Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"edad" poems
Walang nagtatagal sa mundo Sapagkat hamak lamang ang mga tao Lahat ay dumaraan sa pagiging bata Hanggang sa maging kulubot na ang mga mukha Hinang hina na ang katawan at hindi na makapagsalita. Sa edad na walumpu't dalawa, Kinuha na ng Panginoon ang iyong lakas at kaluluwa. Ang pagmamahal mo sa aming mga apo Higit pa sa pagmamahal na naibigay namin sa iyo. Walang makakatumbas sa mga sakripisyo mo Dahil inuuna mo ang kapakanan ng iba. Hindi ka nagsasawa na mahalin kaming iyong pamilya Ikaw ay mabuting kapatid, asawa at ama Hindi ka malilimutan ni Lola. Hilam na ang mga mata sa pag-iyak Habang nasisilayan kang nakahiga Hindi na sa kama kundi sa kabaong na parihaba Na nakapikit ang mga mata. Kasabay ng pagpanaw ng iyong alagang pusa Ang siya namang iyong pagkawala. Mga larawan mo'y hindi itatapon Bitbit pa rin ang alaala na iniwan ng kahapon. Taon lamang ang lumilipas Ngunit ang mga alaala mo'y hindi kumukupas Sa iyo'y walang maipintas. Kailangan pa ring tanggapin Na nasa piling ka na ng Panginoon natin.
0
Mar 8, 2020
Mar 8, 2020 at 5:24 AM UTC
Isang Elihiya Para Kay Lolo
Sino ka para limitahan ako sa making kalayaan sa murang edad na kung tutuusin ay batbat pa ng pakikipagsapalaran? Maglaro ng tumbang preso, tagu-taguan, syatong at bahay kubo sa bakuran ni Tagean-Tallano; unawaing ang buhay ay hindi lamang basta dekorasyon at mapagtanto ang kabuluhan na sa pagkakadapa'y matutong bumangon, ang mali at itama at ituwid ang baliko; Na kaakibat ng mabuhay ang panalo at pagkatalo. Sino ka? Sino ka, at naisipang unti-unting kitlan ako ng buhay; Akong sinasabing 'pag-asa ng' inyong 'bayan' ngayon ba'y magiging kalaban ng estado't pamahalaan, nang batas ng taong tutugis at pipiit sa akin sa loob ng kulungang nakahandang pumatay ng kinabukasan? Ako dapat ay malaya, malayang maglaro ng tumbang preso, tagu-taguan, syatong at bahay kubo sa bakuran ni Tagean-Tallano; unawaing ang buhay ay hindi lamang basta dekorasyon at mapagtanto ang kabuluhan na sa pagkakadapa'y matutong bumangon, ang mali at itama at ituwid ang baliko; Na kaakibat ng mabuhay ang panalo at pagkatalo.
0
Apr 17, 2019
Apr 17, 2019 at 7:14 AM UTC
Ako Dapat ay Malaya
I. Sa mura kong edad ulila na ako, Pumanaw ang aking ina sa pagkakaluwal ko. Ang aking ama ay nakakulong, Pagkat sa droga s'ya ay nalulong. II. Sa mura kong edad sinubok na ako ng buhay, Naranasan ko nang matulog sa lansangan, Habang walang kumot na nakadagan saking katawan. Tanging liwanag lang ng buwan ang nariyan upang ako'y gabayan. III. Sa mura kong edad natuto na akong mang-umit. Nilalaslas ko ang bag ng aleng sa braso ay nakasabit. Sabay tatakbo ng mabilis para makatakas, Sa mga parak na nais akong mabitbit. IV. Sa murang kong edad yosi na ang aking hinihithit, Umaaktong action star at sa pagitan pa ng daliri nakaipit. Ito nalang ang aking nagsisilbing pagkain, Dahil kagabi pa ako di nanginginain. V. Sa mura kong edad kinamuhuian ko na ang mundo, At ang lagi kong tanong: "Bakit ganito ang sinapit ko?!" Nanliliit na ang tingin ko sa sarili ko, At tila wala na atang patutunguhan ang buhay kong ito. VI. Sa mura kong edad naligaw na ang landas ko, At may inggit ako sa taong nagbabasa nito. At kung sasabihin n'yong malas kayo sa buhay niyo, Ano pa kaya ang mundong sinapit ko?
0
Aug 31, 2015
Aug 31, 2015 at 6:56 AM UTC
Ang Naligaw ng Landas
Ang edad ko na ngayon ay dalawamput tatlo Pero ang mukha ko ay edad pang labingwalo Wag na kayo kumontra at magreklamo Pagbigyan nyo na dahil kaarawan ko Salamat sa mga taong nakaalala Kahit ung iba sa facebook lang nakita It's the thought that counts ika nga Maraming salamat sa dinulot nyong saya
0
Jul 26, 2015
Jul 26, 2015 at 11:37 AM UTC
Dalawamput tatlo
Sa malayong baryo ng lalawigan ng Antigo, ng bayan ng San Arden Nakatira kapiling ng ama Sa murang edad, sanay magtrabaho Magpukpok ng pako sa tabla Sapagkat naulila sa inang nagluwal Ikinapahamak ang matagal na pagpapakasakit upang mailabas lang kapagdaka bilang anak niya sa kamalig ng kanyang ama Kinalong ng lolo Mga kamag-anak ay humingi ng saklolo Bumugalwak ang dugo sa patadyong May pag-asa pa bang mailigtas kung dadalhin pa sa bayan nang gamutin ng pantas Sa daraanan sa palayan, kay lakas ng ulan Pumapagaspas ang dahon ng palay Kakaunti lang ang hininga sa di magkamayaw na hangin Talagang binawian na Nautas ang ilaw ng pamilya Sapagkat iisa lang ang bunso't panganay Kailangan sundin ang utos at patnubay Kung nabagot sa kahihintay, sa pag-uwi may sasalubong- hampas ng latigo na maglalatay
0
Jan 4, 2019
Jan 4, 2019 at 4:58 PM UTC
Ang Buhay sa Takipsilim #42
Iiwan kita hindi dahil meron na akong iba. Iiwan kita dahil gusto ko nang lumaya. Iiwan kita hindi dahil ayoko na kitang makita. Iiwan kita dahil ayoko nang pagmasdan ang mga luhang nangingilid sa iyong mga mata. Hindi ko na kaya! Ang makita kang lugmok at naghihimutok sa lungkot. Ito’y nagdudulot sa puso ko ng kirot. Tama na! Tama na! Tama na! Tahan na aking sinta. Ako sana’y unawain. Napakabilis ng mga pangyayari. Hindi ko alam ang hiwaga mayroon ka. At iyong nasungkit ang matamis kong oo. Mabilis. Napakabilis. Sadyang kaybilis. Heto ako ngayo’t litong-lito. Sana’y hindi nagmadali. Sana’y natutong maghintay. Sana’y walang taong nadamay. Oo. Sa tinagal ng ating pagsasama, Ngayon ko lang napagsama-sama. Ang mga himutok ng aking saloobin. Ako’y naging mapusok at ngayo’y naghihimutok. Sana’y walang inaalala. Sana’y hindi kinokonsensya. Sa tingin ko ay ito ang tama, Ang ika’y iwanan ng ika’y mabuhay. Hindi ko batid ang sakit na iyong nararanasan. Aking irog, ako man di’y nahihirapan. Ang higpit ng iyong pagkakahawak, Siyang sumasakal sa akin tuwina. Iiwanan kita dahil ayoko na. Oo! Ayoko na! Tatapatin kita aking sinta, Hindi ko na kaya! Hindi na ako masaya. Sa pag-inog ng mundo ako’y unti-unting nawawala. Nawawala sa sarili. Nawawala sa landas na aking dapat tahakin. Sadyang kay mura pa ng aking edad Upang sumuong sa ganitong realidad. Nadala lang marahil ng matinding emosyon. Sa tagal ng ating pinagsamahan aking napagtanto, Hindi ikaw ang saki’y siyang nakalaan. Tayo’y pinagtagpo upang matutunan ang isang leksyon. Hindi para sa iyo ngunit para sa akin. Aking kaibigan ako sana’y patawarin. Hindi ko sadyang puso mo ay wasakin. Ang hirap! Napakahirap! Sa dalawang taong ating pinagsamahan, Hindi kita malilimutan. Aking pagsusumamo na sana’y Paglipas ng panahon ay iyong matagpuan Ang taong magmamahal sa iyo ng lubusan. At hindi ipaparanas ang pait ng kahapong ating pinagdaanan. Iiwanan kita dahil alam kong kaya mo na na ako’y wala na. Iiwanan kita dahil nais kong iyong ipagpatuloy ang iyong buhay. At nang matupad ang iyong mga plano para sa iyong pamilya. Sinta alam kong ito’y sadyang masakit. At sa pagtatapos nitong aking talata. Nawa’y iyong ibigay ang aking kahilingan. Sinta, ako sana’y palayain mo na. Iniwan kita hindi dahil ayoko na. Iniwan kita dahil mahal kita. Sadyang ang lubos na pagmamahal na nararapat sayo ay hindi mo matatamo sa akin bagkus ito’y iyong matatamasa sa piling ng iba.
0
Jul 25, 2017
Jul 25, 2017 at 10:26 PM UTC
Paalam
Iiwan kita hindi dahil meron na akong iba. Iiwan kita dahil gusto ko nang lumaya. Iiwan kita hindi dahil ayoko na kitang makita. Iiwan kita dahil ayoko nang pagmasdan ang mga luhang nangingilid sa iyong mga mata. Hindi ko na kaya! Ang makita kang lugmok at naghihimutok sa lungkot. Ito’y nagdudulot sa puso ko ng kirot. Tama na! Tama na! Tama na! Tahan na aking sinta. Ako sana’y unawain. Napakabilis ng mga pangyayari. Hindi ko alam ang hiwaga mayroon ka. At iyong nasungkit ang matamis kong oo. Mabilis. Napakabilis. Sadyang kaybilis. Heto ako ngayo’t litong-lito. Sana’y hindi nagmadali. Sana’y natutong maghintay. Sana’y walang taong nadamay. Oo. Sa tinagal ng ating pagsasama, Ngayon ko lang napagsama-sama. Ang mga himutok ng aking saloobin. Ako’y naging mapusok at ngayo’y naghihimutok. Sana’y walang inaalala. Sana’y hindi kinokonsensya. Sa tingin ko ay ito ang tama, Ang ika’y iwanan ng ika’y mabuhay. Hindi ko batid ang sakit na iyong nararanasan. Aking irog, ako man di’y nahihirapan. Ang higpit ng iyong pagkakahawak, Siyang sumasakal sa akin tuwina. Iiwanan kita dahil ayoko na. Oo! Ayoko na! Tatapatin kita aking sinta, Hindi ko na kaya! Hindi na ako masaya. Sa pag-inog ng mundo ako’y unti-unting nawawala. Nawawala sa sarili. Nawawala sa landas na aking dapat tahakin. Sadyang kay mura pa ng aking edad Upang sumuong sa ganitong realidad. Nadala lang marahil ng matinding emosyon. Sa tagal ng ating pinagsamahan aking napagtanto, Hindi ikaw ang saki’y siyang nakalaan. Tayo’y pinagtagpo upang matutunan ang isang leksyon. Hindi para sa iyo ngunit para sa akin. Aking kaibigan ako sana’y patawarin. Hindi ko sadyang puso mo ay wasakin. Ang hirap! Napakahirap! Sa dalawang taong ating pinagsamahan, Hindi kita malilimutan. Aking pagsusumamo na sana’y Paglipas ng panahon ay iyong matagpuan Ang taong magmamahal sa iyo ng lubusan. At hindi ipaparanas ang pait ng kahapong ating pinagdaanan. Iiwanan kita dahil alam kong kaya mo na na ako’y wala na. Iiwanan kita dahil nais kong iyong ipagpatuloy ang iyong buhay. At nang matupad ang iyong mga plano para sa iyong pamilya. Sinta alam kong ito’y sadyang masakit. At sa pagtatapos nitong aking talata. Nawa’y iyong ibigay ang aking kahilingan. Sinta, ako sana’y palayain mo na. Iniwan kita hindi dahil ayoko na. Iniwan kita dahil mahal kita. Sadyang ang lubos na pagmamahal na nararapat sayo ay hindi mo matatamo sa akin bagkus ito’y iyong matatamasa sa piling ng iba.
Continue reading...
67
Sa panaginip anaki'y nagliwaliw nakahanap ng pansamantalang aliw Lumikmo sa tumba-tumba Pikit ang mga mata, nag-iisip na kung ano ang mangyayari kapag ang lahat ay umayon Sa madilim na sulok ay inaalala mukha na walang bahid ng hapis ang hagap malaya't may kumpiyansa Wala sa huli ang susuyuin pagkatapos niya Kapag lumagpas na sa kabataang edad ang mga buhok ay mangamuti ang labi'y lumitak buti pa ang pagka-ulyanin ang unang gumanap sapagkat sa hilahil ay hirap Di-pangkaraniwan ang diwa Labas sa katotohanan huminggil ang wika ng isip Tulad ng hari sa luklukan pumapatnugot sa mga kabanata Ito'y kalutasan ng pagpapanibugho Tumataghoy sa loob, luha'y bumabalong Sa init ng dugo sa ugat ng puso, ang buhay nadudugtong Ang imahinasyon na tila sapala - walang limitasyon
0
Mar 14, 2019
Mar 14, 2019 at 11:33 PM UTC
Ang Buhay sa Takipsilim #65
"Pag-ibig ay darating sa'yo" sabi ng mga makata, Wari'y sa edad ko ang pag-ibig ay mahirap makita, Ilang beses nga bang kailangang sabihin? Talaga bang mapait ang dapat kong sapitin? Higit isang dekada na 'ko sa mundo ngunit ang pag-ibig ay 'di mahagilap, Ganito ba talaga ito kahirap? 'Di ko naisip na ito'y aabot pa sa ganito, 'Di ko napaghandaan at wari'y 'di napagtanto, Lingid sa aking kaalaman, Kaya 'di ko natandaan At mas lalong 'di ko napaghandaan, Ayaw na niya pala at matagal na niyang kinimkim, Ako'y nasugatan at nagdusa ng mataimtim, Sabi ni Inay: "Ba't ba wala kang dala? Ilang beses ko ba dapat sabihin na wag mo ng hahanapin ang wala?"
0
Aug 22, 2017
Aug 22, 2017 at 12:55 AM UTC
Wala
Aking minamahal, Alam kong 'di mo kayang mahalin Kahit anong dasal Hindi kita kayang angkinin Ikwekwento ko Ang malubha kong storiya Pusong nagdugo Sa maling tao umaasa Malayo ka man Ika'y palaging hinihintay Ika'y inaabangan Sa tagal, ako na ay sinasaway Nang magkatinginan tayo Sa isang programang mahaba Sige, kinilig ako, oo Ayon ba ay masama? Tahimik na tao Ito ang aking nagustuhan Kahit 'di romantiko Hindi ko na yan inaasahan Ang problemang maliit Ang lutas ay paglayuin tayo Sa edad ipinilit Dahil lang mas bata ako sayo Pero tinanggap ko Na mas matanda ka sa akin Kolehiyo naman siguro, no? Konting hakbang lang mula sa'min Ginaganahan pumasok Lalo na kapag institusyonal Pinipiggil ko ang antok Para lang makita ka, mahal At habang umaasa Nanonood lang sa malayo "Sana tumingin siya Sa direksyon kong malabo" Palaging tumititig Dahil ikaw ng inspirasyon ko Ngunit puso ko'y namitig Nang malaman ika'y ****
0
Jan 21, 2018
Jan 21, 2018 at 1:04 PM UTC
Para Kay TanTan
Hace tiempo rezaba antes de reconocer fundaciones cuya raíz existía en la ***** de lo surreal y observaciones no siempre agradables. En un mar pequeño, abatiendo con cada estimulo que muy pocas veces emitia calor humano. Luego me empecé a masturbar después de rezar y me sentía culpable. Rezaba por los padres y sus padres y sus nietos...en especial sus nietas tan calladas y humildes, la abuela...alegre sin importar la edad o su esposo...que tanto respeto le tenia. Los años transcurrieron y mi pelo creció...los secretos aumentan                                            ...la semilla de ayer era mas ligera. Ahora masturbo y sin nadie en cuenta. Existe algo mas que quisiera decir. Existe otro remedio que quisiera probar.
0
Mar 9, 2010
Mar 9, 2010 at 10:16 AM UTC
Santito Altar
"hello, kamusta?" kataga na kay tagal kong hinintay kung hula mo'y ilang buwan sablay dahil taon ang hinintay ko upang makita sa loob ng kompyuter ko ang mga katagang "hello, kamusta?" at kung sa mas eksaktong sukat ay walong taon halos ka-edad ng batang marunong ng sumagot sa magulang may sariling aksyon at pagiisip at kung iisipin hindi sana tayo ganito kung sumagot tayo sa magulang natin dati o kung may karapatan na tayo dati kung mas inuna natin ang aksyon na gusto kaysa sa aksyon na mas nararapat sabagay hindi rin naman dapat sila sisihin dahil bata pa tayo noon mas bata tayo noon ng pitong taon ngayon sa 'yong "hello, kamusta?" ay natigilan ako kaya ka ba nagpaparamdam ay dahil kaya mo ng tumayo salungat sa gusto ng iba patungo sa mas gugustuhin mo o isa ulit itong pagsawsaw ng iyong paa sa rumaragasang damdamin ko kagaya ng ginawa mo pitong taon nang nakalipas nilubog ng kaunti ang iyong damdamin para lamang malaman na hindi lahat ng gusto mo ay pwede mo nang kunin at agad agad **** hinugot ang iyong pagtingin na para bang hindi din ako sumawsaw nagpaanod nalunod sa sakit ng rumaragasang tadhana na noo'y inakalang kayang suungin para lamang malaman ko na hindi ka pa pala handa ngayon sa 'yong "hello, kamusta?" isa ba itong tanda na handa ka na na kaya mo na panindigan ipaglaban magpaanod malunod sumuong ano mas masakit di 'ba na malamang mayroon na akong iba "hello, kamusta?"
0
Oct 19, 2019
Oct 19, 2019 at 4:01 AM UTC
comeback
kay dami nang salita letra pasadya na ang paksa ay tadhana kung paanong sinira binuo ulit at sinira ngunit binuo ulit nito ang aking buhay parang isang laro na walang nakakaintindi ng panuntunan o meron nga ba parang isang lugar na puro ulan o puro init walang katamtaman dahil hindi nito alam ang salitang katamtaman ang alam lang nito ay pagtagpuin ang mga taong hindi naman pala para sa isa't isa o pagtagpuin sa maling lugar maling oras maling pangyayari maling edad maling sitwasyon dahil hindi nito alam ang salitang katamtaman ang alam nito ay katindihan tindi sa nagmamahalang magkaiba ng relihiyon tindi sa nagmamahalang di mabigyan ng pagkakataon tindi sa nagmamahalang nasayang ang ilang taon tindi sa nagmamahalang bata pa noon tindi sa nagmamahalang di pa alam ang ganitong sitwasyon dahil ang tadhana ay hindi alam ang salitang katamtaman dahil kung alam nya edi sana walang nasayang na mga sana
0
Oct 27, 2019
Oct 27, 2019 at 6:42 AM UTC
tadhana
My favorite fruit la mas sabrosa La mas Hermosa mi querida Esposa la bella rosa pienso en ti Me muero sin ti Ya te vi Cambiastes bien mucho Pero todavia te quiero mas Y bien mucho estas mas shorty Es lo de menos me gustan tus cenos No muy grandes tampoco chicos Soy tu chico de tu tipo Tus labios estan jugozos Con amor los gozo Comerte entera como el ozo Eres mayor que yo en edad Pero soy mas grande en realidad No importa si no eres la mas bella Para mi eres una estrella La Luna Que Alumnae Mi Camino No tengas miedo, para mi nunca Seras fea, para mi siempre seras La Mas Bella
0
Mar 26, 2015
Mar 26, 2015 at 7:46 AM UTC
My Fruity Mango
De miradas polvorientas caídas al suelo o de hojas sin sonido y sepultándose. De metales sin luz, con el vacío, con la ausencia del día muerto de golpe. En lo alto de las manos el deslumbrar de mariposas, el arrancar de mariposas cuya luz no tiene término. Tú guardabas la estela de luz, de seres rotos que el sol abandonado, atardeciendo, arroja a las iglesias. Teñida con miradas, con objeto de abejas, tu material de inesperada llama huyendo precede y sigue al día y a su familia de oro. Los días acechando cruzan el sigilo pero caen adentro de tu voz de luz. Oh dueña del amor, en tu descanso fundé mi sueño, mi actitud callada. Con tu cuerpo de número tímido, extendido de pronto hasta cantidades que definen la tierra, detrás de la pelea de los días blancos de espacio y fríos de muertes lentas y estímulos marchitos, siento arder tu regazo y transitar tus besos haciendo golondrinas frescas en mi sueño. A veces el destino de tus lágrimas asciende como la edad hasta mi frente, allí están golpeando las olas, destruyéndose de muerte: su movimiento es húmedo, decaído, final.
0
2k
Alianza (sonata)
***** Tu voz llena de una suplica Y ella abrazando sus rodillas Agachaba su cabeza. ***** Mírame. Pensaba en que jamás había escuchado Tu voz con ese tono Tierno, un poco adolorido, desesperado. Por lo menos dime algo. Que podría decir, Se preguntaba, Si de todos modos Estaba ya decidido. La tomas de la mano, Y solo notas que esconde su cara Pero no ves el nudo en su garganta, Las lagrimas a punto de brotar, El temblor que la sacudía por dentro. Sabes que así es mejor. Menea la cabeza que si. Pero siente tu mano Tibia Enlazada entre sus dedos, Y piensa que no se resignara A no tenerla otra vez así. La tienes abrazada, Y contemplas un rato Las nubes Que cubren las estrellas. Pasa un señor de edad y se sonríe Al mirarlos así, Parecía una señorita apenada De la mano De su novio enamorado Contando luceritos. Algo la despierta, Desenredandose, Reclama su mano Y despeja su mente. No entiendo. Su voz, aun un poco ronca, Te sorprende por decidida. Tu mano queda destendida En forma de sus dedos Y al mirarla te quedas helado, Tal vez un poco rechazado. La enrollas mientras habla, Y te abrazas a ti mismo Y ella cruza sus manos, Mirando al suelo. Como era posible Que deshacías su amor de la misma manera Que la enamoraste, Tomándola de la mano, Y en tus brazos? No. Decidiste hacerla sufrir, De una vez entonces. No hay adiós fácil, No hay adiós apiadado, Si uno no quiere decirlo. Que crueldad, Piensa con coraje. Y tu, tal vez pensando Que siempre te pudo sorprender.
0
Jan 8, 2013
Jan 8, 2013 at 1:07 AM UTC
*****
***** Tu voz llena de una suplica Y ella abrazando sus rodillas Agachaba su cabeza. ***** Mírame. Pensaba en que jamás había escuchado Tu voz con ese tono Tierno, un poco adolorido, desesperado. Por lo menos dime algo. Que podría decir, Se preguntaba, Si de todos modos Estaba ya decidido. La tomas de la mano, Y solo notas que esconde su cara Pero no ves el nudo en su garganta, Las lagrimas a punto de brotar, El temblor que la sacudía por dentro. Sabes que así es mejor. Menea la cabeza que si. Pero siente tu mano Tibia Enlazada entre sus dedos, Y piensa que no se resignara A no tenerla otra vez así. La tienes abrazada, Y contemplas un rato Las nubes Que cubren las estrellas. Pasa un señor de edad y se sonríe Al mirarlos así, Parecía una señorita apenada De la mano De su novio enamorado Contando luceritos. Algo la despierta, Desenredandose, Reclama su mano Y despeja su mente. No entiendo. Su voz, aun un poco ronca, Te sorprende por decidida. Tu mano queda destendida En forma de sus dedos Y al mirarla te quedas helado, Tal vez un poco rechazado. La enrollas mientras habla, Y te abrazas a ti mismo Y ella cruza sus manos, Mirando al suelo. Como era posible Que deshacías su amor de la misma manera Que la enamoraste, Tomándola de la mano, Y en tus brazos? No. Decidiste hacerla sufrir, De una vez entonces. No hay adiós fácil, No hay adiós apiadado, Si uno no quiere decirlo. Que crueldad, Piensa con coraje. Y tu, tal vez pensando Que siempre te pudo sorprender.
Continue reading...
66
sinampal ng reyalidad 'di tayo magka-edad eh ano naman? sambit ng rebelde basta 'wag ka ng manangis sayang ang agos ng ilog may pag gagamitan ka nyan ako'y malapit na pagmasdan, mas lumilinaw ang 'di sukat akalain unti-unting niyayapos ng panalangin na minsan magiging akin at tatawagin, sasabihin na itong 'di maipaliwanag natuklasan magyabang akin, tayo, sabay aaminin marahil marami nga sila makitid na lansangan tila mga pang-unawa nakahilera ang bawat tanong kasabay ay pagbugso ng ninanais huwag mag alala dalawa ang pag-ibig nakahain at naghihintay sa'yo kahit anong talinghaga sa ating paliwanag, tayo pa rin ang sampid gayong pahirapan ang pinagdaraanan, magkaiba pa rin ang batid ganito kapayak ang pag-ibig ko mahigpit na yapusan; araw araw simple at dalisay matagal namamatay kaya kahit nakakakapos hininga masaya na ako at naaninag ka
0
Nov 8, 2018
Nov 8, 2018 at 11:46 AM UTC
pabango ng iyong mga mata
Cierra los ojos y a oscuras piérdete bajo el follaje rojo de tus párpados. Húndete en esas espirales del sonido que zumba y cae y suena allá, remoto, hacia el sitio del tímpano, como una catarata ensordecida. Hunde tu ser a oscuras, anégate en tu piel, y más, en tus entrañas ; que te deslumbre y ciegue el hueso, lívida centella, y entre simas y golfos de tiniebla abra su azul penacho el fuego fatuo. En esa sombra líquida del sueño moja tu desnudez; abandona tu forma, espuma que no se sabe quién dejó en la orilla; piérdete en ti, infinita, en tu infinito ser, mar que se pierde en otro mar: olvídate y olvídame. En ese olvido sin edad ni fondo labios, besos, amor, todo, renace: las estrellas son hijas de la noche.
0
1.5k
Olvido
Ojos médulas sombras blanco día ansias afán lisonjas horas cuerpos memoria todo Dios ardieron todos polvo de los sentidos sin sentido ceniza lo sentido y el sentido Este cuarto, esta cama, el sol del broche, su caída de fruto, los dos ojos, la llamada al vacío, la fijeza, los dos ojos feroces, los dos ojos atónitos, los dos ojos vacíos, la no vista presencia presentida, la visión sin visiones entrevista, los dos ojos cubriéndose de hormigas, ¿pasan aquí, suceden hoy? Son hoy, pasan allá, su aquí es allá, sin fecha. Itálica famosa madriguera de ratas y lugares comunes, muladar de motores víboras en Uxmal anacoretas, emporio de centollas o imperio de los pólipos sobre los lomos del acorazado, dédalos, catedrales, bicicletas, dioses descalabrados, invenciones de ayer o del decrépito mañana, basureros: no tiene edad la vida, volvió a ser árbol la columna Dafne. Entre la vida inmortal de la vida y la muerte inmortal de la historia hoy es cualquier día en un cuarto cualquiera Festín de dos cuerpos a solas fiesta de ignorancia saber de presencia Hoy (conjunción señalada y abrazo precario) esculpimos un Dios instantáneo tallamos el vértigo Fuera de mi cuerpo en tu cuerpo fuera de tu cuerpo en otro cuerpo cuerpo a cuerpo creado por tu cuerpo y mi cuerpo Nos buscamos perdidos dentro de ese cuerpo instantáneo nos perdemos buscando todo un Dios todo cuerpo y sentido Otro cuerpo perdido Olfato gusto vista oído tacto el sentido anegado en lo sentido los cuerpos abolidos en el cuerpo memorias desmemorias de haber sido antes después ahora nunca siempre
0
1.6k
Lauda
Ojos médulas sombras blanco día ansias afán lisonjas horas cuerpos memoria todo Dios ardieron todos polvo de los sentidos sin sentido ceniza lo sentido y el sentido Este cuarto, esta cama, el sol del broche, su caída de fruto, los dos ojos, la llamada al vacío, la fijeza, los dos ojos feroces, los dos ojos atónitos, los dos ojos vacíos, la no vista presencia presentida, la visión sin visiones entrevista, los dos ojos cubriéndose de hormigas, ¿pasan aquí, suceden hoy? Son hoy, pasan allá, su aquí es allá, sin fecha. Itálica famosa madriguera de ratas y lugares comunes, muladar de motores víboras en Uxmal anacoretas, emporio de centollas o imperio de los pólipos sobre los lomos del acorazado, dédalos, catedrales, bicicletas, dioses descalabrados, invenciones de ayer o del decrépito mañana, basureros: no tiene edad la vida, volvió a ser árbol la columna Dafne. Entre la vida inmortal de la vida y la muerte inmortal de la historia hoy es cualquier día en un cuarto cualquiera Festín de dos cuerpos a solas fiesta de ignorancia saber de presencia Hoy (conjunción señalada y abrazo precario) esculpimos un Dios instantáneo tallamos el vértigo Fuera de mi cuerpo en tu cuerpo fuera de tu cuerpo en otro cuerpo cuerpo a cuerpo creado por tu cuerpo y mi cuerpo Nos buscamos perdidos dentro de ese cuerpo instantáneo nos perdemos buscando todo un Dios todo cuerpo y sentido Otro cuerpo perdido Olfato gusto vista oído tacto el sentido anegado en lo sentido los cuerpos abolidos en el cuerpo memorias desmemorias de haber sido antes después ahora nunca siempre
Continue reading...
50
Hacia mucho calor dentro de la casa de mi abuela. Habían casi 20 personas en la casita pequeña de ella. Recuerdo salir a fuera para tomar un poco de aire mientras me sentaba en las gradas para relajarme, viendo pasar a las personas. Quería ver las estrellas pero casi no se veían..Sólo logre ver algunas dos o tres estrellitas. En un poste que estaba al frente de mi había una foto de una mujer. Solo al verla a ella me daba miedo. Me daba escalofrío al ver sus ojos, tan..negros. Su pelo ***** Labios pintados de rojo oscuro. No sabía si regresar adentro o quedarme. Lo pense, pero al fin me quedé. Al los 10 minutos mi tío que en ese tiempo tenía la misma edad mía salió afuera para darme compania.  Platacamos sobre nuestra vida. Nuestros logros. Nuestros deseos de seguir adelante en la vida etc me contó lo que le molestaba..expreso sus pensamientos. Supe que me tuvo gran confianza cuando empezó a llorar y me apapacho tan fuerte..mi tío es un muchacho musculoso, no le gusta demostrar sus sentimientos hacia nadie. Ni a sus propios primos. Después que el término de platicar ambos nos quedamos callados. Despues vi un buo blanco que bolaba arriba del techo de un muchacho que había conocido. Mi tío me dijo, "Dicen que si uno ve un buo es porque alguien se va morir." No le respondí, porque no creo en dichos. Ese buo blanco se quedo ahí toda la noche. El siguente día empaque mis maletas porque ya era tiempo de irme de regreso hacia los estados unidos. No quise irme porque extrañaba a mi familia tanto, mi abuelita y mi casita..estaba en casa y ahora me tocaba regresar a un país que no era mío. Al llegar a los Estados Unidos desempaque mis maletas. Todo muy bien. Días despues, mi prima me había contado que el muchacho que había conocido había fallecido. Fue a la tienda a comprar comida y le dispararon 2 veces.  Empezar a recordar el dicho del buo. Se que algunos no crearán y algunos tal vez sí. No diré que soy creyente..no se si fue solo coincidencia pero que paso paso.. Han pasado 4 años,  y aun sigo pensando en esa noche. Qué extraño..
0
May 5, 2015
May 5, 2015 at 4:52 AM UTC
2011
Hacia mucho calor dentro de la casa de mi abuela. Habían casi 20 personas en la casita pequeña de ella. Recuerdo salir a fuera para tomar un poco de aire mientras me sentaba en las gradas para relajarme, viendo pasar a las personas. Quería ver las estrellas pero casi no se veían..Sólo logre ver algunas dos o tres estrellitas. En un poste que estaba al frente de mi había una foto de una mujer. Solo al verla a ella me daba miedo. Me daba escalofrío al ver sus ojos, tan..negros. Su pelo ***** Labios pintados de rojo oscuro. No sabía si regresar adentro o quedarme. Lo pense, pero al fin me quedé. Al los 10 minutos mi tío que en ese tiempo tenía la misma edad mía salió afuera para darme compania.  Platacamos sobre nuestra vida. Nuestros logros. Nuestros deseos de seguir adelante en la vida etc me contó lo que le molestaba..expreso sus pensamientos. Supe que me tuvo gran confianza cuando empezó a llorar y me apapacho tan fuerte..mi tío es un muchacho musculoso, no le gusta demostrar sus sentimientos hacia nadie. Ni a sus propios primos. Después que el término de platicar ambos nos quedamos callados. Despues vi un buo blanco que bolaba arriba del techo de un muchacho que había conocido. Mi tío me dijo, "Dicen que si uno ve un buo es porque alguien se va morir." No le respondí, porque no creo en dichos. Ese buo blanco se quedo ahí toda la noche. El siguente día empaque mis maletas porque ya era tiempo de irme de regreso hacia los estados unidos. No quise irme porque extrañaba a mi familia tanto, mi abuelita y mi casita..estaba en casa y ahora me tocaba regresar a un país que no era mío. Al llegar a los Estados Unidos desempaque mis maletas. Todo muy bien. Días despues, mi prima me había contado que el muchacho que había conocido había fallecido. Fue a la tienda a comprar comida y le dispararon 2 veces.  Empezar a recordar el dicho del buo. Se que algunos no crearán y algunos tal vez sí. No diré que soy creyente..no se si fue solo coincidencia pero que paso paso.. Han pasado 4 años,  y aun sigo pensando en esa noche. Qué extraño..
Continue reading...
7
Un sol de invierno ilumina la mar arrugada empujada por el olor a sal. Hoy he venido junto a la orilla a escribir de una chica pero huele a mar, y el olor salado trae recuerdos dulces. Huele a cubos y palas, a olas blandas de bandera verde, a la infantil valentía de salir al sol quedando la edad adulta a cobijo. Huelo la brisa que airea fotos que solo yo guardo De mi abuelo enterrándome en la playa –sonrio por verle de nuevo–, saltos de fe desde los brazos de mi padre, y castillos desafiando al océano entero. Huelo veranos infinitos para lo pequeño que soy. Yo vine aquí a escribir sobre una chica, pero tengo arena en los recuerdos y me drogaron la brisa y la mar.
0
Feb 26, 2017
Feb 26, 2017 at 4:19 PM UTC
Arena en los recuerdos
Era fragmentos, con otros fragmentos de luz, con un domicilio integrado en el corazon de un ser, y en su temprana edad, a veces se emocionaba facil, era realmente problematico. Y sus problemas se multiplicaban, y habia soluciones, en estas, se intergraban, y se movian en su cara mas mujeres, que las que realmente queria, eran muchas. Se fueron moviendo en su character y tubieron muchos orgasmos y sensaciones, al igual que todas las cosas.
0
Feb 21, 2015
Feb 21, 2015 at 8:50 AM UTC
Sketch
Siento el peso de este mundo en mi cabeza. Y no sé si en algún momento de mi vida fui. Si viviera yo en una edad oscura, si obedeciera yo a un ínclito rey, a una palabra suprema, al poder de dios, entonces yo caminaría en el relieve bajo el mar. Y sería perfecta porque existiría para pelear guerras santas y salvar vírgenes raptadas. Sería perfecta y no tendría miedo. Estaría yo forjada desde el principio con una lanza en la mano y el yelmo en la cabeza. Sería un caballero de ilustres tierras, de ilustres logros. Los tiempos modernos, sin embargo, me han despojado de un destino glorioso. No tengo nada más que incertidumbre. No tengo un nombre que sea mío. No poseo títulos ni tesoros ganados. No soy nada más que una armadura vacía. Y el paso del tiempo me oxida las articulaciones. ¿A dónde pueden huir las almas guerreras? ¿A qué rey acudo para prometerle fidelidad? No hay aspiraciones nobles en este mundo. Me tengo que armar de pedazos rotos, de rituales inútiles. Mi escudo es un libro de hojas muy blandas. Mi vestido es de hilos muy ligeros. Jamás he visto vestíbulos de grandes castillo, jamás he añorado el amor de una hermosa señora, jamás he clavado flechas en el corazón de un dragón. ¿Qué soy entonces? Si no soy lo que quiero, ¿qué es esto que respira y que duele y que se lastima los nudillos de las manos de tanto golpear las puertas? Las puertas no abren. No sé si algún día abrirán. Mis sueños están formados con la intención de atravesarlas. Mis manos están hechas para esgrimar famosas espadas. Y no tengo nada. Y no tengo nada que no sea invisible. La armadura que soy yo no es nada más que la promesa de la armadura. Y mi voz metálica es la promesa de la voz. Y no sé yo si soy.
0
Feb 1, 2013
Feb 1, 2013 at 2:49 PM UTC
La armadura vacía.
Siento el peso de este mundo en mi cabeza. Y no sé si en algún momento de mi vida fui. Si viviera yo en una edad oscura, si obedeciera yo a un ínclito rey, a una palabra suprema, al poder de dios, entonces yo caminaría en el relieve bajo el mar. Y sería perfecta porque existiría para pelear guerras santas y salvar vírgenes raptadas. Sería perfecta y no tendría miedo. Estaría yo forjada desde el principio con una lanza en la mano y el yelmo en la cabeza. Sería un caballero de ilustres tierras, de ilustres logros. Los tiempos modernos, sin embargo, me han despojado de un destino glorioso. No tengo nada más que incertidumbre. No tengo un nombre que sea mío. No poseo títulos ni tesoros ganados. No soy nada más que una armadura vacía. Y el paso del tiempo me oxida las articulaciones. ¿A dónde pueden huir las almas guerreras? ¿A qué rey acudo para prometerle fidelidad? No hay aspiraciones nobles en este mundo. Me tengo que armar de pedazos rotos, de rituales inútiles. Mi escudo es un libro de hojas muy blandas. Mi vestido es de hilos muy ligeros. Jamás he visto vestíbulos de grandes castillo, jamás he añorado el amor de una hermosa señora, jamás he clavado flechas en el corazón de un dragón. ¿Qué soy entonces? Si no soy lo que quiero, ¿qué es esto que respira y que duele y que se lastima los nudillos de las manos de tanto golpear las puertas? Las puertas no abren. No sé si algún día abrirán. Mis sueños están formados con la intención de atravesarlas. Mis manos están hechas para esgrimar famosas espadas. Y no tengo nada. Y no tengo nada que no sea invisible. La armadura que soy yo no es nada más que la promesa de la armadura. Y mi voz metálica es la promesa de la voz. Y no sé yo si soy.
Continue reading...
15
Las horas no han pasado, todavía, y está mañana lejos igual a un arrecife que apenas distingo.                           Tú no sientes cómo el tiempo se adensa en esta habitación con la luz encendida, como está fuera el frío lamiendo los cristales...Qué desprisa, en mi cama esta noche, animalito, con la simple nobleza de la necesidad, mientras que te miraba, te quedaste dormido.Así pues, buenas noches.                                         Ese país tranquilo cuyos contornos son los de tu cuerpo da ganas de morir recordando la vida, o de seguir despierto -cansado y excitado- hasta el amanecer.A solas con la edad, mientras tú duermes como quien no ha leído nunca un libro, pequeño animalito: ser humano -más franco que en mis brazos-, por lo desconocido.
0
1.2k
Un cuerpo es el mejor amigo del hombre
Ya no me gustas, tu piel esta arrugada, llena de manchas de la edad Ya no me gustas, tus ojos se ven cansados, tus pasos desolados Tus sentimientos aislados Tus ganas de llorar Ya no me gustas, como antes me gustabas La juventud de tus labios de tanto fuego se quemo Ya no me gustas, tus caricias de noche no se sienten constantes Ya no somos los de antes Ya no me gustas Me encantas, viejo amante.
0
May 6, 2015
May 6, 2015 at 9:22 PM UTC
ya no me gustas
"Sólo me quiero morir." Me dijo esto con voz quebrada mientras rompía en llanto. Era joven. Se le veía desaliñada y su rostro mostraba la dureza de la vida que ha llevado. Su piel bronceada sudaba bajo el abrasador sol del medio día y su cuerpo temblaba presa del pánico que lentamente se desvanecía. El señor con quien peleaba, un señor de edad avanzada quien amenazaba con golpearla, se había refugiado en su casa al ver que me acercaba e interrumpía su disputa. No se qué sucedía. No se por qué peleaban. No se quiénes eran. Se que él quería dañarla y que yo no lo permitiría. Le pregunté qué sucedía, si estaba bien. "Solo me quiero morir." "No te quieres morir." le contesté, sin saber realmente que decir. Le expliqué que tenía cosas que hacer en ese momento, y me ofrecí a acompañarla hasta donde yo iba. Ella amablemente declinó la oferta, alegando que no tenía dinero para unos medicamentos que necesitaba. Me disculpé por no poderle ayudar más, dado que yo tampoco contaba con mucho dinero. Ella me tomó de la mano, aún con lagrimas en los ojos y la voz quebradiza y me dijo "Ya me has ayudado más de lo que tú crees." Tras decir esto se dio la vuelta y se fue en la dirección opuesta a la mía. Aún no se quién era ni qué fue lo que sucedió, pero se que, quién quiera que fuera, ese día comencé a ver la vida desde una nueva perspectiva.
0
Apr 14, 2016
Apr 14, 2016 at 7:32 PM UTC
Sólo me quiero morir.