Nakakalungkot isipin,
na sa hulng pagkakataon ng buhay ko nais ko lamang iparinig sayo ang kaisa isang daing ng buhay ko.
ang salitang mahal kita.
Ang tagal kong pinag isipan kung papakawalan ko ba
o hahayaan ko na lang lumipas pa ang mga araw
oo, ang mga araw na naging linggo ngunit ayoko kong maging buwan para patagalin at di na muling sabihin pa.
oo mahal pa rin kita
kahit alam kong hindi na tama
kahit alam kong hanggang dito na lang at wala ng patutunguhan pa.
oo mahal pa rin kita,
at mahal na mahal ka nya
oo mahal kita,
pero alam kong dapat tama na
hanggang isang araw nagising ako,
wala na nga.
wala na akong maramdaman pa,
sayo,
sa paligid ko,
sa mundo ko
nakalimutan ko
lahat ng ito ikaw lang bumubuo.
sabi ko,
patas pa ba ako?
sayo
sa sarili ko
kasi iniisip ko, mahal na mahal parin kita kahit iba na ang ritmo ko.
pero sabi ko sa sarili ko,
hindi ako bibitaw kasi minahal kita ng husto.
pero hindi pala,
nung araw na sinabi kong mahal kita,
dun ko napagtanto.
pareho na tayo,
sa tagal ng pagsasama natin dalawang beses tayo nagkasundo.
una, ang pinili nating mahalin ang isat isa
pangalawa, ay ang piliin nating huwag saktan ang isat isa
kasi nung iniwan mo ako sa gitna ng usapan natin kanina
dun ko napagtanto.
hindi na pala natin mahal ang isat-isa.