Ondanks overuren voortdurend
over de kuren turen.
Tot dan plotsklaps knal,
een schokgolf in mijn heelal.
Ijsberg niet gezien.
Kan ik best het roer verlaten?
Wie is het die ik dien
te zijn, te doen, te laten.
Hoe meer ik niet teleur wil stellen,
bewijzen, preken en vertellen,
hoe minder ik bereik wat ik bedoel.
Aangekondigd, zet u, pak een stoel.
De opdracht is onmogelijk te halen,
aanvaard de pijn onder dat malen.