"niego" poems
Esa noche soñé,
soñé que me enredaba un aura,
un aura tan cambiante,
donde de ella emanaban cantos, gritos y reclamos,
que al poco rato,
se tornaban en zafiros
¡unos tan malditos!
que me rasgaban la piel como espinas,
ante la insistencia del recuerdo.
De repente,
tu boca insana me despierta,
pero noto
que no era tu boca,
nunca lo fue,
era la sombra,
una tan vil y desalmada,
que hurtó tú cara,
tú cara,
¡Oh, tú cara!
Tan falsa! Tan dañina!
Por la cual, yo,
tan cegada y entorpecida
gritaba en mis adentros:
"Acércate, acércate,
y líbrame de mi pesar"
Luego,
en claridad perfecta,
hay dos sombras, detrás una tercera,
sin yo saber quién es quién,
sobre ellas vuela el pájaro azul,
el símbolo de mi voluntad,
quebrantando los cristales,
que de tu incertidumbre
me arrastró;
La tercera sombra, la más incomprensible,
dispara la flecha,
la que me aniquiló el corazón.
Y esta sombra, sin pensarlo,
se esfumó,
y cuando su voluntad esboza,
vuelve a mí,
para repetir una vez más su maldad.
¡Fue el veneno!
¡Fue la ira!
¡Fue la venganza!
que me dejó sin alma,
que me permitía escuchar
como aquella se perdía,
tan potente, tan fugaz,
al igual que una avalancha.
Poco a poco aprendí a
nunca más darme cosas comunes que anhelan;
sobre todo,
al atacarme en rayo fiero,
el recuerdo que niego,
estableciendo el rojo en mis mejillas,
por la causa injusta
de tu egoísmo descomedido
que me centella en los ojos.
Apr 9, 2015
Apr 9, 2015 at 3:53 AM UTC
Comienzo a dar vueltas
visitando un mundo paralelo
ese pues...
el de los muertos
Llueve sobre mí
cuando expiro
en medio de casi todas mis noches
al borde de la desesperación
Lo extraño es queeeee
la muerte no me afecta
Me afecta la agonía
el suspirar por los lamentos
de este...
tu propio suelo
Soy un invitado
[y no lo niego]
pero jamás encontramos
la ocasión para bailar
en esta:
La noche de nuestra muerte
[bailamos?]
Jul 22, 2010
Jul 22, 2010 at 8:55 AM UTC
Odczucie zaparcia tchu w piersiach
jakoby przy chłodzie,
szoku w oszołomionej
czułości czy penetracji
przez ukochanego po raz pierwszy
podczas aktu cielesnego
odczuwam jako to uczucie
w klatce
ściśniętej
jakbym miał w dłoniach
właśnie
tak samo kruchą rybkę...
ledwo dyszy, cmoka,
jak niemowlę się miota...
i widzę siebie jako lęk,
że ona to ze szkła jest
i płacze prawie z niepokoju
o to
co
z nią
zrobię
że trzymam mięsień sercowy wyjęty
prosto z czyjejś żywotności.
I wiem, iż jeśli tylko zrobię
nieostrożny ruch, to ten cały
cud Życia którego
w oniemieniu i własnych łzach
nie mogę pojąć,
że mi położono między palce...
pęknie nagle jedna arteria przez ściśnięcie...
I pójdzie krew.
I pójdą jej wargi w dół.
I pójdą płetwy wzdłuż ciała.
A tygrysie paski bielu i różu będą już tylko tą gęstą czerwienią co nie zmyjesz z ramion tylko się wedrą jak zabrudzona skóra bez zrzucania naskórka.
Tą czerwienią w papce jak ta podczas okresu menstruacyjnego gdy ją badasz z bliska na opuszkach.
A Cardio będzie nieme.
Przeze mnie.
Zgwałcone takowo więc.
Lub każde inne dłonie, w które powierzyłem tą rybkę.
Dlatego takim łkającym lękiem jest dawanie tego w inne dłonie.
A oni nie wiedzą jak karpika się trzyma tak, by chodziło o niego i tylko niego.
Nie jego paski barwne,
powietrze wokół
czy inne tyczące się treści.
O niego.
Oto Słowo.
Osoba.
Język.
My.
„A Słowo ciałem się stało.”
Nov 9, 2020
Nov 9, 2020 at 6:57 AM UTC
Te vi en un video
me retuerse, no lo niego
te vez tan real, tan viva
es que me tienes cautiva.
Sin dudarlo siento algo
aun no se como explicarlo
que es esto que casi me causa llanto
extranarte asi es de espanto.
Si te digo que te pienso
pensaras que e enloquecido
es mas fuerte que un lienzo
eh tratado y no te olvido.
Que puedo hacer para no temblar
me ahogas , me torturas
es que no me tienes ni que hablar
es peor que mi miedo alas alturas.
Te vi de cerca, per verdad estas lejos
mis pensamientos estan totalmente disparejos
Te veo mas no puedo tocarte
y yo me conformaria con poder tan solo acariciarte.
9/13 EveGaby
Nov 14, 2013
Nov 14, 2013 at 8:39 PM UTC
Él no es elegante,
Él no es amable,
Era inculto e inclusive hasta intolerante.
Pero tiene un je ne sais quoi, que me tiene excitada.
Es feo, pero tiene, un Je ne sais quoi!
Sus palabras son como un brebaje que sana.
Una mezcla de ternura y picardía,
que enternece, que intriga,
que me arropan los temores.
Es feo, pero tiene, un Je ne sais quoi!
La vida no lo bendijo con buena altura,
mas tiene estatura de los dioses romanos.
Es su caminar toda una obra de arte,
es inevitable que a su pasar, se paraliza hasta el aire.
Es feo, pero tiene, un Je ne sais quoi!
Tiene carácter de esos que destila aroma de hombre macho.
Tiene aroma de buen amante, de esos que transforman tu vida en un instante.
Sus manos son de seda, cuando tocan;
hipnotizan, hechizan,
encantan, embelesan,
y me atraparon desde el primer día.
Es feo, pero tiene, un Je ne sais quoi!
tiene una mirada que cautiva,
que perdona, que transforma,
que emociona,
que resplandece toda oscuridad,
desde que lo mire por primera vez
repudie el opacado brillo del sol antes la radiante luz de sus ojos.
Es feo, pero tiene, un Je ne sais quoi!
Sus labios son como el día después de la tormenta,
un arcoíris de sabores inexplicables,
es como si en sus labios, están todas las frutas mescladas.
No lo niego, y nunca pensaría en hacerlo.....
La realidad es que es feo.
Pero tiene, un Je ne sais quoi,
y así, lo AMO!
Es que no lo cambio, ni por William Levy!
LeydisProse
6/5/2017
https://m.facebook.com/LeydisProse/
Jun 7, 2017
Jun 7, 2017 at 9:48 AM UTC
Cuando te bese, fui completamente tuya. Pero tu nunca fuiste mio, y nunca seras para mi. Y ahora que pasan los dias que se convierten en meses, que se convierten en años, hay tanto que decir y no lo dire. Que el silencio hable por mi.
Apr 10, 2018
Apr 10, 2018 at 5:10 PM UTC
Nos separamos ambos de mal humor. ¿Por qué?
Y después de que tanto prometimos un día
Amarnos siempre, pero... la culpa no fue mía,
Y aunque insistas, no puedes decir que yo empecé.
Fuiste tú. Tú empezaste. Tal vez ambos... Tú... yo...
Mas te confieso, no
Fuiste tú. ¿Me has oído? Ni yo... Franco seré.
Él sólo responsable de todo el amor fue.
Y saliste enojada. Tu adiós me sonó mal,
Y cambiamos palabras duras en el umbral.
Hizo explosión mi orgullo, que tanto tiempo, tanto,
Contuve, y reprimías en los ojos el llanto.
Extraño es, pero cierto. Desde que nos unimos
Parece, así lo creo, que odiándonos vivimos.
Y la culpa no es tuya. Tampoco culpa mía.
Me quieres. No lo niego. Negarlo no podría,
Y te he amado. Y te amo con afecto leal.
Mas tal vez las disputas, del carácter igual
Que tenemos, dependen; de que siempre nos vemos,
Y quizás de que mucho los dos nos conocemos.
Así nuestros defectos se muestran con frecuencia,
Sin que haya en nuestras almas un poco de indulgencia.
Comprenderse de sobra no es nunca conveniente,
Porque viene el análisis al punto. Y a la mente
La incertidumbre llega fatal. Y no tenemos
En el amor confianza, pues de él siempre tememos
El vernos traicionados. Mira: un momento hacía
Que tú y yo nos amábamos. Pero ambos pretendemos,
Como extraña manía,
Amarnos en la vida de modo extraordinario,
Y, viéndolo bien, eso no es nunca lo ordinario.
Y nos atormentamos. Ya amarnos con locura
Es difícil. Mas oye. Juzgo que la cordura
Exige, de nosotros que menos nos veamos.
Cierto es que nos amamos,
Mas de hablar de eso siempre se cansa uno y se irrita.
Y para estar tranquilos nuestra alma necesita
No vernos con frecuencia. Y esto no es un capricho.
Verás que cuando vuelvas, muchas cosas tendremos
Para decirnos, cosas que no nos hemos dicho,
Y entonces, sí, felices, muy felices seremos.
Vamos a amarnos mucho, mucho nos amaremos.
Pensar en dichas nuevas no es esperanza vana,
Estoy de ello seguro. Lo verás, sí, tesoro
De mi vida. ¡Te adoro!...
Y trata de que vuelvas más temprano mañana.
738
_____________________________________
Atento,
como en la espera de no se qué
anunciando a mis adentro
que ya vienes
aunque no sé
________________________________
Vuelve
que me asusto en la calma
retomemos lo que siempre quiso
pero nunca fue
_________________________________
Camino en pasadizos
angostos y oscuros
largos, casi infinitos
mantengo mi paso
a la luz que espera
_________________________________
Miro al pasado
alba eterna que nos despierta niego
y reniego
que tu presencia no pase de un pensamiento
_________________________________________
Jan 24, 2019
Jan 24, 2019 at 4:49 PM UTC
De pronto, sin motivo:
graznido, palaciego,
cejijunto, microbio,
padrenuestro, dicterio;
seguidos de: incoloro,
bisiesto, tegumento,
ecuestre, Marco Polo,
patizambo, complejo;
en pos de: somormujo,
padrillo, reincidente,
herbívoro, profuso,
ambidiestro, relieve;
rodeados de: Afrodita,
núbil, huevo, ocarina,
incruento, rechupete,
diametral, pelo fuente;
en medio de: pañales,
Flavio Lacio, penates,
toronjil, nigromante,
semibreve, sevicia;
entre: cuervo, cornisa,
imberbe, garabato,
parásito, almenado,
tarambana, equilátero;
en torno de: nefando,
hierofante, guayabo,
esperpento, cofrade,
espiral, mendicante;
mientras llegan: incólume,
falaz, ritmo, pegote,
cliptodonte, resabio,
fuego fatuo, archivado;
y se acercan: macabra,
cornamusa, heresiarca,
sabandija, señuelo,
artilugio, epiceno;
en el mismo momento
que castálico, envase,
llama **** estertóreo,
zodiacal, disparate;
junto a sierpe... ¡no quiero!
Me resisto. Me niego.
Los que sigan viniendo
han de quedarse adentro.
382