Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"pra" poems
Mahilig akong manood ng pelikula Sisiyasatin ko ang bawat balangkas Panonoorin mula sa simula Papunta sa kasukdulan ng kwento Hanggang sa katapusan ng kwento Isa sa paborito kong kategorya nito Ay ang pag-ibig Napakasayang manood ng pelikulang pag-iibigan ang tema Dahil kahit minsan ay katulad din ito ng nararanasan natin Magsisimula sa pagpapakilala Sa “ako nga pala si..” “At ako naman si..” Sabay ngiti na tila titigil ang mundo Bibilis ang pintig ng puso At mapupuno ang tiyan na tila nakalunok ng sangkatutak paruparo At nanirahan sa ilalim ng mga kalamnan mo Napakatamis ng mga simula Ang mga panahong ang mga mata Ang nagsisilbing daluyan Ng enerhiya na nagpapasabay ng tibok ng puso niyong dalawa Ang mga panahong ang mga kamay Ang nagsisilbing hawakan sa pinakamalayong paglalakbay Kikiligin ka sa simula Magpapatuloy sa kasukdulan Magpapatuloy Sa “Bakit hindi mo agad sinabi?” Sa “Bakit ka nagsinungaling saakin?” Sa “Ano bang nagawa ko sa’yo” Sa “Saan ba ako nagkamali?” Matututunan mo na ang pag-ibig pala ay nagbabago Ang dating matamis ay naging mapait At tila isang kape na dating kumukulo sa init Ay nanlamig bigla Sa di inaasahang panahon At sa katapusan ay makikita mo ang dulo Ang pagpapaalam Ang mga salitang “Hanggang dito na lamang tayo” Na kahit na ipinangako niyo sa isa’t isa ang walang hanggan Ay naabot niyo pa rin ang dulo At kahit na masakit ay tatanggapin mo Dahil ang katotohanan ay Ang pag-ibig ay nagwawakas Mahilig ako sa mga kwento Dahil dito umiikot ang mga pelikulang sinusubaybayan ko Ang simula, kasukdulan at pagtatapos Ang paborito kong istorya Ay ang pag-ibig Pag-ibig Na nagsimula sa pagpapakilala Sa pagtanggap ng katotohanan na hindi ko kakayanin mag-isa Sa pagsambit na ikaw lamang ang kayang magligtas sa kaluluwa kong ligaw Hindi man puno ng tamis Pero puno nmn ng tunay na pagsinta Ng totoong nagmamahal Ang mga mata niyang magbabantay saakin Sa tuwing ako’y nag-iisa’t nasa panganib Mga labi, na hindi mo man nakikita ang ngiti pero ramdam ang pagmamahal sa tamis ng salitang sinasambit Mga kamay, na hindi nagsisilbing hawakan, pero gabay At sa tuwing naliligaw na ako’y andyan ka pra itama ang aking landas Pag-ibig Na ang kasukdulan ay Naganap sa krus Kung saan ipinakita ang tunay na kilos ng pagmamahal; Sakripisyo Kahit na hindi ako nararapat sa pag-ibig mo’y Ibinigay mo ang lahat Para lamang maibalik ang ako, na minsan nang naglibot papalayo Sa kasabikan na mahanap ang dulo Kasama ang mundo pero nagkamali ako Ang mundo ay iiwan kang lagalak Sa kalsada Humahanap ng titirhan Humihingi ng makakain At nanlilimos ng ng salapi Pero ikaw ang pumulot saakin Sa pagkaalipin ko sa mapanlinlang mundo Iniangat mo ako sa kahirapan ko Kahit na tila kapeng nanlamig ako Ay hindi mo isinantabi Pinaranas mo ang tunay na pag-ibig Na hindi kayang ibigay ng kahit sino At tulad ng mga pelkulang paborito ko Hilig kong sinusubaybayan ang kwento Ang paborito kong kwento ay ang pag-iibigan nating dalawa, Panginoon. At magtatapos ito sa… Mali. Hindi pa rito nagtatapos ang kwento
0
Apr 22, 2018
Apr 22, 2018 at 1:18 PM UTC
PELIKULA
Mahilig akong manood ng pelikula Sisiyasatin ko ang bawat balangkas Panonoorin mula sa simula Papunta sa kasukdulan ng kwento Hanggang sa katapusan ng kwento Isa sa paborito kong kategorya nito Ay ang pag-ibig Napakasayang manood ng pelikulang pag-iibigan ang tema Dahil kahit minsan ay katulad din ito ng nararanasan natin Magsisimula sa pagpapakilala Sa “ako nga pala si..” “At ako naman si..” Sabay ngiti na tila titigil ang mundo Bibilis ang pintig ng puso At mapupuno ang tiyan na tila nakalunok ng sangkatutak paruparo At nanirahan sa ilalim ng mga kalamnan mo Napakatamis ng mga simula Ang mga panahong ang mga mata Ang nagsisilbing daluyan Ng enerhiya na nagpapasabay ng tibok ng puso niyong dalawa Ang mga panahong ang mga kamay Ang nagsisilbing hawakan sa pinakamalayong paglalakbay Kikiligin ka sa simula Magpapatuloy sa kasukdulan Magpapatuloy Sa “Bakit hindi mo agad sinabi?” Sa “Bakit ka nagsinungaling saakin?” Sa “Ano bang nagawa ko sa’yo” Sa “Saan ba ako nagkamali?” Matututunan mo na ang pag-ibig pala ay nagbabago Ang dating matamis ay naging mapait At tila isang kape na dating kumukulo sa init Ay nanlamig bigla Sa di inaasahang panahon At sa katapusan ay makikita mo ang dulo Ang pagpapaalam Ang mga salitang “Hanggang dito na lamang tayo” Na kahit na ipinangako niyo sa isa’t isa ang walang hanggan Ay naabot niyo pa rin ang dulo At kahit na masakit ay tatanggapin mo Dahil ang katotohanan ay Ang pag-ibig ay nagwawakas Mahilig ako sa mga kwento Dahil dito umiikot ang mga pelikulang sinusubaybayan ko Ang simula, kasukdulan at pagtatapos Ang paborito kong istorya Ay ang pag-ibig Pag-ibig Na nagsimula sa pagpapakilala Sa pagtanggap ng katotohanan na hindi ko kakayanin mag-isa Sa pagsambit na ikaw lamang ang kayang magligtas sa kaluluwa kong ligaw Hindi man puno ng tamis Pero puno nmn ng tunay na pagsinta Ng totoong nagmamahal Ang mga mata niyang magbabantay saakin Sa tuwing ako’y nag-iisa’t nasa panganib Mga labi, na hindi mo man nakikita ang ngiti pero ramdam ang pagmamahal sa tamis ng salitang sinasambit Mga kamay, na hindi nagsisilbing hawakan, pero gabay At sa tuwing naliligaw na ako’y andyan ka pra itama ang aking landas Pag-ibig Na ang kasukdulan ay Naganap sa krus Kung saan ipinakita ang tunay na kilos ng pagmamahal; Sakripisyo Kahit na hindi ako nararapat sa pag-ibig mo’y Ibinigay mo ang lahat Para lamang maibalik ang ako, na minsan nang naglibot papalayo Sa kasabikan na mahanap ang dulo Kasama ang mundo pero nagkamali ako Ang mundo ay iiwan kang lagalak Sa kalsada Humahanap ng titirhan Humihingi ng makakain At nanlilimos ng ng salapi Pero ikaw ang pumulot saakin Sa pagkaalipin ko sa mapanlinlang mundo Iniangat mo ako sa kahirapan ko Kahit na tila kapeng nanlamig ako Ay hindi mo isinantabi Pinaranas mo ang tunay na pag-ibig Na hindi kayang ibigay ng kahit sino At tulad ng mga pelkulang paborito ko Hilig kong sinusubaybayan ang kwento Ang paborito kong kwento ay ang pag-iibigan nating dalawa, Panginoon. At magtatapos ito sa… Mali. Hindi pa rito nagtatapos ang kwento
Continue reading...
94
Andto pa din sa Dubai, para maghanapbuhay Na kung saan miss na miss na sina Tatay at Inay, at an lht ng ngmhl sa buhay., mahirap nga plng mawalay lalo na kung minsay pagkain lng ay tinapay, toink! Pero ptuloy an buhay pra sa hinahangad na tagumpay.
0
Jul 4, 2016
Jul 4, 2016 at 11:46 PM UTC
OFW
olho pra você e vejo um pássaro e eu sou o mar você já imaginou como seria se você mergulhasse em mim? tragédia e como seria se eu tentasse te alcançar? destruição
0
Mar 25, 2016
Mar 25, 2016 at 9:06 PM UTC
passarrinho
You were my star amongst the stars, my own solar system inside my eyes. Hand you the knife and I'll let you cut out my insides, create the universe from my cells so I can be so absorbed in you I am no longer myself. Let me be what you want. I know that I am faded but if you let me I will chain myself to the insides of your ribcage protect your heart, because we both know all it controls is the rate at which your blood flows, and all it has ever known is to push everything it has ever met away, so it is a constant but with nothing of its own I guess that's the biggest break. Show me importance the same way I used to see it I wanna know every single one of your secrets, watch your eyes flicker on the train as you lose yourself to back gardens and brick built barriers, letting yourself inside the subtleties of a strangers life. Leave your bad days on my pillow love and I will never make the effort to wake up. I will swallow your pictures whole with no attempt to understand your charity shop bags full of yesterday's thrown out dreams. Punch me with your closed fist and I will pretend it is your beating heart they are the same shape, someone told me once, I can think of nothing better than the embrace of your vitals and veins, staple them to my chest so I can store the pain inside myself for future reference. I can still remember the way your voice tasted those nights, I counted each one of your heartbeats against my chest every evening we slept to check you were still breathing, that's how bad I wanted you to stay, my hands lying inside your make believe that you were feeding me, I never knew what it was what I wanted from you, and I never understood the languages you spoke in, But I used to wish on those nights that I was deep and dark and mysterious like the oceans we both know you'd love to swim in and I'd never have the courage to join you in. Maybe if the things you had told me hadn't have been as vast as that same ocean, I wouldn't be trying to pick between pieces of broken glass, trying to slice out the things which beat around inside my pulse whenever I think about you.
0
Jul 10, 2013
Jul 10, 2013 at 9:09 AM UTC
"Mas pra mim foste a estrela entre as estrelas"
You were my star amongst the stars, my own solar system inside my eyes. Hand you the knife and I'll let you cut out my insides, create the universe from my cells so I can be so absorbed in you I am no longer myself. Let me be what you want. I know that I am faded but if you let me I will chain myself to the insides of your ribcage protect your heart, because we both know all it controls is the rate at which your blood flows, and all it has ever known is to push everything it has ever met away, so it is a constant but with nothing of its own I guess that's the biggest break. Show me importance the same way I used to see it I wanna know every single one of your secrets, watch your eyes flicker on the train as you lose yourself to back gardens and brick built barriers, letting yourself inside the subtleties of a strangers life. Leave your bad days on my pillow love and I will never make the effort to wake up. I will swallow your pictures whole with no attempt to understand your charity shop bags full of yesterday's thrown out dreams. Punch me with your closed fist and I will pretend it is your beating heart they are the same shape, someone told me once, I can think of nothing better than the embrace of your vitals and veins, staple them to my chest so I can store the pain inside myself for future reference. I can still remember the way your voice tasted those nights, I counted each one of your heartbeats against my chest every evening we slept to check you were still breathing, that's how bad I wanted you to stay, my hands lying inside your make believe that you were feeding me, I never knew what it was what I wanted from you, and I never understood the languages you spoke in, But I used to wish on those nights that I was deep and dark and mysterious like the oceans we both know you'd love to swim in and I'd never have the courage to join you in. Maybe if the things you had told me hadn't have been as vast as that same ocean, I wouldn't be trying to pick between pieces of broken glass, trying to slice out the things which beat around inside my pulse whenever I think about you.
Continue reading...
46
You find comfort in the arms of women who do not hesitate to **** their own children; your children just like flushing a **** down a toilet. Because its poetic?  Or tragic?  Or just f-ing sad? Or because in their company you become the effortless hero, replacing stale smoke for oxygen and trying to die? If life were a sinking ship, you'd be the first rat a running- so the women and children had better move fast. There is just no room in your one man life boat. Why with your ego, and your lonliness, and that grudgeyou're holding against God. Fumaça por oxigênio Tu encontra conforto nos braços de mulheres que não hesitam em matar suas próprias crianças; tuas crianças como se estivessem despejando merda descarga adentro. Porque é poético? Ou trágico? Ou apenas triste pra caralho? Ou porque com elas tu te transforma num herói sem esforço, substituindo fumaça mofada por oxigênio e tentando a morte? Se a vida fosse um navio afundando, tu seria o primeiro rato a fugir é melhor que mulheres e crianças se apressem, portanto. Simplesmente não há vaga em teu barco de um homem só. Com teu ego, e tua solidão, e esse rancor tu segue desafiando Deus.
0
Feb 27, 2010
Feb 27, 2010 at 12:31 AM UTC
Smoke for oxygen (Fumaça por oxigênio)
The meaning fo metathesis si easy ot recall When you give your love a ikss or throw your sno a ball, Aks fro sugra ni your cup nad dressnig no the greens Obedience school fro the pup ro you may riks a scene. Og fro the glod ni all you od nad when you've done your bets Relax nad know that you will og fra along your quets, Snik a putt ot get the pra like pors no the V.T. Write a sotry, count the stras, climb the lod brich tree.
0
Aug 13, 2010
Aug 13, 2010 at 10:04 AM UTC
Metathesis
Do vazio é que tens medo. E da pedra que cai e ecoa num mundo cheio de nadas, salas vazias onde uma vez já habitou uma alma quase bem amada. É isso que te aperreia que aperta, te sufoca, tanto espaço pra tanta falta. Sabes da aflição de não ter pra onde correr quando estiver assustada com medo, ansiosa, Então tentes buscar um sentido e entender que isso só se deu porque tentastes apalpar e sentir, e apreciar aquilo que não é real, que não aquece, não preenche E a alma sente E você Vazia.
0
Dec 19, 2015
Dec 19, 2015 at 4:04 PM UTC
Meu eco surdo.
(Greek translation \version) i. Ischyró, sígoura tha aposvestoún pétra. ii. Parelthóntos, en afthonía, lefkí stefáni tou xediplotheí. iii. paratiritís kípou Pýli tou katóchou; Chrónos ágnosto. iv. Ékti aísthisi, Pra shatrent, Eyne tis astrapís; theóstaltos. v. Ái tis pragmatikó, ái tis símaine. Pántote i feeleth; zontanós kai to periechómeno. (English translation) i. Puissant, certes whittled on stone. ii. Yore, galore, white corolla's unfold. iii. Garden watcher's Gate keeper's; Time unknown. iv. Sixth sense, Pra shatrent, eyne of lightning; heavensent. v. Aye tis real, Aye tis meant. Aye i feeleth; alive and content. ©Brandon Nagley ©Lonesome poets poetry ©Earl Jane Nagley dedicated ( àgapi mou)
0
Mar 23, 2016
Mar 23, 2016 at 10:54 PM UTC
In ourn sixth sense, Pra shatrent ( english translation is at bottom of poem for those that dont know (:::: )
Quando o frio perpétuo perambular no espaço vazio ao seu lado Eu vou te lembrar que isso é imaginário. O que existe somos nós. Pertencemos um ao outro. E todo o tempo tolhido pela distância, Será só imaginação. E assim será, até que a voz do outro ecoe na grande escuridão que há de vir. E não existe nada mais importante  pra mim do que você. É por você que as minhas mãos suam.
0
Sep 15, 2012
Sep 15, 2012 at 7:01 PM UTC
Quando tudo isso passar...
e com essa marra sua eu faço nosso laço e ajeito nosso passo como quem se perpetua e com esse teu jeitinho eu nos desenho, sem pressa te encho de carinho e o delírio me atravessa na tua cama contorno as tuas linhas que eu sei não serem minhas mas trato como quem ama e nesse paralelo criado nesse universo só nosso eu faço o que posso pra ver o mundo atravessado como quem ama meu bem
0
Jan 7, 2016
Jan 7, 2016 at 6:48 AM UTC
amor de uma só via
O tempo é escasso e o espaço, amplo. O prazo é laço e engancha o pampo**. o BERRO é surdo sem algum alcance pra que o ouvido mudo do Universo dance. Galanteiam nebulosas em destino infante e trazem, ao eterno, singular instante. Cada transição traçada a que avance é passo dado em falso a fortuito lance. Aferir feridas de um pleno plano levará o homem a estado insano: a narcose de saber um objeto nulo. Na movimentação estática do engano, toda teoria traz na cura um dano entoado na garganta que, portanto, engulo. * bestia cupidissima rerum novarum  - animal ansiosíssimo por coisas novas. **Pampo - rebento tardio de cana de açucar: pampos de cana caiana (Dicionário UNESP do Português contemporâneo)
0
Sep 8, 2010
Sep 8, 2010 at 5:05 AM UTC
bestia cupidissima
Choras os dias passados Tolo projeto de homem novo? Descanse seguro de que aquele que o olha Não vê o que se move em teus miolos. Vista tua casca grossa, raivosa Todos os dias Religiosamente E saia, por favor Saia. Com um fogo fátuo nos olhos, mire a si mesmo nos reflexos Mire os olhos dos outros Seduza-os Mas deixe-os Afinal quando fechas os teus Tudo o que vês são dias passados Poeira que lhe incita muito mais que espirros Calma, vista tua casca grossa Relaxa, canta. E volta pra casa Olha as estrelas A noite é só tua Respira Corre Chora Chora toda a tua crueldade E vista, amanhã, tua casca grossa. Raivosa.
0
Sep 27, 2014
Sep 27, 2014 at 4:58 AM UTC
Caixa verde poeirenta
Parte do tempo percebemos que somos perfeito A maior parte não paramos de falar Eu seguro sua mão, você dá um sorriso A gente se beija no meio fio Meu corpo se mexe pra trás e pra frente Aqui está pra prefeitura, aqui está o bar que nos vende tequila Somos tão esquisitos que daria certo Os cartões de crédito dela me perdoaram Os cabelos enrolados me perdoaram Por que você não pode me perdoar? Somos tão esquisitos que daria certo O garoto de óculos escuros me deu um gole daquela ***** barata Você me deixou colocar a cabeça no seu ombro Quando fomos embora você me seguro no colo Somos tão esquisitos que daria certo Esquerda, direita, cima e baixo Só porque não temos joguinhos não quer dizer que não é certo Você vive dizendo que quer me ver Amo essa mescla de felicidade e receio Quando fico triste você faz uma dança engraçada Somos tão esquisitos que fica perfeito
0
Jul 30, 2013
Jul 30, 2013 at 1:35 AM UTC
Amantes Esquisitos
Eu só queria que o ano acabasse bem. Ninguém entende o meu ponto de vista, e eu queria mesmo é explodir. Quem sabe, se eu fosse menos agressiva. Mais todo mundo me julga, sem saber. Nem minha mãe me quer, então por que não morrer? Daqui a pouco começo a me auto-mutilar. Mas eu não pedi, pra ser a ovelha negra.
0
Oct 5, 2012
Oct 5, 2012 at 4:41 PM UTC
Ovelha negra
Eu tenho esse medo constante; Essa paranoia demandante; Que eu sou uma pessoa pra se abandonar; Logo, eu percebo que não há ninguém em nenhum lugar. Mãos frias; olhos cansados; taciturno; Sonhos conturbados. Ninguém sabe de nada. Sou um pedaço de carne; Numa multidão carnívoros.
0
Oct 15, 2012
Oct 15, 2012 at 1:06 AM UTC
Look up, sad boy.
O espectro é virtual por trás do vidro vive-se uma vida notícias seguem soltas e o rio desce A correnteza leva levas de burros que berram bobagens bradando incongruências aos seus estilos de vida e o rio desce A turba canta canções de esquecimento que em dias se esgotarão pelo cansaço, pela delonga e o rio desce Solitárias fotografias sorrisos que não riem os olhos e frases bonitas e ideologias baratas e batalhas inúteis e pratos ornados e opiniões passageiras reiteradas, reiteradas, reiteradas e o rio desce Como corpos despidos e livros abertos lê-se por ler fala-se por falar mostra-se pra ser e se é por mostrar e o rio desce
0
Aug 27, 2015
Aug 27, 2015 at 12:53 AM UTC
Espectro de uma vida
Growing up in the White man’s grave, Experiencing the days Of infinite mental disquiet, Glancing up at the Towering walls of life, And considering my Unacceptable wretched Condition is all I can remember, For I rejected the feeling Of rolling in my own cobweb, Calling it merely a Trick of my imagination, Indeed, the child resembles The father but belongs To the mother’s clan, And the waves and tides Are nothing but noxious Dynamic icing strength, Ah! A mighty tree has falling, Flinging down coil after Coil with hasty energy, Someone should please Ask nature to make Restitution for this damage Done to my restless hope, For the resplendent and Bastardized peace in me Has been torn into Squalid tatters by howls Of rage and shrieks of lament, May be, nature can establish My virginity in the blood-stained Sheet on my wedding night, Hmm, my queer life, The white fowl spotted By the roving evil hawk, Indeed, the mangrove tree Dwells in the Pra river, But that does not make it a crocodile. © PRINCE NANA ANIN-AGYEI Email: [email protected]
0
Apr 8, 2013
Apr 8, 2013 at 6:34 AM UTC
LIFE GOES ON
Essa falta que eu não faço pra você, Me deixa ir fazer pra muita gente. Eu não vou ficar aqui para sempre, Esperando você decidir sua vida. Ah, meu bem, eu queria ser Tão diferente, E pra você não olhar nunca mais. E enquanto esse tempo não chega, Me deixe enxugar minhas lágrimas, E saiba que eu não volto atrás.
0
Dec 16, 2013
Dec 16, 2013 at 10:53 AM UTC
Não volto atrás
Corroeu as paredes da garganta Ficou sem fala pra dizer "eu te amo" Sozinha bêbada na varanda Temendo pela falência de seu âmago. O líquido toca sua boca Atinge seu organismo com um açoite Convidativo, vivo Não exigia nada mais aquela noite. Não sentia mais seu fígado Assim como seu coração Bebida quente que um dia a enlouquecia Hoje lhe extingue a solidão. Se seu rosto é a garrafa, ela quebra na parede Se seu gozo é a bebida, prefere viver com sede Se o sol é a sua presença, só sai a luz do luar. Se rajska quente é a sua ausência, ali vai se afogar.
0
Nov 7, 2016
Nov 7, 2016 at 4:58 PM UTC
Rajska quente
Cansei de literatura fraca e coração mais fraco ainda. Cansei de jogo escondido e dedo quebrado pra estalar a boca. Cansei de sentir e esperar deixar. Cansei da risada que vem de longe, cheia de graça daquilo que pra mim é tão amargo. Cansei da úlcera de ansiar por todos os motivos errados. Cansei dos cortes e do sangue na coberta amanhecida pelos sonhos ruins. Cansei dos olhares e palavras soltas nas diagonais que são sempre pra você. Cansei de ouvir as músicas das coisas que eu sentia. Cansei dos poemas que são mesmo, pra todo mundo. Poesia é pra todo mundo. Cansei. Poesia não é pra todo mundo. Nem eu.
0
Sep 7, 2012
Sep 7, 2012 at 4:56 PM UTC
Asma
Não levo o peito à cama pra não me trovejar o coração. No instante em que se inflama, traz de volta ao mundo                                                [solidão Tremendos rodopios planam nas voltas fervorosas do meu                                                    [vão Escuto os termos tímidos das turbas tolerantes de então. Esqueço-me do terço entoado de um crente já desacreditado por ter nos sentimentos                                               [a razão Permito aos prantos parcos verterem-se em mil cacos pra darem, enfim, à Luz                                                [Escuridão.
0
Aug 4, 2010
Aug 4, 2010 at 8:30 AM UTC
Pretejar
De que cor sopra hoje o teu vento e que sol o faz voar, Quais os caprichos do teu tempo que desdenham ao luar, Qual a cor das tuas pétalas que ao rubro quero provar, Um sabor e uma lembrança pra sempre eu vou recordar! Foi no brilho dos teus olhos e na tristeza do teu olhar, Foi as formas da tua face que me acolheram o despertar, Tantas outras tantas de voltas eu te quero a ti reencontrar, Provar de novo os teus beijos doces e me poder deliciar! Ouro fino cor de cetim para te cobrir e levar ao pé do mar, Jogar na areia todas as lembranças e poder ali te abraçar, Dar um aperto louco, quente e mouco no silêncio a te amar, Viver de novos todas as caricias dadas e poder fervilhar! Como eu voou de novo nos meus sonhos a te ver voar, Como me entrego na loucura que se apoderou como colar, Me dá voltas nas voltas mas me segura não vai estrangular, É preciso apenas acreditar que nada foi em vão e vai voltar! As saudades frescas a vontade mais forte de te vir a poder amar, Sejam esses os caminhos de dois seres que acreditaram nesse amar, Uma febre fresca, um alívio doce, um jeito sem força, apenas te amar! Autor: António Benigno Pelos caminhos do tempo pelas vontades do vento apenas gestos e palavras certas!
0
Aug 31, 2013
Aug 31, 2013 at 5:02 AM UTC
Se hoje o céu é cinzento
Sabe aquela gota gelada durante o banho quente? Então, nós acreditamos que pela intensidade que a água quente vem uma simples gota fria não causará incomodo algum É nesse momento que nós entramos embaixo do chuveiro e vemos que o que pensavamos daquela gota é totalmente equivocado pois ela se torna a pior coisa do nosso banho A distância pode ser vista da mesma forma que aquela gota fria Pois nós acreditamos que pela intensidade do sentimento que temos por aquela pessoa a distancia não mudará isso, e é aí que nós percebemos que sim, ela consegue mudar esse sentimento. O nosso afastamento me fez ver que as coisas não são mais como antes O nosso amor deu alguns passos para trás Os nossos planos se transformaram em nossas ilusões Nossas lembranças se transformaram em sofrimento E sim, eu só lamento, sei que as coisas do destino não tem saída E sei que devemos olhar pra frente e seguir nossas vidas!
0
Apr 27, 2017
Apr 27, 2017 at 11:02 PM UTC
A metáfora da distância
Quero seu perdão Quero amor pra vida inteira E não só no verão Quero comer feijoada e depois deitar na rede Quero seu beijo com gosto de brigadeiro Quero sua barba mal feita Quero sua camiseta lisa na minha cama desarrumada Quero ser sua Lisbela e ser sua Margarida Ter paixão de novela e comercial de margarina Posso te amar a vida inteira
0
Nov 5, 2013
Nov 5, 2013 at 11:11 AM UTC
Amor de sertão
o que saia brotando do peito inundava, invadia os poros da pele entrava pelos cantinhos entre os dedos por baixo das unhas, nos fios de cabelo era como soda cáustica sobre a pele um grito no vácuo, uma luz distante um caminho de carvão em brasa solidão. pele morta, pele nova era como (re)nascer se livrar de um vício assistir o alvorecer contornar pro caminho de volta pra casa com medo era como (re)viver.
0
Jun 25, 2013
Jun 25, 2013 at 10:48 PM UTC
Voltar pra casa