#katotohanan
ngunit nagsinungaling ako,
dahil hindi naman na makabago sa akin ang pagtrato ng karamihan.
ang mga tila inosenteng galawan ay kasing sakit ng isang saksak sa dibdib.
kitang-kita, ngunit hindi man lang mabasa.
lagi na lang ako ang bumibigay,
lagi na lang ako ang walang kibo.
hindi ko rin naman maintindihan ang sarili ko,
at mas lalong hindi ko naiitindihan kung bakit sobrang dali na tratuhin ako na parang hindi kasing-uri.
ako na lang ba palagi ang mag papasensya?
hindi naman talaga ako tahimik,
napagod lang akong magsalita.
paulit-ulit, wala rin namang kasing nakikinig.
marami nang nakatanim,
maraming bagay ang aking kinikimkim.
pero hindi ko kinikibo ito,
nabaon na rin naman na ang mga ito sa dami.
nakasanayan ko na lang dalhin,
dahil mas madali pala ito kaysa sa maghintay ng sasalo.
kahit sobrang bigat, hindi na ako umaasa.
mas natutunan ko na lang ibalewala, ipalawang-bahala,
wala rin namang nag tatanong kung kaya ko pa.
mas madali na lang ngumiti, itawa,
kahit bigo ito sa kinalolooban ko.
matagal ko naman ng alam, matagal ko ng tanggap,
na wala naman talagang makikinig, wala naman talagang makakapansin—kundi ang sarili ko lamang.
Apr 20
Apr 20, 2026 at 11:37 AM UTC
hindi mawari kung ano't sino ang totoo
dito sa ating magulong mundo
tunay nga't ang mga tao'y magkakaiba
at hindi maaring mapagkumpara
tunay nga't tayo ay may ugaling hindi nais
kapatid, ano pa't magmalinis pa.
May 30, 2019
May 30, 2019 at 1:43 PM UTC
una sa lahat marami akong katanungan
lalo na sa araw ng iyong pag iwan
kahit isang taon na ang nakalipas ako parin ay nalilito
tuwing sasambitin ko ang iyong pangalan ako'y nanlulumo
aking napagtanto kung ang iyong ani saakin ay totoo
totoo nga ba ang lahat at minahal moko ng husto?
isa pang katanungan, bakit moko ginaganito?
hindi pa nga tayo sa gitna, bakit natapos na agad ang kwento?
bumalik sa aking isipan ang bawat salitang iyong nasambit
isa doon ang iyong inalay na "mahal ko ito'y isang awit"
ngunit isang araw ako'y nakaramdam ng kaba sa dibdib
animo'y malayo pa lamang ay akin ng narinig
inalayan ko ang aking bisig, sa sobrang lakas ng iyong tinig
hindi ko alam kung sa paraang ito, pinapakita mo ang iyong pag ibig
gusto kong isigaw ang aking himig at ipadama lahat sa aking bibig.
ako'y tumakbo ng tumakbo ng di alintana ang paligid.
gusto kitang gisingin o idaan lahat sa panaginip
bakit mahal ko, umuulan naman aking mga mata
ikaw naman ang dahilan kung bakit ako ay nagdurusa
bigla akong pumikit at tiniis ang sakit
ngunit sa aking pag gising kailanman hindi mawawaglit
ang lahat ng mga salitang iyong nasambit.
Jul 28, 2017
Jul 28, 2017 at 9:22 AM UTC
Ang buhay nga naman,
Puno ng lungkot at kaligayahan,
Subalit wala tayong magagawa,
Tiisin nalang kung ano ang mapapala.
Diyos ko, ako'y tulungan nyo,
Sa aking landas na tinutungo,
Landas na puno ng sagabal,
Mga sagabal na susubok kung ako'y mapapagal.
Dahil ang katotohanan ay di ko maitatanggi,
Katotohanang ikinubli sa mga tawat mga ngiti,
Ang katotohanang ako rin ay nasasaktan,
Dahil sa damdamin kong nanlalaban.
Minsan di ko maiwasan,
Na masabi ang tunay na nilalaman,
Ng puso at di ng isipan,
Kaya minsan, ginagawang katatwanan.
Ika'y kasapakat ko sa gawaing ito,
Ang sinasabihan ko ng mga naturang biro,
Ang nakikisabay sa aking mga kalokohan,
Kalokohang minsang ginusto kong maging katotohanan.
Sa kasamaang palad, ito ang katotohanan,
Ang minsang inisip matapos magtawanan,
Ang di ko naman maipagkakailang nakakatawa nga,
Ngunit di ko inaasahang puso ko pala'y mapipiga.
Ang binansagan nating pinakamagandang biro,
Ang sa mga luha ko'y nagpatulo,
Tumulo dahil sa kakatawa,
Tawang may kasunod na pagdurusa.
Pagdrusa dahil masakit,
Tawa't halakhak nga ba'y sapat na kapalit?
Ngunit masasabi ito'y panandalian,
Dahil pagkatapos nitoy masasaktan,
Para bang ang gusto ko'y ibinigay,
Na para bang nagkusa at di na ako pinahintay,
Ngunit alam ko sa sarili ko na ito'y huwad,
Ako na mismo ang unang naglahad.
Subalit nakakatawa naman talaga,
Sabihan ba naman kita ng "mahal kita",
Tono palang kalokohan na,
Masasai **** baligho ang ideya.
Aminado akong iyo'y kabilaghuan,
Ngunit wala na akong magagawa dyan,
Kasalanan ko na kung ako'y nasaktan,
Dahil alam kong ako'y nagkamali at may kakulangan.
Jun 9, 2017
Jun 9, 2017 at 3:13 PM UTC
Heto't nag-iisa,
Malungkot at walang kasama,
Hinahanap ang ligaya,
Nabulag ng lungkot, saya'y di na makita.
Sapagkat hinahanap yung makakaagapay,
Sa mga panahong lumbay ang kaaway,
Kaya nga kay lungkot ng bakasyon ko,
Takot na ako'y limutin mo.
Ako sayo'y nangungulila,
Ang aking nag-iisang tala,
Ang hinahangad na makita,
Sa gabing kay dakila.
Sayo, di gustong mawalay,
Ang laman ng damdamin kong tunay,
Ayaw kong ako'y mapang-iwanan,
Mapang-iwanan at makalimutan.
Ako'y takot sa katotohanan,
Na sa buhay, walang pang walang hanggan,
Na ang lahat ay may katapusan,
Na ang lahat ay pwede kang iwan.
Walang magagawa, yung ang totoo,
Kaya damdaming ito'y itatago ko,
Kaya ang tiwala ko'y ibubuhos ko sa'yo,
Tiwalang ako'y maaalala mo, kaibigan ko.
May 29, 2017
May 29, 2017 at 12:23 PM UTC