Hello PoetryVoting

Vote

Voting-Boards

Home

HomeFollowingInboxNotifications

Read

ReadLiftedFeedsHeartedHistoryMy poemsNew poem

Explore

ExploreOrbitsWordsTagsClassics
Log in
0
Stars
0
Embers
0
Alerts
0
Inbox

Vote

Voting-Boards

Home

HomeFollowingInboxNotifications

Read

ReadLiftedFeedsHeartedHistoryMy poemsNew poem

Explore

ExploreOrbitsWordsTagsClassics
Log in
0
Stars
0
Embers
0
Alerts
0
Inbox

Umasa

Kulang ang salitang "sobra" sa sakit na nararamdaman ko pag nakikita ko kayong magsama

Sabi nila luha ang pinaka mabisang panlanggas sa sugat ng puso

Pero ilang unan na ang napuno ko

Ilang unan narin ang naka alam ng pinaka tatago kong sikreto

 

Nung unang araw na nakita kita nagbago lahat

Nung unang araw na naka usap kita kumislap ang mga paligid

Nung unang araw ko na makita ang iyong mga ngiti nabulag ako..

Nabulag ako sa katotohanan na hanggang tingin at sulyap lang ang kaya kong gawin sayo

Nabulag ako sa katotohanan na kahit kelan hindi maaring maging tayo

Nabulag ako sa akala ko na maaaring maging tayo

Nabulag ako sa pag asa na meron akong lugar jan sa puso mo

 

Hindi ko lubos maisip na barkada ko pala ang iyong natipuhan

Ang akala ko malapit na kita makuha

Akala ko malapit ka nang mapasakin

Akala ko magkakaroon na ako ng lugar jan sa puso mo

Pero ang akala ko lang pala ang babasag sa sarili ko

Akala ko kasi...

Akala ko kasi malapit nang magkaroon ng ikaw at ako yung merong tayo

Pero isang malaking pag aakala lang pala ang lahat.

Request permission to use this poem
Written by
VirtusPro
Published
Feb 11, 2017
Lines·Words
19·193
Notes

Angelyn :)

Permission

Request to use this poem

Tell VirtusPro how you would like to use it. We review requests before forwarding them.

AboutBlogFAQPrivacyTermsContact
© 2009-2026 Hello Poetry/v27.0 by @eliotyork
Explore
Hello PoetryVoting
Write