nagigising ako
hindi dahil gusto ko
kundi dahil kailangan
ang alarm
hindi tunog
kundi utos
kape
kung meron
kung wala—tubig
pareho lang ang lasa
kapag wala kang gana
maliligo
hindi para gumaan
kundi para maging presentable
sa sistemang hindi ka naman kilala
lumabas
sumakay—
lakad—tricycle—jeep—bus—lakad
pare-pareho ang mukha
hindi dahil magkamukha
kundi dahil iisa ang pagod
may amoy ang umaga
pawis na hindi pa nangyayari
at pagkatalong nakaabang
pabrika
punch in
parang may kumagat
sa oras ko
oras ang tumatawag
hindi pangalan
sa loob—
ingay na nagiging hangin
init na pumapasok sa buto’t kalamnan
hawak ko ang bakal
magaspang
parang galit na hindi maipaliwanag
yung katabi ko
may bagong balot sa daliri
kahapon
naiwan ang piraso ng daliri sa sahig
ngayon
nandito ulit siya
ganun lang
may dugo minsan
pero pinupunasan
parang natapong tubig
bawal mabagal
bawal mali
bawal mapansin
kaya ginagawa ko
ang mukhang tama
pero minsan—
hinahayaan kong
lumihis ng konti
isang turnilyo
hindi masyadong mahigpit
isang galaw
na kalahating segundo ang atraso
wala namang babagsak
hindi agad
pero may maiiwang
hindi eksakto
lunch
kanin
ulam
kung ano meron
ang pagnguya ko
parang may quota
balik
ulit
ulit
ulit
hanggang maging tunog na lang
ang buong araw
uwian
lakad—mrt—bus—tricycle—lakad
may batang umiiyak
walang pumapansin
may matandang tulog
walang gumigising
umuwi ako
hindi na naghugas
may langis pa
sa ilalim ng kuko
kumain
kung meron
kung wala
tubig
higa
at minsan naiisip ko—
marahil hindi makina ang kalaban ko
kundi ang kumokontrol dito:
galaw, oras, at buong mekanismo nito
mga patakarang
nakatago sa pangako
na hindi mo na napapansin kapag matagal ka nang pagod
mga bagay
na parang wala lang
pero buhay
ang kapalit
may hangganan ba ang isang araw
o paulit-ulit lang itong binubuo
para hindi natin makita ang dulo
at isang araw
mapapansin nila
na may mali
at hindi tayo iyon
tulog
kasi bukas
gigising ulit ako
at uulit muli.
May 6
May 6, 2026 at 12:38 AM UTC
May mga umagang hindi nagsisimula sa liwanag
kundi sa mahinang tunog—
ang paulit-ulit na tik-tok
ng oras na hindi na maibabalik.
Doon ako natutong bumangon
nang hindi tinatanong kung bakit,
isuot ang pangalang ipinagkaloob sa akin
na kasya sa papel—
sa pirmahan.
May nagsabi:
ang buhay ay isang mahabang pila—
at darating ang sandali
na tatawagin ang iyong numero.
Hawakan ang papel
na may nakasulat nang direksiyon,
sapagkat ikaw na ang susunod.
Sa pagitan ng paghinga at pagganap,
may sandaling dumudulas ang mundo—
parang pintuang hindi tuluyang sumasara.
Doon ko naririnig
ang mga tanong na hindi itinuro:
kung sino ang nagtakda ng hakbang,
kung bakit kailangang magmadali
patungo sa isang lugar
na walang tiyak na naghihintay.
Unti-unti kong nakikilala ang lamig—
hindi yaong kayang itaboy ng araw,
kundi yaong naninirahan sa loob
ng mga araw na magkakatulad ang mukha.
At kung ako ang isusunod
sa pag-ikot ng parehong gulong,
sa pagbigkas ng parehong sagot,
sa pag-uwi sa parehong pagod—
ano pa ang matitira sa akin
na hindi pa nagagamit?
May mga umagang pinipili kong hindi kumilos.
Hindi iyon paghinto—
kundi isang uri ng pakikinig:
sa tibok na hindi nakaayon,
sa hiningang tumatangging maging sukatan.
Sapagkat darating ang araw
na wala nang tatawag sa aking pangalan—
at mauunawaan ko
na ang pinakanakakatakot
ay hindi ang maubos ang oras,
kundi ang magamit ito
nang hindi kailanman naging akin.
Mar 26
Mar 26, 2026 at 9:44 PM UTC
Minsan, sa gitna ng ingay ng lungsod,
may batang tumatakbo sa loob ng alaala ko.
Naririnig ko ang yabag niya sa kalsadang hindi pa sementado—
yung lupa na kumakapit sa talampakan
na parang ayaw kang hayaang lumaki agad.
May alikabok sa binti,
may amoy ng palayang bagong gapas,
at may araw sa batok
na parang palad ng mundong marahang nagtutulak sa likod ko.
Bata pa ako noon—
sapat na ang isang langit
para maniwala na bukas
ay isa na namang dahilan para tumawa.
Naalala mo ba ang sapatos na laging basa sa ulan?
Ang bawat hakbang ay may tunog ng tubig,
Parang munting ilog
na ayaw akong iwan.
Hindi ko pinapansin noon ang pagkasira,
sapagkat ang mahalaga lamang ay makarating—
kahit hindi ko pa alam kung saan patungo ang landas.
Ngayon, tuyo nga ang sapatos ko,
pero pakiramdam ko’y naglalakad ako
sa isang kalsadang walang dulo,
Na ako rin ang hindi marunong lumikha ng kanto.
Bumabalik-balik sa isip ko
ang simpleng gutom na kayang lunasan ng kanin at asin—
yung asin na parang maliit na bituin sa ibabaw ng kanin,
na sapat nang patunay na may saya pa ang mundo.
Naalala ko rin ang sigawan sa kalsada
habang naglalaro ng tumbang preso,
ang takbong walang dahilan
kundi ang takot na ma-“taya.”
Noon, ang takot ay parang asong hahabol sandali—
kapag tumakbo ka nang mabilis,
maiiwan din siya sa alikabok.
Ngayon, ang mga takot ay hindi na napapawi ng takbuhan.
Tumatambay sila sa likod ng bawat araw
na parang aninong marunong maghintay.
Tahimik sila,
pero hindi kailanman umaalis.
Minsan iniisip ko—
Nasaan na ang batang iyon?
Ang batang hindi marunong mahiya sa pag-iyak,
ang batang sumisigaw ng “gusto ko pa!”
kahit alam niyang papagalitan siya ng mundo.
Marahil naiwan siya
sa isang sulok ng lumang paaralan,
kung saan ang kampanilya
ay parang pusong tumitibok sa umaga.
O baka sa ilalim ng punong mangga
na noon ay parang buong planeta
para sa batang marunong umakyat.
O baka—
nasa akin pa rin siya.
Tahimik lamang.
Parang lihim na apoy
na naghihintay ng konting hangin.
Naghihintay ng sandali
na maramdaman kong muli
na may araw pa rin sa batok ko.
Kung sakaling marinig mo ito,
bata kong sarili,
salamat sa paniniwala mo
sa mundong hindi mo pa naiintindihan.
Dinala ko ang paniniwalang iyon hanggang ngayon—
pero minsan pakiramdam ko
naiwan sa iyo
ang araw na dati kong dala sa batok.
Mar 5
Mar 5, 2026 at 7:15 PM UTC
Hindi ko alam
kung bakit nagagalit ang langit.
Dati, asul lang siya—
may ulap na mukhang hayop,
may araw na parang dilaw na kendi.
Ngayon, maingay siya.
Dati’y mga lumilipad na ibon,
ngayon ay nagwawalang eroplanong pandigma.
Kapag sumisigaw ang sirena,
hinahawakan ni Inay ang kamay ko
na para bang mawawala ako
kahit magkatabi lang kami.
Sabi nila,
“humiga ka sa sahig,”
“takpan ang ulo,”
“huwag kang iiyak.”
Pero paanong hindi iiyak
kung ang lupa mismo ang nanginginig
sa bawat pagbagsak ng bomba?
Para kaming laruan
na niyuyugyog
ng higanteng hindi namin kilala.
May mga bagay na hindi ko na mahanap—
ang pula kong sapatos,
ang paborito kong tasa,
ang pader na may marka ng taas ko
noong pitong taon ako.
Ngayon, walong taon na ako.
Pero pakiramdam ko
mas matanda ang puso ko.
May kaibigan akong hindi na pumapasok.
Sabi nila, “lumipat na sila.”
Pero bakit parang bulong iyon,
at bakit may luha sa dulo ng salita?
Sa gabi,
hindi ako natatakot sa multo.
Mas natatakot ako
sa mala-halimaw na tunog ng pagsabog,
sa dumadagundong na kulog
na walang dalang ulan.
Minsan iniisip ko—
kung may nag-away man,
pwede ba silang mag-sorry na lang?
Pwede bang magpalit ng laruan,
magbati,
magkamay?
Hindi ko alam ang mga dahilan nila.
Hindi ko alam ang mga pangalan
ng mga taong nasa radyo.
Ang alam ko lang,
gusto kong bumalik ang katahimikan
na hindi nakakatakot.
Gusto kong marinig ulit ang aso namin.
Gusto kong magbilang ng bituin
na hindi nasasapawan ng usok.
Kapag tumahimik ang langit,
baka bumalik ang mga kulay.
Baka hindi na kailangan ni Inay
na hawakan ang kamay ko nang ganito kahigpit.
Kapag tumahimik ang langit,
gusto ko ulit maging bata.
Mar 2
Mar 2, 2026 at 10:17 PM UTC
Hindi mo alam
na sa tuwing dumadaan ka sa corridor
umaayos ang mundo ko
kahit sandali lang—
parang may nag-mute ng ingay
at sa mga salitang
hindi ko kayang sabihin.
Tahimik lang ako noon.
Hindi dahil wala akong nararamdaman,
kundi dahil sobra.
Pinili kong maging upuan sa likuran,
pader na may sandalan sa hapon,
pangalan sa attendance
na hindi kailangang ulitin.
Nakikita kita—
hindi lang sa bagong ayos ng buhok
o sa mahinahon **** paglalakad,
kundi sa paraan ng pagtitig mo sa salamin
na parang may kinakausap kang
mas matapang na ikaw.
May mga gabing
hawak ko ang ballpen,
nakatitig sa stationery paper
na may naunang “Kamusta ka?”
na ilang beses ko nang sinimulan.
Isusulat ko na sana ang “I love you.”
Pero binubura ko rin—
parang kasalanang
walang nakahuli kundi ako.
Hindi dahil hindi totoo,
kundi dahil baka kapag nagsalita ako
magbago ang lahat.
Mas madali ang maging tahimik.
Mas ligtas ang hindi mangarap nang malakas.
Mas kontrolado ang pusong
hindi umaamin.
Hanggang sa dumating ang araw
na ang mga larawan natin
magkakatabi na lang sa graduation album—
hindi magkahawak,
hindi magkatabi sa upuan,
pero magkasama sa isang panahong
hindi na mauulit.
Ngayon, kapag may nagtanong
kung minahal ba kita,
ngingiti lang ako.
May mga pag-ibig kasing
hindi sinusukat sa kung sino ang napasagot—
kundi sa kung sino ang tinuruan ****
maging mas mabuti
kahit hindi mo alam.
At kung sakaling mabasa mo ito balang araw,
malalaman mo rin:
hindi ako naging tahimik
dahil wala akong lakas ng loob—
naging tahimik ako
dahil mas kaya kong mawala
kaysa mawala ka
sa maliit kong mundo.
Mar 2
Mar 2, 2026 at 9:03 PM UTC
Hindi ko pinili ang lupang ito—
dito ako inabutan ng habagat,
dito natutong sumuot ang hangin sa pagitan ng mga tadyang
hanggang marinig ko ang sariling tindig.
Ang ilog ang unang nagturo sa akin ng pag-uwi:
ang pagliko kahit may batong nakaharang.
Sa paanan ng bundok ko natutuhan
na ang katahimikan ay hindi kawalan
kundi bigat na marunong maghintay.
Sa bawat hakbang ko’y may naunang bakas—
mga kamay na nagbaon ng binhi
sa lupang bitak-bitak sa tag-araw,
mga tinig na bumigkas ng bukas
kahit kumikiskis ang dilim sa bubong.
Hindi ito utang
kundi pag-alaala:
na ang katawan ay hiniram lamang
sa mahabang hininga ng lupa.
Kaya ako’y makikinig—
sa payo ng damuhang marunong yumuko sa bagyo,
sa batas ng dagat na umaatras
upang muling sumalakay,
sa paaralan ng pawis na walang diploma.
At kung sakaling tawagin ako ng panahon,
ibibigay ko ang lakas
na hindi naghahanap ng pangalan.
Sapagkat ang bayan ay naroon
sa kamay na muling nagtatanim,
sa paa na bumabangon bukas,
at sa araw-araw na pagtindig.
Feb 12
Feb 12, 2026 at 7:13 PM UTC
Hindi pala puso ang sentro ng pag-ibig—
kundi ang pagitan ng dalawang bituin
na patuloy na naglalayo
habang pilit inaabot ang isa’t isa
sa pamamagitan ng liwanag.
Sabi ng agham,
lumalawak ang uniberso.
Lahat ay papalayo,
lahat ay nagiging alaala ng distansya.
Ngunit may mga bagay na hindi sumusunod
sa utos ng pisika—
tulad ng iyong pangalan
na nananatiling umiikot
sa sarili kong grabidad.
May mga gabing iniisip kong
baka tayo ay dark matter:
hindi nakikita,
ngunit dahilan kung bakit
hindi tuluyang nagkakawatak-watak
ang kalawakan ng aking pagkatao.
At kung ang infinity ay hindi bilang
kundi direksiyon—
ikaw ang aking patuloy,
ang walang dulo ng paghahanap,
ang ekwasyong hindi malutas
kahit ipagpalit ko ang buong buhay
sa isang sandali ng pag-unawa.
Sa bawat paghinga,
may sumasabog na bituin sa loob ko.
Sa bawat paglapit mo,
may bagong konstelasyong nabubuo
sa pagitan ng ating katahimikan.
Pag-ibig, marahil,
ay hindi pag-angkin
kundi pag-iral sa parehong walang-hanggan:
dalawang kamalayang
naglalakbay sa malamig na espasyo,
umaasang sa kabila ng paglawak
ay may sandaling
magtatagpo ang ating liwanag—
at doon,
sa gitna ng dilim na walang hanggan,
matutuklasan natin
na ang uniberso
ay hindi kailanman naging malaki,
kung ikaw
ang sukat.
Feb 11
Feb 11, 2026 at 10:05 PM UTC
Akala ko ako ito—
ang pangalang paulit-ulit kong binibigkas,
ang anyong kinikilala sa salamin,
ang boses na inuuna sa lahat ng ingay.
Pero minsan, mali ang rinig ko sa sarili.
“Matatag,” sabi ko—
ang totoo pala’y “matagal” nang napapagod.
“Buó,” ang akala—
“buhó” lang ng mga pirasong pinulot sa iba.
Sa pagitan ng isip at katawan
may mga salitang nagkakapalit:
takot na nagiging tapang,
lungkot na tinatawag kong pahinga.
Ganito siguro mabuo ang tao—
parang liriko ng kantang hindi sigurado,
inuulit hanggang magmukhang tama,
hanggang paniwalaan ng dibdib ang sariling bersyon.
Ako ang nakikinig,
ako rin ang mali ang dinig.
At sa pagkakamaling iyon
unti-unti kong natutunang pangalanan ang sarili—
hindi bilang eksaktong kahulugan,
kundi bilang tunog na patuloy na hinahanap
ang tamang pagbigkas.
Feb 10
Feb 10, 2026 at 8:16 PM UTC
Hindi ang bagahe ang una kong nakita
kundi ang tiklop ng mga damit:
isang kaalamang hinubog ng katawan,
masyadong maingat para sa bigla,
masyadong sanay para sa hindi pa nangyayari.
Nakatayo ako
sa pagitan ng hininga at pangalan.
Walang dapat ikatakot,
ngunit ang hangin
ay may sariling pag-alam.
Hindi ito takot.
Ito ang katawang nauuna
sa isip,
nagbabantay sa sarili
laban sa sugat
na wala pang wika.
Ang bukás na zipper—
isang pangungusap
na kusang huminto.
Sa loob, mga telang magkakaiba
ang panahon,
nagkakatabi sa pansamantalang ayos,
na tila pinagpasiyahan
ng pagkawala.
Amoy sabon.
Amoy binurang bakas.
Hindi ko alam kung bakit
naisip kong may umaalis.
Hindi ko rin alam kung bakit
tiyak akong may naiwan.
Hinawakan ko ang labi ko:
isang kilos na mas matanda
kaysa alaala.
Alam ng mga daliri
ang hangganan ng kirot.
Lumayo ako sa bagahe.
Hindi dahil sa paggunita
Kundi sa pag-unawa:
Sapagkat ang bawat hakbang
patungo sa susunod na kahulugan
ay isa ring hakbang
patungo sa sugat.
At may mga sandaling
ang pagtanggi sa kaalaman
ay hindi kamangmangan,
kundi isang anyo ng pag-iingat
sa sarili.
Jan 29
Jan 29, 2026 at 1:00 AM UTC
Aking lungsod, pahingahin ang iyong mga anino
sa pagitan ng mga poste at dingding,
sa halik ng malamig na hangin na dumadaan sa mga eskinita.
Paglakbayin ang liwanag sa iyong ugat,
sa ilalim ng bubong ng mga bubong,
sa pagitan ng mga sigaw at huni ng jeep,
na tila musika ng mga nawawalang pangarap.
Patayin mo muna ang iyong mga ilaw,
at hayaang marinig ang tibok ng semento,
tuklasin ang lihim sa pag-ikot sa bawat kabahayan,
pakinggan ang mga kwento ng bawat tahanan.
Sa muling pag sikat ng araw,
may bagong halakhak ng ulan sa mga kanal,
may bagong sayaw ng ulap sa ibabaw ng mga gusali,
at bagong himig sa bawat sulyap ng naglalakad.
Jan 5
Jan 5, 2026 at 2:59 AM UTC