Waray ngani ak' sabot han imo paglakat.
Kay waray ka na man han akon pag-buhát.
Mamingaw na an sulod han ak' paglagos,
Waray na'n imo mga panapton nga hinipos.
Nalisang ngan ak' panginano kon hain ka,
Bangin la baga ginkalasan, bangin nagruruha-duha.
Nagpruyba pa ngan ak' pagsangpit han ak' kalugaringon.
Nagpruyba pag pinsar ngan pamahung-pahong.
Baga sugad la ak' hin bata nga nawawara,
Nga di maaram kon magpapadayon o mahunong na.
Kay uunanhon pa an mga bukad han tanaman,
Kon gin-gabot na an mga gamut nga tinutudkan?
Maghuhulat ako magmaiha man an panahon.
Bisan pa an kasing-kasing pagtudkan hin balagon.
Pero kon igbuot han takna nga asya na ine an katapusan
Waray na ada sadang nga rason nga utro liwat magtikang.
Dec 13, 2025
Dec 13, 2025 at 7:10 AM UTC
Waray ngani ak' sabot han imo paglakat.
Kay waray ka na man han akon pag-buhát.
Mamingaw na an sulod han ak' paglagos,
Waray na'n imo mga panapton nga hinipos.
Nalisang ngan ak' panginano kon hain ka,
Bangin la baga ginkalasan, bangin nagruruha-duha.
Nagpruyba pa ngan ak' pagsangpit han ak' kalugaringon.
Nagpruyba pag pinsar ngan pamahung-pahong.
Baga sugad la ak' hin bata nga nawawara,
Nga di maaram kon magpapadayon o mahunong na.
Kay uunanhon pa an mga bukad han tanaman,
Kon gin-gabot na an mga gamut nga tinutudkan?
Maghuhulat ako magmaiha man an panahon.
Bisan pa an kasing-kasing pagtudkan hin balagon.
Pero kon igbuot han takna nga asya na ine an katapusan
Waray na ada sadang nga rason nga utro liwat magtikang.
I never understood the way you left.
For now, you are absent from my world.
The confines of my rooms grow silent,
No longer holding the memory of your folded clothes.
I flinch, searching for where you might be,
Perhaps merely stunned, perhaps hesitating still.
I even tried calling out to my own self,
Trying to think, to hum a quiet sound.
I feel like nothing more than a lost child,
Who knows not whether to move on or to simply halt.
For what good are the blooms of the garden now,
If the anchoring roots have already been pulled out?
I will wait, no matter how long the season lasts,
Even if my heart must be threaded through with thorn.
But if the appointed moment says this is the final truth,
There seems no worthy reason left to begin once more
Request permission to use this poem