Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"musa" poems
Tuwing balikan ko ang nangakaraang araw na nagugol noong kabataan. Wari'y nagbabalik ang diwang malumbay, na minsang dinanas niring abang buhay. Ang bawat nagdaang aking mga araw, doon sa luntiang ating paaralan gunita ay pawang dusa't kapanglawan, ang bumabalot niring balintataw. Subalit ang dusang nakapanghihina, pilit napapawi ng mumunting saya. Ang isang bituing kahali-halina'y naging hugot-lakas niring pusong aba. Hindi ko mawari noon yaring dibdib, tuwing binabaybay ang daang matinik. Anong ubod sayang naglaro sa isip, ang sinintang Musa ng aking pagibig. Simula nang ikaw ay aking mamasdan O! hangad kong tala sa sangkalangitan, hindi ko malirip at di na maparam tila nanggayumang lagi sa isipan. At magbuhat noo'y aking hinahangad; ang sangkalangita'y aking malilipad, upang mahahaplos ang talang pangarap at isang dahilan niring pagsisikap. Subalit ang hangad wari'y panaginip at tila'y malabo itong makakamit. Pagkat ako'y lupa't ikaw'y nasa langit, at kutad ang pakpak at walang pangsungkit. Ang tanging nagawa, sa layo'y pagmasdan. Puso'y inaaliw sa taglay **** kinang, at kung anong siglang sa akin nanahan, ang sanlibong dipa'y lakaring di pagal. Iyon ang gunita't aking kabataan, doon sa mahal kong ating paaralan. Kung pagsaulan ko'y pawang kapusukan, subalit tiyak kong sa puso ay bukal. Sumapit ang yugtong di ko na namasdan ang tanging bituing aking minamahal. Pagkat ay nalayo ako sa tahanan, upang susuungin ang bago kong daan. Ang pakiwari ko'y sa taong nagbago, paghanga'y aayon at ito'y maglaho. Tulad ng magapok ang buhay na bato, kung saan inukit ang puso't ngalan mo. Taon ay nagdaa't panaho'y lumipas, ngunit ang paghanga'y hindi kumukupas. Hindi ko maarok na lalong nagningas, nang muling magtagpo ang ating nilandas. Kaya ninais kong maipapahayag, ang mga damdaming sa puso'y nailimbag. Limang ikot-araw ang mga nagwakas, magpahanggang ngayo'y laging umaalab. Ikaw ang bituing aking hinahangad, isa sa nagtanglaw niring aking landas. Ang Musa sa puso't tanging nililiyag, ang umakay niring diwa na sumulat. At ngayon ay aking naipapabatid, dito sa talatang nagsalasalabid. Mula sa paghanga't tungo sa pagibig, ang hindi maihayag niring dilang umid. Papalarin kaya itong abang lingkod, at mula sa langit ikaw'y pumanaog? Diringgin mo kaya yaring tinitibok ng pusong noon pa'y sa'yo umiirog? At kung yaring akda'y sa'yo walang lasap, ipaguumanhin ang pusong sumulat. Ninanais ko lang na maipahayag, ang aking pagtangi sa'yo at paglingap. At kung kasadlakan nito'y pagkabigo, sa aking paglapit, ikaw ay lalayo. Tanging hinihiling, sa iyong pagtakbo, nawa'y di burahin ang mga yapak mo. ©Raffy Love Canoy |March 2020|
0
May 10, 2020
May 10, 2020 at 7:53 AM UTC
Gunita ng Paghanga
Tuwing balikan ko ang nangakaraang araw na nagugol noong kabataan. Wari'y nagbabalik ang diwang malumbay, na minsang dinanas niring abang buhay. Ang bawat nagdaang aking mga araw, doon sa luntiang ating paaralan gunita ay pawang dusa't kapanglawan, ang bumabalot niring balintataw. Subalit ang dusang nakapanghihina, pilit napapawi ng mumunting saya. Ang isang bituing kahali-halina'y naging hugot-lakas niring pusong aba. Hindi ko mawari noon yaring dibdib, tuwing binabaybay ang daang matinik. Anong ubod sayang naglaro sa isip, ang sinintang Musa ng aking pagibig. Simula nang ikaw ay aking mamasdan O! hangad kong tala sa sangkalangitan, hindi ko malirip at di na maparam tila nanggayumang lagi sa isipan. At magbuhat noo'y aking hinahangad; ang sangkalangita'y aking malilipad, upang mahahaplos ang talang pangarap at isang dahilan niring pagsisikap. Subalit ang hangad wari'y panaginip at tila'y malabo itong makakamit. Pagkat ako'y lupa't ikaw'y nasa langit, at kutad ang pakpak at walang pangsungkit. Ang tanging nagawa, sa layo'y pagmasdan. Puso'y inaaliw sa taglay **** kinang, at kung anong siglang sa akin nanahan, ang sanlibong dipa'y lakaring di pagal. Iyon ang gunita't aking kabataan, doon sa mahal kong ating paaralan. Kung pagsaulan ko'y pawang kapusukan, subalit tiyak kong sa puso ay bukal. Sumapit ang yugtong di ko na namasdan ang tanging bituing aking minamahal. Pagkat ay nalayo ako sa tahanan, upang susuungin ang bago kong daan. Ang pakiwari ko'y sa taong nagbago, paghanga'y aayon at ito'y maglaho. Tulad ng magapok ang buhay na bato, kung saan inukit ang puso't ngalan mo. Taon ay nagdaa't panaho'y lumipas, ngunit ang paghanga'y hindi kumukupas. Hindi ko maarok na lalong nagningas, nang muling magtagpo ang ating nilandas. Kaya ninais kong maipapahayag, ang mga damdaming sa puso'y nailimbag. Limang ikot-araw ang mga nagwakas, magpahanggang ngayo'y laging umaalab. Ikaw ang bituing aking hinahangad, isa sa nagtanglaw niring aking landas. Ang Musa sa puso't tanging nililiyag, ang umakay niring diwa na sumulat. At ngayon ay aking naipapabatid, dito sa talatang nagsalasalabid. Mula sa paghanga't tungo sa pagibig, ang hindi maihayag niring dilang umid. Papalarin kaya itong abang lingkod, at mula sa langit ikaw'y pumanaog? Diringgin mo kaya yaring tinitibok ng pusong noon pa'y sa'yo umiirog? At kung yaring akda'y sa'yo walang lasap, ipaguumanhin ang pusong sumulat. Ninanais ko lang na maipahayag, ang aking pagtangi sa'yo at paglingap. At kung kasadlakan nito'y pagkabigo, sa aking paglapit, ikaw ay lalayo. Tanging hinihiling, sa iyong pagtakbo, nawa'y di burahin ang mga yapak mo. ©Raffy Love Canoy |March 2020|
Continue reading...
73
Spanish La princesita hipsipilo, la vibrátil filigrana, —Princesita ojos turquesas esculpida en porcelana— Llamó una noche a mi puerta con sus manitas de lis. Vibró el cristal de su voz como una flauta galana. —Yo sé que tu vida es gris. Yo tengo el alma de rosa, frescuras de flor temprana, Vengo de un bello país A ser tu musa y tu hermana!— Un abrazo de alabastro…luego en el clavel sonoro De su boca, miel suavísima; nube de perfume y oro La pomposa cabellera me inundó como un diluvio. O miel, frescuras, perfumes!…Súbito el sueño, la sombra Que embriaga..Y, cuando despierto, el sol que alumbra en mi alfombra Un falso rubí muy rojo y un falso rizo muy rubio! English The amazonian little princess, a vibratile filagree, —Turquoise eyes sculpted of porcelain, little princess— Called one night at my door with her small hands of iris. And the trilling crystal of her voice was like an elegant flute: —I know your life is gray. I have the soul of a rose, the dew of budding flowers, I come from a beautiful country To be your sister and muse!—. An arm of alabaster…then, in the sonorous carnation Of her mouth, softest honey; in a cloud of gold and perfume She surrounded me, brash horsewoman, like a deluge. Oh honey, freshness, perfumer!…The sudden dream, the shadow Which intoxicates…and when I wake, the sun that falls on my carpet In a false ruby very red, and a false ringlet very blond.
0
3.6k
El Poeta Y La Ilusion (The Poet And The Illusion)
Why is little Musa working in these diamond dirt pits, Digging from sunset to sundown Where are the laws that protect children 's rights, Why is he left unsupervised working on his own? Musa Struggled from early childhood with all his strengths Now he can hardly stand because of damaged vertebrates To know the number of free hours he worked, do the maths Yet some lucky girl somewhere celebrates. So How can he labor as a slave when he's just a boy? How can Musa smile when he has no joy? How can he run when he has no legs, Who will speak for him knowing he has no voice? so How can the opportunity box be opened without the keys How can the world do nothing about his demise, Especially when to stay alive he has to work for food? How can he locate hope if he can't see, How can celebrities adorn diamonds with bad blood, How can this possibly be? So If I can lend my pen to help every child slave working, Then my life on earth is worth living. ✍️#IvanBrookspoetry©️✍️
0
Jan 31, 2018
Jan 31, 2018 at 12:53 AM UTC
Blood Diamond Pit
Hace falta papel, hace falta tinta, las letras brotan solas, hacen falta horas. Alma salvaje y nocturna, merodeadora impaciente, que niega entregarse a un Morfeo ausente. Tristeza que evoca al dolor, que evoca al sufrimiento, donde el osado se regodea al leer las palabras impresas, no con tinta negra, sino con lágrimas de un simple ser. No será la primera vez que el osado se desvela, un dolor igual al pago de su sacrificio, por entrever los sentimientos del que también fue osado. La noche nuestra musa, misteriosa y atractiva, como canto de sirena, belleza de los mares. Por siempre devota mi alma a tu luna, antaña luz a tu filosofía oscura. Profeta milenaria de adorno espectral, poema interminable con descanso finito.     Canción y plegaria,     llanto escrito,     llévate mi corazón     y deja mi alma     triste hasta el alba.
0
Jan 14, 2017
Jan 14, 2017 at 8:57 PM UTC
Desvelo
Spanish El ancla de oro canta…la vela azul asciende Como el ala de un sueño abierta al nuevo día. Partamos, musa mía! Ante lo prora alegre un bello mar se extiende. En el oriente claro como un cristal, esplende El fanal sonrosado de Aurora. Fantasía Estrena un raro traje lleno de pedrería para vagar brillante por las olas. Ya tiende La vela azul a Eolo su oriflama de raso… El momento supremo!…Yo me estremezco; acaso Sueño lo que me aguarda en los mundos no vistos!… Acaso un fresco ramo de laureles fragantes, El toison reluciente, el cetro de diamantes, El naufragio o la eterna corona de los Cristos?… English The golden anchor beckons, the blue sail rises Like the wing of a dream unfolding to a new day. Let us depart, my muse! Beyond an anxious prow, the sea stretches itself out. In the crystal clear East, Aurora's Blushed beacon shines. Fantasy Is donning a rare garment of gems To wander brilliantly over the waves. The blue sail Unfolds its private oriflamme to ****** The supreme moment!…I tremble: do I know– Oh God!–what awaits me in unseen worlds? Perhaps a freshly picked bouquet of fragrant laurels, The golden fleece, a diamond scepter, A shipwreck, or the eternal crown of the Anointed Ones?…
0
3.2k
El Poeta Leva El Ancla (Weighing The Anchor)
Decir: te extrañé te quiero chulo no será suficiente decir: eres mar que inunda mis espacios el beso del tiempo suspendido no será suficiente ser: la musa azul junkie la altar y todas las demas musas a su vez o por separado no será suficiente no importa cuanto lo ames siempre tendrá una historia alterna donde sufra nunca te enamores de un poeta por más amor que des provoques tiene prohibida la palabra amor esos putos no saben amar le dirán nada a tanto *y tanto a sus putas ausencias.*
0
Jul 18, 2016
Jul 18, 2016 at 1:39 AM UTC
Nunca te enamores de un poeta
Sinto a tua falta Perplexo com a cumplicidade, com a intimidade que nos liga, Misto do amor, de uma saudade vivida. Anestesiado pela sensação multicolor, Paciente na cama do amor. Pertinência dum amor sentido, Porto sem teu abrigo, Cadeia com grade prateada, Musa multifacetada… Pastoril é o quadro do meu pensamento, Lençóis soltos ao vento, Teus olhos com a maré alta, Sinto a tua falta. Victor Marques
0
Aug 30, 2010
Aug 30, 2010 at 8:23 AM UTC
Sinto a tua falta
Ansiar por ti no nosso doce leito, Lúgubres as noites de cansaço, Amar-te do fundo do peito, Vivo no teu regaço. Teu calor que tua doença cura, Sentimento puro e forte, Amar-te com meiguices e ternura, Enlace da nossa sorte. O barco sem velas nos conduz, Carrocéis que rodeais  o ermo. Amar-te com palavras feitas de luz, Por ti estou enfermo. Juntar ao teu meu coração, Sofrer com excelsa mágoa, Amar-te com gratidão, Minha musa bem amada. Victor Marques
0
Jul 7, 2010
Jul 7, 2010 at 4:11 AM UTC
AMAR-TE
I want to know more than one Haitian I want to know more than three Jamaicans I want to meet Nigerians that speak Igbo Kenyans that laugh at the Swahili I learned in Berkeley Ugandans that correct my Mandarin Tanzanians that teach me how to say it in Cantonese I want to tour the holy city Ile-Ife trace the pilgrimage path of Mansa Musa then circle back to Timbuktu See the reminders of Aksum See the remainders of Kmt Touch the Earth and envision the buildings that my ancestors constructed thousands of years before they were invaded thousands of times leaving the still standing walls that others never believed were thousands of years old till their, “science” said so I want to board a barge in the south and flow north with the Nile I wonder what eight others will join me I want to walk the same trail that was the first trail compare my foot print to the first foot print The vision I see The things I want to do The escape I want to take Isnt one that is new Its one that is old so old that its in the blood in the very fabric and design of all that claim Human What I want is a realization no a reawakening of my genetic inheritance of my ancestral birthright What calls me is the land so old its true name its original tongue is the only can only be labeled The First There that is what calls to me There that is what pushes me that is the very intangible force that pulsates my heart pumping the blood through my veins That place that is forever older than old yet In a constant state of Reconstruction Recreation Revelation Renovation Revitalization Revolution I want to breath the air in that place that is always in a state of newness I want to feel the frequency in that place where there are as many words for new as there are people to speak them That is the place That is the space That is © Christopher F. Brown 2015
0
Nov 27, 2015
Nov 27, 2015 at 11:36 AM UTC
Birth Place
I want to know more than one Haitian I want to know more than three Jamaicans I want to meet Nigerians that speak Igbo Kenyans that laugh at the Swahili I learned in Berkeley Ugandans that correct my Mandarin Tanzanians that teach me how to say it in Cantonese I want to tour the holy city Ile-Ife trace the pilgrimage path of Mansa Musa then circle back to Timbuktu See the reminders of Aksum See the remainders of Kmt Touch the Earth and envision the buildings that my ancestors constructed thousands of years before they were invaded thousands of times leaving the still standing walls that others never believed were thousands of years old till their, “science” said so I want to board a barge in the south and flow north with the Nile I wonder what eight others will join me I want to walk the same trail that was the first trail compare my foot print to the first foot print The vision I see The things I want to do The escape I want to take Isnt one that is new Its one that is old so old that its in the blood in the very fabric and design of all that claim Human What I want is a realization no a reawakening of my genetic inheritance of my ancestral birthright What calls me is the land so old its true name its original tongue is the only can only be labeled The First There that is what calls to me There that is what pushes me that is the very intangible force that pulsates my heart pumping the blood through my veins That place that is forever older than old yet In a constant state of Reconstruction Recreation Revelation Renovation Revitalization Revolution I want to breath the air in that place that is always in a state of newness I want to feel the frequency in that place where there are as many words for new as there are people to speak them That is the place That is the space That is © Christopher F. Brown 2015
Continue reading...
68
Cuando tango la zampoña cuando tango el sacabuche, jamás pienso en quien me escuche ni en quien me allane la moña. 1 Y así la zampoña taño, 2 pizzico así la vihuela cantando mi cantinela como trovero de antaño... Yo no pienso en quién me escuche. Yo no pienso en quien me loe ni en quien el talón me roe cuando tango el sacabuche, cuando soplo en el obóe, cuando tango la zampoña. Ni en buscar el sortilegio -con glisado tal o arpegioque embelece a daifa o doña, cuando tango el sacabuche... Cuando soplo en el obóe, cuando soplo en la dulzaina, no pienso en boina ni en vaina; ni en Burdeos o en Borgoña cuando tango la zampoña- Cuando soplo en la dulzaina y si percuto el adufe no pienso en que vozne o bufe ni el cretino ni el tontaina ni el doctorado en Lovaina. Cuando tango la zampoña, si pizzico en la bandurria no me importa ni la murria que me enerva y emponzoña. Cuando tango el sacabuche, cuando raspo el bandolín ni cuando froto el violín, yo no pienso en quien me escuche. Si resoplo en el fagote, si taño la cornamusa, cuando tango la zampoña, cuando soplo en la ocarina no pienso en daifa ni en doña (si me alabe o me abomina, si se enfada o se alborote...) Si taño la cornamusa, laude pido o doy excusa jamás, ni a Apolo ni al zote ni a la mismísima Musa de alto copete o de moña, ni a Luis de Góngora Argote, si resoplo en el fagote, cuando tango la zampoña.
0
1.9k
Són
Eres mi lucero Un sueño de amor Que me leva a los cielos Con un solo beso Y un roce de tus dedos Acelera mi corazon Un ser divino Con poder sobre el tiempo Pues pasa tan rapido a tu lado Y cuando te vas pasa tan lento De figura tan perfecta Que la luna refunfuña tu belleza Los mares celosos que bajo tus cejas Tus ojos inspiran a mil poetas Mas vives en mis tristes versos De mi imaginacion un fragmento Mi corazon tan desvalido y viejo Un inalcansable deseo Mi pasion corre fervorosa En la lineas de un poema Y mi labios se abotonan Al pensar en las rimas de una estrofa Y si mi musa llegara a mi E inspiracion inyectara a mis venas Sera ese dia cuando escribiera ya no mas poemas de Ti... Si no de ella...
0
Sep 13, 2018
Sep 13, 2018 at 12:25 AM UTC
Musa Perfecta
Te he aprendido a amar con tus imperfecciones, pues tú has aprendido a amarme con las mías. Has cautivado cada parte de mi ser. Esa curvatura insaciable que conjuga tu estatura de almirante. Mi iris se centra en ti, en tu mirada penetrante, cada vez que soy parte de tu horizonte. Te he aprendido a amar con tus marcas de combate y las he apreciado como si hubiesen sido talladas por el más pretigiado escultor. Haces que de mi rostro reluzca un símbolo de paz, esa risa coqueta que solo se presenta cuando tú estás. Tus dedos forman parte de la más perfecta obra musical, mis oídos se percatan de cada nota que en el aire flota. Te he aprendido a amar en las peores circunstancias y orgullosa me siento por haber sido ese necesitado sustento que siempre has merecido. Seré tu camino al placer por el tiempo que desees, al igual que seré tu mejor amiga cuando sientas que tu pecho desahogar debes. No me importa tu cuerpo, ni nada que la sociedad clasifique como algo "imperfecto", la belleza corporal se va y quienes se quedan son los sentimientos. Esa gentileza y sentido del humor fueron los que me inclinaron hacia ti, eres mi musa, mi inspiración. Sobre ti puedo contar las más grandes aventuras. Te he aprendido a amar, en todos los aspectos, duele cuando dudas sobre lo que por ti siento. Aunque los años pasen y nuestros seres ya no sean encontrados, mis sentimientos por ti permanecerán intactos.
0
Apr 17, 2015
Apr 17, 2015 at 1:25 PM UTC
Piel morena, ojos café
Blompen ; dompen My pen lè los in my hand , Bibberend soos 'n straatkind in die kou; Net so blinkoog - net so hol, Vol drome wat in die agterkop brou Maar die ink loop hortend oor die blou Treinspore, mompelend soos 'n man Wat die vreemde dialek van opgee praat En sy laaste vloek op die hemel inspan *** sku sluip die musa in die skemerson Waar net echoes van haar in die droewige letters lê En die gebeendere van hol woorde waai met die wind Tot waar sal net die uitgedroogde môre kan sê? My pen is nietigvaal teen die goudskrif teen die muur En hunker uit desperaatheid na 'n siggaret , want die ander het vere en woorde wat vlieg... *** skep ek 'n wereld met die dors pen wat ek het? My môre lyk puntloos en onvoltooid. My gemoed knak en splinter oor die papier. Die ink loop meer kunstig onder fisika As die hand van die skrywer, Die verlepte Angelier
0
Oct 26, 2014
Oct 26, 2014 at 11:41 AM UTC
Blompen ; dompen
Chaque poème que je sculpte dans le bois pour ma muse égarée Est un bout de sentier lumineux que je façonne Dans la glaise de la route de mon pèlerinage infatigable A la recherche des volcans éteints de ma muse. C'est un chemin de Compostelle Que j 'ai semé de ma trace d'olisbos de bois noir tendus vers le cosmos avec son image gravée Qui stridulent de plaisir à l 'approche de la lune descendante. C'est seulement hors sève que mes mots acceptent En holocauste que ce bel ébène de bonne grâce Soit coupé scié laminé en bonne lune Pour servir de festin lubrique à ma muse. Oh my God, dit ma muse Qui pourtant ne parle pas la langue de Shakespeare, Eblouie par la majestueuse forêt de godemichés De belle patine couleur miel En repos végétal. In God we trust, lui répond en stridulant toute l 'animalité volatile perchée au sommet de Priape Entre roses et croix : Ultreïa ! Ultreïa ! Et Suseïa ! Musa adjuva nos ! Ma muse devant un tel charivari frissonne Prend ses jambes à mon cou et dégouline du diable vauvert Sans demander son reste de canon à cent voix Maudissant les molles bandaisons du poète infidèle et vouant aux gémonies la lune, cette dévergondée, L 'accusant de guet-apens et autres sornettes Artificielles et sordides. Ultreïa ! Ultreïa ! Et Suseïa ! Musa adjuva nos !
0
Aug 21, 2019
Aug 21, 2019 at 2:25 AM UTC
Olisbos
SONG OF ANGELS MATLOOB BOKHARI I know one day the great wheel will turn over Just as I came into the world, I will pass away My body will be buried in the endless darkness Flowers will sing hymn of grief, Morning breeze will mourn Lovers will sing mournful lyrics Rain will drop its tears on my grave Angels flapping their wings Will come singing on my tomb “He will have no fear He will never be alone He is a lover of Allah’s beloved He is Majnun al Hussain. All the lovers left a memory No one could steal it, Arrows could not **** Hussain Knife could not **** Ismaeel Fire could not burn Ibraheem Whale could not eat Yunus Sea could not drown Musa Crucifixion could not **** Christ They are all still bright stars in the dark infinity Their shine is endless; their names are immortal.”
0
Nov 29, 2014
Nov 29, 2014 at 7:20 AM UTC
SONG OF ANGELS
Mi inspiración es escasa, he sentido que algo me falta. Quiero que me toques, que me hagas sentir tuya una vez más, que seamos dueños de la noche, que nos ahoguemos en el deseo. Quiero que seas como águila; que de lejos tomes posesión de mi cuerpo con la mirada y que con garras afiladas me tomes y me lleves al punto más alto. Mantén prisionero mi cuerpo, ten control total. Quiero que seas como serpiente venenosa, que me inyectes de tu substancia, que por más mortífera, me endulces la vida, que así sea por un solo instante, me hagas alucinar. Quiero que me asfixies, que provoques el mayor de los suspiros, dejando parecer que es el último, aunque sepa que luego me dejarás en libertad Quiero que me tomes esta noche, te permito que me optes como presa, que seas como animal feroz hambriento, devorando cada extremidad. Solo una noche, una noche más. Necesito que tomes mi cuerpo, que me devuelvas mi musa, aunque por una noche pierda la cordura.
0
Jun 13, 2015
Jun 13, 2015 at 10:10 PM UTC
La última posesión
bajo la aparente obscuridad, el rojo nacarado de tus labios, me otorgo tu luz entre los mustios y ciegos besos de fuego, tu absorbiste mi obscuridad no hubo magia, fue, solo eso, dos entes oscuros, absorbiendo luz, una bestia con cabeza de loewe, azolado y atormentado, por su dolor. entre la perdida y el desdén, y con el deseo, pegados en su piel. la luz en la oscuridad absoluta, años buscando esa piel de seda, aquellos labios dulces como miel esos labios sedosos y olorosos, de una sombra hermosa,  una leona en la oscuridad y quien sabrá, solo la oscuridad, sobre esa piel de seda, que otorgo luz en una noche oscura. un loewe cualquiera, el descendiente, perdido, buscando la manera, y aquella piel de seda, de  miel oro y fuego. un *** perdido en la sombra, buscando aquella piel de seda, que como gracia divina, o como favor de dioses amigos. me encontró,  atrapo y amo en la sombra, justo antes del amanecer, dando vida, al corazón ennegrecido y el influjo de vida, de fuerza, para resistir a mis embates, controlándose tierna mente sin asustarse de mis rugidos, solo el fuego hermoso que me dio con sus labios nacarados con sus labios de mujer, una fiera hermosa con piel de seda, perfumada, y hermosa, una musa en la sombra resistiendo tierna mente a los embates, de la bestia sedienta de su **** de su sangre besando su piel milímetro a milímetro. aquella sombra hermosa, con piel de seda labios nacarados, resistió, aunque solo deseaba yacer junto a esta bestia, sedienta de su cuerpo, sus labios,sus piernas infinitas, su **** de muer hermosa, la bella y dulce leoncilla, que fue mía en la oscuridad.
0
Nov 10, 2015
Nov 10, 2015 at 10:45 PM UTC
en la oscuridad
bajo la aparente obscuridad, el rojo nacarado de tus labios, me otorgo tu luz entre los mustios y ciegos besos de fuego, tu absorbiste mi obscuridad no hubo magia, fue, solo eso, dos entes oscuros, absorbiendo luz, una bestia con cabeza de loewe, azolado y atormentado, por su dolor. entre la perdida y el desdén, y con el deseo, pegados en su piel. la luz en la oscuridad absoluta, años buscando esa piel de seda, aquellos labios dulces como miel esos labios sedosos y olorosos, de una sombra hermosa,  una leona en la oscuridad y quien sabrá, solo la oscuridad, sobre esa piel de seda, que otorgo luz en una noche oscura. un loewe cualquiera, el descendiente, perdido, buscando la manera, y aquella piel de seda, de  miel oro y fuego. un *** perdido en la sombra, buscando aquella piel de seda, que como gracia divina, o como favor de dioses amigos. me encontró,  atrapo y amo en la sombra, justo antes del amanecer, dando vida, al corazón ennegrecido y el influjo de vida, de fuerza, para resistir a mis embates, controlándose tierna mente sin asustarse de mis rugidos, solo el fuego hermoso que me dio con sus labios nacarados con sus labios de mujer, una fiera hermosa con piel de seda, perfumada, y hermosa, una musa en la sombra resistiendo tierna mente a los embates, de la bestia sedienta de su **** de su sangre besando su piel milímetro a milímetro. aquella sombra hermosa, con piel de seda labios nacarados, resistió, aunque solo deseaba yacer junto a esta bestia, sedienta de su cuerpo, sus labios,sus piernas infinitas, su **** de muer hermosa, la bella y dulce leoncilla, que fue mía en la oscuridad.
Continue reading...
53
Seus cabelos, ondas escuras na noite, Seus olhos, um mistério que não posso desvendar, Ela caminha entre os vivos e os mortos, E eu a sigo, perdido em seu encanto sombrio. Seu toque é o frio da meia-noite, Sua presença, um tormento doce, Cada passo que ela dá me arrasta, Mais fundo em um labirinto de solidão. Pois ela é a musa de meus pesadelos, A personificação do desejo que me destrói, E eu, um tolo, danço na borda do abismo, Fascinado por sua escuridão eterna.
0
Aug 31, 2024
Aug 31, 2024 at 11:35 AM UTC
Sombra na Escuridão
as conscious mode, vague aboutness, it stales romance in metaphysic stench, this telic sense, unlike the comfort of a family nest my locus drifts on wind i'd rather culture in a jar on the counter (no secrets there) or even cellared responding to the world's response, anthophilous com][part][mental-mania warehoused too for sticky label stigma-sized cover-glint akin with stamp of human frailty, resource that i am, far from pink and snow banana plants no inward passion of a chimpanzee in chains though i assume the name pan troglodytes applies to me as any species, or much more, riddled with neuroses, caves every each to steal away from being seen, from open goals to shade concerns, rotted fancies manifestering the soil by the laundy-bin abysm-- commode in time, this musa media mind so urgent in its pseudostemming scour will flower unsterile and so find its fruit with bunching finger fronding infloresce and write about it in the bloom
0
Mar 25, 2013
Mar 25, 2013 at 8:30 PM UTC
fruit flower intentionality
¿Quién lo salva, quien lo protege? ¿Quién lo carga, quien lo quiere? ¡Está en peligro de extinción!!!!! ¿Señor Benedetti, del amor que le digo? Esta parco de sentimiento, ya ni los cristianos los profesan. Están en extinción los versos; Los que hablan de amor. Los que conquistan con ilusión. Los que imploran un milagro. Los que rezan por su amor …aun nunca lo hayan confesado. Amigo Don Darío, los poetas también están en extinción, ya los poetas no se enamoran, ya no escriben para el pueblo, escriben para alimentar su ego. Ya su “musa no es de hueso”. Ya no denuncian a los putrefactos… ahora se acuestan con ellos. Están en extinción las guitarras, Oh Dios mío….ahora las rompen en tarima!!! Ya sus cuerdas no anuncian armonía. Esas cuerdas ya no se oyen en la esquinas de cualquier barrio, ya no retumban las piedras en alguna ventana de la casa de una fulana, con la esperanza que despierte su amada, a escuchar una lamentada-esperanzada serenata. No se ven las cortinas abriéndose lentamente hacia al lado, revelando la sonrisa gloriosa que achina los ojitos de aquella niña que se siente sorprendida por el atrevimiento de aquel niño, que parece inebriado con esa canción desafinada, confesándole su amor, exponiéndose a que su padre lo saque a pedradas. Ya están en extinción los enamorados, Los que se escapan -- sea de noche o de madrugada. Ya no hay citas. No hay cortejo. No hay rosas. Se acabaron las serenatas. No hay amor. Quien lo salva, quien lo protege? Quien lo carga, quien lo quiere? Es muy lamentable esta situación, el pobre AMOR esta tan solo, como lo estaba Adán antes de que Eva llegara! LeydisProse 5/25/2017
0
Jun 1, 2017
Jun 1, 2017 at 10:47 AM UTC
¿Quién?
¿Quién lo salva, quien lo protege? ¿Quién lo carga, quien lo quiere? ¡Está en peligro de extinción!!!!! ¿Señor Benedetti, del amor que le digo? Esta parco de sentimiento, ya ni los cristianos los profesan. Están en extinción los versos; Los que hablan de amor. Los que conquistan con ilusión. Los que imploran un milagro. Los que rezan por su amor …aun nunca lo hayan confesado. Amigo Don Darío, los poetas también están en extinción, ya los poetas no se enamoran, ya no escriben para el pueblo, escriben para alimentar su ego. Ya su “musa no es de hueso”. Ya no denuncian a los putrefactos… ahora se acuestan con ellos. Están en extinción las guitarras, Oh Dios mío….ahora las rompen en tarima!!! Ya sus cuerdas no anuncian armonía. Esas cuerdas ya no se oyen en la esquinas de cualquier barrio, ya no retumban las piedras en alguna ventana de la casa de una fulana, con la esperanza que despierte su amada, a escuchar una lamentada-esperanzada serenata. No se ven las cortinas abriéndose lentamente hacia al lado, revelando la sonrisa gloriosa que achina los ojitos de aquella niña que se siente sorprendida por el atrevimiento de aquel niño, que parece inebriado con esa canción desafinada, confesándole su amor, exponiéndose a que su padre lo saque a pedradas. Ya están en extinción los enamorados, Los que se escapan -- sea de noche o de madrugada. Ya no hay citas. No hay cortejo. No hay rosas. Se acabaron las serenatas. No hay amor. Quien lo salva, quien lo protege? Quien lo carga, quien lo quiere? Es muy lamentable esta situación, el pobre AMOR esta tan solo, como lo estaba Adán antes de que Eva llegara! LeydisProse 5/25/2017
Continue reading...
47
La víspera de un nuevo despertar se nubla en neblina de adicción, mi garganta se seca de tanto cantar y a mi voz le hace falta una musa. Por latir y perseguir a la quimera de ilusión que me hace perder la razón, Cansado mi bohemio corazón está. En un trago amargo se ahoga el llanto de lagrimas disecadas; mientras tanto sus besos embargo con las palabras de un enamorado trovador Soy el loco bohemio, no se a donde voy y acepto que no me importa, pero aún en las veredas de húmedos desiertos mi alma yo le doy. No son los primeros versos que te escribo, los últimos espero tampoco. Mil palabras de vino tinto este poeta escribe a la vena de fábula Esperando algún día, el mito clandestino se vuelva realidad.
0
Jan 20, 2015
Jan 20, 2015 at 10:35 PM UTC
Mito Clandestino
¡Oh mi Musa! ¡Oh mi novia! ¡Oh mi pálida amada! Cuando el pesar mi corazón agobia, Como aurora me alumbra tu mirada. Del alma tú naciste, Creada en un delirio; Te di griego perfil, mirada triste, Cabellos rubios y color de lirio. Cuando tu pie se mueve Y a mí llegas en calma, Parece que vinieras de la nieve Y demandaras el calor de un alma. Indefinible encanto Hay en tu rostro impreso. Calla en mi alma del amor el canto, Muere en mis labios el ardiente beso. Siempre a mi voz respondes, Y a mí estás tan unida Que ni misterios en tu pecho escondes Ni hay para tí secretos en mi vida. Cuando a mi lado veo Tu faz radiante y bella, No me enciende la llama del deseo: Mi amor es rayo de lejana estrella. Llegas a mí sin ruido En noches estrelladas, Y tu mano en mis manos, al oído Me refieres leyendas y baladas. Y el paseo emprendemos Al rayo de la luna; Y cantando al compás de nuestros remos Bogamos en la diáfana laguna. En selvas rumorosas Te oigo historias secretas: Lo que sueñan las vírgenes hermosas, Lo que sueñan los pálidos poetas. A los silfos dormidos Tú, trémula, apostrofas, Y surgen de los cármenes floridos, Cual mariposas blancas, las estrofas. Y en castillos feudales, De góticas arcadas, Me narras los torneos medioevales Y cuentos de princesas encantadas. Mi Musa es Musa casta, Musa con aureola: Como su amor a mi ternura basta Reina en mi pecho, inmaculada y sola. ¡Oh novia sin engaños! ¡Oh Musa soñadora! Di siempre la canción de los veinte años En el fondo del alma que te adora.
0
1.2k
Mi musa
¡Oh mi Musa! ¡Oh mi novia! ¡Oh mi pálida amada! Cuando el pesar mi corazón agobia, Como aurora me alumbra tu mirada. Del alma tú naciste, Creada en un delirio; Te di griego perfil, mirada triste, Cabellos rubios y color de lirio. Cuando tu pie se mueve Y a mí llegas en calma, Parece que vinieras de la nieve Y demandaras el calor de un alma. Indefinible encanto Hay en tu rostro impreso. Calla en mi alma del amor el canto, Muere en mis labios el ardiente beso. Siempre a mi voz respondes, Y a mí estás tan unida Que ni misterios en tu pecho escondes Ni hay para tí secretos en mi vida. Cuando a mi lado veo Tu faz radiante y bella, No me enciende la llama del deseo: Mi amor es rayo de lejana estrella. Llegas a mí sin ruido En noches estrelladas, Y tu mano en mis manos, al oído Me refieres leyendas y baladas. Y el paseo emprendemos Al rayo de la luna; Y cantando al compás de nuestros remos Bogamos en la diáfana laguna. En selvas rumorosas Te oigo historias secretas: Lo que sueñan las vírgenes hermosas, Lo que sueñan los pálidos poetas. A los silfos dormidos Tú, trémula, apostrofas, Y surgen de los cármenes floridos, Cual mariposas blancas, las estrofas. Y en castillos feudales, De góticas arcadas, Me narras los torneos medioevales Y cuentos de princesas encantadas. Mi Musa es Musa casta, Musa con aureola: Como su amor a mi ternura basta Reina en mi pecho, inmaculada y sola. ¡Oh novia sin engaños! ¡Oh Musa soñadora! Di siempre la canción de los veinte años En el fondo del alma que te adora.
Continue reading...
52
L'ultima cicala stride sulla scorza gialla dell'eucalipto i bambini raccolgono pinòli indispensabili per la galantina un cane alano urla dall'inferriata di una villa ormai disabitata le ville furono costruite dai padri ma i figli non le hanno volute ci sarebbe spazio per centomila terremotati di qui non si vede nemmeno la proda se può chiamarsi cosí quell'ottanta per cento ceduta in uso ai bagnini e sarebbe eccessivo pretendervi una pace alcionica il mare è d'altronde infestato mentre i rifiuti in totale formano ondulate collinette plastiche esaurite le siepi hanno avuto lo sfratto i deliziosi figli della ruggine gli scriccioli o reatini come spesso li citano i poeti. E c'è anche qualche boccio di magnolia l'etichetta di un pediatra ma qui i bambini volano in bicicletta e non hanno bisogno delle sue cure Chi vuole respirare a grandi zaffate la musa del nostro tempo la precarietà può passare di qui senza affrettarsi è il colpo secco quello che fa orrore non già l'evanescenza il dolce afflato del nulla Hic manebimus se vi piace non proprio ottimamente ma il meglio sarebbe troppo simile alla morte ( e questa piace solo ai giovani)
0
1.2k
Al mare (o quasi)
Kondzi told me once not to run with scissors I would believe him but he never delivers The reset button on his head alarms me So I strike it quick as a bee He begins to fall over And secrets a strange odour With scents like ***** and charcoal And it's clear he had no-soul The scissors fall out of my hands And hits him so I run across lands Waiting for my one true love to appear So I can hear Those sweet sweet words "You have a big **** Musa"
0
Aug 5, 2015
Aug 5, 2015 at 11:02 PM UTC
Scissors