Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"todavia" poems
Ako lang naman yaong hamak na kapuluan Sa kontinenteng Asya bandang timog-silangan Na minsan mo nang dinayo at pinagkanlungan. España, me todavia en tu memoria? ‘Di ba’t hindi ako ang marapat na sadyain? Ika’y nagkamali sa dinaungang lupain! Subalit bakit ka pa nagpumilit sa akin? España, me todavia en tu memoria? Ano bang nasilayan at ako’y binihag mo? Ikaw pa ang naghandog sa akin ng ngalan ko Bininyagan na maging Romano Katoliko. España, me todavia en tu memoria? Langis ng Kristiyanismo ako ay binuhusan ‘Di nga lang lubos dumaloy hanggang talampakan Na kay Allah ay tali na noon pa man. España, me todavia en tu memoria? Tatlong daan, tatlumpu’t taong alipin Dugo’t laman ko’y pinagpumilitang bigkisin Sa kultura’t kamalayang dayuhan sa akin. España, me todavia en tu memoria? Ano bang taglay mo’t nagtiis din sa’yo? Mga dantao’y inabot bago napagtanto Pag-alpas na marapat mula paniniil mo! España, me todavia en tu memoria? Ginang ng karagatan kung ikaw ay turingan Ako’y isa lang pala sa’yong anak-anakan Na sa kapangyarihan mo’y nakipagkumpulan. España, me todavia en tu memoria? Ngayon ay isandaan at sampung taon narin Ang nakalipas nang ako ay iyong lisanin Pero siguradong ikaw ay nandito parin. España, me todavia en tu memoria? Bayani kong si Rizal sa’yo ay nagtungo Upang ipabatid ang aking panlulumo Wika mo’y inaral ngunit balewala sa’yo. España, me todavia en tu memoria? Ngayon ako naman kung nais maunawaan Ang tulang ito na sa’yo ang patukuyan Ang wika kong ito naman ang ‘yong pag-aralan. España, me todavia en tu memoria? España, ako ba’y nasa iyo pang gunita? -08/01/2008 (Miagao) *for PI 100 under Sir Sansait
0
Aug 24, 2019
Aug 24, 2019 at 2:07 AM UTC
España, me todavia en tu memoria?
Ako lang naman yaong hamak na kapuluan Sa kontinenteng Asya bandang timog-silangan Na minsan mo nang dinayo at pinagkanlungan. España, me todavia en tu memoria? ‘Di ba’t hindi ako ang marapat na sadyain? Ika’y nagkamali sa dinaungang lupain! Subalit bakit ka pa nagpumilit sa akin? España, me todavia en tu memoria? Ano bang nasilayan at ako’y binihag mo? Ikaw pa ang naghandog sa akin ng ngalan ko Bininyagan na maging Romano Katoliko. España, me todavia en tu memoria? Langis ng Kristiyanismo ako ay binuhusan ‘Di nga lang lubos dumaloy hanggang talampakan Na kay Allah ay tali na noon pa man. España, me todavia en tu memoria? Tatlong daan, tatlumpu’t taong alipin Dugo’t laman ko’y pinagpumilitang bigkisin Sa kultura’t kamalayang dayuhan sa akin. España, me todavia en tu memoria? Ano bang taglay mo’t nagtiis din sa’yo? Mga dantao’y inabot bago napagtanto Pag-alpas na marapat mula paniniil mo! España, me todavia en tu memoria? Ginang ng karagatan kung ikaw ay turingan Ako’y isa lang pala sa’yong anak-anakan Na sa kapangyarihan mo’y nakipagkumpulan. España, me todavia en tu memoria? Ngayon ay isandaan at sampung taon narin Ang nakalipas nang ako ay iyong lisanin Pero siguradong ikaw ay nandito parin. España, me todavia en tu memoria? Bayani kong si Rizal sa’yo ay nagtungo Upang ipabatid ang aking panlulumo Wika mo’y inaral ngunit balewala sa’yo. España, me todavia en tu memoria? Ngayon ako naman kung nais maunawaan Ang tulang ito na sa’yo ang patukuyan Ang wika kong ito naman ang ‘yong pag-aralan. España, me todavia en tu memoria? España, ako ba’y nasa iyo pang gunita? -08/01/2008 (Miagao) *for PI 100 under Sir Sansait
Continue reading...
44
My favorite fruit la mas sabrosa La mas Hermosa mi querida Esposa la bella rosa pienso en ti Me muero sin ti Ya te vi Cambiastes bien mucho Pero todavia te quiero mas Y bien mucho estas mas shorty Es lo de menos me gustan tus cenos No muy grandes tampoco chicos Soy tu chico de tu tipo Tus labios estan jugozos Con amor los gozo Comerte entera como el ozo Eres mayor que yo en edad Pero soy mas grande en realidad No importa si no eres la mas bella Para mi eres una estrella La Luna Que Alumnae Mi Camino No tengas miedo, para mi nunca Seras fea, para mi siempre seras La Mas Bella
0
Mar 26, 2015
Mar 26, 2015 at 7:46 AM UTC
My Fruity Mango
Me dice Un pedazo mio quiere ser parte de tus deseos, El otro reúsa participar en tus acarreos. Como esa increible persona que hay en ti Me reusó a quedarme con la mitad de tu vivir Le digo La tempestad en el aire respira, Nublando mis pasos hacia ti. Hacia la otra mitad de mi. Mi voz ya no te toca, es mas, te corta Pedazo por pedazo Mi sol ya no te brilla, es mas, te enfria Poco a poco La tempestad en el aire me grita Nublando mi alma hacia el quererte a ti Hacia la otra mitad de mi Me ruega Mientras buscas sin encontrar Mientras caminas sin llegar Mientras tratas de hablar Mientras te pones a anhelar Te olvidas de lo mas importante Te aferras de lo abundante Te encerras en tu propio mundo Te olvidas de lo profundo Eres lo que siempre quiero Pero muchas veces no prefiero No porque tu voz corta Sino porque tu silencio importa No porque tu sol no brille Sino porque tu egoísmo acuchille Acá seguiré añorando Y quien sabe, olvidando Mientras buscando una razon Te mantengo en mi corazón. Yo suspiro Se que el tiempo se me acabará Como un sueño asesinado por la realidad La realidad en la cual tu ya no estas Pero me falta todavia vivir Me falta todavia soñar, cantar y volar Me falta todavia saltar, caer y luchar Aunque en mi dia final, sin calma, Me faltarás Tu.
0
Feb 24, 2012
Feb 24, 2012 at 1:31 PM UTC
La conversación contra la otra mitad
Todos venimos de un mismo lugar,pero no todos vamos al mismo lugar es como si nuestros corazones estubieran enredados y si quisieras seguirlo llegarias a una estrella...esa estrella es lo que nos da vida y amor....pero todos estamos corriendo sin pensar y sin ver lo que esta enfrente de nosotros...no nos importa la gente que lastimamos...no nos importa nada...solo queremos tener lo que nos hace "feliz"....veo la gente pasar y nadie esta verdaderamente feliz...no saben lo que es la felicidad verdadera...piensan que teniendo la mejor carrera y mas dinero es felicidad...pero, se pierden de lo mejor...si tan solo se pararan y vieran lo malo que estan haciendo tal vez el mundo seria un lugar mejor...tal vez seria un lugar en la que todavia quiero vivir...pero viendo como es la gente...ya no quiero saber nada...me quiero dormir...dormir y no despertar...quiero seguir ese hilo y llegar a la estrella...porque esa estrella es la que me da fuerza para seguir...solo esa estrella nos deja vivir...porque no dejamos de ver solo para nosotros y parar y ayudar a la gente?!...porque no ponemos un alto a las cosas que no tienen significado?....como guerras, hambre, pobreza....pero me da tanta tristeza saber que eso nunca pasara...nadie quiere salir de su burbuja, de su mundo magico donde todo esta bien...donde todos estan como el...donde el mundo real es solo una ilusion...dios ayudame...ya no aguanto estar en este mundo....lleno de tristeza y gente de mundos de burbuja...
0
Aug 28, 2014
Aug 28, 2014 at 1:38 PM UTC
Gente con Mundos de Burbuja
Estos es mi tentativa para escribir para tu Estos son mis palabras y es asi como me siento Escribo sin adornos y acentos porque esto no es mi idioma pero yo todavia hablo del corazon con estas palabras en la pagina Yo no siempre se que las cosas correctas decir y a veces yo estoy demasiado atemorizado decirle como me siento Entonces escribo mis sentimientos aqui tan puede saber Exactamente como me siento Como me siento de tu. El corazon se hincha cada vez veo la cara y un frio arrastra en los dedos cuando paro de pensar de tu y todo yo jamas quiero hacer es es un mejor hombre para tu para ser el mejor para ser el unico hombre para tu y yo no puede ayudar per pensar como espero que sea el uno destinado para mi
0
May 3, 2012
May 3, 2012 at 4:36 AM UTC
Mi Tentativa
En un mundo de cristal que no puede ser roto, Monstruos muestran amor y el heroe consigue enfermo. El mundo al reves y comio un arco de iris, El predicador pidió por una Dos Equis. Fui buscando por algo que no puedo recordar, Pero yo se que es algo que nunca yo he visto. En mi camino un hombre viejo me detuvo, y dijo, HIJO. Ven conmigo! Asi, yo fui. Todavia no puedo recordar, Algo sobre los duraznos en las playas, o tal vez eran papayas, Pero nos encontramos un fuego que nos mantuvo frio. Durante el noche el sol herido mis ojos, y a la vez yo recordé todo que yo sabe.
0
Dec 3, 2016
Dec 3, 2016 at 1:41 PM UTC
La Puerta
Todavia en el tiempo sin saberlo, aferrado en la oscuridad del sentimiento mis ojos caen, en la lentitud de la ceguera y mis manos quieren tocar lo imposible, ir contigo, a lo más lejos del horizonte, por vez primera correr sin miedo, viéndote sin barro, blanca de espuma, desnuda y roja por vez primera, viéndote, pero sé que, el tiempo me engaña disfrazando a tu cuerpo, si esta imagen eres tu o el recuerdo de una máscara que la mente haya dibujado. Cae la tarde y con ella viene el torpe movimiento, ante la duda del equilibrio por mantenerlo. Todo se vuelve frágil, oscuro y entiendo que llega el naufragio al calor de las velas, despacito. Sin tormentas.
0
Aug 28, 2015
Aug 28, 2015 at 9:49 AM UTC
EN LA OSCURIDAD DEL SENTIMIENTO
Tengo las piernas largas Piso Montevideo pero no piso sus suelos Sueño Con los pajarros Y ando por los cielos. Tengo puesto Huaraches Por eso me llaman "El Indio Huarachudo" Aunque yo solo se que soy "El Indio mas Chulo." Me duelen los brazos De tanto cargarte Mi espalada cansada esta Todavia haci mis largas piernas tienen fuerzas Y caminan sobre Montevideo Y sobre El Monte Olimpo si quiero.
0
Oct 19, 2015
Oct 19, 2015 at 5:04 PM UTC
Montevideo
ya deje mis abusos me han odiadio por tanto tiempo y haora respiro que rico se siente tener esta vida con tanta hermosura ya no mas traversuras adonde yo siempre benia primero mi amor al abuso del mi alma que locura, que locura, pero ya no mas, ya no mas nuca mas dejara que mi alma surfa gracias a mis demonios gracias mi amor por todavia dejar me regresar a tu alma ya regresas mi alma, con tu luz, illuminas mi allergria siempre te quiera, con todo que me de esta dia
0
Sep 6, 2014
Sep 6, 2014 at 4:55 AM UTC
ya no mas
Y diras Que haces todavia? con mi irresponsable inutil criatura? que ves? si no, una sola mentira no lo culpa, cualquiera, yo también. Pero que angustia por querer satisfacer
0
Jan 20, 2015
Jan 20, 2015 at 11:20 PM UTC
Untitled
A veces por supuesto usted sonríe y no importa lo linda o lo fea lo vieja o lo joven lo mucho o lo poco que usted realmente sea sonríe cual si fuese una revelación y su sonrisa anula todas las anteriores caducan al instante sus rostros como máscaras sus ojos duros frágiles como espejos en óvalo su boca de morder su mentón de capricho sus pómulos fragantes sus párpados su miedo sonríe y usted nace asume el mundo mira sin mirar indefensa desnuda transparente y a lo mejor si la sonrisa viene de muy de muy adentro usted puede llorar sencillamente sin desgarrarse sin deseperarse sin convocar la muerte ni sentirse vacía llorar sólo llorar entonces su sonrisa si todavia existe se vuelve un arco iris.
0
627
Arco iris
Yo no te imputo toda culpa. Yo sé que también falle. Yo sé que también claudique. Yo sé que también me bañe en un mar de Ego. Yo sé que aposte nuestro amor al Señor tiempo. Yo sé que te hice pedazos en un acto de rebeldía. Que te devolví cada rechazo día por día. Que maldecí haberte conocido. Que fabrique una imagen de ti que no existía. Que exigí a veces más de lo que daba. ¿Y tú? ¡Tú también fallaste! Deshonraste mi amor desde principio. Te encargaste de descuartizar mi alma, De pisotear mi dignidad, De tiranizarme en soledades infinitas. Te convertiste en la astilla de vidrio que uno pisa, que duele, pero es tan profundo y pequeño y no se ve. Cuando intentas sacarlo, cada presión a la lesión causa que se incruste más en la piel. Cada intento en un agobiante momento donde se desangra la piel. Uno grita, uno pide auxilio, duele pisar pero nada vale, solo tenerle paciencia, ahogarlo en agua tibia, que se hinche que salga el trozo por sí mismo. Hoy por hoy todavía estoy paralizada todavía duele los trozos de vidrio que se incrustaron en mi alma. Todavía estoy en el suelo. Todavía duele este duelo. Yo no pretendo inculparte. Yo no pretendo tomar toda la culpa. Me quedo con los trozos que dejaste. Me quedo con pedazos rotos que te deje. Todavía estoy en el suelo. Todavía duele este duelo. Pero siento una presencia de agua bendita, que está excretando de mi alma, los pedazos rotos que adquirí en la ardua batalla que fue amarte y entregarte mi vida. LeydisProse 6/23/2017 https://m.facebook.com/LeydisProse/
0
Jun 26, 2017
Jun 26, 2017 at 9:34 AM UTC
TODAVIA ESTOY EN EL SUELO
Yo no te imputo toda culpa. Yo sé que también falle. Yo sé que también claudique. Yo sé que también me bañe en un mar de Ego. Yo sé que aposte nuestro amor al Señor tiempo. Yo sé que te hice pedazos en un acto de rebeldía. Que te devolví cada rechazo día por día. Que maldecí haberte conocido. Que fabrique una imagen de ti que no existía. Que exigí a veces más de lo que daba. ¿Y tú? ¡Tú también fallaste! Deshonraste mi amor desde principio. Te encargaste de descuartizar mi alma, De pisotear mi dignidad, De tiranizarme en soledades infinitas. Te convertiste en la astilla de vidrio que uno pisa, que duele, pero es tan profundo y pequeño y no se ve. Cuando intentas sacarlo, cada presión a la lesión causa que se incruste más en la piel. Cada intento en un agobiante momento donde se desangra la piel. Uno grita, uno pide auxilio, duele pisar pero nada vale, solo tenerle paciencia, ahogarlo en agua tibia, que se hinche que salga el trozo por sí mismo. Hoy por hoy todavía estoy paralizada todavía duele los trozos de vidrio que se incrustaron en mi alma. Todavía estoy en el suelo. Todavía duele este duelo. Yo no pretendo inculparte. Yo no pretendo tomar toda la culpa. Me quedo con los trozos que dejaste. Me quedo con pedazos rotos que te deje. Todavía estoy en el suelo. Todavía duele este duelo. Pero siento una presencia de agua bendita, que está excretando de mi alma, los pedazos rotos que adquirí en la ardua batalla que fue amarte y entregarte mi vida. LeydisProse 6/23/2017 https://m.facebook.com/LeydisProse/
Continue reading...
41
Pluma, usted es una burbuja Yo no le veo mucho pero, Cuando yo le veo, me hace el dia. Como una burbuja, siempre es libre, libre al andar con los vientos, donde se van. Ahora, sin embargo, yo no pienso en usted mucho. Cuando yo lo hago, yo le imagino atrapado, atrapado en una colección de arte en una casa, pensando sobre la vida que tenia cuando fue libre. Pero, todavia espero. Espero que un dia, va a ser ser libre otra vez. Libre a andar con los vientos en el cielo. Tambien pregunto, todavía recuerda, cuando yo le sostenía en mis manos, Y después dejando que vuele mientras gritaba con felicidad porque finalmente, yo ayude algo a su libertad.
0
Nov 29, 2017
Nov 29, 2017 at 2:15 PM UTC
Spanish translation of Ode to a Feather
Como te sientes Cuando no me hablas O que te sientes Cuando me ignoras Te extraño Y no puedo negarlo Te quiero a mi lado Pero no puedo leer tus señales Solo lloro y lloro Ni se si das cuenta No se si me escuchas Pero sigo y sigo Por favor, mi amor Ven y abrázame Tu eres todo para mi No te alejes, por favor Triste, soy yo Llorando, yo se Pero pensando en ti No puedo parar Hazme el favor Y dime que me quieres Y que me amas todavia Y de pronto Pero si no Aqui te espero Amándote de lejos Y para siempre
0
May 12, 2020
May 12, 2020 at 7:01 AM UTC
Dime Una Cosa, Mi Amor
y ella se cayo se fue cayiendo en la profundidad de su amor. ciega y sorda, solo la vista de el. su amor era como el mar, la ogaba ola tras ola sin respiraccion. Ella se dejo consumir. a ella se le conmieron el corazón. y ahora esta vacía. ella dio cada onza de gota de ella. pero ni el la pudo atraparla. a el se le fue. mientras caida, ella cayo en las tinieblas. solo voces y luces de siluhuetas miraban. Unos anos despues... ella lo conocio de nuevo, pero en otro cuerpo, en otra cara, en otra alma. en un lugar donde nacio ese nuevo amor. y de nuevo pero diferente....comenso. pero esta vez... ella no lo sabe todavia.. pero el es su alma gemela. su otro pedazo de corazón.
0
Feb 29, 2020
Feb 29, 2020 at 5:51 PM UTC
Amor
under this forgotten suburban sky learning to live it takes a whole life explaining about it yet we don't know, alone we walk .................... sotto questo dimenticato cielo di periferia per imparare a vivere ci vuole una vita intera spiegare ancora non sappiamo, da soli camminiamo .......... bajo este olvidado cielo suburbano aprender a vivir requiere una vida entera explicar todavia no sabemos, solo, caminamos .............. sous ce oublié ciel de banlieue pour apprendre à vivre, toute vie est nécessaire expliquer encore ne savons seul nous marchons
0
Oct 22, 2018
Oct 22, 2018 at 5:29 AM UTC
alone we walk