"moest" poems
Na heen en weer en her en der gestuurd te worden,
het horen van de straat en zien van duizend borden,
moest ik me even afgezonderd voelen, alleen zijn,
zalig, zielig, eenzaam, op en af koelen
in de zachte wind van mei.
Mijn hoofd is klei, mijn handen zacht.
Ik heb geen dag gewerkt en dat ook nooit verwacht.
Maar vroeg of laat droogt het op en zit ik vast
in onveranderbare vormen.
Lijden volgt op volgen van de normen,
hoewel afwijking ook kan storen,
ruik ik liever met mijn oren
of zie ik met mijn tong.
Zong de vogel ook maar in de winter,
sliep ik ook maar voor middernacht.
ik droom meestal later maar vind er
nooit iemand die lacht.
Ik sluit me op om te ontwaken
uit de vloeiende stroom van onbeïnvloedbaar gedrag
wanneer mijn uitgewanden staken
en ik genoeg heb van de dag.
May 14, 2018
May 14, 2018 at 8:19 PM UTC
Ongeacht welk hersendeel als laatste is geraakt,
papa en ik, wij zijn vanaf de eerste dag gekraakt.
Je heb zoveel voor ons gedaan.
Papa heb je geleerd *** hij samen verder hoorde te gaan,
mij *** ik op mijn eigen benen moest staan.
Wij kunnen dat hier niet alleen,
hebben al zoveel steun gekregen
van mensen, vrienden en familie bij wie we onze
donkere hoofden konden legen.
Je bent er nog, maar niet meer echt,
je schommelt tussen twee extremen.
Toch heb jij ook het recht
om waardig afscheid van ons te nemen
Mama, lief, jij was de oplosser van alle
denkbare problemen.
Nu zo zonder jou zoiets verwerken
Zal later misschien onze band versterken.
Voor nu, echter, stellen we het samen met jou
elke dag een beetje slechter.
Apr 2, 2019
Apr 2, 2019 at 2:14 PM UTC
Ik mis je, ik hou van je, ik wil je, maar verlies je.
Jou loslaten is het moeilijkste dat ik ooit doen moest,
want mijn naïviteit dacht dat voor eeuwig
geen sprookje was.
Ik heb je vervloekt, ik heb je bemint, ik heb je gehaat en ik heb je geliefd, ik wou je zien groeien, zien openbloeien.
Maar mijn grootste fout,
was dat ik je nooit kon laten zijn wie je was.
Feb 1, 2023
Feb 1, 2023 at 5:35 PM UTC
Je gezicht is bijna niet niet op te merken.
Daar heb ik zelf nog mee aan zitten werken.
Natuurlijk zou ik je nog graag
elke dag blij weer zien. De laag
lijm weerhoudt mij van het houden van
de foto's in de straten.
Waarom moest je ons verlaten,
in de bloemen van je leven?
Ik wil niet wegtuimelen in haten,
gewoon vergeten, even,
*** enkele dagen zoveel
onzekerheid en angst
hebben kunnen dragen en uitmonden
in het onmogelijk te gronden
gevoel
van gemis terwijl ik je overal kan zien.
Of is dit allemaal niet echt misschien?
May 10, 2019
May 10, 2019 at 5:58 AM UTC
Als ik iemand anders had willen zijn,
moest ik al de rest erbij nemen.
Van het grote lege magazijn
tot het alle ramen zemen.
Van de pijn van een gemiste jeugd,
verpeste liefde waar ik me nog zo
op had verheugd, tot de dagen
dat ik me zelf aan verpest zal wagen.
Zo erven wij van boven tot onder
en van zij tot zij, niet alleen de genen
alsook de wel of niet erg blij
en de neiging tot hypochonder.
Jul 16, 2021
Jul 16, 2021 at 5:21 PM UTC
Bitter en kleinzerig afgewezen.
Ik had nochtans in menig boek gelezen
dat uitgebreide romantiek bewezen
resultaten gaf.
Ook in films en series was het groot
geschapen, reus gebaar hetgeen wat haar
van sokken blies opdat zij je poot
op tafel stijf kon kloppen. Daar
ik bezweken en bezworen onder
magische letterleugens dacht
dat fictie echt was, het zachte
slecht was, alles voluit moest,
heb ik me koud gedoucht in halve rijmen,
mijn varkentje zelf moeten wassen.
Ik heb toen geleerd dat je niet zo hoort slijmen.
Jun 12, 2019
Jun 12, 2019 at 5:22 PM UTC