaya hihinto para lamang hintayin ako? Kailan? Kailan nga ba? Kailan mo nga ba malalaman na ang ligaw na paru-paro ay sayo pala patungo?

0

Jul 27, 2016

Jul 27, 2016 at 7:22 AM UTC

jan-patricia-vasadregn

SAYO AKO PATUNGO

Tahimik na nagmamasid. Diretso ang tingin. Nakita ko ang sarili nasa himpapawid, hindi alintana ang pagpatid ng bawat pakpak na pudpod na sa kakagamit, Hindi alintana ang kanilang unti-unting pagdating, basta diretso lang ang tingin. Sa iisang direksyon lamang nakatutok ang aking paningin, Nakikita kita. Naaaninag. Ikaw lamang ang tanging bituing nagliliwanag sa gabi. Ikaw ang buwan, ikaw ang araw. Ikaw ang pagkapit, ikaw ang pagbitaw. Ikaw ang sa umaga'y araw na nakakasilaw. Ikaw ang sa gabi'y buwan na tanging lumilitaw. Ikaw ang paru-parong mapangakit. Nakakaakit. Hinabol kita para lamang mahuli. Hinabol kita pero ang hirap mahuli. Hinabol kita pero akala ko ako na ang huli. Pero mali. Hinabol kita habang hinahabol mo siya. Minahal kita pero minamahal mo siya Kailan kaya mangyayaring tayo ay pagbaliktarin ng tadhana? Kailan kaya mangyayaring ang ako ay magiging ikaw? Na naghahabol, walang pagod sa paglipad para lang maabutan ka. Kailan kaya mangyayaring ang dating ako lang ay tayo ng dalawa? Dalawang paru-parong dadapo sa isang bulaklak na pareho nating gusto. Kailan kaya ang durog na ako ay muling mabubuo? Kailan ka kaya hihinto para lamang hintayin ako? Kailan? Kailan nga ba? Kailan mo nga ba malalaman na ang ligaw na paru-paro ay sayo pala patungo?

27

“Tumakbo ka na”, sabi ng aking mga paa habang ika’y unti-unting lumalaho sa dilim at habang ika’y hinahabol ko palayo sa’kin hinahabol ko ang pagasa; hinahabol ko ang aking hininga “Huminga ka muna”, sabi ng aking baga habang pumapatak ang mga malalamig na pawis nagbabakasakaling maabutan ang dama ng iyong yakap at makita ang makikintab **** mata “Pagod na ‘ko”, sabi ng aking puso “Hindi ka pa ba napapagod? Hindi mo ba naipapansin na malayo na siya sa iyo?”, dugtong ng puso at labis pigilan ang ikot ng mundo Patuloy ang lakbay at pilit ‘kong umabot sa piling mo ngunit kahit gaano kabilis ‘kong palakarin ang mga paa, ngunit kahit gaano man karaming ikot na ang naidaan ko at ilang patak ng pawis na ang tumulo, pilit pa ring binabaliktad ng mundo ang daan palayo sa iyo At kung patuloy akong inililigaw ng buwan patungo sa liwanag at kung patuloy akong inililigaw ng liwanag patungo sa kadiliman palayo sa gulo, bakit nagkaron ng dulo? At kung tinuturuan pa lang ako ng puso nang umibig ng tama, bakit ngayon pa? bakit ngayon pa kung kalian pagod na ang tadhana? kailan ba sisikat ang araw at sa huli ng storya, tayo ang masaya? Marami na ang nawala, mga sugat na ‘di tuluyang naghilom at mga tahi na nasira, mga damdamin na pinaraya at mga ngiting pinalaya Aakitin rin tayo ng ligaya darating rin ang panahon na tayo ang maligaya ng wala sa piling at sa puso ng isa’t-isa Pasensya ka na aking mahal ngunit hindi ko maitahan ang lumuluhang puso na napilitang pakawalan ang nakaraan – ang oras ang nakaharang – Pasensya ka na, hindi kita naabutan

0

Jan 9, 2018

Jan 9, 2018 at 2:28 AM UTC

love-for-leisure

Pabalik

“Tumakbo ka na”, sabi ng aking mga paa habang ika’y unti-unting lumalaho sa dilim at habang ika’y hinahabol ko palayo sa’kin hinahabol ko ang pagasa; hinahabol ko ang aking hininga “Huminga ka muna”, sabi ng aking baga habang pumapatak ang mga malalamig na pawis nagbabakasakaling maabutan ang dama ng iyong yakap at makita ang makikintab **** mata “Pagod na ‘ko”, sabi ng aking puso “Hindi ka pa ba napapagod? Hindi mo ba naipapansin na malayo na siya sa iyo?”, dugtong ng puso at labis pigilan ang ikot ng mundo Patuloy ang lakbay at pilit ‘kong umabot sa piling mo ngunit kahit gaano kabilis ‘kong palakarin ang mga paa, ngunit kahit gaano man karaming ikot na ang naidaan ko at ilang patak ng pawis na ang tumulo, pilit pa ring binabaliktad ng mundo ang daan palayo sa iyo At kung patuloy akong inililigaw ng buwan patungo sa liwanag at kung patuloy akong inililigaw ng liwanag patungo sa kadiliman palayo sa gulo, bakit nagkaron ng dulo? At kung tinuturuan pa lang ako ng puso nang umibig ng tama, bakit ngayon pa? bakit ngayon pa kung kalian pagod na ang tadhana? kailan ba sisikat ang araw at sa huli ng storya, tayo ang masaya? Marami na ang nawala, mga sugat na ‘di tuluyang naghilom at mga tahi na nasira, mga damdamin na pinaraya at mga ngiting pinalaya Aakitin rin tayo ng ligaya darating rin ang panahon na tayo ang maligaya ng wala sa piling at sa puso ng isa’t-isa Pasensya ka na aking mahal ngunit hindi ko maitahan ang lumuluhang puso na napilitang pakawalan ang nakaraan – ang oras ang nakaharang – Pasensya ka na, hindi kita naabutan

37

Lungkot ng sistema , Pag-gising sa umaga tulala ang eksena Nakasanayan na ang pagpatak ng tubig sa mata, Basang-basa na ang tela Pinipilit ko kasing punasan ang sakit , pagkalumbay , dala ng kalungkutan Alaala mo na di mawawala,lumipas man ang panahon dala dala ko ito sa libingan Kahapon lang ngiti mo'y hindi maipaliwanag , yun na pala ang huli nating pagkikita Di man lang ako nakapagmano at nakahalik sa iyong mga noo , hanggang mawalan na ng hininga Ang Nais ko pa naman sana maabutan ka ng magiging apo mo sa hinaharap , upang makita mo sila Pero huwag magaalala , ituturo ko naman lahat ng bagay na natutunan ko sayo lola Paalam lola , Hindi ko man lang nasulit na ika'y makasama Wala na tuloy magkwkwento sakin nung ako'y bata pa Wala ding kasabay kumain kapag ako'y magisa na Nakakalungkot pero kailangang tanggapin , ang buhay natin ay sakanya Salamat , Alam kong maaliwalas na ang iyong pakiramdam Nakatakas ka na kasi sa parisukat na mundo na kasuklam-suklam Payapa na ang sistema , darating din kami dyan Ang mga rosas ay nalanta , at may uusbong muli na maganda...

0

Mar 20, 2019

Mar 20, 2019 at 11:30 PM UTC

Johnad

Rosas

Lungkot ng sistema , Pag-gising sa umaga tulala ang eksena Nakasanayan na ang pagpatak ng tubig sa mata, Basang-basa na ang tela Pinipilit ko kasing punasan ang sakit , pagkalumbay , dala ng kalungkutan Alaala mo na di mawawala,lumipas man ang panahon dala dala ko ito sa libingan Kahapon lang ngiti mo'y hindi maipaliwanag , yun na pala ang huli nating pagkikita Di man lang ako nakapagmano at nakahalik sa iyong mga noo , hanggang mawalan na ng hininga Ang Nais ko pa naman sana maabutan ka ng magiging apo mo sa hinaharap , upang makita mo sila Pero huwag magaalala , ituturo ko naman lahat ng bagay na natutunan ko sayo lola Paalam lola , Hindi ko man lang nasulit na ika'y makasama Wala na tuloy magkwkwento sakin nung ako'y bata pa Wala ding kasabay kumain kapag ako'y magisa na Nakakalungkot pero kailangang tanggapin , ang buhay natin ay sakanya Salamat , Alam kong maaliwalas na ang iyong pakiramdam Nakatakas ka na kasi sa parisukat na mundo na kasuklam-suklam Payapa na ang sistema , darating din kami dyan Ang mga rosas ay nalanta , at may uusbong muli na maganda...

16

"Nandito ako" "Hindi kita iiwan" "Susuportahan kita" "Nagtitiwala ako sayo" "Kayang-kaya mo yan!" "Laban lang!" Paulit-ulit kong sinasambit sa'king sarili nang pabulong, Tila nagdarasal ngunit ang totoo'y Hindi ko na rin alam kung hanggang saan pa ba ang dulo. ------------- Wala na naman akong laban sa ihip ng hangin, Sa ihip ng panahon. Wala na naman akong laban At ang buo kong pagkatao'y Kusang dudungaw sa aming bintana, Hahagilapin ang araw, Nasaan nga ba ang Silangan? Gagayak ako nang walang patumpik-tumpik, At sasabay ang agos ng tubig sa bawat butil ng aking luha, Para bang humihinto na naman ang oras. Walang kasiguraduhan na naman ang araw na ito. Araw-araw ay nag-aayos ako ng uniporme ko, At ayun, magbibilad sa initan gamit ang aking lumang motorsiklo. Kukunin ang selpon sa aking bulsa, magpapa-load At maghihintay ng sandamakmak na mga utos. Minsan, napapagod ako O sabihin na lamang nating madalas, Na sa bawat pintuang kinakatok ko'y Daig pa ako ng nangaroling Sa bilang na mga baryang iaabot sa'kin ng tadhana. Minsan iniisip kong "Ganito na nga lang ba? Paano ang bukas? O may bukas pa nga ba?" Minsan naman, nakaririnig ako ng masasakit na salita Pero minsan parang mga bala na lamang itong Hindi tumatagos sa aking ulirat, "Manhid na nga ba ako? Sabihin mo, Tadhana." -------- Pinagmamasdan ko na naman ang mga kamay ng orasan Kanina pa o hindi ko na malaman Kung kelan yung huling "kanina," Naghihintay ako ng saklolo, Kasabay ng huling kumpas ng mga kamay Ng naiiwan kong kaibigang de-baterya.. "Dito na lang ba magtatapos ang lahat?" Nagbibilang na lamang ako ng oras, Ng hininga At baka hindi na nila ako maabutan, At doon ko huling nasilayan ang mga aninong iyon, Wala na akong maintindihan.. Wala na akong marinig pa.. Ito na marahil ang huli.

0

Sep 7, 2020

Sep 7, 2020 at 9:02 PM UTC

psalmiseta

Iwan

"Nandito ako" "Hindi kita iiwan" "Susuportahan kita" "Nagtitiwala ako sayo" "Kayang-kaya mo yan!" "Laban lang!" Paulit-ulit kong sinasambit sa'king sarili nang pabulong, Tila nagdarasal ngunit ang totoo'y Hindi ko na rin alam kung hanggang saan pa ba ang dulo. ------------- Wala na naman akong laban sa ihip ng hangin, Sa ihip ng panahon. Wala na naman akong laban At ang buo kong pagkatao'y Kusang dudungaw sa aming bintana, Hahagilapin ang araw, Nasaan nga ba ang Silangan? Gagayak ako nang walang patumpik-tumpik, At sasabay ang agos ng tubig sa bawat butil ng aking luha, Para bang humihinto na naman ang oras. Walang kasiguraduhan na naman ang araw na ito. Araw-araw ay nag-aayos ako ng uniporme ko, At ayun, magbibilad sa initan gamit ang aking lumang motorsiklo. Kukunin ang selpon sa aking bulsa, magpapa-load At maghihintay ng sandamakmak na mga utos. Minsan, napapagod ako O sabihin na lamang nating madalas, Na sa bawat pintuang kinakatok ko'y Daig pa ako ng nangaroling Sa bilang na mga baryang iaabot sa'kin ng tadhana. Minsan iniisip kong "Ganito na nga lang ba? Paano ang bukas? O may bukas pa nga ba?" Minsan naman, nakaririnig ako ng masasakit na salita Pero minsan parang mga bala na lamang itong Hindi tumatagos sa aking ulirat, "Manhid na nga ba ako? Sabihin mo, Tadhana." -------- Pinagmamasdan ko na naman ang mga kamay ng orasan Kanina pa o hindi ko na malaman Kung kelan yung huling "kanina," Naghihintay ako ng saklolo, Kasabay ng huling kumpas ng mga kamay Ng naiiwan kong kaibigang de-baterya.. "Dito na lang ba magtatapos ang lahat?" Nagbibilang na lamang ako ng oras, Ng hininga At baka hindi na nila ako maabutan, At doon ko huling nasilayan ang mga aninong iyon, Wala na akong maintindihan.. Wala na akong marinig pa.. Ito na marahil ang huli.

54

Mangawit man ang aking leeg sa pagtingala, palibutan man ako ng mga lamok at gamu-gamo, manigas man ako sa lamig ng simoy ng hangin, maabutan man ako ng unang bahid ng liwanag ng bungang liwayway, ako ay mananatili; dahil minsan na nga lang kayo lumabas sa inyong pinagtataguan, minsan ko nalang kayo masulyapan at sa tinagal-tagal kong nagmamasid ay ngayon ko nalang kayo muling natagpuan. Kaya aking susulitin ang gabi. Aking gagawin ang lahat ng pagtitiis para lamang kayo'y masilaya't mapagmasdan, mga bituin.

0

Aug 31, 2017

Aug 31, 2017 at 10:04 AM UTC

cherdaphne_angel

Bituin

Mangawit man ang aking leeg sa pagtingala, palibutan man ako ng mga lamok at gamu-gamo, manigas man ako sa lamig ng simoy ng hangin, maabutan man ako ng unang bahid ng liwanag ng bungang liwayway, ako ay mananatili; dahil minsan na nga lang kayo lumabas sa inyong pinagtataguan, minsan ko nalang kayo masulyapan at sa tinagal-tagal kong nagmamasid ay ngayon ko nalang kayo muling natagpuan. Kaya aking susulitin ang gabi. Aking gagawin ang lahat ng pagtitiis para lamang kayo'y masilaya't mapagmasdan, mga bituin.

14