"sumiping" poems - Hello Poetry

Sabungan Cockfight Sa pula! For the red! Sa puti! For the white! Anopaman dumating However they come piliin ang magiting choose the valiant tumaya sa tindig gamble on their carriage pagpaboran and consider bawat katunggali. each competitor. Sumiping sa dilim Make love with the dark at sumigaw and cry Kristo! Kristo! Christ! Christ! Panoorin ang laban Watch closely the battle sarsuelang mapanganib this dangerous sarsuela kawatang sumasanib a thief takes over sa aking piling inside. Sa bawat kong hiyaw, Every shriek ang kada tuka, laslas each peck, a slash nagmula sa dahas of ruthlessness and lumilipana ang daing cries all around dumadaginding ang bagsik echo ferociousness bawat laban pilit. of this stilted struggle Kristo! Kristo! Christ! Christ! sigaw ng sabungero screamed the sabungero at ako'y tumigil. I stop. Sa pagpanaw When all is gone manalo win matalo lose walang pareho tumingin no one sees evenly sa aking balahibong my feathers pula at puti of red and white sa alabok on the surface dust kumalat they lay lumipad they fly lumahong taimtim. and vanish without a thought.

0

Jun 5, 2016

Jun 5, 2016 at 11:36 PM UTC

m-g-hsieh

sabungan (cockfight)

Sabungan Cockfight Sa pula! For the red! Sa puti! For the white! Anopaman dumating However they come piliin ang magiting choose the valiant tumaya sa tindig gamble on their carriage pagpaboran and consider bawat katunggali. each competitor. Sumiping sa dilim Make love with the dark at sumigaw and cry Kristo! Kristo! Christ! Christ! Panoorin ang laban Watch closely the battle sarsuelang mapanganib this dangerous sarsuela kawatang sumasanib a thief takes over sa aking piling inside. Sa bawat kong hiyaw, Every shriek ang kada tuka, laslas each peck, a slash nagmula sa dahas of ruthlessness and lumilipana ang daing cries all around dumadaginding ang bagsik echo ferociousness bawat laban pilit. of this stilted struggle Kristo! Kristo! Christ! Christ! sigaw ng sabungero screamed the sabungero at ako'y tumigil. I stop. Sa pagpanaw When all is gone manalo win matalo lose walang pareho tumingin no one sees evenly sa aking balahibong my feathers pula at puti of red and white sa alabok on the surface dust kumalat they lay lumipad they fly lumahong taimtim. and vanish without a thought.

34

112622 Balikan natin ang mga pahina ng kasaysayan Bagamat may iilang tekstong isinawalang-bahala na. Mga pahinang hindi na nagawaran Ng konkretong kalinawagan Bunsod sa kusang pagpapasakop natin Sa mga banyagang hayagang dumidikta Sa ating kultura maging adhikain. Hindi man natin nalimot Na tayo’y minsang nakipisan sa mga bahay kubo, Tayo pa rin ay tumawid sa lubid ng kamangmangan — Ilang ulit na‘t tila ba hindi na tayo natuto sa mga kamalian ng nakaraan Hindi lang tayo basta nabitag, Bagkus rehas ay atin pang ipinagtibay. Oo, tayo lang naman ang bumihag sa ating mga sarili Kusang sumiping at nagpatali Hanggang huli na nang mamalayang Hirap na pala tayong kumawala Sa mga buhol na tayo mismo ang may sulsi. Iniibig natin ang Pilipinas gamit ang ating bibig Ngunit ang bandilang ating iwinawagayway Ay hindi na pala ang sariling atin. Hindi masamang makisabay sa uso Ngunit wag nating kaligtaan na tayo’y mga Anak ng Bayan. Hindi rin mainam na tayo’y magpasakop Sa samu’t saring ideolohiyang inihahain sa atin. Pagkat hindi porket nasa hapag na’y Ito’y para sa ating upang nanamnamin. Wag kang hangal, Inang Bayan! Isinisiwalat natin na tayo’y tunay na mga kayumanggi Gamit ang mga sandatang hiram Ngunit sa ating pakikibaka’y Hindi ba sapat ang ating armas At kailangan pang umasa sa kanilang lunas? Pluma ang naging sandata noon Ngunit maging ang ating Bayani’y Hinayaan na nating maging pipi. Mga lata’y maiingay Sa araw-araw nating pakikipagkalakal. Kahit saan tayo sumipat, Tayo’y natutukso pa rin — Bumibigay at bumibitaw, nalilimot maging tapat. Aahon nang nakapikit, Maging lenggwahe’y pahiram na rin. At kung tayo ang huhusga Sa ating walang modong mga nagawa’y Linisin natin ang sarili nating mga dumi’t Wag nang hayaang maging pabigat sa iba. At Bandilang ginula-gulanit Ay sama-sama nating susulsihing muli Nang ang mga galos ng nakaraa’y Maging umaapaw na pabaon sa ating mga iiwan. Sa pamamagitan ng ating pagbubuklod, Tayo’y magiging isang buong Pamilya. At magbabalik ang sigla Na minsan nating hinayaang kainin ng mga bukbok At anay ng ating pagkawatak-watak.

0

Nov 28, 2022

Nov 28, 2022 at 9:45 PM UTC

psalmiseta

Blazing Passion

112622 Balikan natin ang mga pahina ng kasaysayan Bagamat may iilang tekstong isinawalang-bahala na. Mga pahinang hindi na nagawaran Ng konkretong kalinawagan Bunsod sa kusang pagpapasakop natin Sa mga banyagang hayagang dumidikta Sa ating kultura maging adhikain. Hindi man natin nalimot Na tayo’y minsang nakipisan sa mga bahay kubo, Tayo pa rin ay tumawid sa lubid ng kamangmangan — Ilang ulit na‘t tila ba hindi na tayo natuto sa mga kamalian ng nakaraan Hindi lang tayo basta nabitag, Bagkus rehas ay atin pang ipinagtibay. Oo, tayo lang naman ang bumihag sa ating mga sarili Kusang sumiping at nagpatali Hanggang huli na nang mamalayang Hirap na pala tayong kumawala Sa mga buhol na tayo mismo ang may sulsi. Iniibig natin ang Pilipinas gamit ang ating bibig Ngunit ang bandilang ating iwinawagayway Ay hindi na pala ang sariling atin. Hindi masamang makisabay sa uso Ngunit wag nating kaligtaan na tayo’y mga Anak ng Bayan. Hindi rin mainam na tayo’y magpasakop Sa samu’t saring ideolohiyang inihahain sa atin. Pagkat hindi porket nasa hapag na’y Ito’y para sa ating upang nanamnamin. Wag kang hangal, Inang Bayan! Isinisiwalat natin na tayo’y tunay na mga kayumanggi Gamit ang mga sandatang hiram Ngunit sa ating pakikibaka’y Hindi ba sapat ang ating armas At kailangan pang umasa sa kanilang lunas? Pluma ang naging sandata noon Ngunit maging ang ating Bayani’y Hinayaan na nating maging pipi. Mga lata’y maiingay Sa araw-araw nating pakikipagkalakal. Kahit saan tayo sumipat, Tayo’y natutukso pa rin — Bumibigay at bumibitaw, nalilimot maging tapat. Aahon nang nakapikit, Maging lenggwahe’y pahiram na rin. At kung tayo ang huhusga Sa ating walang modong mga nagawa’y Linisin natin ang sarili nating mga dumi’t Wag nang hayaang maging pabigat sa iba. At Bandilang ginula-gulanit Ay sama-sama nating susulsihing muli Nang ang mga galos ng nakaraa’y Maging umaapaw na pabaon sa ating mga iiwan. Sa pamamagitan ng ating pagbubuklod, Tayo’y magiging isang buong Pamilya. At magbabalik ang sigla Na minsan nating hinayaang kainin ng mga bukbok At anay ng ating pagkawatak-watak.

57

Sa mga araw na hindi tayo sigurado sa ating mga damdamin, sana'y punuin natin ngayon ang bawat araw ng kawalan—punuin ang pag-iisa ng bawat isa. Sana'y sumiping sa iyo ang damdamin ko, sumiping sa isipa't balintataw mo. Sana'y mamalagi sa puso mo ang nag-iisang dibdib ko. Hubugin natin lalo ang kaluluwa ng bawat isa, hindi sa pag-hubog ng kawalan kundi sa pag-hubog ng pag-iibigan.

0

Oct 5, 2018

Oct 5, 2018 at 10:19 PM UTC

liberatovincent

Hubugin

Sa mga araw na hindi tayo sigurado sa ating mga damdamin, sana'y punuin natin ngayon ang bawat araw ng kawalan—punuin ang pag-iisa ng bawat isa. Sana'y sumiping sa iyo ang damdamin ko, sumiping sa isipa't balintataw mo. Sana'y mamalagi sa puso mo ang nag-iisang dibdib ko. Hubugin natin lalo ang kaluluwa ng bawat isa, hindi sa pag-hubog ng kawalan kundi sa pag-hubog ng pag-iibigan.

1