#mundo
Hindi kita ikukumpara sa araw na nakapapaso,
Kundi sa dapit-hapon na nagpapatahimik sa gulo.
Sapagkat sa iyong pagdating, ang mundo ay humihinga,
Naglalaho ang pagod, napapalitan ng panatag na kalinga.
Ikaw ang kapeng mainit sa madaling-araw na maginaw,
Ang pait at tamis na sa aking sistema ay nanunuot, umaapaw.
Hindi ka lamang dekorasyon sa aking munting tahanan,
Kundi ang haligi at bubong sa oras ng alimpuyo at ulan.
Para kang aklat na lumang-luma ngunit sa aki'y mabango,
Bawat basa ko sa iyo, may natutuklasang hindi biro.
Sa iyong mga mata, may balintataw na tila uniberso,
Doon ako naliligaw, doon din ako nakahahanap ng dako.
Ikaw ang hibla na nagbubuklod sa aking mga pangarap,
Ang matamis na duhat sa gitna ng mapaklang paghihirap.
Maging ang iyong galit ay tila amihan na dumaratal,
Malamig sa balat, kahit na may dalang bahagyang kintal.
Hindi ka bulaklak na sa plorera lamang itatago,
Ikaw ay punong-kahoy na sa bagyo ay hindi susuko.
Ang iyong pag-ibig ay hindi parang bula na naglalaho,
Kundi parang anino na kasunod ko sa bawat dako.
Saksi ang silangan sa ating mga piping sumpaan,
Na ang iyong ngalan ang huling bibigkasin bago ang hangganan.
Ikaw ang aking talinghaga, ang aking tula, at aking awit,
Ang tanging dahilan kung bakit ang lupa ay tila langit.
Apr 24
Apr 24, 2026 at 2:21 PM UTC
Podemos memorizar muitas coisas.
Nomes, datas,
rostos que o tempo apaga devagar,
mas não isso.
Não o céu aberto,
enquanto estou deitado num gramado,
sentindo a terra sustentar o meu corpo
como se sempre tivesse estado ali.
Não as estrelas,
espalhadas sem ordem,
brilhando como se não soubessem
que estão sendo vistas.
E a lua…
grande,
quieta,
Ah.. a lua.
absurdamente presente.
Como se ocupasse mais espaço
do que o próprio céu permite.
E eu ali,
pequeno demais pra entender,
E eu ali,
consciente o suficiente
pra me surpreender.
Porque naquele instante
eu não penso..
eu só existo..
diante de algo,
que não precisa ser lembrado.
Tudo isso existe,
Sem sequer me perceber.
Ah, o mundo..
há grandeza demais
pra notar a minha existência.
E eu ali.
Mar 31
Mar 31, 2026 at 3:29 PM UTC
Quizás,
quizás mi vida
es como la última gota
de la canilla mal cerrada del patio.
Quizás tengo la suerte
de estar ahora en esta gran tubería.
quizás estoy, paciente,
esperando,
y de un momento al otro,
caigo al vacío,
sólo, rápido, brusco
para desintegrarme,
desintegrar lo que alguna vez fui,
para estamparme y quedarme
donde todas las gotas
de una canilla mal cerrada
se quedan.
Feb 16
Feb 16, 2026 at 10:09 PM UTC
Por esas hazañas ya no me enervo,
hay menos materia e ideas que me echen para atrás,
ahora escribiría epitafios como el de Amado Nervo,
y es que ya hace mucho tiempo que encontré la paz.
Y tú no necesitas a alguien que te diserte sobre la vida,
cada uno tiene un rol válido en el mundo que lo cumplirá,
todos sin excepción en distinto tiempo antes de su partida,
así contemplaré tus hazañas y una sensación en ti brillará.
Así como viví estupefacto escuchando y leyendo al poeta de la tristeza,
entre altibajos desde un sentimiento carmesí hasta una reflexión policiaca,
cada noche con pensamientos que literalmente me hincharon la cabeza,
ahora se volvió una melancolía compleja en donde el gran silencio ataca.
Dec 4, 2024
Dec 4, 2024 at 10:16 PM UTC
naglalakad sa isang eskinita
walang ilaw, walang makita
nalulunod sa alon ng kadiliman
yan ang imahe sa aking kaisipan
hindi mawari ang galaw ng mundo
kung talagang liligaya pa ang puso
mabuti nalang at ika'y nasilayan ko
sa liwanag pala ay nag hihintay ka sa dulo.
—g.l
Oct 8, 2024
Oct 8, 2024 at 7:00 AM UTC
Quando acordo e penso em tudo que o mundo tem,
Me reconcilio com o vento que vem .!
Me engano a mim mesmo e a mais ninguém,
No mundo abençoados os dias sempre serão,
Acolho a noite e a sua sedutora escuridão...
O mundo de estrelas cintilantes e brilhantes no meu céu,
Velas de paz que se perdem no além.
Quando penso no mundo da tristeza, guerra e xenofobia,
As flores florescem sem o aroma, sem alegria!
Os seres humanos nascem desprotegidos e sempre nus,
Para a vida que os chama e por caminhos cruzados os conduz.
Parece que o mundo não quer morrer com tua alma viva,
Tudo se transforma e no universo as galáxias componentes do meu mundo organizadas como organismos ficam à deriva.
O mundo temporal que nos rodeia aparece e desaparece,
Com ou sem magia de quem o ama e conhece.
Deixai o mundo ser feliz com aquilo que lhe foi destinado,
Amar o seu céu, o seu rio de água doce e seu mar sempre salgado.
Deixai que haja salgueiros verdes e campos em flor,
Que o mundo seja repleto de coisas, gentes e amor...
Jan 16, 2024
Jan 16, 2024 at 3:51 PM UTC
Dame de todo a la vida inexacta, que tenéis que decirme vida propia y esclava a algo más puro y exacto.
De donde viene la radio de escenografías perfectas, echas y derechas, cambiando el mármol de las cosas.
Recién nace tu cara y vuelvo a la otra la que tenes cuando apenas te queda grandeza.
Tengo más pan que darte, si te esperas un poco, te lo daré a medias entre las manos de tu arena.
Te mantengo en mis poderes, que son de sal y de arena, por eso vives en el reflejo.
Propia compañía de asteroides y flores marcianas de donde viene tu dar a todo lo no existente.
La mano que escribe era poderosamente sublime, de allí yace la pureza, lo más puro.
Tenemos que lograr regresar a el paraíso, si no podemos perderemos la luz ancenstral, que te falta humanidad?
El error de la nuestra era la mujer acercándose a él otro mundo.
Apr 17, 2020
Apr 17, 2020 at 4:24 AM UTC
1.
El cuero arde
cómo arde el cartón,
como arde el presente, en los dos hemisferios
Hay lugares donde los pies protestan,
donde la impuntualidad es menos sutil
y se disfraza con vernáculas y un buen traje
Lugares donde hablan tu lengua
y donde hablan las mías
mientras se sirven un plato de comida antes
de despedirse y ir por su día
Donde se enfrían los pies,
y coreo un rio rojo
Donde se escurre la vida sagrada
en un palomar de discordia
2.
Ahí nadie vuela
yo quisiera decirles que de ese recinto
ninguna persona toma vuelo
Sin falta de acuerdo,
nadie vuela
y cielo azul,
azul de ahí se ve lejos
De ahí veo las manos de los viejos levantadas hacia cielo
en balanceo
y me quiero ir.
Camino hacia mi madre.
<<de aquí nadie vuela>> le susurro a ella
en el oído
pero ella levanta sus manos más alto
y me ignora
Me trago mi nudo de garganta,
y decido ir me,
pues de aquí no e de volar
3.
El creer es necesario-fe
cómo es necesario
el hacer-acción
Dos hemisferios, en un solo mundo
y tú plenitude de vida
acatan la flor de esperanza en mi corazón.
Se que todo vuela, cuando viene el viento del cambió.
Nov 12, 2019
Nov 12, 2019 at 2:25 AM UTC
Minsan mapapaisip ka na lang
kung ikaw ba ay nagkulang
o siya yung di lumaban.
Mapapaisip ka na lang
kung tama bang ikaw ang nahihirapan,
patuloy na lumalaban,
gulo’y subok na iniwasan,
upang di lang siya masaktan.
Mapapaisip ka na lang
kung kaya ka ba iniwan
kasi kahit gaano mo ipaglaban
— na lahat ng problema niya ikaw na pumapasan
umuuwi ka paring luhaan.
Tama ba na tratuhin ka ng ganito?
na parang laruan na pag sawa na sa iba,
ikaw naman ang gusto?
Tama ba na maramdaman mo
ang sakit na nasa iyong puso
kasi pinili mo siya
kahit alam ng utak mo
na di siya nakakatulong sayo?
Tama ba na sa dinami dami ng taong
araw araw na kumakausap sa’yo,
dito ka pa nahulog
sa taong di ka naman isasalo?
Ang dami kong sinasabi sa ibang tao
na maraming gago sa mundo
na di dapat sila papaloko.
Pero sa dulo din pala,
ako yung magmamahal ng tulad mo.
Pasalamat ka,
ako na yung nagparaya
siguro kasi di ko na rin kaya
lalo na’t nakita kitang may kasamang iba.
Tinago mo pa,
sinabi **** kaibigan mo lang siya
ngunit ang totoo pala,
pag di tayo magkasama
tumatakbo ka pabalik sa kanya.
Di na rin siguro ako magtataka
kung bakit mas pinili mo siya
baka dahil ang puso nyo’y nagtugma
o mas magaling lang siya sa kama.
Bakit nga ba ako nagpakatanga?
Nadaan mo nga lang ba ako sa iyong matatamis na salita,
mga pangakong di ko alam kung matutupad ba
o sadyang uhaw lang ako sa pagmamahal
kaya nung nakita mo ako’t nagpapakahangal
nasabi **** “pwede na ‘to, di rin naman ako tatagal.”
Sinabi ng mga magulang ko
na lahat ng tao pinanganak ng may puso
na kailangan mo lang intindihin at mahalin
dahil sa dulo, pagmamahal niya’y iyong aanihin.
Pero akalain mo yun,
may mga tao palang tulad mo
na di mo alam kung wala ba siyang puso
o ipinaglihi sa demonyo.
Nakakatawa ka,
na lahat ng dugo, pawis, pati narin oras
sayo ko lahat nawaldas
buti sana kung nababalik mo ’to
pero wala, ginawa mo akong uto uto.
Isa kang patunay
na may mga taong
na kahit lahat ng pagmamahal sayo ay ibigay
nag hahanap ka parin sa iba
ng wala kang kamalay malay.
Ngayon,
tapos na ako.
Di ko kailangan ang isang tulad mo.
Sa lahat ng gago sa mundo,
ikaw pa ang pinili ko,
ikaw pa ang minahal ko,
ikaw pa ang pinagubusan ko ng oras ng ganito,
ikaw pa ang sumira sa’king utak at puso.
Pero salamat din sa’yo
dahil kung hindi sa pang-gagago mo
hindi ko mapapansin na ang pagmamahal di ko lang makukuha sa’yo
hindi ko mapapansin na marami rin palang masasama sa mundo
na ang gusto lamang ay makitang mawasak ang sarili ko.
Andami kong natutunan
di lang tungkol sa mga tulad mo
kundi pati na rin sa sarili ko:
na kaya ko palang magmahal ng ganito
na kaya ko palang lumaban ng husto
na kaya ko palang ibigay ang lahat pati narin aking puso.
Ngayong,
mag isa na ulit ako,
mas masaya na ako.
Kaya sa susunod na darating sa buhay ko,
tandaan mo
nagmahal ako ng gago
kaya ayusin mo ang buhay mo
kung ayaw **** sulatan kita ng ganito.
Aug 23, 2018
Aug 23, 2018 at 3:57 AM UTC
Limutin na ang mundo
*Forget the world
And its intricacies
Your abusive father
Your good-for-nothing frenemies
Let go of the earth
Reach for the uncertainties*
Nang magkasama tayo
*I'll be here holding your hand
Reading your fears
In the lines of your palm
While feeling your taken risks
In the spirals of your fingertips*
Sunod sa bawat galaw
*Let me take the lead
Follow my steps
As we waltz off
From our consciousness
to the chains of the world*
Hindi na maliligaw
*We'll never be lost
When all miseries will be unknown
Or at least, we'll be lost
In all that is ours*
Mundo'y magiging ikaw
*You will be my world
And I hope I'll be yours too*
Oct 7, 2017
Oct 7, 2017 at 3:39 PM UTC
A la Humanidad
ELENA RAMOS
Ciertamente todos buscamos lo mismo
Poder, Dinero y Fama
Ser mejor para ser escuchados por todos
Tener dinero para poder comprar a todos
Y tener fama para ser reconocidos por todos
No podemos pretender ser supremos ante civilizaciones a las cuales somos exactamente iguales
Tenemos rasgos distintos, dialectos variados pero
Al final somos iguales
Esperamos un desastre para poder unirnos
Uno en el cual tengamos miedo de morir y ser derrotados por fuerzas mayores
Talvez debamos esperar ese fenómeno que cambie a la humanidad
Algo que jamás hayan podido ver nuestros ojos
Un desastre natural que acabe con todos
Una plaga que nos destruya lentamente
En la humanidad hay mucha corrupción, hay desastres creados por nosotros
Hay guerras santas, hay asesinatos planeados
Porque?
Por poder, dinero y fama
Somos invencibles en nuestras mentes, pero que pasa si afuera de nuestra visión
Hay algo más grande que todos juntos
Una fuerza invencible, un poder sobrenatural que en cualquier momento decida destruirnos
Talvez sea suerte o sea el destino
Si decidimos separarnos a diario
Si creamos más violencia
Si hay más separación de naciones
Si hay más hambre
Más infestaciones, más personas mueren a diario
Es inevitable es un proceso natural del hombre
Pero, aceptémoslo más muertes son causadas por nosotros mismos.
Soy tan humana como todos ustedes
Es un acto de paz y un pacto de unidad
La raza humana pierde su escencia
De ser capaces de analizar y ser luz
Somos ciegos y egoístas
Un ego que saciar
Un espíritu que alimentar
A base de mentiras, engaños y sacrificios
Ser pobre o rico
Tener todo o ser nada
Ver morir pero no actuar
Decidimos sentarnos a ver lo que pasa
Pero porque no somos parte del espectáculo mejor?
Organizaciones a diario luchan por cambiar el mundo
Fotos de acontecimientos que impactan un rato
Después son desechos que olvidamos por lujos y mentiras
El humano se convirtió en el monstruo más grande que deberíamos temer
Esa sencillez de aceptar el fracaso
Inhumanos ante las crisis de los demás
Muertes por ganas de poder
Muertes por religión y creencias
Si crees en algo, créelo
Pero
Piensa si va en contra de ti y de tu generación
Dos bandos iguales peleando por ser más notorio
Sangre derramada para demostrar grandeza
Lujos para despilfarrar
Lugares hermosos que son destrozados
El hábitat humana dejo de ser para los humanos
Nos convertimos en cosas materialistas
Sin propósitos de vida
Luchemos para ser iguales
Sin distinción de raza, **** religión, política...
Constantemente decimos eso
Pero realmente se cumple?
Si eres humano y lees esto
Piensa que estás haciendo en este momento
Estas cambiado para bien a tu humanidad?
Jun 11, 2016
Jun 11, 2016 at 11:03 PM UTC
e com essa marra sua
eu faço nosso laço
e ajeito nosso passo
como quem se perpetua
e com esse teu jeitinho
eu nos desenho, sem pressa
te encho de carinho
e o delírio me atravessa
na tua cama
contorno as tuas linhas
que eu sei não serem minhas
mas trato como quem ama
e nesse paralelo criado
nesse universo só nosso
eu faço o que posso
pra ver o mundo atravessado
como quem ama
meu bem
Jan 7, 2016
Jan 7, 2016 at 6:48 AM UTC
maglayag gamit ang bagwis ng alapaap
duon walang sino mang makaka-apuhap
sa bawat hikbi ng pag-iyak
halu-halong luha ng galak
pakawalan ang enerhiya ng kamalayan
sa araw-araw **** ensayo ng paglisan
ipagmalaki ang kulay ng iyong pagbabago
sabihin ng matingkad sa mundo at wag itago
magpakatatag ka sa hamon ng kaibigan
hawakan ang ningas sa iyong mga kamay
maging mahina sa tawag ng pagmamahalan
ibalik-tanaw ang ibinunga ng iyong tagumpay!
Nov 22, 2015
Nov 22, 2015 at 11:29 PM UTC
Ayoko nang bumalik sa reyalidad,
Bagamat naroon ang mga taong
Nanakit sa akin.
Ayoko nang bumalik sa reyalidad,
Dahil sawa na akong masaktan ng
Paulit - ulit.
Dito na lang ako sa aking mundo,
Mundong aking nilikha,
Mundong kung saan ako ay masaya,
Dahil ako lang ang naghahari,
Naghahari at nag-iisa.
Ngunit kahit ako ay nag iisa,
Ang mundo ko rin ay para sa iba
Para sa kagaya ko na nagdusa sa isinumpang reyalidad
Malaya kang makakapasok sa aking mundo,
Malayang gawin ang lahat,
Bagamat hindi kita sasaktan,
Malaya karing makakalabas sa aking mundo,
Kung balak **** subukan ulit ang reyalidad,
At pag ikaw ay nasaktan muli,
Bukas parin ang aking mundo,
Upang may masilungan, may maiyakan
Basta ipangako mo lang sa akin,
Wag mo rin sana ako saktan,
Ang mundo ko ay sa iyo rin,
Sa iyong-iyo nang walang hanggan.
Ikaw, gusto mo ba sa aking mundo? Tara!
Jul 22, 2015
Jul 22, 2015 at 4:47 AM UTC
mira los objetos
dispuestos tan orgánicamente
míralos ahí
castos y sumisos
míralos desde esa luz
servicial que nos devela
la poderosa mirada propia
mira la luz
eterna en su carácter
de signo y energía
mírala anidar
en los objetos que miramos
mira cómo germina
en nuestro conocimiento del mundo
Oct 29, 2014
Oct 29, 2014 at 10:23 PM UTC
En la noche
me gusta pensar
en las cosas profundas
como el futuro
de nuestra sociedad.
También medito en
las memorias
de tú y yo.
Cosas profundas
como el agua
que corre en el río
o nuestros besos mojados
en la lluvia.
Las palabras de amor
que mezclan con
mis pensamientos
profundos del mundo.
*Que tenga el mundo
en mis manos
cuando estoy contigo.*
Oct 20, 2014
Oct 20, 2014 at 12:35 AM UTC
Qué otro final ha de esperarse
Cuando a andar se decide
Que no sea el suave extravío
De todo aquello considerado propio
De todo aquello por lo cual cruzamos
De todo lo sido en ocasión alguna
Un viento nómada surge como una lengua
Suyo es el mundo por quien se hace presente
Nos es dada la palabra
para cobijar de nombre a lo imposible
Nos es dada la voz
para imantar de presencia al silencio
Nos es dado el pensamiento
para sabernos derrotados por lo divino
Largo es el aliento de quien anda
Puro su extravío
Nítida su reconciliación
Que cada una de estas pisadas
Sea guiada por una luz
Igual a la que hace a la tierra
Reverdecer desde sus vetas:
Por haber raíz es que hay camino
¡No hay cielo que no sea tránsito!
Qué otra tierra ha de esperarse
Sino la virgen e inacabable
Tierra entera del exilio
Qué otra visión ha de brotarnos
Sino la de quien viaja
Atento por su propia soltura
Qué otra intuición ha de movernos
Sino la de quien libra
A sus vislumbres de certeza
(Pobreza careciendo de miseria)
Que no nos deje marcas la distancia
Ni se acepten las sendas de atajo
No habrá territorio que retenga
Ni signo que nos lleve a guarecer
Resistencia:
Que sea por esta sed de errancia
Por quien ha de ganársele
Metros a la casa.
Oct 15, 2014
Oct 15, 2014 at 9:54 PM UTC
Todos venimos de un mismo lugar,pero no todos vamos al mismo lugar
es como si nuestros corazones estubieran enredados y si quisieras seguirlo llegarias a una estrella...esa estrella es lo que nos da vida y amor....pero todos estamos corriendo sin pensar y sin ver lo que esta enfrente de nosotros...no nos importa la gente que lastimamos...no nos importa nada...solo queremos tener lo que nos hace "feliz"....veo la gente pasar y nadie esta verdaderamente feliz...no saben lo que es la felicidad verdadera...piensan que teniendo la mejor carrera y mas dinero es felicidad...pero, se pierden de lo mejor...si tan solo se pararan y vieran lo malo que estan haciendo tal vez el mundo seria un lugar mejor...tal vez seria un lugar en la que todavia quiero vivir...pero viendo como es la gente...ya no quiero saber nada...me quiero dormir...dormir y no despertar...quiero seguir ese hilo y llegar a la estrella...porque esa estrella es la que me da fuerza para seguir...solo esa estrella nos deja vivir...porque no dejamos de ver solo para nosotros y parar y ayudar a la gente?!...porque no ponemos un alto a las cosas que no tienen significado?....como guerras, hambre, pobreza....pero me da tanta tristeza saber que eso nunca pasara...nadie quiere salir de su burbuja, de su mundo magico donde todo esta bien...donde todos estan como el...donde el mundo real es solo una ilusion...dios ayudame...ya no aguanto estar en este mundo....lleno de tristeza y gente de mundos de burbuja...
Aug 28, 2014
Aug 28, 2014 at 1:38 PM UTC