"sinu" poems - Hello Poetry

042522 Sasapit na naman ang pinakahihintay na araw, At hindi ito mananatiling sagrado magpakailanman. Lahat ay mabibigyan ng patas na paghuhusga At mismong lipunan ang syang magpapasya. Naririnig ko na ang sigawan sa bawat dako ng gintong kompas Kung saan ang kanilang hiyawa'y pagkakawatak-watak. Iba't ibang ideolohiya sa demokratikong bansa Kailan nga ba matatamasa ang tunay na pagkakaisa? Sa bawat kulay na sinasabi nilang ito raw ang bukas Ay ito rin ang gumuguhit sa kasaysayang tayo na't makibaka. Kaya nga nating kulayan ang ating pagdikta Ngunit sa ganitong paraan nga lang ba tayo kakalma? Sa tuwing may mauupo sa trono na kataas-taasan, Paano nga ba ang ating pagtindig Para sa sinasabing mahal na bayan? Pilipinas nga ba ang ating pinipili? O kung saan lamang tayo kampante Habang nananatiling namamaypay At abala sa kabi-kabilang pag-uusig. Iniisip nating tayo'y tunay ngang nasa laylayan na, Ngunit ito nga ba ang kapeng gumigising Sa dugo nating makabayan? At sapat ba ang ating paghiyaw Na walang hinihinging basbas mula sa Itaas? Mga bibig natin, paminsan nga'y Puno lamang ng mga palatastas. Sapat ba na tayo-tayo na lamang Ang naghihilaan pababa't paitaas? Pagkat mismong pananampalataya'y Nadudungisan ng walang katapusang pagkawatak-watak. Bayang Magiliw, Perlas ng Silanganan -- Ikaw ang bansang hinirang ng Pagkataas-taasan. Panatang makabayan, iniibig ko ang Pilipinas -- Sana'y mapaninidigan kita't Hanggang sa huli'y maipaglaban Pagkat maging aking hininga'y Pansamantalata't pahiram lamang. At hindi ito lotto o binggo, Hindi tayo nagtataya nang kung sinu-sino. Ngunit kung sinuman Ang maging huling sigaw ng bawat Pilipino Sana tayo pa ri'y magkaisa Para sa dangal na nais nating isulong. Ating pagkatandaan na kahit noon pa ma'y May iisang hindi tayo tinalikuran, Iisang Pangalan na may hawak ng bawat kapalaran Higit pa sa bawat kulay na ating tinatayaan -- At Hesus ang Kanyang Ngalan! Bangon Pilipinas!

0

Apr 24, 2022

Apr 24, 2022 at 9:53 PM UTC

psalmiseta

Pilipinas Kong Mahal

042522 Sasapit na naman ang pinakahihintay na araw, At hindi ito mananatiling sagrado magpakailanman. Lahat ay mabibigyan ng patas na paghuhusga At mismong lipunan ang syang magpapasya. Naririnig ko na ang sigawan sa bawat dako ng gintong kompas Kung saan ang kanilang hiyawa'y pagkakawatak-watak. Iba't ibang ideolohiya sa demokratikong bansa Kailan nga ba matatamasa ang tunay na pagkakaisa? Sa bawat kulay na sinasabi nilang ito raw ang bukas Ay ito rin ang gumuguhit sa kasaysayang tayo na't makibaka. Kaya nga nating kulayan ang ating pagdikta Ngunit sa ganitong paraan nga lang ba tayo kakalma? Sa tuwing may mauupo sa trono na kataas-taasan, Paano nga ba ang ating pagtindig Para sa sinasabing mahal na bayan? Pilipinas nga ba ang ating pinipili? O kung saan lamang tayo kampante Habang nananatiling namamaypay At abala sa kabi-kabilang pag-uusig. Iniisip nating tayo'y tunay ngang nasa laylayan na, Ngunit ito nga ba ang kapeng gumigising Sa dugo nating makabayan? At sapat ba ang ating paghiyaw Na walang hinihinging basbas mula sa Itaas? Mga bibig natin, paminsan nga'y Puno lamang ng mga palatastas. Sapat ba na tayo-tayo na lamang Ang naghihilaan pababa't paitaas? Pagkat mismong pananampalataya'y Nadudungisan ng walang katapusang pagkawatak-watak. Bayang Magiliw, Perlas ng Silanganan -- Ikaw ang bansang hinirang ng Pagkataas-taasan. Panatang makabayan, iniibig ko ang Pilipinas -- Sana'y mapaninidigan kita't Hanggang sa huli'y maipaglaban Pagkat maging aking hininga'y Pansamantalata't pahiram lamang. At hindi ito lotto o binggo, Hindi tayo nagtataya nang kung sinu-sino. Ngunit kung sinuman Ang maging huling sigaw ng bawat Pilipino Sana tayo pa ri'y magkaisa Para sa dangal na nais nating isulong. Ating pagkatandaan na kahit noon pa ma'y May iisang hindi tayo tinalikuran, Iisang Pangalan na may hawak ng bawat kapalaran Higit pa sa bawat kulay na ating tinatayaan -- At Hesus ang Kanyang Ngalan! Bangon Pilipinas!

50

Sinabi ko noon,di na ako magsusulat pa Ngunit iba pala ang nagagawa ng lungkot at pag-iisa Kaya heto ako ngayon,muling nagda-drama Ginigising ang plumang natulog sa mahabang panahon At bumubuong muli ng tula—na sayo lang nakatuon, Sinungaling ako— Tanda ko pa nang aking sabihin Di na kita gusto't nagbago na ang damdamin Pero ang Totoo,Hindi ko lang maaamin Ayokong aminin! Na hanggang ngayon? Walang iba't ikaw pa rin. Oo,Sinungaling ako— Kahit ipagsigawan pa sa buong mundo Sinu— Sinungaling ako? Ang tangi ko lang namang ginawa'y itago ang pag-ibig ko, Ilihim ang pag tingin sayo Dahil alam kong mali at wala pa sa panahon Pero,ang gusto ko lang naman ay ang iyong atensiyon Magkano ba ang isang sulyap? ang isang tingin? Ituro mo naman sakin kung san ko yan pwedeng bilhin, Kahit gaano yan kamahal susubukan kong bumili Gusto ko kasing masilayan muli ang iyong mga ngiti Hindi ko na kasi magawang mahuli pa ang iyong kiliti— Lagi tayong nag-aaway Magbabati ng saglit at sa isang kumpas lang ng kamay Hayun at tila may pader na bumaba at humarang Sa pagitan nating dalawa, Hindi ko namalayan na sa tabi ko, wala ka na pala! Masakit isipin na ang bilis **** bumitaw, Pero wala naman akong magagawa pagkat ikaw ang umayaw Hindi ko lubos maisip kung bakit ang lumilitaw Ako ang masama? Kahit na sa ating dalawa ikaw ang nagpabaya? Minahal kita ng higit sa kaibigan—alam mo yan! Pero kung wala talagang pag-asa Handa na akong palayain ka, Kahit wala naman talagang TAYO KAHIT HINDI KO ALAM ANG ATING ESTADO Palalayain kita. Palalayain kita para ako naman ang sumaya.

0

Mar 23, 2018

Mar 23, 2018 at 11:16 PM UTC

ChameleonInk

S I N U N G A L I N G A K O"

Sinabi ko noon,di na ako magsusulat pa Ngunit iba pala ang nagagawa ng lungkot at pag-iisa Kaya heto ako ngayon,muling nagda-drama Ginigising ang plumang natulog sa mahabang panahon At bumubuong muli ng tula—na sayo lang nakatuon, Sinungaling ako— Tanda ko pa nang aking sabihin Di na kita gusto't nagbago na ang damdamin Pero ang Totoo,Hindi ko lang maaamin Ayokong aminin! Na hanggang ngayon? Walang iba't ikaw pa rin. Oo,Sinungaling ako— Kahit ipagsigawan pa sa buong mundo Sinu— Sinungaling ako? Ang tangi ko lang namang ginawa'y itago ang pag-ibig ko, Ilihim ang pag tingin sayo Dahil alam kong mali at wala pa sa panahon Pero,ang gusto ko lang naman ay ang iyong atensiyon Magkano ba ang isang sulyap? ang isang tingin? Ituro mo naman sakin kung san ko yan pwedeng bilhin, Kahit gaano yan kamahal susubukan kong bumili Gusto ko kasing masilayan muli ang iyong mga ngiti Hindi ko na kasi magawang mahuli pa ang iyong kiliti— Lagi tayong nag-aaway Magbabati ng saglit at sa isang kumpas lang ng kamay Hayun at tila may pader na bumaba at humarang Sa pagitan nating dalawa, Hindi ko namalayan na sa tabi ko, wala ka na pala! Masakit isipin na ang bilis **** bumitaw, Pero wala naman akong magagawa pagkat ikaw ang umayaw Hindi ko lubos maisip kung bakit ang lumilitaw Ako ang masama? Kahit na sa ating dalawa ikaw ang nagpabaya? Minahal kita ng higit sa kaibigan—alam mo yan! Pero kung wala talagang pag-asa Handa na akong palayain ka, Kahit wala naman talagang TAYO KAHIT HINDI KO ALAM ANG ATING ESTADO Palalayain kita. Palalayain kita para ako naman ang sumaya.

41

072924 O kayraming pangarap na binuo — Binuno sa sariling salamangka. May ibang nagwawaging nakangiti, Habang ang ila’y nalalagas kamamadali. Nakamamangha nga sa umpisa Pagkat ito ang batayan ng karamihan Sa tinatawag nilang “makapangyarihan.” Silakbo ng damdami’y aking pinatatahimik Bagamat sa mga sandaling iyo’y Gusto ko na lamang mapaos Sa mga himig na inaanod patungo sa aking lalamunan. Patuloy ang pagsuntok ko sa buwan Hanggang sa maging gula-gulanit maging aking kasuotan. Ngunit sa patımpalak na ito’y Wala naman pala akong ibang kalaban Kundi ang sarılı kong anino, Ang kumunoy ng aking nakaraan. Madilim — Madilim ang paligid saanman ako dumako. May hiwaga pa nga bang taglay ang Liwanag? Kung ang sinag Nito’y mas maaga pa sa Pasko. Mahiwaga — Ganyan nila ituring ang mga alitaptap Na para bang may isang diwatang Umaaliw sa kanila, Naghahayag ng kung anu-anong mensaheng Wala naman palang kabuluhan Kaya’t sabay-sabay silang mauubos Na parang mga paupos na kandaling Wala nang balak na sindihan pa. Sino nga ba? Sino nga ba ang aking susundan? Napapatid, napapagod, nanlulumo’t nakikiusap Na ako’y hatulan na lamang ng kamatayan Nang mabaon na rin sa limot Ang mga alaalang dumi sa’king katauhan. Tinatanong ko ang sarili Kung bakit nga ba paulit-ulit ang daan? Wala nga bang magtutuwid sa mga lubak nito? Ito na nga ba ang dulo ng bahaghari? At sinu-sino nga lang ba ang makahaharap sa Liwanag? Ako at ang kadiliman Ako at ang liwanag. Sino nga ba ang pamato? Sino nga ba ang tunay na kalaban? Subalit kung ako ma’y isang anino na lamang, Ako’y pipisan pa rin sa mga yakap ng Buwan. At kahit pa ako’y mahuli sa kanilang takbuha’y Sigurado pa rin akong May liwanag pa rin sa aking sinusundan. Ikaw, Anong tantya mo? Makararating ka rin ba sa dulo? Ikaw, anong pasya mo? Tataya ka ba o mananatiling isang anino?

0

Aug 13, 2024

Aug 13, 2024 at 8:53 AM UTC

psalmiseta

Shadow and Knight

072924 O kayraming pangarap na binuo — Binuno sa sariling salamangka. May ibang nagwawaging nakangiti, Habang ang ila’y nalalagas kamamadali. Nakamamangha nga sa umpisa Pagkat ito ang batayan ng karamihan Sa tinatawag nilang “makapangyarihan.” Silakbo ng damdami’y aking pinatatahimik Bagamat sa mga sandaling iyo’y Gusto ko na lamang mapaos Sa mga himig na inaanod patungo sa aking lalamunan. Patuloy ang pagsuntok ko sa buwan Hanggang sa maging gula-gulanit maging aking kasuotan. Ngunit sa patımpalak na ito’y Wala naman pala akong ibang kalaban Kundi ang sarılı kong anino, Ang kumunoy ng aking nakaraan. Madilim — Madilim ang paligid saanman ako dumako. May hiwaga pa nga bang taglay ang Liwanag? Kung ang sinag Nito’y mas maaga pa sa Pasko. Mahiwaga — Ganyan nila ituring ang mga alitaptap Na para bang may isang diwatang Umaaliw sa kanila, Naghahayag ng kung anu-anong mensaheng Wala naman palang kabuluhan Kaya’t sabay-sabay silang mauubos Na parang mga paupos na kandaling Wala nang balak na sindihan pa. Sino nga ba? Sino nga ba ang aking susundan? Napapatid, napapagod, nanlulumo’t nakikiusap Na ako’y hatulan na lamang ng kamatayan Nang mabaon na rin sa limot Ang mga alaalang dumi sa’king katauhan. Tinatanong ko ang sarili Kung bakit nga ba paulit-ulit ang daan? Wala nga bang magtutuwid sa mga lubak nito? Ito na nga ba ang dulo ng bahaghari? At sinu-sino nga lang ba ang makahaharap sa Liwanag? Ako at ang kadiliman Ako at ang liwanag. Sino nga ba ang pamato? Sino nga ba ang tunay na kalaban? Subalit kung ako ma’y isang anino na lamang, Ako’y pipisan pa rin sa mga yakap ng Buwan. At kahit pa ako’y mahuli sa kanilang takbuha’y Sigurado pa rin akong May liwanag pa rin sa aking sinusundan. Ikaw, Anong tantya mo? Makararating ka rin ba sa dulo? Ikaw, anong pasya mo? Tataya ka ba o mananatiling isang anino?

55

Tapos na ang araw Dumilim na ang kalangitan Dumating na ang buwan Nagliparan na ang mga bituin Kasabay ng pagdating ng pagod Sa napakahabang araw Nagmamadali sa paglakad Pagaspas ang takbo ng mga paa Di matigil sa paghabol ng hininga Para lang makauna sa pila at makauwi na Mapupungay na mga mata Walang pakialam kahit kanino Binabangga kung sinu-sino Nilalampasan ang mga tao Na parang nag-aalay lakad Hindi man lang humingi ng tawad Kahit nabangga sa bilis ng hindi pag-iwas Walang Pake kahit makasakit Basta ang sarili ay makasiksik Sa Tren, Sa Bus, Sa jeep, Sa trike, Unahang makauwi Okay lang kahit nakatayo Pero mas maswerte kung minsan nakaupo At kapag may babaeng nakatayo Pasensya na pagod ako Pasensya na ganito ako Nakakainis Nakakabwisit Kanina pako nagsasalita Hindi parin ako nakakauwi Nandito parin ako Ambagal ng takbo Ang bilis ng oras Naipit sa daloy ng trapiko Parang hindi nausad at walang progreso Parang walang katapusang byahe na kalyeng naging preso Tulog na ang iba, nagpapahinga Pero ako nandito pa Sa gitna ng kalsada parang pagong ang pasada Nang mga sasakyang parang gamu-gamo Sisiksik pag nakakita ng puwang at espasyo Tiis nalang at makakauwi din tayo Matatapos din ang takbo nito Hihinto sa destinasyon ng ating tahanan Makakarating din sa ating pupuntahan Hindi kailangang magmadali Dahil ito ay walang katapusang Byahe ng ating buhay At bukas sabay nating itong sakyan Wag po tayong magtulakan Lahat po tayo makakauwi sa ating pinanggalingan Hindi natin kailangan madaliin Ang byahe na walang katapusan

0

Jul 8, 2018

Jul 8, 2018 at 12:01 AM UTC

vj-briones

Byahe

Tapos na ang araw Dumilim na ang kalangitan Dumating na ang buwan Nagliparan na ang mga bituin Kasabay ng pagdating ng pagod Sa napakahabang araw Nagmamadali sa paglakad Pagaspas ang takbo ng mga paa Di matigil sa paghabol ng hininga Para lang makauna sa pila at makauwi na Mapupungay na mga mata Walang pakialam kahit kanino Binabangga kung sinu-sino Nilalampasan ang mga tao Na parang nag-aalay lakad Hindi man lang humingi ng tawad Kahit nabangga sa bilis ng hindi pag-iwas Walang Pake kahit makasakit Basta ang sarili ay makasiksik Sa Tren, Sa Bus, Sa jeep, Sa trike, Unahang makauwi Okay lang kahit nakatayo Pero mas maswerte kung minsan nakaupo At kapag may babaeng nakatayo Pasensya na pagod ako Pasensya na ganito ako Nakakainis Nakakabwisit Kanina pako nagsasalita Hindi parin ako nakakauwi Nandito parin ako Ambagal ng takbo Ang bilis ng oras Naipit sa daloy ng trapiko Parang hindi nausad at walang progreso Parang walang katapusang byahe na kalyeng naging preso Tulog na ang iba, nagpapahinga Pero ako nandito pa Sa gitna ng kalsada parang pagong ang pasada Nang mga sasakyang parang gamu-gamo Sisiksik pag nakakita ng puwang at espasyo Tiis nalang at makakauwi din tayo Matatapos din ang takbo nito Hihinto sa destinasyon ng ating tahanan Makakarating din sa ating pupuntahan Hindi kailangang magmadali Dahil ito ay walang katapusang Byahe ng ating buhay At bukas sabay nating itong sakyan Wag po tayong magtulakan Lahat po tayo makakauwi sa ating pinanggalingan Hindi natin kailangan madaliin Ang byahe na walang katapusan

59

051922 Sa loob ng ilang taong paghabi ng mga tula’y Nagsilbi pala itong aking pahingahan. At sa pagpili kong isantabi nang pansamantala Ang pag-ibig ko sa pluma’t papel Ay unti-unti rin palang gumuho Ang mga pader na naging proteksyon ko Laban sa mga kumunoy ng aking damdamin. Sabi ng iilan, Gusto nila ng kalayaan — Ngunit naiiba ata ang aking kagustuhan. Pagkat mas ninanais ko pang Punuan nang matataas na pader ang sarili kong bakuran. Siguro nga, tama sila Na takot akong buksan ang aking pintuan. Siguro nga, ayokong sinu-sino lamang Ang daraan sa aking paningin. At baka sila mismo ang magtirik ng kandila Para sa paghimlay ng aking mga pangarap Na nais ko pang makamit at maibahagi. Naisip ko biglang — Wala naman palang masama Sa pagtakip natin sa ating mga sarili. Pagkat kung ang sinasabi nilang pagtago Ay palatandaan ng kaduwagan at pagiging makasarili'y Baka araw-araw na rin tayong nagugulantang Sa mga nakahanay na mga kalansay at mga bangkay Sa ating mga pintuang pinangangalagaan. Ang bawat nilalang Ay may sari-sariling paraan Sa pag-abot ng kani-kanilang pangarap. At ang bawat katauhan di’y May iba’t ibang paksang ipinaglalaban At patuloy na pinaninindigan. Kung ang mga pader nati’y Hahayaan na lamang nating matibag nang basta-basta’y Tila ba tinalikuran na rin natin ang ating mga sarili. Pagkat ito’y hayagang kataksilan Sa ating mga mga sinusungkit pa lamang Na pangarap na mga bituin. At kung minsang mapadpad na tayo Sa pampang ng ating paglisan, Ay tayo na rin sana ang kusang maging taya At patuloy na lumaban at manindigan. Para rin ito sa atin, Para sa sariling kaligtasan Laban sa walang pasintabing pagkukutya Ng mga dayuhan sa ating mga balintataw. Sana'y kusang-loob tayong magsisipagbalikan Kung saan natin naiwan at naisantabi Ang apoy ng ating pag-irog sa ating mga adhikain. At kung pluma’t papel muli ang magsisilbing armas Para sa muli nating pagkabuhay, Ay patuloy rin tayong makikiindak Sa bawat letra’t magpapatangay sa mga ideolohiyang Kusang nagtitilamsikan buhat sa ating mga pagkatao. At hindi tayo magpapadaig at magpapatalo Sa mga ekstrangherong walang ibang ninais Kundi yurakan ang ating pagtingin sa ating mga sarili’t Sila mismo ang gagapos sa ating mga kamay Upang hindi na muling makapagpahinga Sa piling ng ating mga pluma’t papel.

0

May 19, 2022

May 19, 2022 at 10:59 AM UTC

psalmiseta

Pluma’t Papel

051922 Sa loob ng ilang taong paghabi ng mga tula’y Nagsilbi pala itong aking pahingahan. At sa pagpili kong isantabi nang pansamantala Ang pag-ibig ko sa pluma’t papel Ay unti-unti rin palang gumuho Ang mga pader na naging proteksyon ko Laban sa mga kumunoy ng aking damdamin. Sabi ng iilan, Gusto nila ng kalayaan — Ngunit naiiba ata ang aking kagustuhan. Pagkat mas ninanais ko pang Punuan nang matataas na pader ang sarili kong bakuran. Siguro nga, tama sila Na takot akong buksan ang aking pintuan. Siguro nga, ayokong sinu-sino lamang Ang daraan sa aking paningin. At baka sila mismo ang magtirik ng kandila Para sa paghimlay ng aking mga pangarap Na nais ko pang makamit at maibahagi. Naisip ko biglang — Wala naman palang masama Sa pagtakip natin sa ating mga sarili. Pagkat kung ang sinasabi nilang pagtago Ay palatandaan ng kaduwagan at pagiging makasarili'y Baka araw-araw na rin tayong nagugulantang Sa mga nakahanay na mga kalansay at mga bangkay Sa ating mga pintuang pinangangalagaan. Ang bawat nilalang Ay may sari-sariling paraan Sa pag-abot ng kani-kanilang pangarap. At ang bawat katauhan di’y May iba’t ibang paksang ipinaglalaban At patuloy na pinaninindigan. Kung ang mga pader nati’y Hahayaan na lamang nating matibag nang basta-basta’y Tila ba tinalikuran na rin natin ang ating mga sarili. Pagkat ito’y hayagang kataksilan Sa ating mga mga sinusungkit pa lamang Na pangarap na mga bituin. At kung minsang mapadpad na tayo Sa pampang ng ating paglisan, Ay tayo na rin sana ang kusang maging taya At patuloy na lumaban at manindigan. Para rin ito sa atin, Para sa sariling kaligtasan Laban sa walang pasintabing pagkukutya Ng mga dayuhan sa ating mga balintataw. Sana'y kusang-loob tayong magsisipagbalikan Kung saan natin naiwan at naisantabi Ang apoy ng ating pag-irog sa ating mga adhikain. At kung pluma’t papel muli ang magsisilbing armas Para sa muli nating pagkabuhay, Ay patuloy rin tayong makikiindak Sa bawat letra’t magpapatangay sa mga ideolohiyang Kusang nagtitilamsikan buhat sa ating mga pagkatao. At hindi tayo magpapadaig at magpapatalo Sa mga ekstrangherong walang ibang ninais Kundi yurakan ang ating pagtingin sa ating mga sarili’t Sila mismo ang gagapos sa ating mga kamay Upang hindi na muling makapagpahinga Sa piling ng ating mga pluma’t papel.

62

Ikaw, ako, sila, tayo, Panghalip lamang ba ang mga ito? Hanggang panghalip nga lang ba? O baka may tinatago pang iba. Yung mga panghalip na panao, Inihahalili sa ngalan ng tao, Yung ginagamit pag di tiyak, O may alinlangang hawak. Dahil di ako sigurado, Di ako tiyak kung ano, Kung ano ang itatawag ko, O kung sino ka nga ba sa buhay ko. S'ya ba'y kilala ko? Panghalip ba'y kailangan dito? baka ako'y nagmamaang-maangan lang, At sabihing di ko to alam. Ikaw, yung parang naging kapatid, Ikaw, yung simpleng nakaka-akit, ikaw, yung saki'y nkapagpangaral, Ikaw, yung sana'y sagot saking dasal. Ako, yung kasalukuyang nagsusulat, Ako, yung para sayo'y salat, Ako, yung masasabing mangangarap nalang, Ako, yung lupa't ikaw ang kalangitan. Sila? sino nga ba yang sila? Sila, yung iyo at aking nakasama, Sila, yung sa buhay nati'y naging parte, Sila, yung kasama natin sa pag abante. Tayo, ito yung sakit sa ulo, Tayo, yung si ko alam kung sinu-sino, Tayo, yung ako at mga kasama ko, Tayo, yung ikaw ba yan at ako? Hep hep hep! parang mali, Dahil yung ikaw at ako'y parang di maaari, Wag naman nating kalimutan sila, yung iba pa nating mga kasama. Dahil yung tayong ikaw at ako, Yung tayong sa totoo'y ninanais ko, Yung alam kong di angkop sa pagkakataon, "Tayo", ang etiketang di pa napapanahon.

0

Jun 29, 2017

Jun 29, 2017 at 2:17 PM UTC

taltoy

Etiketa

Ikaw, ako, sila, tayo, Panghalip lamang ba ang mga ito? Hanggang panghalip nga lang ba? O baka may tinatago pang iba. Yung mga panghalip na panao, Inihahalili sa ngalan ng tao, Yung ginagamit pag di tiyak, O may alinlangang hawak. Dahil di ako sigurado, Di ako tiyak kung ano, Kung ano ang itatawag ko, O kung sino ka nga ba sa buhay ko. S'ya ba'y kilala ko? Panghalip ba'y kailangan dito? baka ako'y nagmamaang-maangan lang, At sabihing di ko to alam. Ikaw, yung parang naging kapatid, Ikaw, yung simpleng nakaka-akit, ikaw, yung saki'y nkapagpangaral, Ikaw, yung sana'y sagot saking dasal. Ako, yung kasalukuyang nagsusulat, Ako, yung para sayo'y salat, Ako, yung masasabing mangangarap nalang, Ako, yung lupa't ikaw ang kalangitan. Sila? sino nga ba yang sila? Sila, yung iyo at aking nakasama, Sila, yung sa buhay nati'y naging parte, Sila, yung kasama natin sa pag abante. Tayo, ito yung sakit sa ulo, Tayo, yung si ko alam kung sinu-sino, Tayo, yung ako at mga kasama ko, Tayo, yung ikaw ba yan at ako? Hep hep hep! parang mali, Dahil yung ikaw at ako'y parang di maaari, Wag naman nating kalimutan sila, yung iba pa nating mga kasama. Dahil yung tayong ikaw at ako, Yung tayong sa totoo'y ninanais ko, Yung alam kong di angkop sa pagkakataon, "Tayo", ang etiketang di pa napapanahon.

40