"padre" poems
under dirt
in a box
no voice
teaching about nutrition
no breath
exhaling cigarette smoke
a brain
shrunken
no more knows
shut down
irreversibly
dismantled
in silence
in a box
under dirt
(C)2012, Christos Rigakos
Sep 10, 2012
Sep 10, 2012 at 2:12 AM UTC
Padre de pamilya kung ika'y tawagin,
sa amin ika'y laging nagbibigay pansin.
Pangaral dito, payo doon;
minsan pa nga'y nagbibigay leksyon.
Ang buhay mo'y lubos na pinagpala,
'di lamang sa dahilang buhay mo ay mahaba,
ngunit dahil ika'y nakakilala sa Maykapal;
buhay mo ngayo'y puno ng dasal.
Ilang beses mang mapagkamalan na ika'y aking lolo,
hindi mahihiyang sabihin, "Hindi ah, Daddy ko 'to!"
Dahil kung uulitin ang aking buhay,
ako'y 'di magdadalawang-isip, ikaw pa rin ang pipiliin kong tatay.
Aking dalangin sa Maykapal,
buhay mo pa'y dugtungan at hindi mapagal.
Sa iyong pagtanda,
'di magsasawang sayo'y mag-aruga.
Ngayong araw ng mga tatay,
nais kong sabihin, "Pagmamahal namin sayo'y walang humpay;
halaga mo sa ami'y 'di mababawasan,
ni hindi matutumbasan ng kahit anuman."
Jul 8, 2014
Jul 8, 2014 at 11:50 AM UTC
I am the first born millennial grown in the digital garden from transplantation.
The data stream flows along with my bloodlines,
Divided, interspersed, like a lava lamp of my own identification.
A bloodline that once worked the fields, and now works the fields of existence,
A bloodline that made its pilgrimage to new land in order to satiate the body,
has now grown to satiate inquiries within the self.
I reflect upon those occasions where I have been told:
“why do you care about the state of affairs for them, you are not of them, you do not act like them
so
you can’t be one of them”
and I clench my tongue, forgive them father, they know not of what they speak”
“Perdonalos padre, no saben nada de que dicen”
The climate of academia is both inviting and yet marking, I feel connected to both intertwined
bloodlines, and markedly separate in a way neither will ever know
“mijo, él esta ****** no dice nada que él no entiende”
But I understand, my name, my appearance, my lineage, they all mark a separation of that cultural
heritage, a combination, a divider,
that lava lamp burns hot from the up down theatrics of where identity will lie
I am the new millennial
Expect us.
Sep 19, 2012
Sep 19, 2012 at 3:01 AM UTC
Lo siento por el dolor que te cause.
Lo siento por todo lo que te he echo.
Por causarte mucho dolor en el corazón.
Por no demostrarte mi cariño por ti.
Lo siento por ser cobarde.
Por dañarte.
Por hacer tu corazón llorar todo por mi culpa.
Lo siento en verdad por todo.
Mi corazón me duele de tanto llorar.
Siempre fuiste esa persona que admiraba.
En ves de decir mi padre o mi madre, te elijo a ti.
Porque siempre estuviste ahí por mi cuando nadie lo estuvo.
Perdóñame por ser una mala persona.
Te quiero mucho.
Perdóname por no demonstratelo como lo debía.
Me escondía detrás de mis miedos.
Se que algún día ya no estarás.
Tomarás una decisión.
Se que esa decisión dolerá pero todo fue por mi culpa.
Por no haberte cuidado.
No te merezco.
Perdóname por todo.
Perdoname por mi existencia.
--------
I'm sorry for the pain that I've caused you.
I'm sorry for everything that I've done to you.
For causing so much pain in your heart.
For not showing my affection towards you.
I'm sorry for being a coward.
For hurting you.
For making your heart cry because of me.
I'm really sorry.
My heart hurts because of too much crying.
You were always that person that I admired.
Instead of saying my father or my mother, I choose you.
Because you were always there when no one was.
Forgive me for being a horrible person.
I love you.
I'm sorry for not demonstrating it to you like I should of.
I hid myself from my fears.
I know that one day you'll no longer be here.
You'll make a decision.
I know that it'll hurt, but it would all be because of me.
For not taking care of you.
I don't deserve you.
Forgive me for everything.
forgive me for my existence.
Apr 14, 2015
Apr 14, 2015 at 3:29 AM UTC
Saw women
Waiting at the bus stop
Heard the new cinema song
From the advertising vehicle
Asked the stranger sitting near me
Whether he was not going to Potta ashram
In conductor’s seat
Slumbers a traveler without a ticket (stowaway)
Under the label of defence forces,
Two school children
On the Ladies’ seat,
Padre from the local church
“The lady who brings this card is an orphan
Her family was lost in floods
She is the only one for herself and her child
A blue card fell in my lap.
How did I become blind?
Beating time on the stomach,
A Tamil song stretched its arm
Became deaf
A girl became mute
“do you remember this face?”
Sat on the seat for handicapped
With a sense of belonging and righteousness.
Nov 13, 2013
Nov 13, 2013 at 8:48 AM UTC
Llora palestina, llora
Llora gaza
Lloran las fronteras
Supuran sus llagas llenas de cantos de injusticia
Largos cantos de dolor que emanan de las entrañas
Llora Honduras, llora El Salvador, Llora Nicaragua
Tus hijos los más pequeños montados en bestias
Huyendo de otras bestias, rodeados de bestias
Hacia la bestia padre
Padre de todas las bestias (solo basta recordar para entender)
Llora México entre plomos y promesas
Llora el indio en la sierra
La mujer en costa chica
El campesino en la huasteca
México un plantío de drogas y de sangre
Donde los ricos se hacen más ricos
Y los pobres valen menos que las balas que los matan
Llora la Tierra, Onile, la Pachamama
Entre lenguajes hegemónicos y pueblos sublevados
Hace mucho que nadie la escucha
Solo los indios y los brujos con sus hechizos
Pero pronto volveremos a poner la frente al piso
Para oír de cerca lo que reclama.
Jul 30, 2014
Jul 30, 2014 at 5:33 AM UTC
Recuerdo exactamente como si fuese ayer. Recuerdo cuando en los veranos mi padre se iba a jugar al campo de futbol y nos llevaba a mi hermana y yo. Andaba un overol estilo chor morado con flores amarillas al lado y teñís negros. Suena como estilo feo y raro pero yo desde peque me vestía diferente. Pero se veía bien. Vale. Miraba a mi papa jugar el futbol como si fuese campeón jajá. Cuando el era joven de 18 anos le había dicho que si quería jugar futbol profesional. Pero mi padre decidió que no. No se porque no tomo esa oportunidad? Estuvo buena.. pero años después se caso con mi mama y nacimos nosotros. Mi hermana gemela, yo y mis dos hermanos.
Las Malta Goya's fueron esas bebidas que me encantaba tomar en esos días súper calientes. Al principio no me gustaba mucho. Wakala dije yo! pero no se como explicar este sentimiento pero mi cuerpo deseaba mas. Ahora que tengo 18 anos los sigo bebiendo. Wow. El que lea esto debería de probar Malta Goya. Cuando lo buscas en Google dice que es cerveza sin alcohol. jeje ;)
Jan 12, 2015
Jan 12, 2015 at 8:15 PM UTC
Tu me ves como una mujer muy fuerte (you see me as a strong woman
Estoy feliz y fuerte y feminista (i am happy, strong and feministic
Mi ****** es mi major amiga (*my ****** is my best friend*
Juntos somos activistas (together we are activists
Mi pelo esta corto y tengo confianza (my hair is short and i have confidence
Te aparecio como una esposa, hija, hermana, amiga. (i appear to you as a wife, a daughter, sister, friend
No me pinto. (i don't wear makeup
Mi cuerpo es bonito y no me interesa que otras piensan. (my body is beautiful and i don't care what others think
No necesito hombres en mi vida. (i don't need men in my life
No se amo mi novio (i don't love my boyfriend
Ni mi padre(nor my father
Me abandono.(he abandoned me
quiero a mi mama (i want my mother
Mi hermana(my sister
Mis amigas (my friends
Y mi vida. (and my life
Pero, en la noche (but, at night
Cuando estoy solo (when i am alone
Mi espejo transforma en un monstruo. (my mirror turns into a monster
Mi pelo es largo asi que puedo esconderme detras. (my hair is long so that i can hide behind it
Pienso que no puedo estar solo (i don't think i can be alone
Estoy triste sobre mi padre, (i am sad about my father.
Me abandono. (he abandoned me
Me odio. (i hate myself
Mi cuerpo es mi enemigo. (my body is my enemy
Solo quiero dormir y comer (i just want to eat and sleep
Mi vida significa nada (my life means nothing
Mi cara es diferente (my face is different
Cada dia (every day
Jun 1, 2011
Jun 1, 2011 at 6:52 PM UTC
Te voy a escribir un poema, dice la voz grave, de padre severo, la que te da miedo, porque eso es lo que hago.
Porque así hiero, así deshumanizo, así vuelvo invisible lo delineado, lo certero. Escribiendo transformo la carne y la sangre y los huesos en grafito que se borra, en caracteres que vuelan y se pierden.
Así te vuelvo a ti, todo, en nada.
Eras un gato. Eras lluvia ominosa. Fuentes sin agua, mar encerrado. Eras belleza donde nadie quería mirar. Nadie se acerca jamás a lo derruido y a lo gris a lo que huele a abandonado, extranjero.
Me gustaba llorar en tu desolación. En la tierra húmeda que estaba bajo tus pies. En las manos siempre vacías.
Eras extraordinario.
Un caballero exiliado, un detective medieval, un magnate honesto.
Eras, eras, eras.
Déjame convertirte, ahora, en algo más. Ahora que has dejado de ser, que incluso perdiste la piel, el cabello, el brillo.
Eres Siddharta, joven de nuevo camino. Eres el Buda. Renunciaste a todo [polvo, ropa usada, brillo] Te volviste nada. Un mesías. El Uno.
Poesía. ¿Tú?
Tú no eres poesía, tu no eres las copas de los árboles que se mecen [se mecen] junto con el caprichoso baile del viento. ¿Tú?
Comes y amas y vives y haces y dejas de hacer porque ya es de día y ya es de noche. ¿Tú?
Siddharta Eclipsado por la Luz. Siddharta sin voz. Sólo Om. Om. Om.
Eras el soldado sin nombre. Todos ellos, deshechos por la guerra, con lámparas de aceite en la mirada, pasos tenues.
Eras.
Eso es lo que eres. La exaltación [mía] del pasado, el vivir en los recuerdos, la nostalgia, la niñez difuminada, antes de anochecer, una sonrisa inocente. No es un vacío o un espacio sin polvo entre los libros, la marca de que un cuerpo que estuvo entre las sábanas.
Eres el pasado que murió y ya no existe. No eres, dios reencarnado.
Te volviste santo, te sentaste y te transformaste en piedra tallada, te cubriste de musgo y de olvido, solamente. Todo lo demás es demasiado humano.
Siddharta, inútil cualquier intento. Porque no puedes ganarme. Yo soy la pluma que escribe. Yo te invento, yo te insuflo vida y yo ya no quiero dártela, porque estás intentando escribir y eso no te lo puedo permitir. Eso no lo puede hacer.
Yo soy Jesús de Judea, vivo, muerto, con luz propia, crucificado, envuelto en rosas, en todas partes, los puentes, las manchas, los cuellos, las malas palabras, el **** el día y la noche, tinta, papel de arroz, copal y oro. Todo, todos.
[
Entre dos montañas y un río,
el Buda más grande de la Tierra se sienta.
En su oreja izquierda, sin embargo,
vive una familia de golondrinas.
]
Esta es mi venganza, piedra verde, chiquillo de la nada.
Oct 29, 2012
Oct 29, 2012 at 4:09 PM UTC
Saw women
Waiting at the bus stop
Heard the new cinema song
From the advertising vehicle
Asked the stranger sitting near me
Whether he was not going to Pota ashram
In conductor’s seat
Slumbers a traveler without a ticket
Under the label of defense forces,
Two school children
On the Ladies’ seat,
Padre from the local church
“The lady who brings this card is an orphan
Her family was lost in floods
She is the only one for herself and her child
A blue card fell in my lap.
How did I become blind?
Beating time on the stomach,
A Tamil song stretched its arm
Became deaf
A girl became mute
“do you remember this face?”
Sat on the seat for handicapped
With a sense of belonging and righteousness.
Mar 25, 2014
Mar 25, 2014 at 7:05 AM UTC
Padre day always felt so gray
Typically too clouded for anything uplifting to say on a personal plane
Nor much of anything for me to really celebrate
Many moving pieces, some removed before "too late"
This month wouldve marked year 8 -
Of revolutions and opportunities to be great. I would've stayed and stumbled into ways to be brave.
*Instead again I sit here and isolate
Called upon a necromancer for a family to raise. He handed me a mirror and said, "Start here today."
I am grateful to be, and honor the planting of seeds from generations prior
But the cold washes over me alone staring at the embers of a life that was a fire.
I wouldn't say that this is all a test
Life is stress when comparing with the rest
Judge self only by your personal progress
Try not to take it personally and trust the process
When this sun sets, there wont be any regrets. Instead whispers in the wind reminding you to keep steps to the beat in your chest
Ive had my talks with suns, moons, and planets in their orbit...in many driveways, backyards, and various porches. Kicking it with night sky, a dark cave, with stars as my torches. These conversations elevate and ultimately nourish. Still, I can only fantasize about how we'd all have flourished. One daydream at a time finding the courage to surface
Jun 18, 2023
Jun 18, 2023 at 5:21 PM UTC
The army had revolted and the Republic was at risk,
But we were just a small town- what had we to do with this?
My father, Manuel Robles, was a labor Union man.
Some called him a Communist; only now I understand.
The army had a list of men whose loyalty was suspect
And when the civil war broke out they came for them direct.
They took him, and some others, and lined them up against a wall.
It was then I heard the volley and I watched my Father fall.
They checked upon their handiwork, I cannot forget the face
Of the officer who used his pistol to give the coup de grace.
The piled the corpses on their truck and, laughing, drove away.
All were buried in a common grave to wait the Judgement day.
I stared in speechless horror at the blood soaked, thirsty ground
and at the pock marks in that wall caused by some misspent rounds.
There was no judge, no jury, no verdict, nor decree.
They killed a dozen unarmed men ; that was their victory
They slaughtered my dear padre without a second thought.
I would not go so easily; there are others, too, who fought.
Now Franco has my country and I’ve had to flee from Spain.
My heart is with my Father’s bones. I carry on his name.
Aug 10, 2018
Aug 10, 2018 at 11:09 PM UTC
Mi madre parió un negrito
al divorciarse de su hombre,
es congo, congo, conguito,
Y Congo tiene por nombre.
Todos piden que camine
y lo parieron ayer.
Otros, que se elimine
sin acabar de nacer...
¡Ay Congo,
Yo sí me opongo!
El mundo te mira absorto
por tu nacimiento obscuro.
Te consideran aborto
por tu gatear inseguro.
¡Ay Congo,
Cuánto rezongo!
Yo he visto blancos nacer
en condiciones iguales,
y sus tropiezos de ayer
se consideran normales.
Mi Congo, congolesito
que Congo tiene por nombre,
hoy día es sólo un negrito
mañana será un gran hombre:
A las Montañas Mitumba
llegará su altiva frente,
Y el caudaloso Luaba
Tendrá en sanguíneo torrente.
¡Sí Congo,
Y no supongo!
África ha sido la madre
que pariera en un camastro
Al niño Congo, sin padre,
Que no desea padastro.
¡África, tierra sin frío,
madre de mi obscuridad;
cada amanecer ansío,
cada amanecer ansío,
cada amanecer ansío
tu completa libertad!
1.8k
Mi' Padre' was stabbed in a bar fight.
The cantina is the deepest of wells.
Mi' Madre' put mi' ropa in la mochila.
La pandillas tiene mi' hermano - He fell.
Madre' sold her finest of silver
To buy maquillaje to color my face.
She said, "Better that you should have her"
To the man who had come from The United States.
Yo era una nina novia.
El era un hombre mayor.
I wanted to run away fast, go back home,
But nothing was there for me anymore.
I was but only sixteen.
I had never been touched before.
There I was in such a new land,
Our cothes crumpled on the floor.
The whole time I kept my eyes closed.
I longed for mi' familia and home.
He held me and slumbered when it was over.
My tears were hot and I felt so alone.
.
Yo era una nina novia.
El era un hombre mayor.
I wanted to run away fast, go back home,
But nothing was there for me anymore.
I was told to learn to speak English.
To abandon the language I knew.
I did not speak of my heritage,
It was better that I was kept from view.
I learned to cook like an American wife,
And soon I could speak like the rest.
It was difficult, but I learned how to fit in.
I even changed the way that I dressed.
Yo era una nina novia.
El era un hombre mayor.
I wanted to run away fast, go back home,
But nothing was there for me anymore.
These days, I spend keeping shop,
When the children are still at the school.
They are the heart of my life.
They are named Sally and Raul.
The nights are the hardest to get through.
I still dream of my other life,
Before I was given to my husband.
But I love him now, I am his wife.
But,
I remember when -
Yo era una nina novia.
El era un hombre mayor.
I wanted to run away fast, go back home,
But nothing was there for me anymore.
Apr 28, 2015
Apr 28, 2015 at 2:20 AM UTC
No quiero amar a nadie porque cualquier persona podría ser mi padre, cualquier persona podría ser mi madre.
No es el miedo al error de Edipo.
Es el miedo a ser humano.
Porque todos somos sacos huesos. Y yo no sé si amo tu cara neblinosa, tus manos que tiemblan o la mecánica de tu rodilla o el lunar escondido en los pliegues de tu nuca.
Tal vez no es la piel. Tal vez es tu hígado, el color de la sangre machucada en los talones, la uña mal cortada.
Si Edipo hubiese sido mandado al extranjero, a hacer crecer los números en la Bolsa de Valores, jamás hubiese odiado a su padre, jamás hubiese amado a su madre.
Pero lo criaron para llorar, para pelear, para morir bajo el asfixiante peso del destino.
Yo no quiero amar a nadie porque es aceptar esa divinidad lejana, la negligencia de la carne, que somos débiles, tristes, pequeños, hermosos en detalle y nada más.
Vistos desde el monte Olimpo nos volvemos nada y piedras y musgo al lado de una camelia muy roja. Opacos, imperceptibles.
Yo no quiero amar, yo no quiero morir ni llorar ni sudar ni orinar bajo la sombra de un árbol resignado.
Yo no quiero ser humano.
Oct 29, 2012
Oct 29, 2012 at 4:05 PM UTC
Y si quizás en vez de faltar a clase como todo unos locos "enamorados".
hubiésemos tenido la vida normal del niño dedicado?
Si quizás en vez de darnos nuestro primer beso nos hubiésemos dado la mano.
Si quizás en vez de comentarlo a tus amigos no los hubiésemos callado.
Si quizás la historia de nuestra vida no se pareciera tanto.
Si quizás en vez de decidir ser tu amiga no te hubiese hablado.
Si quizás nuestras madres no tuvieran el mismo nombre.
Si quizás nunca te demostré lo que en realidad sentía.
Si quizás no le hubiéramos seguido el juego al mundo.
Si quizás no la hubieses escogido a ella.
Si quizás no me gustaran tanto tus besos.
Si quizás no hubiésemos cometido errores.
Si quizás no nos hubiéramos sentado en aquel banquillo a aquella exacta hora.
Si quizás no te conociera tan bien.
Si quizás te dedicaras mas.
Tan solo si quizás hubiéramos tomado diferentes decisiones en nuestras vidas, si todo cambiara de momento y tal vez tu madre se llamara Rosa o tal vez si tu padre no te hubiese abandonado. Tan solo si quizás tu te hubieses dado cuenta de el tipo de persona que soy desde el primer momento en que tus ojos se toparon con los míos! No fuéramos lo que somos... Quizás ni existiera lo que escribo, tal vez no haya aprendido lo que aprendí al pasar los años porque a la hora de la verdad eres tu tan parte de mi vida como yo de la tuya. Porque nos unen mas cosas de la que algún día imaginaria, porque eres mi amigo y tu tomaste esa decisión. Porque la escogiste a ella porque ella la popular y bonita en vez de a la chica regular y herida. Porque al final siempre me demostraste que me querías como tu primera. Porque si quizás las cosas nunca hubieran sucedido como lo han echo que seria de nuestras vidas, de nuestra historia, de nuestro mundo, de nuestras mentes sin recordar nada.
Si quizás tu te acordaras de las cosas tan exactas como yo las recuerdo.
Tan solo si quizás nos encontráramos en otras vidas que serias de las vidas que vivimos ahora?
No habría historia
ni palabras que contaran porque todo quedaría en el infinito en el cajón oculto de los "quizás".
Si quizás nunca te hubiese querido como lo hice.
Solo si quizás todo empezara nuevamente.
Solo si quizás ...
Sep 24, 2012
Sep 24, 2012 at 1:24 AM UTC
Pan dulce se sienta en un plato de pastelería en mi cocina
Rara vez tocado, pero siempre admirado
Fresco y colorido y lleno de variedad.
Los panes delicados quedan sin comer
Todavía los compro como recordatorio de
Mi familia en otra tierra a un mundo de distancia
Parece más cercano cuando estoy rodeado por el sabor, los olores y las texturas de la casa de mi padre biológico.
Mi Familia
Mi casa en Mexico
Mar 15, 2021
Mar 15, 2021 at 11:05 PM UTC
***** io vorrei
che tu, mio padre ed io
ci potessimo rivedere
e dimenticassimo per mezz'ora
la città che ci ignora,
la città che ci separa.
***** tu non sai come io vorrei
che per un momento
si potesse stare insieme
ad ascoltare il vento
che scuote le foglie
del frutteto di mio padre
sotto il cielo che stanotte
è una lastra di vetro.
Seduti intorno a un fuoco
o sotto un pergolato di rami
a guardarci negli occhi
come se con gli occhi
noi potessimo parlare,
mentre lontani si odono
i rintocchi di una campana
e si perde nella notte
l'abbaiare dei cani.
***** la nostra vita è disumana.
***** tu non sai
che cosa non darei
perché per un momento
si potesse stare insieme
ad osservare le stelle
del firmamento
che brillano stanotte
come se brillassero
per la prima volta.
Io vorrei, *****
che la nostra vita fosse
ad una svolta,
che si mettessero da parte
i dubbi, i sospetti,
e che insieme ci mettessimo
a rileggere, perché no,
i sonetti del Petrarca
e a declamarli ad alta voce
lungo un viale di pioppi,
sotto la luna che ci rischiara,
come se nel mondo
noi non fossimo sconfitti,
come se non ci dessero per morti,
come se i nostri versi nella notte
risuonassero più forti
perché li abbiam riscritti.
Come se tu, mio padre ed io,
***** noi non fossimo
dei derelitti.
Dec 31, 2009
Dec 31, 2009 at 9:32 PM UTC
Una cancion titulada; amor frio tibio...
Soplaba el viento, mire al cielo,
vi tu rostro sonriendome
Se acerca el tiempo,
segui el camino y me perdi.
Soplaba el viento,
me jalo y me derreti en tu bondad
Encontre camino
el camino alfin
Volvi a mirar al cielo
Vi tu rostro sonriendome
Senti una brisa fria y tibia
Al misma vez,
En un istante el mundo cambio
Era tu calor
Era tu amor
Eras tu mi señor
Fueron tus manos las caricias que senti
Y sin persarlo en tus brazos me acoste
Sus labios sobre mis mejillas
Besandome con un padre a su hija
Con amor, sin juzgar,
Con una ternura,
en al cual mi corazon no lo sostubo
y mis ojos sintiron lagrimas bajar
solo al sentir tu amor
tan grande que su vida por mi en la cruz!!!
Sep 9, 2013
Sep 9, 2013 at 6:36 PM UTC
Porque me ven la barba y el pelo y la alta pipa
dicen que soy poeta..., cuando no porque iluso
suelo rimar -en verso de contorno difuso-
mi viaje byroniano por las vegas del Zipa...,
tal un ventripotente agrómena de jipa
a quien por un capricho de su caletre obtuso
se le antoja, fingirse paraísos...! ¡al uso
de alucinado Poe que el alcohol destripa!, 1
de Baudelaire diabólico, de angelical Verlaine,
de Arthur Rimbaud malévolo, de sensorial Rubén,
y en fin... ¡hasta del Padre Víctor Hugo omniforme...!
¡Y tánta tierra inútil por escasez de músculos!
¡tánta industria novísima! ¡tánto almacén enorme...!
Pero es tan bello ver fugarse los crepúsculos... 2
1.5k
A puro sol escribo, a plena calle,
a pleno mar, en donde puedo canto,
sólo la noche errante me detiene
pero en su interrupción recojo espacio,
recojo sombra para mucho tiempo.
El trigo ***** de la noche crece
mientras mis ojos miden la pradera
y así de sol a sol hago la llaves:
busco en la oscuridad las cerraduras
y voy abriendo al mar las puertas rotas
hasta llenar armarios con espuma.
Y no me canso de ir y de volver,
no me para la muerte con su piedra,
no me canso de ser y de no ser.
A veces me pregunto si de dónde,
si de padre o de madre o cordillera
heredé los deberes minerales,
los hilos de un océano encendido
y sé que sigo y sigo porque sigo
y canto porque canto y porque canto.
No tiene explicación lo que acontece
cuando cierro los ojos y circulo
como entre dos canales submarinos,
uno a morir me lleva en su ramaje
y el otro canta para que yo cante.
Así pues de no ser estoy compuesto
y como el mar asalta el arrecife
con cápsulas saladas de blancura
y retrata la piedra con la ola,
así lo que en la muerte me rodea
abre en mí la ventana de la vida
y en pleno paroxismo estoy durmiendo.
A plena luz camino por la sombra.
1.6k
Un sol de invierno ilumina la mar arrugada
empujada por el olor a sal.
Hoy he venido junto a la orilla a escribir de una chica
pero
huele a mar,
y el olor salado trae recuerdos dulces.
Huele a cubos y palas,
a olas blandas de bandera verde,
a la infantil valentía de salir al sol
quedando la edad adulta a cobijo.
Huelo la brisa que airea fotos que solo yo guardo
De mi abuelo enterrándome en la playa
–sonrio por verle de nuevo–,
saltos de fe desde los brazos de mi padre,
y castillos desafiando al océano entero.
Huelo veranos infinitos para lo pequeño que soy.
Yo vine aquí a escribir sobre una chica,
pero tengo arena en los recuerdos
y me drogaron la brisa y la mar.
Feb 26, 2017
Feb 26, 2017 at 4:19 PM UTC
Un hombre dijo:
-El momento más grave de mi vida estuvo en la batalla del Marne cuando fui herido en el pecho.
Otro hombre dijo:
-El momento más grave de mi vida, ocurrió en un maremoto de Yokohama, del cual salvé milagrosamente, refugiado bajo el alero de una tienda de lacas.
Y otro hombre dijo:
-El momento más grave de mi vida acontece cuando duermo de día.
Y otro dijo:
-El momento más grave de mi vida ha estado en mi mayor soledad.
Y otro dijo:
-El momento más grave de mi vida fue mi prisión en una cárcel del Perú.
Y otro dijo:
-El momento más grave de mi vida es el haber sorprendido de perfil a mi padre.
Y el ultimo hombre dijo:
-El momento más grave de mi vida no ha llegado todavía.
1.4k