Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"taho" poems
082021 Mas malalim pa ang gabi Kaysa sa aking mga matang alikabok ang tinta. Ang mga kulisap at kuliglig Ay nagtatagisan ng mga boses At sabay-sabay na nakikipagtalastasan Kung kanino ba papanig Ang buwang hugis pamato sa larong kalye. Sinasabi nilang ang aming lugar ay dating liblib Noong panahon pa ng mga Hapones. Kaya’t nagbakasali akong Kaya ko silang paniwalaan Pagkat ni minsa’y hindi naman ako Nakapagpantig ng mga salitang Nakakahon sa iisang pangungusap. Natatandaan ko pa ngang Sa tuwing tumatanghod ako Sa aming bintana sa umaga’y Sabay ding magsisiingay ang nagtitinda ng taho At nambabato ng dyaryo Patungo sa aming pintuan. Si Inay ay gagayak para sa bagong balita, Habang ako’y gagayahin ang sigaw ni Manong At titikim ng paborito kong agahan at panghimagas. Habang sya’y papalapit Ay kusang malalagas Ang mga pakpak ng kanyang tsinelas At kanyang ilalapag ang papel na inilimbag daw Sa pabrika ng kanyang kaklase noon Na anak-mayaman. Sa isip ko’y nais ko sanang masiyasat rin Ang mga letrang nakatambad sa aking harapan At bigyang buhay ang mga papel At baka sakaling, Maging bihasa rin ako gaya ng iba. Kung sabagay, ang lahat naman ng aking mithiin Ay kusang maglalaho Kasabay ng aking mga panagip. Ang lahat naman ng nasisinagan ng apoy Ay maya-maya ring magpapalamon At magpapaubaya Sa kadilimang bunsod ng panahong May paulit-ulit na panimula’t katapusan. Sabagay, ang lahat nama’y Magmimistulang pandagdag lasa na lamang Sa nanlilomos na alab at nagmimitsang pagpapaalam. Naubos na ang bawat pahina Ngunit di ko man lamang nagawang simulan Ang pangangalap kung nasaan na ba si Itay. Saan nga ba ang aming magiging tagpuan? Saan at kailan nga ba ang hangin Ang mismong sasabay sa aking paghikbi nang walang katapusan?
0
Aug 20, 2021
Aug 20, 2021 at 7:23 AM UTC
Pamaypay
082021 Mas malalim pa ang gabi Kaysa sa aking mga matang alikabok ang tinta. Ang mga kulisap at kuliglig Ay nagtatagisan ng mga boses At sabay-sabay na nakikipagtalastasan Kung kanino ba papanig Ang buwang hugis pamato sa larong kalye. Sinasabi nilang ang aming lugar ay dating liblib Noong panahon pa ng mga Hapones. Kaya’t nagbakasali akong Kaya ko silang paniwalaan Pagkat ni minsa’y hindi naman ako Nakapagpantig ng mga salitang Nakakahon sa iisang pangungusap. Natatandaan ko pa ngang Sa tuwing tumatanghod ako Sa aming bintana sa umaga’y Sabay ding magsisiingay ang nagtitinda ng taho At nambabato ng dyaryo Patungo sa aming pintuan. Si Inay ay gagayak para sa bagong balita, Habang ako’y gagayahin ang sigaw ni Manong At titikim ng paborito kong agahan at panghimagas. Habang sya’y papalapit Ay kusang malalagas Ang mga pakpak ng kanyang tsinelas At kanyang ilalapag ang papel na inilimbag daw Sa pabrika ng kanyang kaklase noon Na anak-mayaman. Sa isip ko’y nais ko sanang masiyasat rin Ang mga letrang nakatambad sa aking harapan At bigyang buhay ang mga papel At baka sakaling, Maging bihasa rin ako gaya ng iba. Kung sabagay, ang lahat naman ng aking mithiin Ay kusang maglalaho Kasabay ng aking mga panagip. Ang lahat naman ng nasisinagan ng apoy Ay maya-maya ring magpapalamon At magpapaubaya Sa kadilimang bunsod ng panahong May paulit-ulit na panimula’t katapusan. Sabagay, ang lahat nama’y Magmimistulang pandagdag lasa na lamang Sa nanlilomos na alab at nagmimitsang pagpapaalam. Naubos na ang bawat pahina Ngunit di ko man lamang nagawang simulan Ang pangangalap kung nasaan na ba si Itay. Saan nga ba ang aming magiging tagpuan? Saan at kailan nga ba ang hangin Ang mismong sasabay sa aking paghikbi nang walang katapusan?
Continue reading...
52
*Minutes are myths Seconds seemed syrupy. Each time, when we kiss, as smiles Pave way for us, ever so close, And the mood is righting all our wrongs,      Dear, you eat away from Time, Biting at its ear with a giggle. No wonder, When Manong Sorbetero passes by,      And when we hear one shouts Taho, The passion lives on, stirring from within,      We will touch with our tongues still,      Precise, tugging at our words, Or the sword of approval, sometimes, Uniting us. In the distance, There's a jealous light on a staircase      In the distance, carefully descending. And the flashes in the sky, how majestic May they seem, anger in colors Of leaves and daffodils, are nothing      But a Man-of-war embarking           On the deeper seas.* © 2016 J.S.P.
0
Apr 24, 2016
Apr 24, 2016 at 2:53 AM UTC
Seconds Seemed Syrupy
I was six when we used to play fairy The unknown didn’t even bother me, I went along with the rhythm The neighborhood was my kingdom The front yard was my palace And nothing has malice. We used to play pretends Along with friends, without stupid trends Worlds of magic and fantasy, Flashily, randomly, valiantly, yet on rhapsody. We made up spells and slayed dragons. Years later, we had our own battles. We looked at each other and all they think about is *** All they do now is flex Milktea, Sampgyupsal, Iphone X Everybody now is an object of what's next. Those things that should be treasured forever, I wonder if they still remember. Remember how the cold breeze of Christmas mixed well in December, How "Ber Months" was welcomed by September, How happy it was to do trick or treats at November When celebrations meant for every family member to be together. People forgot so fast like it was plaque, No one even tried to be awake. Kids these days will never understand The heat of afternoon I withstand To play "Patintero", "Garter" and "Piko" How we chased "Binatog" and "Taho" To have our bare foot at the heat or wet ground With ignorance at our feet, we had the world as our playground. All I seen in social media is words, Words of people who wants likes and hearts. I guess only few remember, How good it was when we were younger. Ignorance was bliss When did we become like this?
0
Jun 26, 2019
Jun 26, 2019 at 10:21 AM UTC
Ignorance was Bliss (I got inspired)
The car ran over the cat. I am on the right side of the ride. A woman shouts, <Stop! I’m just right there.> Pointing. <Dangerous to alight here, In the middle of the street.> the driver said. The car ran over the cat. I am on the right side of the ride. <Drop me in front of Citibank> I said. A taho vendor is serving a lady. <How much?> I asked. Twenty-five pesos. <Give me one.> The car ran over the cat. I am on the right side of the ride. In my mind: <The city could be cruel to cats. So you better know which Is right.>
0
Aug 4, 2016
Aug 4, 2016 at 11:40 PM UTC
Cat's Eye
The pavement glistens While the taho vendor meanders Answering the sun. Four sparrows (or finches?) Jump instead of fly, nonchalant, While I look at them. A bottle of water Plants its feet at the intersecting streets leading to white flowers: Garlic flowers Prodding me, Eat your breakfast.
0
Jul 25, 2016
Jul 25, 2016 at 7:39 PM UTC
Breakfast