"pasahero" poems - Hello Poetry

Madalas naiisip ko… ‘bat ko nga ba patuloy sinasaktan ang sarili ko? Bakit nga ba ako tumitingin sa mga bagay na puwedeng ikasakit ko? Bakit nga ba “ikaw” ang laman ng isipan ko? Ikaw na mismong tao na dahilan kung bakit ako nasasaktan nang ganto.. “Pagod na ko” Yan ang paboritong linya ko tuwing nasasaktan ako “Pagod na ko” Sa paulit-ulit na sakit na nararamdaman ko “Pagod na ko” Sa mga bagay na akala ko may kabuluhan sa buhay ko “Pagod na ko” Tuwing naaalala ko na hindi mo kayang mahalin ang isang tulad ko Para akong bata na gustong mag-recite Pero iba pinipili ng **** ko Para akong pumapara ng jeep Pero namimili ng pasahero ang drayber nito Para akong tanga na minahal ko ang tulad mo Kahit na alam kong masasaktan lang ako Umasa ako. Pasensya na. Kasalanan ko. Sabihan na nila akong tanga Dahil nagpadala ako sa nararamdaman ko Sabihan na nila akong mababaw Dahil nahulog ako kaagad sayo Sayo.. Sa mga simpleng kilos mo Sa mga bagay na akala ko may kahulugan din sayo Sa mga salitang binitawan mo na akala ko totoo Sa mga halik mo na akala ko naramdaman mo din tulad ko Ako lang pala Ako lang pala ‘tong tanga na nakakaramdam ng mga bagay na ‘to Ako lang pala ang nagmamahal sa kuwentong ito Ako lang pala ang umaasang magiging “tayo” Ako lang pala ang nangangarap na magkakaroon ng “ikaw at ako”

0

Oct 14, 2015

Oct 14, 2015 at 11:42 AM UTC

poetnamasakit

Ikaw at Ako

Madalas naiisip ko… ‘bat ko nga ba patuloy sinasaktan ang sarili ko? Bakit nga ba ako tumitingin sa mga bagay na puwedeng ikasakit ko? Bakit nga ba “ikaw” ang laman ng isipan ko? Ikaw na mismong tao na dahilan kung bakit ako nasasaktan nang ganto.. “Pagod na ko” Yan ang paboritong linya ko tuwing nasasaktan ako “Pagod na ko” Sa paulit-ulit na sakit na nararamdaman ko “Pagod na ko” Sa mga bagay na akala ko may kabuluhan sa buhay ko “Pagod na ko” Tuwing naaalala ko na hindi mo kayang mahalin ang isang tulad ko Para akong bata na gustong mag-recite Pero iba pinipili ng **** ko Para akong pumapara ng jeep Pero namimili ng pasahero ang drayber nito Para akong tanga na minahal ko ang tulad mo Kahit na alam kong masasaktan lang ako Umasa ako. Pasensya na. Kasalanan ko. Sabihan na nila akong tanga Dahil nagpadala ako sa nararamdaman ko Sabihan na nila akong mababaw Dahil nahulog ako kaagad sayo Sayo.. Sa mga simpleng kilos mo Sa mga bagay na akala ko may kahulugan din sayo Sa mga salitang binitawan mo na akala ko totoo Sa mga halik mo na akala ko naramdaman mo din tulad ko Ako lang pala Ako lang pala ‘tong tanga na nakakaramdam ng mga bagay na ‘to Ako lang pala ang nagmamahal sa kuwentong ito Ako lang pala ang umaasang magiging “tayo” Ako lang pala ang nangangarap na magkakaroon ng “ikaw at ako”

37

ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay. nakita't nadaanan ko na lahat. dito sa masalimuot na lansangan memoryado ko na ang mga pasikot-sikot sa mga eskinita, bawat lubak at hukay sa kalye, ang mga graffiti at nangangalawang na karatula. pero kahit kay tagal na ng lumipas na panahon hanggang ngayon, di ko pa rin masikmura ang mga nakakabinging busina at humaharurot na makina ang nakakasulasok na baho ng usok at nagkalat na basura. sa una ako'y nangangawit pero ngayon nangmanhid na ang mga kamay ko sa higpit ng kapit sa manibela na walang sinuman ang makakaangkin dahil ito ay s'akin lamang, akin. puso ko ang mapa: lukot at punit-punit. dito ako sunudsunuran at alipin. kahit alam kong mali, di ako kikibo, ako'y tahimik. naghahanap, pero siya rin mismo nawawala. tahanan lang naman daw ang gusto niya kung saan lulunasan ng yakap ang pagod at pait, kung saan ang mga simangot ay masusuklian ng ngiti. *pero saan? saan kaya?* ako ang hari ng daan. walang kinikilala na batas. nakikipagkarera sa hangin sige-sige sa pag-arangkada. kung may masagasaan, kahit siya ang duguan, siya pa rin ang may kasalanan. dahil paminsan naiisip ko na baka mas swerte pa siyang nakahandusay sa kalsada kaysa sa akin na pagod, naiinip, naiinis sa likod ng manibela. malapit nang maubusan ng gasolina, ang mga gulong ay pudpud na. 'di ko pa rin mahanap ang tahanan kaya tumungo na lang kaya ako sa kamatayan? "para po" ako'y napalingon. oo nga pala, may pasahero ako. inaangkas lang Kita paminsan umuupo likod madalas nakasabit sa may salamin o nakalapag sa harap kasama ng mga abubot at basura. "ate, para po" hindi. inapakan ko pa ang gasolina. nagbibingibingihan sa mga bulong Mo. oo, alam kong pagod na ako pero kaya ko 'to, hindi ko kailangan ng tulong. "para, diyan lang sa may tabi" hindi. hinigpitan ko pa ang hawak sa manibela. gusto ko lang naman makauwi. oo, alam kong nawawala na ako pero sigurado ako ang ginagawa ko siguro, sigurado siguro. "para" ngayon napagtanto ko na ako'y sawi, ako'y mali. papakawalan na ang pagkapit sa patalim, ang pagtiwala sa sarili. sa wakas ako ay bibitaw. sa Iyo na ang manibela, pati na rin itong upuan na 'to, and trono. Ikaw na, ang gasolina at gulong na nagpapatakbo ang mapang nagtuturo mula ngayon hanggang magpakailanman. Ikaw na ang Kapitan ang tagapagmaneho ng buhay na 'to. wala nang pagkuha, pagdukot, pag-angkin. mula ngayon, iaalay ko na ang lahat. ako ay Iyo. ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay at tuloy pa rin ang biyahe. ganun pa rin ang kalagayan ng kalye: malubak, maingay, madumi. pero kapag Ikaw ang nandyan sa upuan, para tayong lumilipad. anumang madaanan biyahe ay napakabanayad. puso ko'y nananabik. saan Mo ako sunod dadalhin? saan kaya makakarating? kahit saan man mapadpad, kahit gaano man kalayo, 'di na ako mawawala. ako ay nakarating na. o tahanang tinatamasa, nahanap na rin Kita. basta't kasama Ka, Hesus ako'y nakauwi na.

0

May 17, 2015

May 17, 2015 at 2:23 AM UTC

marge-redelicia

ako'y nakauwi na.

ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay. nakita't nadaanan ko na lahat. dito sa masalimuot na lansangan memoryado ko na ang mga pasikot-sikot sa mga eskinita, bawat lubak at hukay sa kalye, ang mga graffiti at nangangalawang na karatula. pero kahit kay tagal na ng lumipas na panahon hanggang ngayon, di ko pa rin masikmura ang mga nakakabinging busina at humaharurot na makina ang nakakasulasok na baho ng usok at nagkalat na basura. sa una ako'y nangangawit pero ngayon nangmanhid na ang mga kamay ko sa higpit ng kapit sa manibela na walang sinuman ang makakaangkin dahil ito ay s'akin lamang, akin. puso ko ang mapa: lukot at punit-punit. dito ako sunudsunuran at alipin. kahit alam kong mali, di ako kikibo, ako'y tahimik. naghahanap, pero siya rin mismo nawawala. tahanan lang naman daw ang gusto niya kung saan lulunasan ng yakap ang pagod at pait, kung saan ang mga simangot ay masusuklian ng ngiti. *pero saan? saan kaya?* ako ang hari ng daan. walang kinikilala na batas. nakikipagkarera sa hangin sige-sige sa pag-arangkada. kung may masagasaan, kahit siya ang duguan, siya pa rin ang may kasalanan. dahil paminsan naiisip ko na baka mas swerte pa siyang nakahandusay sa kalsada kaysa sa akin na pagod, naiinip, naiinis sa likod ng manibela. malapit nang maubusan ng gasolina, ang mga gulong ay pudpud na. 'di ko pa rin mahanap ang tahanan kaya tumungo na lang kaya ako sa kamatayan? "para po" ako'y napalingon. oo nga pala, may pasahero ako. inaangkas lang Kita paminsan umuupo likod madalas nakasabit sa may salamin o nakalapag sa harap kasama ng mga abubot at basura. "ate, para po" hindi. inapakan ko pa ang gasolina. nagbibingibingihan sa mga bulong Mo. oo, alam kong pagod na ako pero kaya ko 'to, hindi ko kailangan ng tulong. "para, diyan lang sa may tabi" hindi. hinigpitan ko pa ang hawak sa manibela. gusto ko lang naman makauwi. oo, alam kong nawawala na ako pero sigurado ako ang ginagawa ko siguro, sigurado siguro. "para" ngayon napagtanto ko na ako'y sawi, ako'y mali. papakawalan na ang pagkapit sa patalim, ang pagtiwala sa sarili. sa wakas ako ay bibitaw. sa Iyo na ang manibela, pati na rin itong upuan na 'to, and trono. Ikaw na, ang gasolina at gulong na nagpapatakbo ang mapang nagtuturo mula ngayon hanggang magpakailanman. Ikaw na ang Kapitan ang tagapagmaneho ng buhay na 'to. wala nang pagkuha, pagdukot, pag-angkin. mula ngayon, iaalay ko na ang lahat. ako ay Iyo. ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay at tuloy pa rin ang biyahe. ganun pa rin ang kalagayan ng kalye: malubak, maingay, madumi. pero kapag Ikaw ang nandyan sa upuan, para tayong lumilipad. anumang madaanan biyahe ay napakabanayad. puso ko'y nananabik. saan Mo ako sunod dadalhin? saan kaya makakarating? kahit saan man mapadpad, kahit gaano man kalayo, 'di na ako mawawala. ako ay nakarating na. o tahanang tinatamasa, nahanap na rin Kita. basta't kasama Ka, Hesus ako'y nakauwi na.

122

Manila, Manila, Your bustling streets vibrate with the rumbling of the jeepneys and the hollers of the drivers as they say, “Pasahero diyan, kasya pa, kasya pa!”; (Any passenger there, some seats are still free!) Your nights twinkle with the Christmas lights that surround every tree around the Meralco building when September begins; Your endless traffic jams keep McDonald’s and KFC alive twenty-four by seven where traffic enforcers dodge cars and vans trucks and tricycles and jeepneys and bicycles while dancing to the rhythm beating in their own ears with a smile and a salute to all the drivers from dawn to dusk; The noise awakens the outskirts of your city filled with people who never fails to smile even when the storm pirouettes like a tempestuous ballerina, where children watch the roads transform into this ocean of black water and small wooden boats become the means of transportation; paddling in between houses as the adults try to go to work; where chickens waddling upon roofs and cats chasing rats become the best forms of entertainment but Manila, your lingering smell of cancer comes with the dark blue starless sky telling people to grip their bags until it merges with their bodies. Manila, say good night while they hold it tight protecting it from the dark humid air where thieves come out to thumb down unscrutinised objects from shallow pockets by the flickering lamps across the blazing red and emerald green lights you see less and less and less faces as the Sun sinks and says good bye. Stop and try to tranquilise yourself. Your city is now lead by a blood-thirsty leader. Apologies from gunshots overpower the cries of help from your people. Manila, ignore them and sleep well. Let the truth decay while lives burn and vanish. Prayers cannot save your mutinous ignominy. Halcyon days are over but Manila, you are still a beautiful city. Your resilient people overflows with hospitable hearts. Their faces plastered with big smiles as they welcome us for you and say, “Mabuhay!” (Long live!) proud and mighty. Offering their minds on banana leaf plates to everyone who visits, Giving away their hearts in small loot bags to everyone who leaves, The Pearl of the Orient Seas was my hood. Manila, despite your lack of snow and intense weather swings, You are and will always be my home.

0

Apr 7, 2017

Apr 7, 2017 at 4:54 PM UTC

yen

Pearl of the Orient

Manila, Manila, Your bustling streets vibrate with the rumbling of the jeepneys and the hollers of the drivers as they say, “Pasahero diyan, kasya pa, kasya pa!”; (Any passenger there, some seats are still free!) Your nights twinkle with the Christmas lights that surround every tree around the Meralco building when September begins; Your endless traffic jams keep McDonald’s and KFC alive twenty-four by seven where traffic enforcers dodge cars and vans trucks and tricycles and jeepneys and bicycles while dancing to the rhythm beating in their own ears with a smile and a salute to all the drivers from dawn to dusk; The noise awakens the outskirts of your city filled with people who never fails to smile even when the storm pirouettes like a tempestuous ballerina, where children watch the roads transform into this ocean of black water and small wooden boats become the means of transportation; paddling in between houses as the adults try to go to work; where chickens waddling upon roofs and cats chasing rats become the best forms of entertainment but Manila, your lingering smell of cancer comes with the dark blue starless sky telling people to grip their bags until it merges with their bodies. Manila, say good night while they hold it tight protecting it from the dark humid air where thieves come out to thumb down unscrutinised objects from shallow pockets by the flickering lamps across the blazing red and emerald green lights you see less and less and less faces as the Sun sinks and says good bye. Stop and try to tranquilise yourself. Your city is now lead by a blood-thirsty leader. Apologies from gunshots overpower the cries of help from your people. Manila, ignore them and sleep well. Let the truth decay while lives burn and vanish. Prayers cannot save your mutinous ignominy. Halcyon days are over but Manila, you are still a beautiful city. Your resilient people overflows with hospitable hearts. Their faces plastered with big smiles as they welcome us for you and say, “Mabuhay!” (Long live!) proud and mighty. Offering their minds on banana leaf plates to everyone who visits, Giving away their hearts in small loot bags to everyone who leaves, The Pearl of the Orient Seas was my hood. Manila, despite your lack of snow and intense weather swings, You are and will always be my home.

76

Lord, para kang driver ng shuttle. Sa bawat pagpara ng mga tauhan, humihinto ka. Ang bawat isa’y may tangang istorya at pawang may mga kakambal na destinasyon. Sa dilim, tanging ang ilaw mo ang nagbibigay pag-asa sa mga tambay at naghihintay na pagkatao. Hindi mahalaga sayo kung matagal na silang nag-aabang o kararating lang nila sa tagpuan. Hindi naman lingid sa aming kaalaman na diretso lamang ang daan; alam naming dumaraan Ka talaga sa amin at minsan ayaw lang talaga naming pumara. Kung malayo kami’t nasa eskinita pa; kami ang nararapat na maglakad patungo sayo at maghintay. Minsan nga lang mahuhuli kami sa oras, pero babalik ka naman para sa amin. Hindi ka napapagod pagbuksan ng pinto ang bawat pasahero; kahit may lakas naman ang bawat isa. Isasara mo ang naturang pinto nang kami’y maging ligtas. Matulog man ang isa sa amin, ang byahe’y isang hele. Minsan talaga malubak lalo sa tigang na kapatagan. Sa bawat alikabok at aspaltong sinsayaran; nananatili ka sa iyong pagmamaneho. Minsan, mabilis ang takbo; minsan mabagal. Tulad ng bawat panalangin; minsan agapan **** sinusolusyunan; minsan naman, tinuturuan mo ang bawat puso kung ano ba talaga ang "paghihintay." Pero alam namin -- mabilis man o mabagal ang takbo; hawak Mo ang oras at tanging kaligtasan at kabutihan lamang ang alay Mo sa amin. Sa pangunguna mo, salamat po pagkat may iisang direksyon ang biyahe. Alam namin ang patutunguhan buhat sa karatulang nasa salamin. Pag sinabi naming “Dito na lang,” muli kang humihinto at muli kaming pinagbubuksan para lumisan. Hindi ito paalam; bagkus, bukas ay sasakay muli at tayo’y magkikita sa lagi nating tagpuan. “Alam mo kung nasaan ako; hihintayin Kita. Lord, salamat sa kaligtasan.”

0

Nov 20, 2014

Nov 20, 2014 at 10:31 AM UTC

psalmiseta

Drayber ng Shuttle

Lord, para kang driver ng shuttle. Sa bawat pagpara ng mga tauhan, humihinto ka. Ang bawat isa’y may tangang istorya at pawang may mga kakambal na destinasyon. Sa dilim, tanging ang ilaw mo ang nagbibigay pag-asa sa mga tambay at naghihintay na pagkatao. Hindi mahalaga sayo kung matagal na silang nag-aabang o kararating lang nila sa tagpuan. Hindi naman lingid sa aming kaalaman na diretso lamang ang daan; alam naming dumaraan Ka talaga sa amin at minsan ayaw lang talaga naming pumara. Kung malayo kami’t nasa eskinita pa; kami ang nararapat na maglakad patungo sayo at maghintay. Minsan nga lang mahuhuli kami sa oras, pero babalik ka naman para sa amin. Hindi ka napapagod pagbuksan ng pinto ang bawat pasahero; kahit may lakas naman ang bawat isa. Isasara mo ang naturang pinto nang kami’y maging ligtas. Matulog man ang isa sa amin, ang byahe’y isang hele. Minsan talaga malubak lalo sa tigang na kapatagan. Sa bawat alikabok at aspaltong sinsayaran; nananatili ka sa iyong pagmamaneho. Minsan, mabilis ang takbo; minsan mabagal. Tulad ng bawat panalangin; minsan agapan **** sinusolusyunan; minsan naman, tinuturuan mo ang bawat puso kung ano ba talaga ang "paghihintay." Pero alam namin -- mabilis man o mabagal ang takbo; hawak Mo ang oras at tanging kaligtasan at kabutihan lamang ang alay Mo sa amin. Sa pangunguna mo, salamat po pagkat may iisang direksyon ang biyahe. Alam namin ang patutunguhan buhat sa karatulang nasa salamin. Pag sinabi naming “Dito na lang,” muli kang humihinto at muli kaming pinagbubuksan para lumisan. Hindi ito paalam; bagkus, bukas ay sasakay muli at tayo’y magkikita sa lagi nating tagpuan. “Alam mo kung nasaan ako; hihintayin Kita. Lord, salamat sa kaligtasan.”

8

pumasok sa kompartamentong bilang sa lahat ngunit ipagsiksikan ang sarili, sumuot, at ipilit dahil ang maiiwan sa españa ay hindi makakarating makipaglaban, mang-agaw, ang akin ay akin trenta minutong paghihintay sa ilalim ng init, tiyaga ang kapiling sa umaga bakit nga ba ‘di pa makikipag-balyahan? asal-hayup upang mapuntahan ka lamang sa pagdating sa istasyon ng sta. mesa pawis ay naghahalo, amoy ay ‘di mawari napagitnaan ng dal’wang dalagang nagchi-chismisan ‘di sinasadyang makinig, ako’y ‘di sang-ayon kaya iiling sa hawakan ay higpitan lalo ang kapit sasakyan natin ay paparating na sa pandacan tumitig sa bintana at muli, bigla kang naisip ngunit sila’y ‘di maibigay ang inaasam na pagtahimik bakit nga ba ako nagtitiyaga? sa masikip, magulo, at maingay na paraan paalis na tayo sa istasyon ng paco ika’y singtulad ng tren na ito hindi makahinga sa dami ng taong nilalaman kailan ba mapapadali ang ruta sa araw-araw? magrereklamo, magsasawa, sasabihing “ayoko na” titigil sa istasyon ng san andres mananatili hanggang makaabot sa vito cruz pasulong ang andar ngunit ang gana’y wala na pagod at nagsasawa, hindi magawang iwan ngayon ka pa ba susuko, eh ang lapit mo na? nawala ang bigat ng pasahero pagdating sa buendia nawala na rin panandalian ang sikip na iniinda ngunit ano namang silbi ng ginhawa, kung paalis ka na rin at nalalapit na sa paru-roonan pagod ka na pero tiyagain mo nalang ikaw at ang sitwasyon ay nariyan na nga nag-inarte ka pa kung kailan nasa pasay road na hindi ka pa ba nasanay sa araw-araw? tumigil ang tren sa istasyong pinakahihintay pawis, pagod, suot ang damit na gusut-gusot heto na, sa dami ng nangyari ay narito na sa edsa magallanes, salubungin mo siya

0

Oct 17, 2015

Oct 17, 2015 at 3:00 PM UTC

astroaquanaut

ang hindi maisiwalat na pagnanasa at tumatakbong imahinasyon sa istasyon ng tren: byaheng mula españa hanggang edsa-magallanes

pumasok sa kompartamentong bilang sa lahat ngunit ipagsiksikan ang sarili, sumuot, at ipilit dahil ang maiiwan sa españa ay hindi makakarating makipaglaban, mang-agaw, ang akin ay akin trenta minutong paghihintay sa ilalim ng init, tiyaga ang kapiling sa umaga bakit nga ba ‘di pa makikipag-balyahan? asal-hayup upang mapuntahan ka lamang sa pagdating sa istasyon ng sta. mesa pawis ay naghahalo, amoy ay ‘di mawari napagitnaan ng dal’wang dalagang nagchi-chismisan ‘di sinasadyang makinig, ako’y ‘di sang-ayon kaya iiling sa hawakan ay higpitan lalo ang kapit sasakyan natin ay paparating na sa pandacan tumitig sa bintana at muli, bigla kang naisip ngunit sila’y ‘di maibigay ang inaasam na pagtahimik bakit nga ba ako nagtitiyaga? sa masikip, magulo, at maingay na paraan paalis na tayo sa istasyon ng paco ika’y singtulad ng tren na ito hindi makahinga sa dami ng taong nilalaman kailan ba mapapadali ang ruta sa araw-araw? magrereklamo, magsasawa, sasabihing “ayoko na” titigil sa istasyon ng san andres mananatili hanggang makaabot sa vito cruz pasulong ang andar ngunit ang gana’y wala na pagod at nagsasawa, hindi magawang iwan ngayon ka pa ba susuko, eh ang lapit mo na? nawala ang bigat ng pasahero pagdating sa buendia nawala na rin panandalian ang sikip na iniinda ngunit ano namang silbi ng ginhawa, kung paalis ka na rin at nalalapit na sa paru-roonan pagod ka na pero tiyagain mo nalang ikaw at ang sitwasyon ay nariyan na nga nag-inarte ka pa kung kailan nasa pasay road na hindi ka pa ba nasanay sa araw-araw? tumigil ang tren sa istasyong pinakahihintay pawis, pagod, suot ang damit na gusut-gusot heto na, sa dami ng nangyari ay narito na sa edsa magallanes, salubungin mo siya

40

Naisip ko na parang buhay pasada ang ating istorya. Ikaw ang pasahero, ako ang tsuper. Ganito ang senaryo; nakita kita sa kalsada di alam san pupunta. Ako naman si tanga hinintuan ka kahit dika naman pumara. Sumakay ka; gaya ng iba.nasa mukha mo yung salitang "Bahala na". Diretso lang ako sa pag maneho. di mo parin sinabi kung san ka pupunta. Kita naman sa karatula kung san ang aking ruta, inisip ko baka alam mo na. Sa gitna ng byahe, mukhang nalibang ka na, kaya pasikat ako sa arangkada. Halatang bago lang sayo yung dinadaanan, may tingin at may pangangapa. Ayos lang yan sabi ko. Kabisado ko to. ako'ng bahala. May mga sandaling napapakwento ka, Siguro dahil na rin sa palagay ka na. Mukhang nakalimutan ko na yung ibang pasahero. Pakiramdam ko tayo lang dalawa. Sa wakas, naitanong ko kung san ka ba talaga pupunta? Kasi, 'haba na ng byahe mahirap na baka maiuwi kita. Biglang Nawala yung ngiti mo sa mata. Para kang may naalala. Dimo ako sinagot. Bigla kang pumara. Di ko alam kung natakot ka ba? o ang pamasahe mo e kulang pa? Ayos lang naman akong ilibre ka. Basta maihatid kita. Aaminin ko, nung tinanong ko kung san ka pupunta, Napadasal ako ng konti na sana sabihin mo, "Ikaw, saan ka ba?" Naiwan ako nakahinto sa kalsada. kasi nagulat ako nung tumakbo ka, Tinawag kita pero lumiko ka na sa madilim na eskinita. Napakamot ako sa ulo at napailing. Ako ba ang may problema? Di ko tuloy alam kung babalik ka. kasi kaya kong mag intay pa. Pinaandar ko ulit yung jeep. nagmaneho, nag maniobra. umikot, luminga linga. wala ka na. Hahanapin kita. madilim na.. bukas baka bukas. Kung san kita nakita nung una, baka doon ka pumara.

0

Jun 15, 2015

Jun 15, 2015 at 1:10 PM UTC

winnerrdrop

JEEP

Naisip ko na parang buhay pasada ang ating istorya. Ikaw ang pasahero, ako ang tsuper. Ganito ang senaryo; nakita kita sa kalsada di alam san pupunta. Ako naman si tanga hinintuan ka kahit dika naman pumara. Sumakay ka; gaya ng iba.nasa mukha mo yung salitang "Bahala na". Diretso lang ako sa pag maneho. di mo parin sinabi kung san ka pupunta. Kita naman sa karatula kung san ang aking ruta, inisip ko baka alam mo na. Sa gitna ng byahe, mukhang nalibang ka na, kaya pasikat ako sa arangkada. Halatang bago lang sayo yung dinadaanan, may tingin at may pangangapa. Ayos lang yan sabi ko. Kabisado ko to. ako'ng bahala. May mga sandaling napapakwento ka, Siguro dahil na rin sa palagay ka na. Mukhang nakalimutan ko na yung ibang pasahero. Pakiramdam ko tayo lang dalawa. Sa wakas, naitanong ko kung san ka ba talaga pupunta? Kasi, 'haba na ng byahe mahirap na baka maiuwi kita. Biglang Nawala yung ngiti mo sa mata. Para kang may naalala. Dimo ako sinagot. Bigla kang pumara. Di ko alam kung natakot ka ba? o ang pamasahe mo e kulang pa? Ayos lang naman akong ilibre ka. Basta maihatid kita. Aaminin ko, nung tinanong ko kung san ka pupunta, Napadasal ako ng konti na sana sabihin mo, "Ikaw, saan ka ba?" Naiwan ako nakahinto sa kalsada. kasi nagulat ako nung tumakbo ka, Tinawag kita pero lumiko ka na sa madilim na eskinita. Napakamot ako sa ulo at napailing. Ako ba ang may problema? Di ko tuloy alam kung babalik ka. kasi kaya kong mag intay pa. Pinaandar ko ulit yung jeep. nagmaneho, nag maniobra. umikot, luminga linga. wala ka na. Hahanapin kita. madilim na.. bukas baka bukas. Kung san kita nakita nung una, baka doon ka pumara.

28

#101915 Alam kong sayo ang sakay Medyo nainip ako buhat sa pagkabigo Nang minsang inabanga'y Nakaligtaang arkelado pala. Nag-abang ako, Pumara ng iba Pati ruta pala'y ibang ibayo ang salta. Ibang kalsada, Naglakad akong muli Oo, mas napagod May paltos at kalyo ang mga paa Sana'y naghintay na lang ako sayo Kahit walang kasiguraduhang Magbabalik para paangkasin. Bukas makalawa, Sa panahong hindi mala-Cinderella, Daraan kang muli Hihinto kahit di parahin, Aalukin akong sumakay Pagkat naihatid mo na ang iba. Ako marahil ang huling pasahero Bagkus alam kong may bakanteng silya Silyang inilaan at palaging pinapagpagan Nang hindi maalikabuka't Maihanda sa oras na nakalaan. Sasakay ako nang dahan-dahan, Hindi gaya ng dating may pagmamadali, Titingnan kong maigi ang hagdanan Nang hindi ako matalisod At may mahawakan. Sasakay akong may panibagong pag-asa Walang pag-aalinlangan sa pait ng nakaraan Marahil hihintong muli ang sasakyan Bagkus totoo nga't Makabababa na sa tamang hantungan.

0

Nov 24, 2015

Nov 24, 2015 at 12:42 AM UTC

psalmiseta

Magbabalik sa Abangan

#101915 Alam kong sayo ang sakay Medyo nainip ako buhat sa pagkabigo Nang minsang inabanga'y Nakaligtaang arkelado pala. Nag-abang ako, Pumara ng iba Pati ruta pala'y ibang ibayo ang salta. Ibang kalsada, Naglakad akong muli Oo, mas napagod May paltos at kalyo ang mga paa Sana'y naghintay na lang ako sayo Kahit walang kasiguraduhang Magbabalik para paangkasin. Bukas makalawa, Sa panahong hindi mala-Cinderella, Daraan kang muli Hihinto kahit di parahin, Aalukin akong sumakay Pagkat naihatid mo na ang iba. Ako marahil ang huling pasahero Bagkus alam kong may bakanteng silya Silyang inilaan at palaging pinapagpagan Nang hindi maalikabuka't Maihanda sa oras na nakalaan. Sasakay ako nang dahan-dahan, Hindi gaya ng dating may pagmamadali, Titingnan kong maigi ang hagdanan Nang hindi ako matalisod At may mahawakan. Sasakay akong may panibagong pag-asa Walang pag-aalinlangan sa pait ng nakaraan Marahil hihintong muli ang sasakyan Bagkus totoo nga't Makabababa na sa tamang hantungan.

36

*Namis ko ang mga panahon, na naglalakad ako papunta at pauwi mula trabaho Sumasakay sa jeep, mukhang tanga, nagaabang sa kanto Sulyap ko si kuya, nangungulangot ng patago Nakatingala sa langit, ngiti ko'y tila ipinako* Masaya sumabay sa takbo ng mga tao Kita mo lahat ng ganda at panget sa mundo Maging avon man o ever bilena ang gamit May lunes parin na maiiputan ka ng pato. *Namis kong mag tsinelas palabas ng bahay Ngayon 3inches na ang taas ng yapak ko Pati din ang jansport na laging nakasabit Ngayon para akong magtatahong walang buena mano* Madaming nabubunyag sa aking biyahe Malalagkit na sulyap ni kuya sa pasahero Ngayon nga'y may pisong nalaglag sa tabi Dadamputin sana ni ate kaso naunahan ko Hiwaga sa'kin, saan kaya siya patungo?

0

Oct 9, 2015

Oct 9, 2015 at 12:54 AM UTC

Demm

Pamasahe

*Namis ko ang mga panahon, na naglalakad ako papunta at pauwi mula trabaho Sumasakay sa jeep, mukhang tanga, nagaabang sa kanto Sulyap ko si kuya, nangungulangot ng patago Nakatingala sa langit, ngiti ko'y tila ipinako* Masaya sumabay sa takbo ng mga tao Kita mo lahat ng ganda at panget sa mundo Maging avon man o ever bilena ang gamit May lunes parin na maiiputan ka ng pato. *Namis kong mag tsinelas palabas ng bahay Ngayon 3inches na ang taas ng yapak ko Pati din ang jansport na laging nakasabit Ngayon para akong magtatahong walang buena mano* Madaming nabubunyag sa aking biyahe Malalagkit na sulyap ni kuya sa pasahero Ngayon nga'y may pisong nalaglag sa tabi Dadamputin sana ni ate kaso naunahan ko Hiwaga sa'kin, saan kaya siya patungo?

18

‘Para ** ‘Yan ang sambit ng mga pasahero sa t’wing sila’y magpapaalam. Magpapaalam sa tapat na tsuper, na sila’y nalalapit nang magpaalam. Ngunit sa kaso ko, ipapaalam ko sa’yo, Na ako’y magpapaalam na. Sa tinagal ng aking pagsabit sa dunggot nitong hawakan, Sa likod nitong pampasaherong dyip na sa kasagutan mo’y pupunta, Mas pipiliin kong bumitaw na lamang at masugatan. Kaysa patuloy na mangawit sa dulo ng dyip na iyong minamaneho, Tangay ang daan-daang mangingibig. Bawat isa, sabik sa patutunguhang destinasyon mo. Walang kaalam-alam na isa lamang ang maaring parangalan, Ng banayad at matamis **** ‘Oo.’ Ngunit sa bawat pagtapak sa silinyador ng jeep, Sa bawat pagpihit ng kambyo, Ang aking kamay, katawan, binti, at kaluluwa, ay unti-unting nawawalan ng sigla, Hanggang sa mabatid ng aking makitid na pag-unawa, Na ito na ang hangganan, at wala na akong kawala. Kaya bago ako bumitaw sa aking kinakapitang pulungan, Nais kong ipa-alam, na ako’y magpapaalam. Ibinuka ko ang aking nag-aatubiling bibig, at ang mga salitang nakulong sa aking lalamunan, tumakas at nagpaalam. "Para, para sa inyo… Ay hindi. Para sa’yo."

0

Jan 22, 2017

Jan 22, 2017 at 5:03 AM UTC

franz-edward-lagadon

'Para' sa kanya

‘Para ** ‘Yan ang sambit ng mga pasahero sa t’wing sila’y magpapaalam. Magpapaalam sa tapat na tsuper, na sila’y nalalapit nang magpaalam. Ngunit sa kaso ko, ipapaalam ko sa’yo, Na ako’y magpapaalam na. Sa tinagal ng aking pagsabit sa dunggot nitong hawakan, Sa likod nitong pampasaherong dyip na sa kasagutan mo’y pupunta, Mas pipiliin kong bumitaw na lamang at masugatan. Kaysa patuloy na mangawit sa dulo ng dyip na iyong minamaneho, Tangay ang daan-daang mangingibig. Bawat isa, sabik sa patutunguhang destinasyon mo. Walang kaalam-alam na isa lamang ang maaring parangalan, Ng banayad at matamis **** ‘Oo.’ Ngunit sa bawat pagtapak sa silinyador ng jeep, Sa bawat pagpihit ng kambyo, Ang aking kamay, katawan, binti, at kaluluwa, ay unti-unting nawawalan ng sigla, Hanggang sa mabatid ng aking makitid na pag-unawa, Na ito na ang hangganan, at wala na akong kawala. Kaya bago ako bumitaw sa aking kinakapitang pulungan, Nais kong ipa-alam, na ako’y magpapaalam. Ibinuka ko ang aking nag-aatubiling bibig, at ang mga salitang nakulong sa aking lalamunan, tumakas at nagpaalam. "Para, para sa inyo… Ay hindi. Para sa’yo."

30

Isa, dalawa, tatlo, Lahat ng jeep ay puno. Wala ni isang nag tangkang sa 'kin ay huminto, Itinaas ang aking kamay at inunat ang hintuturo. Sumenyas na manong pasabit nalang po, At sa pag arangkada ng jeep mo ngayon, Bakit maraming mata sakin ang nakatuon? Inuusisa ang bawat parte ng aking katauhan, Na para bang andami-rami nilang katanungan. Bakit sumabit kapa? P'wede namang mag abang ka nalang sa iba, Magmumukha ka lang diyang tanga, Kaya boy mabuti pang bumitaw kana. Kahit maraming tutol sa aking pagpapasiya. Kahit ang kamay ko ay medyo dumudulas na. Kahit pa ang bisig ko ay nangangalay na, Hinigpitan ko pa ang kapit dahil ayoko ng mahulog pa sa iba. Kumapit ako sa bawat salitang sinabi mo, At inabot ko ang bayad simbolo ng pag-ibig ko. Tama naman ang sukli, barya at bawat sentimo, Pero bakit tila walang pasahero ang nais mag-abot nito? Marahil hindi pa sila handa, Na hayaan kang suklian ang salitang "mahal kita", Pero 'wag kang mag-alala, Dahil maghihintay ako sa panahon na kung saan lahat ay tama na. Kung sakali mang may bumabang pasahero sa may unahan, At magkaroon ako ng puwang sa iyong sasakyan, Handa akong iwanan ang pagkakasabit ko sa likuran, Para samahan kang bumiyahe dito sa mundong walang kasiguraduhan.

0

Jul 8, 2018

Jul 8, 2018 at 9:17 AM UTC

manunula-t

SABIT SA JEEP NG PAGIBIG

Isa, dalawa, tatlo, Lahat ng jeep ay puno. Wala ni isang nag tangkang sa 'kin ay huminto, Itinaas ang aking kamay at inunat ang hintuturo. Sumenyas na manong pasabit nalang po, At sa pag arangkada ng jeep mo ngayon, Bakit maraming mata sakin ang nakatuon? Inuusisa ang bawat parte ng aking katauhan, Na para bang andami-rami nilang katanungan. Bakit sumabit kapa? P'wede namang mag abang ka nalang sa iba, Magmumukha ka lang diyang tanga, Kaya boy mabuti pang bumitaw kana. Kahit maraming tutol sa aking pagpapasiya. Kahit ang kamay ko ay medyo dumudulas na. Kahit pa ang bisig ko ay nangangalay na, Hinigpitan ko pa ang kapit dahil ayoko ng mahulog pa sa iba. Kumapit ako sa bawat salitang sinabi mo, At inabot ko ang bayad simbolo ng pag-ibig ko. Tama naman ang sukli, barya at bawat sentimo, Pero bakit tila walang pasahero ang nais mag-abot nito? Marahil hindi pa sila handa, Na hayaan kang suklian ang salitang "mahal kita", Pero 'wag kang mag-alala, Dahil maghihintay ako sa panahon na kung saan lahat ay tama na. Kung sakali mang may bumabang pasahero sa may unahan, At magkaroon ako ng puwang sa iyong sasakyan, Handa akong iwanan ang pagkakasabit ko sa likuran, Para samahan kang bumiyahe dito sa mundong walang kasiguraduhan.

29