"waarom" poems
1917
1920
1930
1940
1950
1960
1970
1980
1990
2000
2013
short life
to make an impact
on this trivial human existence
long enough
to pull rivers of tears
from my unexpecting eyes
Waarom zijn je huilen?
Ik weet het niet.
Ik hou van jou.
Jun 4, 2013
Jun 4, 2013 at 1:29 AM UTC
Mijn Liefde,
Met het hart op de tong vraag ik U,
Waarom U mij wilt raken,
Met Uw in liefde doordrenkte woorden,
Welke het water zijn van mijn gedachte, mijn hart en ziel,
Opdat U op het eind vraagt naar hetgeen, waarover U mij Zèlf houderschap heeft geschonken.
Mijn Vriend, mijn Beschermer,
Zolang ik Uw woorden mag voelen,
Zolang ik naar Uw woorden mag luisteren,
Zolang ik Uw woorden mag aanschouwen,
Ben ik U meest dankbaar,
In de mate waarvan U mij hierover houderschap heeft geschonken.
Mijn Leiding,
Dwalend in het donker,
Zoekend naar hetgeen mijn dorst kon lessen,
Zoekend in zeeën van droogte; wereldse lessen,
Ik zag niet, U zag mij,
Gissen in het droge zand, is sindsdien voorbij,
Ik snap nu, U bent het licht waarnaar ik snakte,
U bent waardoor ik niet verder in de afgrond zakte.
U heeft mij houderschap geschonken in verschillende vormen en in ontelbare mate,
Hetgeen U mij houder van heeft gemaakt, Allah swt, houd ik in de gaten,
Zolang liefde van U, als water stroomt door mijn vaten.
Feb 2, 2021
Feb 2, 2021 at 6:55 PM UTC
*zo lang vechten
iets om te hechten
geef mijn mijn rechten
terug
leef
leven
recht om te leven
zonder streven
vrouw zonder einde
een punt in de zin
met tegenzin
de waanzin*
May 15, 2015
May 15, 2015 at 5:43 AM UTC
Met jou mag ik me trots
verschuiven naar de fel beminde
plaats onder de groene takjes.
Zelfs met mijn goed gezinde
buikje vol de lekkerste gebakjes,
heb ik nog liefde te over en
hoop ik je te betoveren.
Aan deze kus is echt niets mis maar zo ***
waarom heet dat dan een mistletoe?
Dec 11, 2019
Dec 11, 2019 at 9:21 AM UTC
🧭Ik kan me niet meer voorstellen
met welke fout het begon.
Maar ik weet wel dat ik het
met mijn eigen krachten overwon.
🧭Maar nu weken later
denk ik echter.
Doe ik het nou zo beroerd
of ben ik gewoon niet zo'n vechter.
🧭Want steeds stapje voor stapje
tikt de klok mij aan.
Het is zo verwarrend
hoe laat de zal wijzer slaan.
🧭Ik begon in het Nederlands
maar toen ging ik echter plat.
naar blijken is ruw zijn
nog veel erger als glad.
🧭En welke taal ik ook spreek
of welke ik niet kan verstaan.
Er is op dit moment gewoon
geen ene bal meer aan.
🧭Over ballen gesproken
Rond, groot en klein.
Maar waarom rolt de mijne niet?
Het zal wel een ovale zijn.
🧭Of ligt het aan de wind
en waait hij continue naar west.
Of hier in het noorden
werkt dat dan niet best.
🧭Ik kan honderd dingen denken
maar schijnbaar niet dat ene ding.
Want waarom val ik in de put
als ik er daarnet nog boven hing.
🧭Ik denk dat ik een gokje wagen kan:
het is de innerlijke kracht.
Ik was overtuigd dat ik sterk was,
word ik daarom neer gebracht?
🧭En toch ben ik wel overtuigd
dat ik vol zit met wil en moed.
Maar dat ik toch nog twijfel
niet over een ander maar wat ik zelf doet.
🧭Waarom is het in het oosten
niet zoals in het westen.
En waarom zijn er boeren
die zo onlogisch gaan bemesten.
🧭Het hele doel is toch
om het land goed te maken.
Waarom zul je dan zonder duidelijkheid
je mede mens afkraken.
🧭Wat heb ik toch zo fout gedaan
dat de wereld toch zo doet.
Nee absoluut ik deed ook fout
maar, momenteel bedoel ik goed.
🧭Hoop toch dat de mens nu ontdekt
dat ik veel goed wil doen.
Maar nogmaals ik begrijp het niet
waarom is het ineens anders als toen.
🧭Ik bedoel, ik ben ook maar mens
Iedereen maakt toch weleens een fout?
Of ben ik de enige
zonder peper of zout?
🧭Had graag willen weten
wat de echte reden was.
Maar waar ik ook woon, merk ik
dat ik leef zonder duidelijk kompas.
🧭With full heart: Diegó. P. Siemsen.🧭
Apr 11, 2020
Apr 11, 2020 at 8:31 PM UTC
Morgen is de minste zorg
Zonder waterval aan vragen
Waarom? Wat? *** wil je dat ik dat doe?
Nu
Is altijd meer dan honger,
Gisteren nooit minder dan spijt
Het leven leest voor uit de legende
Maar leeft die niet
Nog steeds roepen de weken om stilstand
De uren om snelheid
De seconden om jou
En dus geef ik mij over
Aan de afkeer, de omkeer, de terugkeer, de wederkeer
Wederom went de nieuwe start
Tot elke gedachte versmelt tot vervreemding
Van voordeur, gewoonte en de geur van dat huis
Waar ooit thuis was is nu een regel,
Een vooroordeel dat schreeuwt 'nooit meer'
Een wereld te leren leidt altijd tot anders
Maar het keerpunt komt,
Onherroepelijk
Zoals geen dag zó steekt dat hij nooit stopt
Zo is morgen de minste zorg
En jij het verschiet dat elk keerpunt doet lonken
May 3, 2018
May 3, 2018 at 2:21 AM UTC
Leer van jouw ogen,
Zij zijn als boten welke altijd in goede conditie verkeren,
Zij zijn niet in staat te verdrinken door het water die haar binnenste opvult,
Verstrengeld als zij zijn, staan zij hoog terwijl de tranen die zij afscheiden zich naar het laagste punt wenden,
Blind of verblind, zij zullen altijd blijven werken - zij zijn op'gedragen.
Mijn geliefde peddelaar, waarom dwing jij je ziel dan te verdrinken in zeeën van gedachten welke het licht niet hebben gezien, noch de zoete smaak van zuurstof hebben geproefd?
Mar 7, 2021
Mar 7, 2021 at 2:25 PM UTC
DWAALLICHT
Schoorvoetend naar binnen. Je herkent het gelijk:
De vale muren, het formica aanrechtblad,
Continu malende gedachten onder een
Flikkerende tl-buis—twijfel, hoop, twijfel...
Ze weet dat je kwam voor je fonkelende vlam
Vol beloften, maar er steeds weer vandoor
Met een ander. Overtuigd van je terugkeer,
Met lege handen gebald in je zakken.
Waarom dit verzet? Wanneer zul je leren
Wat het wezen is van je afmattende dromen—
Bezwijken voor Haar onvoorwaardelijke liefde?
Feb 28, 2020
Feb 28, 2020 at 11:46 PM UTC
Ik zie ze vallen, de vogels zijn bevroren.
*** kan een vorst zo snel bevriezen?
Vliegen naar de vrijheid richting verder.
Maar het noorden is koud en het zuiden verwoest.
Oost of west, thuis, draag ik een vest.
De kachel verliet mij. Waarom verliet hij mij?
Een heuvel probeert zijn piek te bevochtigen,
Maar niemand staat daar, dus hij blijft droog.
Alles rolt naar beneden, een diep en duister gat.
Wanneer krijg ik een reden? Mijn kin is nat.
Ik vraag mij af wanneer dooi zal wederkeren.
Ik vraag mij af wie er moet leren.
Zijn zij dood en leef ik voort?
Of is dit zoals het hoort?
Kleurenblind, dat ben ik, maar jij bent doof.
Jouw oren werken, graver des kloof.
Wil jij niet luisteren? Ben jij bang?
Laat mij jou koesteren met mijn gezang.
Jouw wonden, lik ze niet zo hard.
Voel je pijn, spreidt het vlees apart.
Ik ben daar, ik **** je kreet.
Jouw vervloeking, toch, ik grijp je beet.
Ooit op een dag, in verre tijd.
Mijn hart beantwoord; jouw spijt.
Open je ogen en druppel met mij mee
Vergiffenis en liefde, ons bootje op zee.
Mar 7, 2019
Mar 7, 2019 at 5:19 PM UTC
Reeds de derde achter de rug
nog een vierde, doe maar vlug.
Alsof de tijd is opgeschoven,
teruggeschoven
en wederkeerde naar dezelfde momenten.
Waarom blijft een dier zich inprenten
als een beest, zuiders wild,
zelfs al heeft het nooit gemogen,
zelfs al is het nooit gewild,
radeloos maar opgetogen.
Doelen worden pas plezier
als ze bereikt worden.
Nadat we enkele maanden
heen en weer porden
en ons verliefd of verlangend waanden
keerden we terug naar de eigenlijke staat.
Elk van ons is en blijft niets meer,
keert weder, elke keer,
naar een staat in de natuur,
met meerdere deuren op een kier,
noem het zielig, noem het zuur,
we blijven niets meer dan een dier.
Jan 3, 2017
Jan 3, 2017 at 6:31 PM UTC
Ik heb zelf niemand verloren.
Waarom heeft hij te klagen,
zal je vragen. Wel, ik wil luisteren
zodat een ander jouw verhaal kan horen.
Van mij mag jij dat roepen zo hard je zelf wil
of lichtjes in mijn oren fluisteren.
Ik voel dan met je mee, ik wil dat samen dragen.
Daarmee dat het soms, in fracties van, begint te knagen.
Ik weet dat dat niet echt hetzelfde is,
zo simpel is dat zeker niet.
Daarom, echter, dicht ik toe.
Meer dan dat kan ik niet geven,
Ik hoop dat ik zo voor iemand anders,
misschien één mensenleven,
toch iets goed doe.
Om het onbreekbare te breken,
dagen die zo vastgelopen leken
opnieuw te bewandelen.
Om onderweg ongeziene dorst te laken en
zo hopelijk sommige zaken
terug los te kunnen maken.
Om het ongeziene op te merken,
samen te zien en weg te werken,
weerspannige stroefjes
of kale plekken te doen verdwijnen,
in losse proefjes en of strakke lijnen.
Als ik maar ergens helpen kan
dan mag je dat aan mij vertellen.
Misschien kunnen we het onheil vellen
of ermee leren leven.
Meer dan dat kan ik niet geven.
Voor mij is dat het waardevolste wat er bestaat,
elke dag een goede daad.
Zo wil ik laten begrijpen
dat jij altijd in mijn hand mag knijpen
wanneer de pijn weer toeslaat.
Ik wil helpen dragen,
in deze vorm, geschreven,
want meer dan dat
kan ik niet geven.
Apr 2, 2019
Apr 2, 2019 at 2:47 PM UTC
De ruiten zijn besmeurd,
de huiden zijn gekleurd.
Mensen hebben andere mensen pijn gedaan.
Het doet verdriet om dan
voor de spiegel te
beseffen dat
wij zomaar door het leven gaan
zonder daar bij stil te staan.
Mensen hebben andere mensen pijn gedaan.
*** kan dat toch? Waarom gebeurt dat nog?
Zijn wij, de mens, nu nog niet oud genoeg
om geleerd te hebben, te weten,
als we zo door doen,
zonder meer fatsoen,
het hier rap zal zijn versleten.
Mar 16, 2019
Mar 16, 2019 at 6:07 PM UTC
Ik wil gelezen worden,
geprezen en gewezen worden,
dat mensen zien en voelen
wat mijn doelen
zijn.
Waarom wil ik dat mensen willen,
hoezo zou ik het eten hebben
dat voor hen de honger stillen
kan? Kan ik wel vermaken, kan ik het ver maken?
Of zijn dat zaken die mijn pet te boven schieten.
Lieten mensen het maar weten,
welke emotie ze graag gesmeten
zien.
Zal ik ooit iets meer bereiken,
het zachte harde leven trachtend te ontwijken,
minder klachten rapporteren,
minder zagen, minder zeuren, minder zeiken?
Ik heb het bitter makkelijk gehad
toen ik achter de schoolbanken zat.
Dat kan toch niet voor altijd mijn excuusje blijven.
Heb ik nu echt iemand nodig om op mij te kijven.
Ik wil zo graag vermakelijk zijn, soms
meeslepend, onrustig en soms zacht en fijn,
zo een ander roeren, zoals ik zei
de hongerigen voeren.
Maar ik ben te eerlijk, heerlijk en begeerlijk, in mijn hoofd,
treurig van mijn lot beroofd, machteloos, ontroostbaar, genekt.
Elke dag voor zoveel jaar heb ik mijn schram en wond gelekt.
Wees dan realistisch, werk voor een publiek, doe dan moeite, doe dan
iets. Werk.
Maar als alles door elkaar loopt, blokkeert mijn zicht, ik zie dan straten zonder licht, bowlingbanen zonder hekjes en sporen zonder bomen.
Alles is gevaarlijk, zoals plassen in je dromen, alles is een risico, niemand weet wat kan of werkt. Soms word je dan nat wakker, heb ik in mijn jeugd gemerkt.
Nu word ik ouder, de aarde warmer, de mensen kouder, zou me lijken
en zit ik nog steeds over de kleinste zorgen zo te zeiken.
Je zou me een softie kunnen noemen. Of lief, ‘t is maar *** je ‘t ziet,
je zou me vanalles kunnen noemen, maar dat ben ik niet. Althans dat zou ik niet willen zijn. Ik wil, als mogelijk, een rechte lijn zien in die weg die voor mij ligt. Dat lampen veiligheid bezorgen en bordjes wijzen in de goede richt-
ing. Ik wil één taak, één mens, één doel nastreven,
hopelijk, niet langer drie, een halve of vijfendertig
want voor mij is dat geen leven.
Feb 27, 2019
Feb 27, 2019 at 3:58 PM UTC
Je gezicht is bijna niet niet op te merken.
Daar heb ik zelf nog mee aan zitten werken.
Natuurlijk zou ik je nog graag
elke dag blij weer zien. De laag
lijm weerhoudt mij van het houden van
de foto's in de straten.
Waarom moest je ons verlaten,
in de bloemen van je leven?
Ik wil niet wegtuimelen in haten,
gewoon vergeten, even,
*** enkele dagen zoveel
onzekerheid en angst
hebben kunnen dragen en uitmonden
in het onmogelijk te gronden
gevoel
van gemis terwijl ik je overal kan zien.
Of is dit allemaal niet echt misschien?
May 10, 2019
May 10, 2019 at 5:58 AM UTC
Iedereen danst
de ruimte is gevuld met muziek
overal **** ik gelach
mensen omarmen elkaar
en hopen dat de muziek nooit stopt
In een hoekje van de zaal zit ik
Ik ben niet gekomen om te dansen
Maar waarom dan wel?
Misschien hoopte ik toch
dat iemand me ten dans zou vragen
Mijn gedachten worden onderbroken
door twee glasheldere ogen die me hoopvol aankijken
Een hand vraagt me om te dansen
en ik neem ze dankbaar vast
We dansen de hele avond
en de hele nacht
zelfs als de muziek stopt
laten we elkaar niet los
Maar plots begin je te vervagen
en word ik weggerukt
Ik word wakker
en het enige wat er nog van je overblijft
is een vage herinnering
en voeten die moe zijn van het dansen
May 12, 2020
May 12, 2020 at 11:17 AM UTC
Ik laat je huilen in de regen,
heb geen ***** meer om te geven.
Ooit gaf ik je alles wat ik had,
nu gebruik je mij en breekt het mijn hart.
Waarom is het zo moeilijk om je lost te laten?
Alles wat je doet is om mij te breken en haten.
Ik moet het laten gaan,
in de regen, daar laat ik je staan.
Jun 4, 2019
Jun 4, 2019 at 6:41 PM UTC
Wat zou me dan bedreigen?
Als ik nu eens echt zou doen
wat ik al jaren wil,
wat zou mij klein proberen krijgen?
Is het mijn alomoude omgeving?
Is het iets nieuws, een dodelijk gevaar,
een tsunami of een aardbeving?
Wat is hetgeen waarover ik mij zorgen baar?
Is het het onbekende, of vreemdelingen
op de lijn, mensen die valse liedjes zingen,
of toekomstige herinneringen vol met pijn?
Wat doet mij het meest verdriet?
Ik denk die momenten, 's avonds laat, in bed,
wanneer niemand me ziet en ik mijn negatief
denken niet krijg afgezet.
Misschien vind ik erdoor geen werk,
of schiet iemand een kogel door mijn kerk.
Misschien verlies ik mensen dicht,
misschien gaat mijn zon dan onder
en zie ik nooit meer licht.
Het weegt, het is een overdrijving,
te dramatische beschrijving
van een zelfingenomen lul.
Het is zo arrogant om die dingen al te zeggen,
je bent nog nergens dan is die angst toch flauwe kul.
Je staat aan het begin en hebt nog overal gezicht.
Waarom heb je nu al schrik
voor later nooit meer licht?
May 5, 2020
May 5, 2020 at 7:02 PM UTC
Ik heb zelf niemand verloren.
Waarom heeft hij te klagen,
zal je vragen. Wel, ik wil horen,
ik wil naar jouw verhalen luisteren.
Je mag roepend in mijn handen knijpen
of zachtjes in mijn oren fluisteren.
Als ik maar kan begrijpen
en laten dat ik wil helpen dragen.
Dat is niet echt hetzelfde, geef ik zeker toe.
't Is daarom dat ik aan dichten doe.
Zo tracht ik het onbreekbare te breken,
dagen die zo vastgelopen leken
opnieuw te bewandelen,
om onderwege dorst te laken
en opgekropte zaken
los te kunnen maken.
Ik wil helpen dragen,
in deze vorm, geschreven,
want meer dan dat
kan ik niet geven.
Apr 9, 2019
Apr 9, 2019 at 2:22 PM UTC
Later, als ik harder heb gewerkt,
als het volk mijn moeite heeft gemerkt,
zal ik de top bereiken en de wereld voorgoed
voor goed veranderen,
net als alle anderen.
Van privilege tot dezelfde kansen,
exclusieve clubs met zeven (komma zeven) miljard leden,
die allemaal hetzelfde dansen
tot posities die we allen liefst vermeden.
Waarom hoop je op een morgen zoals vroeger?
Vroeger was je toch ook niet zo tevreden.
Oct 21, 2019
Oct 21, 2019 at 5:06 AM UTC
Astrologie en religie, goddelijke vaten
der, die, das hand en tand, die bijstaan
wanneer den mens niet plaatsen kan, die maan
en das zon niet zien meer kan,
de bomen niet meer wiegen en
je ervan houdt dat ze je voor je ogen ogenschijnlijk bedriegen.
Wat jullie doen is graven,
maakt het beeld niet beter,
kan je dorst niet laven,
raakt je voor geen extra meter.
Het is een grijpbaar en begrijpelijk
mechanisme om jezelf te beschermen
tegen de bedenking dat er rijkelijk
niets is om naar uit te kermen:
'Waarom ben ik hier?!!!'
Jul 25, 2019
Jul 25, 2019 at 8:20 PM UTC