"nagkikita" poems - Hello Poetry

Masyado kitang minahal AT masyado mo rin akong minahal Dahil sa masyado nato, Masyado tayong nasaktan Kailan nga ba nagsimulang maging lason … ang masyado nating pagmamahalan? Sa nakaukit sa aking memora’y nahulog ako sa napaka tamis **** ngiti, Ang mga mapang-akit **** titig at ang napaka lamig na boses na binubulong ng yong labi Nang ako’y iyong ligawan masyadong mabilis mo akong napasagot ng oo Kasi napaka laki naman ng amats ko sayo Kaya nagkaroon agad ng isang “tayo” Tayo ay nagtagal…. Masyadong nagtagal Na tila masyado nang napuno ng “tayo” Nakalimutan na natin ang para sakin at sayo Masyado nang naging masikip Bumuo tayo ng napakaraming mga pangarap Para sa ating hinaharap Kaya masyado nitong kinain ang ating panahon Ang dugo at pawis nati’y nilamon Masyado tayong naging kampante Na palaging nariyan ang isa’t isa kahit sa oras para sa kanya’y nagkulang ka na Masyado nang naubos ang ating lakas Upang mabuklod ang ating bukas At di na natin namalayan na ang ngayon pala’y naging masyado nang marupok At ang ating tayo’y.... unti-unti nang nalulugmok Hanggang sa naging madalas na ang paglabas ng mga salitang nakakasakit na Ang paglakas ng mga boses na nakakabingi na Masyado nang naging madalas ang pag-aaway sa kokonting pagkakataon na tayo’y nagkikita Masyado nang dumalas ang pagtatanong kung bakit pa? Kung ipagpapatuloy ko pa ba... Dahil masakit na Masyado nang dumami Ang rason ng aking pagsisisi Hanggan nasabi ko sa aking sarili Na tama na Ayaw ko na Kasi napakasakit na Masyado kitang minahal AT masyado mo rin akong minahal Dahil sa masyado nato, Masyado tayong nasaktan AT ang sakit nato’y gusto ko nang makalimutan Kaya hanggang dito nalang ang pag-ibig na binuo ng Napaka at Masyado.

0

Oct 3, 2015

Oct 3, 2015 at 10:52 AM UTC

ZT

Napaka Masyado (TAGALOG)

Masyado kitang minahal AT masyado mo rin akong minahal Dahil sa masyado nato, Masyado tayong nasaktan Kailan nga ba nagsimulang maging lason … ang masyado nating pagmamahalan? Sa nakaukit sa aking memora’y nahulog ako sa napaka tamis **** ngiti, Ang mga mapang-akit **** titig at ang napaka lamig na boses na binubulong ng yong labi Nang ako’y iyong ligawan masyadong mabilis mo akong napasagot ng oo Kasi napaka laki naman ng amats ko sayo Kaya nagkaroon agad ng isang “tayo” Tayo ay nagtagal…. Masyadong nagtagal Na tila masyado nang napuno ng “tayo” Nakalimutan na natin ang para sakin at sayo Masyado nang naging masikip Bumuo tayo ng napakaraming mga pangarap Para sa ating hinaharap Kaya masyado nitong kinain ang ating panahon Ang dugo at pawis nati’y nilamon Masyado tayong naging kampante Na palaging nariyan ang isa’t isa kahit sa oras para sa kanya’y nagkulang ka na Masyado nang naubos ang ating lakas Upang mabuklod ang ating bukas At di na natin namalayan na ang ngayon pala’y naging masyado nang marupok At ang ating tayo’y.... unti-unti nang nalulugmok Hanggang sa naging madalas na ang paglabas ng mga salitang nakakasakit na Ang paglakas ng mga boses na nakakabingi na Masyado nang naging madalas ang pag-aaway sa kokonting pagkakataon na tayo’y nagkikita Masyado nang dumalas ang pagtatanong kung bakit pa? Kung ipagpapatuloy ko pa ba... Dahil masakit na Masyado nang dumami Ang rason ng aking pagsisisi Hanggan nasabi ko sa aking sarili Na tama na Ayaw ko na Kasi napakasakit na Masyado kitang minahal AT masyado mo rin akong minahal Dahil sa masyado nato, Masyado tayong nasaktan AT ang sakit nato’y gusto ko nang makalimutan Kaya hanggang dito nalang ang pag-ibig na binuo ng Napaka at Masyado.

40

Ang kuwentong ito ay tungkol sa pinakamagandang yugto ng buhay ko, ang high school. Sa high school kasi, maraming uri ng kalayaan ang pwedeng gawin. Malaya tayong gawin ang gusto natin. Pwedeng mag-aral tayo nang mabuti, pwedeng hindi. Depende sa estudyante kung paano niya tatpusin ang araw niya a loob ng paaralan. Dito ko natutuhan kung paano makisalamuha at makisama sa iba't ibang tao. Dito mo mararanasang bumarkada, magsinungaling sa magulang, makasama lang sa mga lakad ng kaibigan, magkaroon ng boyfriend/girlfriend, gabihing umuwi sa lakwatsa, tapos. Idadahilan sa magulang na gumawa ng project at hihingi ng pera kahit wala namang babayaran sa eskwelahan. O, di ba? Saya! Noong ako ay nasa high school, simula 1st hanggang 3rd year ay pang-umaga ang klase ko. Mahirap man gumising nang maaga, kailangan talaga, ayoko kasi sa lahat yung late. Noong ako ay nag-1st year, hindi ko alam kung paano makikipag-usap sa mga kaklase ko. Nahihiya pa kasi ako at nandoon pa yung kaba. Isip bata pa ako noon at hindi pa gaano ka-matured ang ugali ko. Ang ginagawa ko lang ay manahimik at mag-aral ng mabuti. Dito rin ako nagsimulang magkaroon ng crush, kinikilig kapg nahuhuli ko siyang lumilingon sa akin. Hahaha! Todo kilig to the max naman ako. Yung akala mo wala nang bukas sa sobrang tuwa! Punta nama tayo sa buhay 2nd year ko. Sobrang saya ng tumuntong ako sa taon na ito. Dito ako nakakilala ng mga tunay na kaibigan. Naging barkada ko hangtag ngayon, kaso bihira na kaming nakakapag-usap at nagkikita kasi iba't ibang section na rin kami napunta. Dito ko unang naranasang maglakwatsa kasama ang mga kaibigan ko. Ngayon naman ako ay nakatuntong na ng 3rd year. Dito ay unti-unti nang nag-matured ang aking ugali. Medyo hindi ako masaya kasi bago na naman lahat ng kaklase ko pero kilala ko silang lahat. Haap ng bagong kaibigan na naman sa klase pero mas naging close ko kung mga lalaki. Ewan ko kung bakit. Hahaha! Ayoko sa mga kaklase kong babae noon, ang aarte. Pero may ilan sa kanilang naging kaibigan ko rin. Excited na ako sa pagtuntong ng 4th year. Mukhang masaya Pero ito na ang huling yugto sa high school life. Siguro lahat iiyak, maghihiwa-hiwalay na kasi. Pero mayroon pa namang reunion, at ito ang buhay high school.

0

Jun 18, 2018

Jun 18, 2018 at 1:43 AM UTC

matabang-utak-ni-ong

High School Life ...

Ang kuwentong ito ay tungkol sa pinakamagandang yugto ng buhay ko, ang high school. Sa high school kasi, maraming uri ng kalayaan ang pwedeng gawin. Malaya tayong gawin ang gusto natin. Pwedeng mag-aral tayo nang mabuti, pwedeng hindi. Depende sa estudyante kung paano niya tatpusin ang araw niya a loob ng paaralan. Dito ko natutuhan kung paano makisalamuha at makisama sa iba't ibang tao. Dito mo mararanasang bumarkada, magsinungaling sa magulang, makasama lang sa mga lakad ng kaibigan, magkaroon ng boyfriend/girlfriend, gabihing umuwi sa lakwatsa, tapos. Idadahilan sa magulang na gumawa ng project at hihingi ng pera kahit wala namang babayaran sa eskwelahan. O, di ba? Saya! Noong ako ay nasa high school, simula 1st hanggang 3rd year ay pang-umaga ang klase ko. Mahirap man gumising nang maaga, kailangan talaga, ayoko kasi sa lahat yung late. Noong ako ay nag-1st year, hindi ko alam kung paano makikipag-usap sa mga kaklase ko. Nahihiya pa kasi ako at nandoon pa yung kaba. Isip bata pa ako noon at hindi pa gaano ka-matured ang ugali ko. Ang ginagawa ko lang ay manahimik at mag-aral ng mabuti. Dito rin ako nagsimulang magkaroon ng crush, kinikilig kapg nahuhuli ko siyang lumilingon sa akin. Hahaha! Todo kilig to the max naman ako. Yung akala mo wala nang bukas sa sobrang tuwa! Punta nama tayo sa buhay 2nd year ko. Sobrang saya ng tumuntong ako sa taon na ito. Dito ako nakakilala ng mga tunay na kaibigan. Naging barkada ko hangtag ngayon, kaso bihira na kaming nakakapag-usap at nagkikita kasi iba't ibang section na rin kami napunta. Dito ko unang naranasang maglakwatsa kasama ang mga kaibigan ko. Ngayon naman ako ay nakatuntong na ng 3rd year. Dito ay unti-unti nang nag-matured ang aking ugali. Medyo hindi ako masaya kasi bago na naman lahat ng kaklase ko pero kilala ko silang lahat. Haap ng bagong kaibigan na naman sa klase pero mas naging close ko kung mga lalaki. Ewan ko kung bakit. Hahaha! Ayoko sa mga kaklase kong babae noon, ang aarte. Pero may ilan sa kanilang naging kaibigan ko rin. Excited na ako sa pagtuntong ng 4th year. Mukhang masaya Pero ito na ang huling yugto sa high school life. Siguro lahat iiyak, maghihiwa-hiwalay na kasi. Pero mayroon pa namang reunion, at ito ang buhay high school.

11

Sa totoo lang, kayayari ko lang nitong tulang ito kanina Dahil fresh na fresh pa ang lahat. Fresh pa rin ang sugat. Ewan ko, basta lang ang alam ko malinaw lahat sa akin ang bawat letrang pinili ko sa tulang ito. Dahil ito ang nararamdaman ko Dahil nga kasi ito talaga ang naaalala ko At dahil nga kasi ito talaga ang totoo. "Yung Feeling na Kayo, Pero hindi" Siguro nga Feeling lang ito, siguro nga yung "Feeling" na to ay simbolo ng pagiging assuming ko. Kasi hanggang ngayon Iniisip ko pa rin kung bakit Walang "Tayo" Pero sige babalikan ko ang lahat ng nangyari sa nakaraan Hayaan **** balikan ko ang mga nangyari at ipaalala sayo ang lahat Lahat ng mga matatamis at mapapakla na alaala Sana maalala mo kung paano ako umasa ng mayroong tayo. Naalala ko pa nung una kitang nakita. Yung una kitang nakilala. Nung nagtanungan tayo ng ating mga pangalan Yung panahong inaalam kung saan ang ating tinitirhan. Oo tandang tanda ko pa, yung mga panahong una kang nagpaalam na uuwi ka na. Unang beses kang nagpaalam. Pagkatapos nun, natatandaan ko pa noong muli tayong nagkita. Nagkamustahan pa nga tayong dalawa. Nag-apir pa tayong dalawa. Para na tayong close nun. Nagtagal ang mga araw, lumipas ang mga linggo. Nagkakilala tayo ng lubusan. Nalaman ko lahat ng mga paborito mo. Nalaman ko lahat ng mga ginagawa mo Nalaman ko lahat ng mga sikreto mo. Ang hindi ko lang nalaman ay kung totoo ba ang nararamdaman mo. Dahil pagkatapos ng ilang buwan pinadama mo sa akin na sa tuwing nagkikita tayong dalawa Walang mintis ang pagyakap mo sa akin. Walang mintis ang bawat pagngiti mo sa akin Walang mintis ang lahat ng ipinadama mo sa akin. Kaya Feeling ko, totoo na iyong lahat. Muli ko pang naalala lahat ng pinagsamahan nating dalawa At naaalala ko pa yung mga panahong nahihiya pa tayong tumingin sa isa't-isa Pero ba't mas naaalala ko yung unti-unting paglihis palayo ng iyong mga mata? Naaalala ko rin ang bawat haplos mo sa kamay ko, naalala ko yung pagsalit-salit ng daliri natin sa ilalim ng araw. Pero ba't mas naaalala ko ang mga panahon ng iyong pagbitaw. At tandang tanda ko pa nung yumakap ka sa akin at ang pagyakap ko sayo. Ngunit ang naaalala ko ay ang pagkawala mo sa mga bisig ko. Mula noon. Ilang beses kong tinanong ang sarili ko kung totoo ba Ang mga salitang binitawan mo Noong sinabi mo na ako rin ay mahal mo. Masakit. Masakit na sinabihan mo akong mahal mo ko pero di mo kayang iparadam sa akin iyan ng totoo. Kaya ngayon. Kung babalik ka man. At ipapadama sa akin ang nakaraan. Paki-usap. Wag na. Dahil malapit nang maubos ang betadine na gamot sa sugat na iniwan mo. Sa madaling salita Malapit nang maubos ang lahat ng meron ako, kaya kung babalik ka man paki-usap muli wag na. mahal, ayoko nang masaktan sa parehong paraan.

0

Aug 29, 2017

Aug 29, 2017 at 11:05 AM UTC

BryantArinos

Feeling "Kayo" pero "Hindi"

Sa totoo lang, kayayari ko lang nitong tulang ito kanina Dahil fresh na fresh pa ang lahat. Fresh pa rin ang sugat. Ewan ko, basta lang ang alam ko malinaw lahat sa akin ang bawat letrang pinili ko sa tulang ito. Dahil ito ang nararamdaman ko Dahil nga kasi ito talaga ang naaalala ko At dahil nga kasi ito talaga ang totoo. "Yung Feeling na Kayo, Pero hindi" Siguro nga Feeling lang ito, siguro nga yung "Feeling" na to ay simbolo ng pagiging assuming ko. Kasi hanggang ngayon Iniisip ko pa rin kung bakit Walang "Tayo" Pero sige babalikan ko ang lahat ng nangyari sa nakaraan Hayaan **** balikan ko ang mga nangyari at ipaalala sayo ang lahat Lahat ng mga matatamis at mapapakla na alaala Sana maalala mo kung paano ako umasa ng mayroong tayo. Naalala ko pa nung una kitang nakita. Yung una kitang nakilala. Nung nagtanungan tayo ng ating mga pangalan Yung panahong inaalam kung saan ang ating tinitirhan. Oo tandang tanda ko pa, yung mga panahong una kang nagpaalam na uuwi ka na. Unang beses kang nagpaalam. Pagkatapos nun, natatandaan ko pa noong muli tayong nagkita. Nagkamustahan pa nga tayong dalawa. Nag-apir pa tayong dalawa. Para na tayong close nun. Nagtagal ang mga araw, lumipas ang mga linggo. Nagkakilala tayo ng lubusan. Nalaman ko lahat ng mga paborito mo. Nalaman ko lahat ng mga ginagawa mo Nalaman ko lahat ng mga sikreto mo. Ang hindi ko lang nalaman ay kung totoo ba ang nararamdaman mo. Dahil pagkatapos ng ilang buwan pinadama mo sa akin na sa tuwing nagkikita tayong dalawa Walang mintis ang pagyakap mo sa akin. Walang mintis ang bawat pagngiti mo sa akin Walang mintis ang lahat ng ipinadama mo sa akin. Kaya Feeling ko, totoo na iyong lahat. Muli ko pang naalala lahat ng pinagsamahan nating dalawa At naaalala ko pa yung mga panahong nahihiya pa tayong tumingin sa isa't-isa Pero ba't mas naaalala ko yung unti-unting paglihis palayo ng iyong mga mata? Naaalala ko rin ang bawat haplos mo sa kamay ko, naalala ko yung pagsalit-salit ng daliri natin sa ilalim ng araw. Pero ba't mas naaalala ko ang mga panahon ng iyong pagbitaw. At tandang tanda ko pa nung yumakap ka sa akin at ang pagyakap ko sayo. Ngunit ang naaalala ko ay ang pagkawala mo sa mga bisig ko. Mula noon. Ilang beses kong tinanong ang sarili ko kung totoo ba Ang mga salitang binitawan mo Noong sinabi mo na ako rin ay mahal mo. Masakit. Masakit na sinabihan mo akong mahal mo ko pero di mo kayang iparadam sa akin iyan ng totoo. Kaya ngayon. Kung babalik ka man. At ipapadama sa akin ang nakaraan. Paki-usap. Wag na. Dahil malapit nang maubos ang betadine na gamot sa sugat na iniwan mo. Sa madaling salita Malapit nang maubos ang lahat ng meron ako, kaya kung babalik ka man paki-usap muli wag na. mahal, ayoko nang masaktan sa parehong paraan.

59

Pwede mo parin naman siyang mahalin kahit hindi na kayo, ang tunay na nagmamahal hindi makasarili na kahit hindi kayo magkasama, kahit hindi kayo nagkikita, ang hiling mo nalang sa Dios ay makapanatili at makapagpatuloy sa tungkulin niya.

0

Jun 4, 2019

Jun 4, 2019 at 11:42 AM UTC

theivanger

Pwede parin

Pwede mo parin naman siyang mahalin kahit hindi na kayo, ang tunay na nagmamahal hindi makasarili na kahit hindi kayo magkasama, kahit hindi kayo nagkikita, ang hiling mo nalang sa Dios ay makapanatili at makapagpatuloy sa tungkulin niya.

15

Heto na naman ako... nalulungkot, nanamlay kasi malapit na ang iyong paglisan. Paglisan na alam kong ikaw ay babalik din naman sa mga araw na kailangan kong magbilang hanggang sa itinakda **** oras at tagpuan. Hindi pa man tayo nagkikita pero ramdam ng puso ko kung gaano mo ako pinasaya sa maikling panahong nagpalitan tayo ng mensahe sa cellphone lahat nang iyon sa aking isipan ay magiging isang alaala. Alaalang tatatak, alaalang hindi kakalimutan, nakakatawa man o masakit ang mga salitang iyong binitiwan, may kaunting kirot man o tampuhan, lahat ay babalewalain ko na lang pagkat ako'y sabik araw na dumaan. Salamat sa ilang buwan, kapatid. Salamat sa mga araw na ikaw at ako ay nagkukuwentuhan. Salamat sa mga gabing minsan lamang kung dumaan. At maraming salamat sa mga ngiting nagbigay sa akin ng saya sa napakalungkot kong buhay sa kasalukuyan.

0

Oct 2, 2018

Oct 2, 2018 at 3:16 AM UTC

eugene

Masayang Alaala

Heto na naman ako... nalulungkot, nanamlay kasi malapit na ang iyong paglisan. Paglisan na alam kong ikaw ay babalik din naman sa mga araw na kailangan kong magbilang hanggang sa itinakda **** oras at tagpuan. Hindi pa man tayo nagkikita pero ramdam ng puso ko kung gaano mo ako pinasaya sa maikling panahong nagpalitan tayo ng mensahe sa cellphone lahat nang iyon sa aking isipan ay magiging isang alaala. Alaalang tatatak, alaalang hindi kakalimutan, nakakatawa man o masakit ang mga salitang iyong binitiwan, may kaunting kirot man o tampuhan, lahat ay babalewalain ko na lang pagkat ako'y sabik araw na dumaan. Salamat sa ilang buwan, kapatid. Salamat sa mga araw na ikaw at ako ay nagkukuwentuhan. Salamat sa mga gabing minsan lamang kung dumaan. At maraming salamat sa mga ngiting nagbigay sa akin ng saya sa napakalungkot kong buhay sa kasalukuyan.

16

Kumusta? Hangad kong nasa mabuting kalagayan ka. Ilang linggo ko nang hindi nasisilayan ang mga ngiti mo; na kahit bihira, nakahahawa. Matagal-tagal na rin noong huli kong narinig ang ‘yong mga halakhak; na kahit mahina, dama ko ang ligaya. Maging ang katahimikan mo’y hindi ko pa rin limot Hindi nakasasawa ang hindi mo pagpansin sa akin. Huwag ka mag-alala, hindi ko minamasama ang mga pagsasawalang-kibo. Sariwa pa rin ang mga pagkakataong lumagpas ka sa harapan ko Sa katunayan, gabi-gabi kong ipinagdarasal na darating din ang araw na lilingunin mo ako. At ngayon ngang ‘di tayo nagkikita’t nag-uusap Yayakapin ko ito bilang paghahanda. Hindi ba’t pamilyar ka naman sa mga taong sinusungkit ang mga bituin at buwan? Pagkatapos ay iaalok sa kanilang mga kasintahan Na para bang mga prutas na hinintay nilang mamunga sa kanilang mga bakuran. May kakilala ka nga yatang tumawid daw sa maraming ilog at umakyat ng pagkakatayog na mga kabundukan Sinaluhan sa hapunan ang mga diwata’t Pumaslang ng mga halimaw kinabukasan; upang siya’y puntahan. Marahil ay narinig mo nang may minsang pumasan ng daigdig para sa kaniyang nobya Ngunit sa huli’y hindi naisakatuparan. Umasa ang nobya. Umiyak ang nobya. Ang nobya marahil ang pumasan sa halip na siya May isa nga sigurong nagmalaki na bubuo raw ng pira-pirasong ikaw Na tila kontrolado niya ang mga piyesa ng buhay mo. Pamilyar, hindi ba? Ngunit, hindi ganito. Hindi ganito ang aking paano. Oo. Naiintindihan kong ang ilan sa mga ito ay idyoma o eksaherasyon lamang Pero nangangamba ako na baka pagod ka na; Na baka nabibingi na ang iyong mga tainga Sa paulit-ulit na pangangako; Na kahit ang talulot ng mga mabubulaklak na salitang ‘to ay tuyo na. kahihintay sa tapat at sa tunay. Ayokong magpaganggap. Pagod na rin akong magkunwa-kunwariang kaya ko ang lahat. Dahil sinta, hindi. Hindi ko masusungkit ang mga bituin at buwan pero handa akong samahan kang panuorin sila. Hindi ko kayang sa isang araw ay tumawid sa maraming ilog at umakyat ng kabundukan pero ituturing kong mahalaga ang bawat oras na kasama ka Aking pagtatrabahuhang makarating sa araw na palagi kitang kasama sa hapunan at sabay nating papaslangin ang mga pangamba sa umaga. Hindi ang daigdig; ngunit Pakakawalan ko ang mga pasan-pasan kong takot; Kawalan ng tiwala sa sarili; Ang inggit. Hindi ito pagbabanta, sinta. Pero ipanganganak ang mga araw Na aasa ka; Na iiyak ka. Subalit, wala itong kakambal na paglisan. Uulitin ko. Ayokong magpaganggap. Pagod na rin akong magkunwa-kunwariang kaya ko ang lahat. Dahil sinta, Hindi kita iiwan. Ganito ko marahil sasabihin sa'yong gusto kita Pakapakinggan mo sana. ---

0

May 8, 2020

May 8, 2020 at 2:56 AM UTC

christienlorenz

Paano Ko Ba Sasabihin Sa'yong Gusto Kita?

Kumusta? Hangad kong nasa mabuting kalagayan ka. Ilang linggo ko nang hindi nasisilayan ang mga ngiti mo; na kahit bihira, nakahahawa. Matagal-tagal na rin noong huli kong narinig ang ‘yong mga halakhak; na kahit mahina, dama ko ang ligaya. Maging ang katahimikan mo’y hindi ko pa rin limot Hindi nakasasawa ang hindi mo pagpansin sa akin. Huwag ka mag-alala, hindi ko minamasama ang mga pagsasawalang-kibo. Sariwa pa rin ang mga pagkakataong lumagpas ka sa harapan ko Sa katunayan, gabi-gabi kong ipinagdarasal na darating din ang araw na lilingunin mo ako. At ngayon ngang ‘di tayo nagkikita’t nag-uusap Yayakapin ko ito bilang paghahanda. Hindi ba’t pamilyar ka naman sa mga taong sinusungkit ang mga bituin at buwan? Pagkatapos ay iaalok sa kanilang mga kasintahan Na para bang mga prutas na hinintay nilang mamunga sa kanilang mga bakuran. May kakilala ka nga yatang tumawid daw sa maraming ilog at umakyat ng pagkakatayog na mga kabundukan Sinaluhan sa hapunan ang mga diwata’t Pumaslang ng mga halimaw kinabukasan; upang siya’y puntahan. Marahil ay narinig mo nang may minsang pumasan ng daigdig para sa kaniyang nobya Ngunit sa huli’y hindi naisakatuparan. Umasa ang nobya. Umiyak ang nobya. Ang nobya marahil ang pumasan sa halip na siya May isa nga sigurong nagmalaki na bubuo raw ng pira-pirasong ikaw Na tila kontrolado niya ang mga piyesa ng buhay mo. Pamilyar, hindi ba? Ngunit, hindi ganito. Hindi ganito ang aking paano. Oo. Naiintindihan kong ang ilan sa mga ito ay idyoma o eksaherasyon lamang Pero nangangamba ako na baka pagod ka na; Na baka nabibingi na ang iyong mga tainga Sa paulit-ulit na pangangako; Na kahit ang talulot ng mga mabubulaklak na salitang ‘to ay tuyo na. kahihintay sa tapat at sa tunay. Ayokong magpaganggap. Pagod na rin akong magkunwa-kunwariang kaya ko ang lahat. Dahil sinta, hindi. Hindi ko masusungkit ang mga bituin at buwan pero handa akong samahan kang panuorin sila. Hindi ko kayang sa isang araw ay tumawid sa maraming ilog at umakyat ng kabundukan pero ituturing kong mahalaga ang bawat oras na kasama ka Aking pagtatrabahuhang makarating sa araw na palagi kitang kasama sa hapunan at sabay nating papaslangin ang mga pangamba sa umaga. Hindi ang daigdig; ngunit Pakakawalan ko ang mga pasan-pasan kong takot; Kawalan ng tiwala sa sarili; Ang inggit. Hindi ito pagbabanta, sinta. Pero ipanganganak ang mga araw Na aasa ka; Na iiyak ka. Subalit, wala itong kakambal na paglisan. Uulitin ko. Ayokong magpaganggap. Pagod na rin akong magkunwa-kunwariang kaya ko ang lahat. Dahil sinta, Hindi kita iiwan. Ganito ko marahil sasabihin sa'yong gusto kita Pakapakinggan mo sana. ---

70

Kuntento na akong hanggang sa mga text na lamang ko maipaparamdam na mahalin ka kahit alam kong kabundukan at karagatan ang sa atin ay namamagitan. Kuntento na ako na kahit hindi tayo nagkikita nang personal, alam ko sa sarili kong minahal kita kahit distansiya ang naging malaking hadlang. Ngunit... Bakit tila ba ang pagiging kuntento ko ay may kaakibat na kaba sa aking kaibuturan? Nagsasabi ka ba ng katotohanan o ang mga hinabi **** salita ay pawang walang katotohanan? Bakit ang bilis ng pintig ng puso ko sa tuwing ikaw ay nag-aalinlangan sa mga tanong kong naghihintay lamang ng iyong mga kasagutan? Bakit hindi mo sabihin na lamang na ikaw at ako ay hanggang dito na lang? Bakit hindi mo sabihin ang mga katagang wala namang tayo kahit noon pa man? Bakit hindi mo sabihin sa akin na ako ay bahagi na lamang ng iyong nakaraan at pinuputol mo na ang ano mang sa atin ay namagitan?

0

Sep 29, 2018

Sep 29, 2018 at 2:49 AM UTC

eugene

Hinala

Kuntento na akong hanggang sa mga text na lamang ko maipaparamdam na mahalin ka kahit alam kong kabundukan at karagatan ang sa atin ay namamagitan. Kuntento na ako na kahit hindi tayo nagkikita nang personal, alam ko sa sarili kong minahal kita kahit distansiya ang naging malaking hadlang. Ngunit... Bakit tila ba ang pagiging kuntento ko ay may kaakibat na kaba sa aking kaibuturan? Nagsasabi ka ba ng katotohanan o ang mga hinabi **** salita ay pawang walang katotohanan? Bakit ang bilis ng pintig ng puso ko sa tuwing ikaw ay nag-aalinlangan sa mga tanong kong naghihintay lamang ng iyong mga kasagutan? Bakit hindi mo sabihin na lamang na ikaw at ako ay hanggang dito na lang? Bakit hindi mo sabihin ang mga katagang wala namang tayo kahit noon pa man? Bakit hindi mo sabihin sa akin na ako ay bahagi na lamang ng iyong nakaraan at pinuputol mo na ang ano mang sa atin ay namagitan?

13

Nobita's Rainy Search for Joy Sa isang maulang umaga, si Nobita’y nag-iisa, Sa madilim na kwarto, ang puso’y nagluluksa, "Nasaan na kaya si Joy?" tanong sa isip na tila wala nang sagot, Umiiyak sa alaala ng tawanan, mga araw na puno ng liwanag, ngayon ay nag-iiwan ng sakit. "Kung may gadget si Doraemon," siya'y nag-iisip, "Makakapag-aral ako, at sa hirap ay magpapakatatag." Ngunit kahit anong gawin, tila siya'y nag-iisa, Sa bawat patak ng ulan, ang lungkot ay dumadaloy, tila wala nang pag-asa. Habang naglalakad, ang ulan ay patuloy na bumuhos, Kumakalat ang lamig, sa bawat hakbang ay bumibigat, "Joy, sana’y mamiss mo rin ako," sigaw niya sa hangin, Ang damdamin ay tila nag-aalab, galit sa lungkot, hirap na di matanggal. Nakita ang isang sabon, tumambad sa daan, "Anong ginagawa mo rito?" siya’y napatawa, "Parang ikaw, Joy! Laging nalilito, di ba?" Ngunit sa likod ng ngiti, may lungkot na nagkukubli, mga luha’y tila umuusok. "Isang taon na tayong hindi nagkikita," aniya sa sarili, "Naiwan ang aking puso, tila binihag ng takot at pagdududa." Sa bawat alaala ng saya, ng mga tawanan at ligaya, Ngayon ay naging alaala ng pagdududa, hinahanap ang ngiti sa dilim. Isang video ang naisip, tila nakakatawa, Nahulog sa putik, nag-aaral sa ulan ang puso’y bumibilis, "Maraming nanood, sana’y malaman mo, Sa gitna ng lahat, ikaw ang tanging hinahanap ko." "Kapag kasama kita, parang walang hanggan," Sana’y marinig mo, ang puso’y naglalakbay sa dilim, Ang mga kalokohan, ang mga pangarap, parang ulap na naglalaho, Ngunit ang sakit ay nananatili, sa bawat alaala’y may lungkot. Tumingin siya sa langit, nagdasal ng taimtim, "Joy, sa susunod na ulan, sana'y maging kasama ko'y ikaw." Sa ilalim ng madilim na ulap, ang mga bituin ay nagniningning, Ngunit ang pag-asa ay di naglalaho, kahit ang simoy ng hangin, sa akin ay lumalamig. At isang araw, sa paglalakbay, siya’y muling tatawa, Makakasama si Joy, sa hirap at saya. "Sa ilalim ng ulan, ang puso’y muling sasaya, Dahil ang tunay na pagmamahal, ay laging nagbabalik, kahit gaano pa kalayo ang mga alaala." Nobita’t Joy, sa dulo ng bawat kwento, Sa hirap at ginhawa, walang ibang dahilan kundi ang pag-ibig na totoo. Kahit anong ulan, kahit anong bagyo, Sa bawat patak, sa bawat tawanan, ang puso’y muling magsasaya kasama si Joy, sa mga pangarap na naglalakbay, sa pag-asa at pangungulila, sa bawat patak ng ulan.

0

Sep 21, 2024

Sep 21, 2024 at 11:26 AM UTC

triplej

Nobita's Rainy Search for Joy

Nobita's Rainy Search for Joy Sa isang maulang umaga, si Nobita’y nag-iisa, Sa madilim na kwarto, ang puso’y nagluluksa, "Nasaan na kaya si Joy?" tanong sa isip na tila wala nang sagot, Umiiyak sa alaala ng tawanan, mga araw na puno ng liwanag, ngayon ay nag-iiwan ng sakit. "Kung may gadget si Doraemon," siya'y nag-iisip, "Makakapag-aral ako, at sa hirap ay magpapakatatag." Ngunit kahit anong gawin, tila siya'y nag-iisa, Sa bawat patak ng ulan, ang lungkot ay dumadaloy, tila wala nang pag-asa. Habang naglalakad, ang ulan ay patuloy na bumuhos, Kumakalat ang lamig, sa bawat hakbang ay bumibigat, "Joy, sana’y mamiss mo rin ako," sigaw niya sa hangin, Ang damdamin ay tila nag-aalab, galit sa lungkot, hirap na di matanggal. Nakita ang isang sabon, tumambad sa daan, "Anong ginagawa mo rito?" siya’y napatawa, "Parang ikaw, Joy! Laging nalilito, di ba?" Ngunit sa likod ng ngiti, may lungkot na nagkukubli, mga luha’y tila umuusok. "Isang taon na tayong hindi nagkikita," aniya sa sarili, "Naiwan ang aking puso, tila binihag ng takot at pagdududa." Sa bawat alaala ng saya, ng mga tawanan at ligaya, Ngayon ay naging alaala ng pagdududa, hinahanap ang ngiti sa dilim. Isang video ang naisip, tila nakakatawa, Nahulog sa putik, nag-aaral sa ulan ang puso’y bumibilis, "Maraming nanood, sana’y malaman mo, Sa gitna ng lahat, ikaw ang tanging hinahanap ko." "Kapag kasama kita, parang walang hanggan," Sana’y marinig mo, ang puso’y naglalakbay sa dilim, Ang mga kalokohan, ang mga pangarap, parang ulap na naglalaho, Ngunit ang sakit ay nananatili, sa bawat alaala’y may lungkot. Tumingin siya sa langit, nagdasal ng taimtim, "Joy, sa susunod na ulan, sana'y maging kasama ko'y ikaw." Sa ilalim ng madilim na ulap, ang mga bituin ay nagniningning, Ngunit ang pag-asa ay di naglalaho, kahit ang simoy ng hangin, sa akin ay lumalamig. At isang araw, sa paglalakbay, siya’y muling tatawa, Makakasama si Joy, sa hirap at saya. "Sa ilalim ng ulan, ang puso’y muling sasaya, Dahil ang tunay na pagmamahal, ay laging nagbabalik, kahit gaano pa kalayo ang mga alaala." Nobita’t Joy, sa dulo ng bawat kwento, Sa hirap at ginhawa, walang ibang dahilan kundi ang pag-ibig na totoo. Kahit anong ulan, kahit anong bagyo, Sa bawat patak, sa bawat tawanan, ang puso’y muling magsasaya kasama si Joy, sa mga pangarap na naglalakbay, sa pag-asa at pangungulila, sa bawat patak ng ulan.

41