"musa" poems
Tuwing balikan ko ang nangakaraang
araw na nagugol noong kabataan.
Wari'y nagbabalik ang diwang malumbay,
na minsang dinanas niring abang buhay.
Ang bawat nagdaang aking mga araw,
doon sa luntiang ating paaralan
gunita ay pawang dusa't kapanglawan,
ang bumabalot niring balintataw.
Subalit ang dusang nakapanghihina,
pilit napapawi ng mumunting saya.
Ang isang bituing kahali-halina'y
naging hugot-lakas niring pusong aba.
Hindi ko mawari noon yaring dibdib,
tuwing binabaybay ang daang matinik.
Anong ubod sayang naglaro sa isip,
ang sinintang Musa ng aking pagibig.
Simula nang ikaw ay aking mamasdan
O! hangad kong tala sa sangkalangitan,
hindi ko malirip at di na maparam
tila nanggayumang lagi sa isipan.
At magbuhat noo'y aking hinahangad;
ang sangkalangita'y aking malilipad,
upang mahahaplos ang talang pangarap
at isang dahilan niring pagsisikap.
Subalit ang hangad wari'y panaginip
at tila'y malabo itong makakamit.
Pagkat ako'y lupa't ikaw'y nasa langit,
at kutad ang pakpak at walang pangsungkit.
Ang tanging nagawa, sa layo'y pagmasdan.
Puso'y inaaliw sa taglay **** kinang,
at kung anong siglang sa akin nanahan,
ang sanlibong dipa'y lakaring di pagal.
Iyon ang gunita't aking kabataan,
doon sa mahal kong ating paaralan.
Kung pagsaulan ko'y pawang kapusukan,
subalit tiyak kong sa puso ay bukal.
Sumapit ang yugtong di ko na namasdan
ang tanging bituing aking minamahal.
Pagkat ay nalayo ako sa tahanan,
upang susuungin ang bago kong daan.
Ang pakiwari ko'y sa taong nagbago,
paghanga'y aayon at ito'y maglaho.
Tulad ng magapok ang buhay na bato,
kung saan inukit ang puso't ngalan mo.
Taon ay nagdaa't panaho'y lumipas,
ngunit ang paghanga'y hindi kumukupas.
Hindi ko maarok na lalong nagningas,
nang muling magtagpo ang ating nilandas.
Kaya ninais kong maipapahayag,
ang mga damdaming sa puso'y nailimbag.
Limang ikot-araw ang mga nagwakas,
magpahanggang ngayo'y laging umaalab.
Ikaw ang bituing aking hinahangad,
isa sa nagtanglaw niring aking landas.
Ang Musa sa puso't tanging nililiyag,
ang umakay niring diwa na sumulat.
At ngayon ay aking naipapabatid,
dito sa talatang nagsalasalabid.
Mula sa paghanga't tungo sa pagibig,
ang hindi maihayag niring dilang umid.
Papalarin kaya itong abang lingkod,
at mula sa langit ikaw'y pumanaog?
Diringgin mo kaya yaring tinitibok
ng pusong noon pa'y sa'yo umiirog?
At kung yaring akda'y sa'yo walang lasap,
ipaguumanhin ang pusong sumulat.
Ninanais ko lang na maipahayag,
ang aking pagtangi sa'yo at paglingap.
At kung kasadlakan nito'y pagkabigo,
sa aking paglapit, ikaw ay lalayo.
Tanging hinihiling, sa iyong pagtakbo,
nawa'y di burahin ang mga yapak mo.
©Raffy Love Canoy |March 2020|
May 10, 2020
May 10, 2020 at 7:53 AM UTC
Spanish
La princesita hipsipilo, la vibrátil filigrana,
—Princesita ojos turquesas esculpida en porcelana—
Llamó una noche a mi puerta con sus manitas de lis.
Vibró el cristal de su voz como una flauta galana.
—Yo sé que tu vida es gris.
Yo tengo el alma de rosa, frescuras de flor temprana,
Vengo de un bello país
A ser tu musa y tu hermana!—
Un abrazo de alabastro…luego en el clavel sonoro
De su boca, miel suavísima; nube de perfume y oro
La pomposa cabellera me inundó como un diluvio.
O miel, frescuras, perfumes!…Súbito el sueño, la sombra
Que embriaga..Y, cuando despierto, el sol que alumbra en mi alfombra
Un falso rubí muy rojo y un falso rizo muy rubio!
English
The amazonian little princess, a vibratile filagree,
—Turquoise eyes sculpted of porcelain, little princess—
Called one night at my door with her small hands of iris.
And the trilling crystal of her voice was like an elegant flute:
—I know your life is gray.
I have the soul of a rose, the dew of budding flowers,
I come from a beautiful country
To be your sister and muse!—.
An arm of alabaster…then, in the sonorous carnation
Of her mouth, softest honey; in a cloud of gold and perfume
She surrounded me, brash horsewoman, like a deluge.
Oh honey, freshness, perfumer!…The sudden dream, the shadow
Which intoxicates…and when I wake, the sun that falls on my carpet
In a false ruby very red, and a false ringlet very blond.
3.6k
Why is little Musa working in these diamond dirt pits,
Digging from sunset to sundown
Where are the laws that protect children 's rights,
Why is he left unsupervised working on his own?
Musa
Struggled from early childhood with all his strengths
Now he can hardly stand because of damaged vertebrates
To know the number of free hours he worked, do the maths
Yet some lucky girl somewhere celebrates.
So
How can he labor as a slave when he's just a boy?
How can Musa smile when he has no joy?
How can he run when he has no legs,
Who will speak for him knowing he has no voice?
so
How can the opportunity box be opened without the keys
How can the world do nothing about his demise,
Especially when to stay alive he has to work for food?
How can he locate hope if he can't see,
How can celebrities adorn diamonds with bad blood,
How can this possibly be?
So
If I can lend my pen to help every child slave working,
Then my life on earth is worth living.
✍️#IvanBrookspoetry©️✍️
Jan 31, 2018
Jan 31, 2018 at 12:53 AM UTC
Hace falta papel,
hace falta tinta,
las letras brotan solas,
hacen falta horas.
Alma salvaje y nocturna,
merodeadora impaciente,
que niega entregarse
a un Morfeo ausente.
Tristeza que evoca al dolor,
que evoca al sufrimiento,
donde el osado se regodea
al leer las palabras impresas,
no con tinta negra,
sino con lágrimas
de un simple ser.
No será la primera vez
que el osado se desvela,
un dolor igual
al pago de su sacrificio,
por entrever los sentimientos
del que también fue osado.
La noche nuestra musa,
misteriosa y atractiva,
como canto de sirena,
belleza de los mares.
Por siempre devota
mi alma a tu luna,
antaña luz
a tu filosofía oscura.
Profeta milenaria
de adorno espectral,
poema interminable
con descanso finito.
Canción y plegaria,
llanto escrito,
llévate mi corazón
y deja mi alma
triste hasta el alba.
Jan 14, 2017
Jan 14, 2017 at 8:57 PM UTC
Spanish
El ancla de oro canta…la vela azul asciende
Como el ala de un sueño abierta al nuevo día.
Partamos, musa mía!
Ante lo prora alegre un bello mar se extiende.
En el oriente claro como un cristal, esplende
El fanal sonrosado de Aurora. Fantasía
Estrena un raro traje lleno de pedrería
para vagar brillante por las olas.
Ya tiende
La vela azul a Eolo su oriflama de raso…
El momento supremo!…Yo me estremezco; acaso
Sueño lo que me aguarda en los mundos no vistos!…
Acaso un fresco ramo de laureles fragantes,
El toison reluciente, el cetro de diamantes,
El naufragio o la eterna corona de los Cristos?…
English
The golden anchor beckons, the blue sail rises
Like the wing of a dream unfolding to a new day.
Let us depart, my muse!
Beyond an anxious prow, the sea stretches itself out.
In the crystal clear East, Aurora's
Blushed beacon shines. Fantasy
Is donning a rare garment of gems
To wander brilliantly over the waves.
The blue sail
Unfolds its private oriflamme to ******
The supreme moment!…I tremble: do I know–
Oh God!–what awaits me in unseen worlds?
Perhaps a freshly picked bouquet of fragrant laurels,
The golden fleece, a diamond scepter,
A shipwreck, or the eternal crown of the Anointed Ones?…
3.2k
Decir:
te extrañé te quiero chulo
no será suficiente
decir:
eres mar que inunda mis espacios
el beso del tiempo suspendido
no será suficiente
ser:
la musa azul junkie la altar
y todas las demas musas
a su vez o por separado
no será suficiente
no importa cuanto lo ames
siempre tendrá una historia alterna donde sufra
nunca te enamores de un poeta
por más amor que des provoques
tiene prohibida la palabra amor
esos putos no saben amar
le dirán nada a tanto
*y tanto a sus putas
ausencias.*
Jul 18, 2016
Jul 18, 2016 at 1:39 AM UTC
Sinto a tua falta
Perplexo com a cumplicidade, com a intimidade que nos liga,
Misto do amor, de uma saudade vivida.
Anestesiado pela sensação multicolor,
Paciente na cama do amor.
Pertinência dum amor sentido,
Porto sem teu abrigo,
Cadeia com grade prateada,
Musa multifacetada…
Pastoril é o quadro do meu pensamento,
Lençóis soltos ao vento,
Teus olhos com a maré alta,
Sinto a tua falta.
Victor Marques
Aug 30, 2010
Aug 30, 2010 at 8:23 AM UTC
Ansiar por ti no nosso doce leito,
Lúgubres as noites de cansaço,
Amar-te do fundo do peito,
Vivo no teu regaço.
Teu calor que tua doença cura,
Sentimento puro e forte,
Amar-te com meiguices e ternura,
Enlace da nossa sorte.
O barco sem velas nos conduz,
Carrocéis que rodeais o ermo.
Amar-te com palavras feitas de luz,
Por ti estou enfermo.
Juntar ao teu meu coração,
Sofrer com excelsa mágoa,
Amar-te com gratidão,
Minha musa bem amada.
Victor Marques
Jul 7, 2010
Jul 7, 2010 at 4:11 AM UTC
I want to know more than one
Haitian
I want to know more than three
Jamaicans
I want to meet Nigerians that speak
Igbo
Kenyans that laugh at the Swahili I learned in Berkeley
Ugandans that correct my Mandarin
Tanzanians that teach me how to say it in Cantonese
I want to tour the holy city Ile-Ife
trace the pilgrimage path of Mansa Musa
then circle back to Timbuktu
See the reminders of Aksum
See the remainders of Kmt
Touch the Earth and envision the buildings that my ancestors constructed
thousands of years before they were invaded thousands of times
leaving the still standing walls that others never believed were thousands of years old
till their, “science” said so
I want to board a barge in the south and flow north with the Nile
I wonder what eight others will join me
I want to walk the same trail
that was the first trail
compare my foot print
to the first foot print
The vision I see
The things I want to do
The escape I want to take
Isnt one that is new
Its one that is old
so old that its in the blood
in the very fabric and design
of all that claim
Human
What I want is a realization
no
a reawakening
of my genetic inheritance
of my ancestral birthright
What calls me is the land so old
its true name
its original tongue
is the only
can only
be labeled
The First
There
that is what calls to me
There
that is what pushes me
that is the very intangible force that pulsates my heart
pumping the blood through my veins
That place that is forever older than old
yet
In a constant state of
Reconstruction
Recreation
Revelation
Renovation
Revitalization
Revolution
I want to breath the air in that place that is always in a state of newness
I want to feel the frequency in that place
where there are as many words for new
as there are people to speak them
That is the place
That is the space
That is
© Christopher F. Brown 2015
Nov 27, 2015
Nov 27, 2015 at 11:36 AM UTC
Cuando tango la zampoña
cuando tango el sacabuche,
jamás pienso en quien me escuche
ni en quien me allane la moña. 1
Y así la zampoña taño, 2
pizzico así la vihuela
cantando mi cantinela
como trovero de antaño...
Yo no pienso en quién me escuche.
Yo no pienso en quien me loe
ni en quien el talón me roe
cuando tango el sacabuche,
cuando soplo en el obóe,
cuando tango la zampoña.
Ni en buscar el sortilegio
-con glisado tal o arpegioque
embelece a daifa o doña,
cuando tango el sacabuche...
Cuando soplo en el obóe,
cuando soplo en la dulzaina,
no pienso en boina ni en vaina;
ni en Burdeos o en Borgoña
cuando tango la zampoña-
Cuando soplo en la dulzaina
y si percuto el adufe
no pienso en que vozne o bufe
ni el cretino ni el tontaina
ni el doctorado en Lovaina.
Cuando tango la zampoña,
si pizzico en la bandurria
no me importa ni la murria
que me enerva y emponzoña.
Cuando tango el sacabuche,
cuando raspo el bandolín
ni cuando froto el violín,
yo no pienso en quien me escuche.
Si resoplo en el fagote,
si taño la cornamusa,
cuando tango la zampoña,
cuando soplo en la ocarina
no pienso en daifa ni en doña
(si me alabe o me abomina,
si se enfada o se alborote...)
Si taño la cornamusa,
laude pido o doy excusa
jamás, ni a Apolo ni al zote
ni a la mismísima Musa
de alto copete o de moña,
ni a Luis de Góngora Argote,
si resoplo en el fagote,
cuando tango la zampoña.
1.9k
Eres mi lucero
Un sueño de amor
Que me leva a los cielos
Con un solo beso
Y un roce de tus dedos
Acelera mi corazon
Un ser divino
Con poder sobre el tiempo
Pues pasa tan rapido a tu lado
Y cuando te vas pasa tan lento
De figura tan perfecta
Que la luna refunfuña tu belleza
Los mares celosos que bajo tus cejas
Tus ojos inspiran a mil poetas
Mas vives en mis tristes versos
De mi imaginacion un fragmento
Mi corazon tan desvalido y viejo
Un inalcansable deseo
Mi pasion corre fervorosa
En la lineas de un poema
Y mi labios se abotonan
Al pensar en las rimas de una estrofa
Y si mi musa llegara a mi
E inspiracion inyectara a mis venas
Sera ese dia cuando escribiera
ya no mas poemas de Ti... Si no de ella...
Sep 13, 2018
Sep 13, 2018 at 12:25 AM UTC
Te he aprendido a amar
con tus imperfecciones,
pues tú has aprendido a amarme con las mías.
Has cautivado cada parte de mi ser.
Esa curvatura insaciable
que conjuga tu estatura de almirante.
Mi iris se centra en ti,
en tu mirada penetrante,
cada vez que soy parte de tu horizonte.
Te he aprendido a amar
con tus marcas de combate
y las he apreciado como si hubiesen sido talladas por el más pretigiado escultor.
Haces que de mi rostro reluzca
un símbolo de paz,
esa risa coqueta
que solo se presenta cuando tú estás.
Tus dedos forman parte
de la más perfecta obra musical,
mis oídos se percatan
de cada nota que en el aire flota.
Te he aprendido a amar
en las peores circunstancias
y orgullosa me siento por haber sido
ese necesitado sustento que siempre has merecido.
Seré tu camino al placer
por el tiempo que desees,
al igual que seré tu mejor amiga
cuando sientas que tu pecho desahogar debes.
No me importa tu cuerpo,
ni nada que la sociedad clasifique
como algo "imperfecto",
la belleza corporal se va
y quienes se quedan
son los sentimientos.
Esa gentileza y sentido del humor
fueron los que me inclinaron hacia ti,
eres mi musa,
mi inspiración.
Sobre ti puedo contar
las más grandes aventuras.
Te he aprendido a amar,
en todos los aspectos,
duele cuando dudas
sobre lo que por ti siento.
Aunque los años pasen
y nuestros seres
ya no sean encontrados,
mis sentimientos
por ti permanecerán intactos.
Apr 17, 2015
Apr 17, 2015 at 1:25 PM UTC
Blompen ; dompen
My pen lè los in my hand ,
Bibberend soos 'n straatkind in die kou;
Net so blinkoog - net so hol,
Vol drome wat in die agterkop brou
Maar die ink loop hortend oor die blou
Treinspore, mompelend soos 'n man
Wat die vreemde dialek van opgee praat
En sy laaste vloek op die hemel inspan
*** sku sluip die musa in die skemerson
Waar net echoes van haar in die droewige letters lê
En die gebeendere van hol woorde waai met die wind
Tot waar sal net die uitgedroogde môre kan sê?
My pen is nietigvaal teen die goudskrif teen die muur
En hunker uit desperaatheid na 'n siggaret
, want die ander het vere en woorde wat vlieg...
*** skep ek 'n wereld met die dors pen wat ek het?
My môre lyk puntloos en onvoltooid.
My gemoed knak en splinter oor die papier.
Die ink loop meer kunstig onder fisika
As die hand van die skrywer, Die verlepte Angelier
Oct 26, 2014
Oct 26, 2014 at 11:41 AM UTC
Chaque poème que je sculpte dans le bois pour ma muse égarée
Est un bout de sentier lumineux que je façonne
Dans la glaise de la route de mon pèlerinage infatigable
A la recherche des volcans éteints de ma muse.
C'est un chemin de Compostelle
Que j 'ai semé de ma trace d'olisbos de bois noir tendus vers le cosmos
avec son image gravée
Qui stridulent de plaisir à l 'approche de la lune descendante.
C'est seulement hors sève que mes mots acceptent
En holocauste que ce bel ébène de bonne grâce
Soit coupé scié laminé en bonne lune
Pour servir de festin lubrique à ma muse.
Oh my God, dit ma muse
Qui pourtant ne parle pas la langue de Shakespeare,
Eblouie par la majestueuse forêt de godemichés
De belle patine couleur miel
En repos végétal.
In God we trust, lui répond en stridulant
toute l 'animalité volatile perchée au sommet de Priape
Entre roses et croix :
Ultreïa ! Ultreïa ! Et Suseïa ! Musa adjuva nos !
Ma muse devant un tel charivari frissonne
Prend ses jambes à mon cou
et dégouline du diable vauvert
Sans demander son reste de canon à cent voix
Maudissant les molles bandaisons du poète infidèle
et vouant aux gémonies la lune, cette dévergondée,
L 'accusant de guet-apens et autres sornettes
Artificielles et sordides.
Ultreïa ! Ultreïa ! Et Suseïa ! Musa adjuva nos !
Aug 21, 2019
Aug 21, 2019 at 2:25 AM UTC
SONG OF ANGELS
MATLOOB BOKHARI
I know one day the great wheel will turn over
Just as I came into the world, I will pass away
My body will be buried in the endless darkness
Flowers will sing hymn of grief,
Morning breeze will mourn
Lovers will sing mournful lyrics
Rain will drop its tears on my grave
Angels flapping their wings
Will come singing on my tomb
“He will have no fear
He will never be alone
He is a lover of Allah’s beloved
He is Majnun al Hussain.
All the lovers left a memory
No one could steal it,
Arrows could not **** Hussain
Knife could not **** Ismaeel
Fire could not burn Ibraheem
Whale could not eat Yunus
Sea could not drown Musa
Crucifixion could not **** Christ
They are all still bright stars in the dark infinity
Their shine is endless; their names are immortal.”
Nov 29, 2014
Nov 29, 2014 at 7:20 AM UTC
Mi inspiración es escasa,
he sentido que algo me falta.
Quiero que me toques,
que me hagas sentir tuya una vez más,
que seamos dueños de la noche,
que nos ahoguemos en el deseo.
Quiero que seas como águila;
que de lejos tomes posesión de mi cuerpo con la mirada
y que con garras afiladas me tomes
y me lleves al punto más alto.
Mantén prisionero mi cuerpo,
ten control total.
Quiero que seas como serpiente venenosa,
que me inyectes de tu substancia,
que por más mortífera,
me endulces la vida,
que así sea por un solo instante,
me hagas alucinar.
Quiero que me asfixies,
que provoques el mayor de los suspiros,
dejando parecer que es el último,
aunque sepa que luego me dejarás en libertad
Quiero que me tomes esta noche,
te permito que me optes como presa,
que seas como animal feroz hambriento,
devorando cada extremidad.
Solo una noche,
una noche más.
Necesito que tomes mi cuerpo,
que me devuelvas mi musa,
aunque por una noche
pierda la cordura.
Jun 13, 2015
Jun 13, 2015 at 10:10 PM UTC
bajo la aparente obscuridad,
el rojo nacarado de tus labios,
me otorgo tu luz
entre los mustios y ciegos
besos de fuego, tu absorbiste
mi obscuridad
no hubo magia, fue,
solo eso, dos entes oscuros,
absorbiendo luz,
una bestia con cabeza de
loewe, azolado y atormentado,
por su dolor.
entre la perdida y el
desdén, y con el deseo, pegados
en su piel.
la luz en la oscuridad absoluta,
años buscando esa piel de seda,
aquellos labios dulces como miel
esos labios sedosos y olorosos,
de una sombra hermosa, una
leona en la oscuridad
y quien sabrá, solo la oscuridad,
sobre esa piel de seda, que otorgo
luz en una noche oscura.
un loewe cualquiera, el descendiente,
perdido, buscando la manera, y aquella piel
de seda, de miel oro y fuego.
un *** perdido en la sombra, buscando
aquella piel de seda, que como gracia divina,
o como favor de dioses amigos.
me encontró, atrapo y amo
en la sombra, justo antes del
amanecer, dando vida, al
corazón ennegrecido
y el influjo de vida, de fuerza,
para resistir a mis embates,
controlándose tierna mente
sin asustarse de mis rugidos,
solo el fuego hermoso que me dio
con sus labios nacarados
con sus labios de mujer, una fiera
hermosa con piel de seda, perfumada,
y hermosa, una musa en la sombra
resistiendo tierna mente a los embates,
de la bestia sedienta de su **** de su sangre
besando su piel milímetro a milímetro.
aquella sombra hermosa, con piel de seda
labios nacarados, resistió, aunque solo
deseaba yacer junto a esta bestia,
sedienta de su cuerpo, sus labios,sus piernas
infinitas, su **** de muer hermosa,
la bella y dulce leoncilla, que fue mía
en la oscuridad.
Nov 10, 2015
Nov 10, 2015 at 10:45 PM UTC
Seus cabelos, ondas escuras na noite,
Seus olhos, um mistério que não posso desvendar,
Ela caminha entre os vivos e os mortos,
E eu a sigo, perdido em seu encanto sombrio.
Seu toque é o frio da meia-noite,
Sua presença, um tormento doce,
Cada passo que ela dá me arrasta,
Mais fundo em um labirinto de solidão.
Pois ela é a musa de meus pesadelos,
A personificação do desejo que me destrói,
E eu, um tolo, danço na borda do abismo,
Fascinado por sua escuridão eterna.
Aug 31, 2024
Aug 31, 2024 at 11:35 AM UTC
as conscious mode,
vague aboutness, it stales romance
in metaphysic stench, this telic sense,
unlike the comfort of a family nest
my locus drifts on wind
i'd rather culture in a jar
on the counter (no secrets there) or even cellared
responding to the world's response, anthophilous
com][part][mental-mania
warehoused too for sticky label stigma-sized
cover-glint akin with stamp of human frailty, resource that i am,
far from pink and snow banana plants
no inward passion of a chimpanzee in chains
though i assume the name
pan troglodytes applies to me as any species, or much more,
riddled with neuroses, caves every each to steal away from being seen,
from open goals to shade concerns, rotted fancies
manifestering the soil by the laundy-bin abysm--
commode in time, this musa media mind
so urgent in its pseudostemming scour
will flower unsterile and so find its fruit
with bunching finger fronding infloresce
and write about it in the bloom
Mar 25, 2013
Mar 25, 2013 at 8:30 PM UTC
¿Quién lo salva, quien lo protege?
¿Quién lo carga, quien lo quiere?
¡Está en peligro de extinción!!!!!
¿Señor Benedetti, del amor que le digo?
Esta parco de sentimiento, ya ni los cristianos los profesan.
Están en extinción los versos;
Los que hablan de amor.
Los que conquistan con ilusión.
Los que imploran un milagro.
Los que rezan por su amor
…aun nunca lo hayan confesado.
Amigo Don Darío,
los poetas también están en extinción,
ya los poetas no se enamoran,
ya no escriben para el pueblo,
escriben para alimentar su ego.
Ya su “musa no es de hueso”.
Ya no denuncian a los putrefactos…
ahora se acuestan con ellos.
Están en extinción las guitarras,
Oh Dios mío….ahora las rompen en tarima!!!
Ya sus cuerdas no anuncian armonía.
Esas cuerdas ya no se oyen en la esquinas de cualquier barrio,
ya no retumban las piedras en alguna ventana de la casa de una fulana,
con la esperanza que despierte su amada,
a escuchar una lamentada-esperanzada serenata.
No se ven las cortinas abriéndose lentamente hacia al lado,
revelando la sonrisa gloriosa que achina los ojitos
de aquella niña que se siente sorprendida
por el atrevimiento de aquel niño,
que parece inebriado con esa canción desafinada,
confesándole su amor,
exponiéndose a que su padre lo saque a pedradas.
Ya están en extinción los enamorados,
Los que se escapan -- sea de noche o de madrugada.
Ya no hay citas.
No hay cortejo.
No hay rosas.
Se acabaron las serenatas.
No hay amor.
Quien lo salva, quien lo protege?
Quien lo carga, quien lo quiere?
Es muy lamentable esta situación,
el pobre AMOR esta tan solo,
como lo estaba Adán antes de que Eva llegara!
LeydisProse
5/25/2017
Jun 1, 2017
Jun 1, 2017 at 10:47 AM UTC
La víspera de un nuevo despertar
se nubla en neblina de adicción,
mi garganta se seca de tanto cantar
y a mi voz le hace falta una musa.
Por latir y perseguir a la quimera de ilusión
que me hace perder la razón,
Cansado mi bohemio corazón está.
En un trago amargo
se ahoga el llanto de lagrimas disecadas;
mientras tanto sus besos embargo
con las palabras de un enamorado trovador
Soy el loco bohemio, no se a donde voy
y acepto que no me importa,
pero aún en las veredas de húmedos desiertos
mi alma yo le doy.
No son los primeros versos que te escribo,
los últimos espero tampoco.
Mil palabras de vino tinto este poeta escribe
a la vena de fábula
Esperando algún día,
el mito clandestino se vuelva realidad.
Jan 20, 2015
Jan 20, 2015 at 10:35 PM UTC
¡Oh mi Musa! ¡Oh mi novia!
¡Oh mi pálida amada!
Cuando el pesar mi corazón agobia,
Como aurora me alumbra tu mirada.
Del alma tú naciste,
Creada en un delirio;
Te di griego perfil, mirada triste,
Cabellos rubios y color de lirio.
Cuando tu pie se mueve
Y a mí llegas en calma,
Parece que vinieras de la nieve
Y demandaras el calor de un alma.
Indefinible encanto
Hay en tu rostro impreso.
Calla en mi alma del amor el canto,
Muere en mis labios el ardiente beso.
Siempre a mi voz respondes,
Y a mí estás tan unida
Que ni misterios en tu pecho escondes
Ni hay para tí secretos en mi vida.
Cuando a mi lado veo
Tu faz radiante y bella,
No me enciende la llama del deseo:
Mi amor es rayo de lejana estrella.
Llegas a mí sin ruido
En noches estrelladas,
Y tu mano en mis manos, al oído
Me refieres leyendas y baladas.
Y el paseo emprendemos
Al rayo de la luna;
Y cantando al compás de nuestros remos
Bogamos en la diáfana laguna.
En selvas rumorosas
Te oigo historias secretas:
Lo que sueñan las vírgenes hermosas,
Lo que sueñan los pálidos poetas.
A los silfos dormidos
Tú, trémula, apostrofas,
Y surgen de los cármenes floridos,
Cual mariposas blancas, las estrofas.
Y en castillos feudales,
De góticas arcadas,
Me narras los torneos medioevales
Y cuentos de princesas encantadas.
Mi Musa es Musa casta,
Musa con aureola:
Como su amor a mi ternura basta
Reina en mi pecho, inmaculada y sola.
¡Oh novia sin engaños!
¡Oh Musa soñadora!
Di siempre la canción de los veinte años
En el fondo del alma que te adora.
1.2k
L'ultima cicala stride
sulla scorza gialla dell'eucalipto
i bambini raccolgono pinòli
indispensabili per la galantina
un cane alano urla dall'inferriata
di una villa ormai disabitata
le ville furono costruite dai padri
ma i figli non le hanno volute
ci sarebbe spazio per centomila terremotati
di qui non si vede nemmeno la proda
se può chiamarsi cosí quell'ottanta per cento
ceduta in uso ai bagnini
e sarebbe eccessivo pretendervi
una pace alcionica
il mare è d'altronde infestato
mentre i rifiuti in totale
formano ondulate collinette plastiche
esaurite le siepi hanno avuto lo sfratto
i deliziosi figli della ruggine
gli scriccioli o reatini come spesso
li citano i poeti. E c'è anche qualche boccio
di magnolia l'etichetta di un pediatra
ma qui i bambini volano in bicicletta
e non hanno bisogno delle sue cure
Chi vuole respirare a grandi zaffate
la musa del nostro tempo la precarietà
può passare di qui senza affrettarsi
è il colpo secco quello che fa orrore
non già l'evanescenza il dolce afflato del nulla
Hic manebimus se vi piace non proprio
ottimamente ma il meglio sarebbe troppo simile
alla morte ( e questa piace solo ai giovani)
1.2k
Kondzi told me once not to run with scissors
I would believe him but he never delivers
The reset button on his head alarms me
So I strike it quick as a bee
He begins to fall over
And secrets a strange odour
With scents like ***** and charcoal
And it's clear he had no-soul
The scissors fall out of my hands
And hits him so I run across lands
Waiting for my one true love to appear
So I can hear
Those sweet sweet words
"You have a big **** Musa"
Aug 5, 2015
Aug 5, 2015 at 11:02 PM UTC