Hindi mo alam
na sa tuwing dumadaan ka sa corridor
umaayos ang mundo ko
kahit sandali lang—
parang may nag-mute ng ingay
at sa mga salitang
hindi ko kayang sabihin.
Tahimik lang ako noon.
Hindi dahil wala akong nararamdaman,
kundi dahil sobra.
Pinili kong maging upuan sa likuran,
pader na may sandalan sa hapon,
pangalan sa attendance
na hindi kailangang ulitin.
Nakikita kita—
hindi lang sa bagong ayos ng buhok
o sa mahinahon **** paglalakad,
kundi sa paraan ng pagtitig mo sa salamin
na parang may kinakausap kang
mas matapang na ikaw.
May mga gabing
hawak ko ang ballpen,
nakatitig sa stationery paper
na may naunang “Kamusta ka?”
na ilang beses ko nang sinimulan.
Isusulat ko na sana ang “I love you.”
Pero binubura ko rin—
parang kasalanang
walang nakahuli kundi ako.
Hindi dahil hindi totoo,
kundi dahil baka kapag nagsalita ako
magbago ang lahat.
Mas madali ang maging tahimik.
Mas ligtas ang hindi mangarap nang malakas.
Mas kontrolado ang pusong
hindi umaamin.
Hanggang sa dumating ang araw
na ang mga larawan natin
magkakatabi na lang sa graduation album—
hindi magkahawak,
hindi magkatabi sa upuan,
pero magkasama sa isang panahong
hindi na mauulit.
Ngayon, kapag may nagtanong
kung minahal ba kita,
ngingiti lang ako.
May mga pag-ibig kasing
hindi sinusukat sa kung sino ang napasagot—
kundi sa kung sino ang tinuruan ****
maging mas mabuti
kahit hindi mo alam.
At kung sakaling mabasa mo ito balang araw,
malalaman mo rin:
hindi ako naging tahimik
dahil wala akong lakas ng loob—
naging tahimik ako
dahil mas kaya kong mawala
kaysa mawala ka
sa maliit kong mundo.
Mar 2
Mar 2, 2026 at 9:03 PM UTC
Hindi mo alam
na sa tuwing dumadaan ka sa corridor
umaayos ang mundo ko
kahit sandali lang—
parang may nag-mute ng ingay
at sa mga salitang
hindi ko kayang sabihin.
Tahimik lang ako noon.
Hindi dahil wala akong nararamdaman,
kundi dahil sobra.
Pinili kong maging upuan sa likuran,
pader na may sandalan sa hapon,
pangalan sa attendance
na hindi kailangang ulitin.
Nakikita kita—
hindi lang sa bagong ayos ng buhok
o sa mahinahon **** paglalakad,
kundi sa paraan ng pagtitig mo sa salamin
na parang may kinakausap kang
mas matapang na ikaw.
May mga gabing
hawak ko ang ballpen,
nakatitig sa stationery paper
na may naunang “Kamusta ka?”
na ilang beses ko nang sinimulan.
Isusulat ko na sana ang “I love you.”
Pero binubura ko rin—
parang kasalanang
walang nakahuli kundi ako.
Hindi dahil hindi totoo,
kundi dahil baka kapag nagsalita ako
magbago ang lahat.
Mas madali ang maging tahimik.
Mas ligtas ang hindi mangarap nang malakas.
Mas kontrolado ang pusong
hindi umaamin.
Hanggang sa dumating ang araw
na ang mga larawan natin
magkakatabi na lang sa graduation album—
hindi magkahawak,
hindi magkatabi sa upuan,
pero magkasama sa isang panahong
hindi na mauulit.
Ngayon, kapag may nagtanong
kung minahal ba kita,
ngingiti lang ako.
May mga pag-ibig kasing
hindi sinusukat sa kung sino ang napasagot—
kundi sa kung sino ang tinuruan ****
maging mas mabuti
kahit hindi mo alam.
At kung sakaling mabasa mo ito balang araw,
malalaman mo rin:
hindi ako naging tahimik
dahil wala akong lakas ng loob—
naging tahimik ako
dahil mas kaya kong mawala
kaysa mawala ka
sa maliit kong mundo.
Request permission to use this poem