"makakatakas" poems - Hello Poetry

isang mukhang naka kubli itinatago ang totoong imahe isang pagkukunwari kailanman hindi maitatago ang katotohanan sa maskara kasinungalingan minsan masaya minsan may pagsisisihan ka minsan masasaktan pero sa bandang huli may matututunan ka ito yung buhay na naranasan ko sa likod ng maskara na itinago ko sa paraan hindi ako tinakasan ang buhay na totoong nararanasan ko gumawa ng sariling mundo na hinango sa imahinasyon paano pa ba makakatakas sa aking buhay na binilanggo ng pag papanggap na hindi ako minahal nila na akala ay ako to hinangaan nila akala totoo marami naniwala na ang nasa harap nila ay nabuhay bilang malinis na tao napag tanto ko na parehas lamang ang tao napaniwala ko at ako mismo ay nalinlang lang din sa kainggitan ko galing sa taong perpekto na kinuhanan ko ng pagkatao. na kahit ako mismo ay nangarap na sana maging ganon man lang din ako kahangaan ng iba at tanggapin bilang patas na tao sa mundo minahal mo lang ba ako dahil sa itsura ko? nagustuhan dahil sinabi kong mayaman at may kotse ako? tinanggap kasi akala mo nakahanap ka ng prince charming mo? pasensya na nagising na rin naman na ko sa katotohanan kahit ako mismo ay napagod na sa pagkukunwaring hindi naman talaga ako. kasi nangarap din ako na tanggapin ako ng buo di dahilsa istura nakaharap sayo dahil gusto ko din ng may taong mamahalin ako kung sino at ano ba ako ayoko na. pagod na ako. dahil inaasahan ko rin naman na kapag nalaman mo ang totoo ay iiwan mo lang din naman ako wala kahit sino mismo ang makakaunawa sa taong gumamit at napilitan itago ang buhay sa isang maskara dahil sa bandang huli ako mismo parin naman ang masasaktan dahil umasa ako na matatanggap ang isang tulad ko sa lipunan

0

Jan 5, 2019

Jan 5, 2019 at 11:18 AM UTC

MiruMcFritz

Maskara

isang mukhang naka kubli itinatago ang totoong imahe isang pagkukunwari kailanman hindi maitatago ang katotohanan sa maskara kasinungalingan minsan masaya minsan may pagsisisihan ka minsan masasaktan pero sa bandang huli may matututunan ka ito yung buhay na naranasan ko sa likod ng maskara na itinago ko sa paraan hindi ako tinakasan ang buhay na totoong nararanasan ko gumawa ng sariling mundo na hinango sa imahinasyon paano pa ba makakatakas sa aking buhay na binilanggo ng pag papanggap na hindi ako minahal nila na akala ay ako to hinangaan nila akala totoo marami naniwala na ang nasa harap nila ay nabuhay bilang malinis na tao napag tanto ko na parehas lamang ang tao napaniwala ko at ako mismo ay nalinlang lang din sa kainggitan ko galing sa taong perpekto na kinuhanan ko ng pagkatao. na kahit ako mismo ay nangarap na sana maging ganon man lang din ako kahangaan ng iba at tanggapin bilang patas na tao sa mundo minahal mo lang ba ako dahil sa itsura ko? nagustuhan dahil sinabi kong mayaman at may kotse ako? tinanggap kasi akala mo nakahanap ka ng prince charming mo? pasensya na nagising na rin naman na ko sa katotohanan kahit ako mismo ay napagod na sa pagkukunwaring hindi naman talaga ako. kasi nangarap din ako na tanggapin ako ng buo di dahilsa istura nakaharap sayo dahil gusto ko din ng may taong mamahalin ako kung sino at ano ba ako ayoko na. pagod na ako. dahil inaasahan ko rin naman na kapag nalaman mo ang totoo ay iiwan mo lang din naman ako wala kahit sino mismo ang makakaunawa sa taong gumamit at napilitan itago ang buhay sa isang maskara dahil sa bandang huli ako mismo parin naman ang masasaktan dahil umasa ako na matatanggap ang isang tulad ko sa lipunan

63

111422 Namumuo ang pawis sa kanyang kamao Tila ba sapat na ang mga galos na kanyang natamo. At dali-dali nyang sinarhan ang silid Na walang ni isang palamuti ng kapaskuhan, “Nandito — nandito na ako sa ikatlong palapag,” Aniya sa kabilang linya. Kinuha niya ang lapis Buhat sa luma nyang aparador — Puno ng alikabok Na kahit ilang pagpag na’y Hindi naririndi sa pagbuga Ng umaalingasaw nitong karumihan. Naupo sya’t napapikit na lamang Inaalala ang bawat detalye Ang bawat katagang kanyang narinig Ang bawat imaheng nais nyang takasan. Nanginginig pa rin ang kanyang mga tuhod, At nangangalay ang kanyang mga kamay. Habang tumatagas ang pawis nyang Kulay itim sa malagim na gabi. Naghihintay ng sagot Sa mga katanungang saksakan ng ingay Sabayan pa ng sunod-sunod na putok Ng mga sumasalubong ng Bagong Taon. At sa kanyang di sinasadyang pagdungaw Sa bintanang walang kurtina’y Nabaling ang kanyang tingin Sa buwang napakaliwanag Tila ba may taglay itong kung anong elemento — “Mahiwaga,” wika nya. Ang mga larawan sa kanyang balintataw Ay unti-unting gumuho At napalitan ng imahe ng buwan . Akala nya’y makakatakas na siya sa liwanag nito, Akala nya’y ito na ang huling kathang Kanyang maililimbag sa kanyang kwento. Maya-maya pa’y sa dulo ng kanyang dila’y Hindi nya maipaliwanag Ang kung anong himig na kanyang sinasalaysay Na tila ba may boses na nag-uutos sa kanyang Bigkasin ang mga pangungusap Na hindi nya ninais na sambitin. Mahigpit ang pag-akap ng kanyang kamay Sa lapis na guguhit at tutuldok sana Sa kanyang masalimuot na nakaraan. At muli nyang pinagmasdan ang kalangitan Hindi na buhat sa sarili nyang bintana Pagkat hayag sa kanya maging ang mga bituin. Dahan-dahan nyang itinuro ang buwan Gamit ang lapis nyang hindi man lang natasaan — “Sayang, ngayon lang Kita nasilayan… Sayang, pagkat hanggang dito na lamang.”

0

Nov 15, 2022

Nov 15, 2022 at 11:11 AM UTC

psalmiseta

Buwan ng Lagim

111422 Namumuo ang pawis sa kanyang kamao Tila ba sapat na ang mga galos na kanyang natamo. At dali-dali nyang sinarhan ang silid Na walang ni isang palamuti ng kapaskuhan, “Nandito — nandito na ako sa ikatlong palapag,” Aniya sa kabilang linya. Kinuha niya ang lapis Buhat sa luma nyang aparador — Puno ng alikabok Na kahit ilang pagpag na’y Hindi naririndi sa pagbuga Ng umaalingasaw nitong karumihan. Naupo sya’t napapikit na lamang Inaalala ang bawat detalye Ang bawat katagang kanyang narinig Ang bawat imaheng nais nyang takasan. Nanginginig pa rin ang kanyang mga tuhod, At nangangalay ang kanyang mga kamay. Habang tumatagas ang pawis nyang Kulay itim sa malagim na gabi. Naghihintay ng sagot Sa mga katanungang saksakan ng ingay Sabayan pa ng sunod-sunod na putok Ng mga sumasalubong ng Bagong Taon. At sa kanyang di sinasadyang pagdungaw Sa bintanang walang kurtina’y Nabaling ang kanyang tingin Sa buwang napakaliwanag Tila ba may taglay itong kung anong elemento — “Mahiwaga,” wika nya. Ang mga larawan sa kanyang balintataw Ay unti-unting gumuho At napalitan ng imahe ng buwan . Akala nya’y makakatakas na siya sa liwanag nito, Akala nya’y ito na ang huling kathang Kanyang maililimbag sa kanyang kwento. Maya-maya pa’y sa dulo ng kanyang dila’y Hindi nya maipaliwanag Ang kung anong himig na kanyang sinasalaysay Na tila ba may boses na nag-uutos sa kanyang Bigkasin ang mga pangungusap Na hindi nya ninais na sambitin. Mahigpit ang pag-akap ng kanyang kamay Sa lapis na guguhit at tutuldok sana Sa kanyang masalimuot na nakaraan. At muli nyang pinagmasdan ang kalangitan Hindi na buhat sa sarili nyang bintana Pagkat hayag sa kanya maging ang mga bituin. Dahan-dahan nyang itinuro ang buwan Gamit ang lapis nyang hindi man lang natasaan — “Sayang, ngayon lang Kita nasilayan… Sayang, pagkat hanggang dito na lamang.”

53

(DEPRESYON) Sa mundong ito ay patuloy na nabubuhay ako, Wala akong pinipili na kahit na sino, Basta sa oras na ako ay makilala mo, Sa oras na pinapasok mo 'ko, Hindi ko alam kung kaya mo akong takasan, Dahil marami ng nagtangkang kitilin ang buhay ng dahil sa hatid kong kapalaran. Ako, ang sisira sa buhay mo, Gagawin kong miserable ang utak mo, Kapag nakilala mo ako, Kahit saan ka pa magtago Wala! Walang tutulong sayo!Tandaan mo! Lahat sila aayawan mo! Guguluhin ko ang iyong mundo, Yayanigin ko bawat pahina ng buhay mo, Kahit ipagpilitan isarado ang bintana, Papasok, papasukin kita,Wala ka nang magagawa! Sumuko ka na! Kaibigan hinihintay na kitang sumama, Ikukulong kita, sa lugar na hindi na makakalabas pa,Kahit ilang beses hanapin Susi para makalabas sa suliranin, Ikaw ay pilit kong aangkinin. Pilit kitang aagawin,Dahil sinasabi ko sa'yo isang pagpapanggap lang ang kanilang gagawin, Makinig ka! Halika na at sa akin ay sumama, Dahil alam kong patuloy lang sila sa panghuhusga,Patuloy ka lang kukutyain, At patuloy ka lang paiiyakin, Oo, nabubuhay ako sa husga, sa kutya, sa pagbalot sa sarili mo sa awa, Sa walang tigil na pagluha ng iyong mga mata, At sa malalang pag-iisip tulad ng pabago-bagong emosyon na hindi alam kung ano ba talaga,Nabubuhay ako at mas lumalakas ako, Sa tuwing nakikita ko ang isang taong mahilig magtago,Ilihim ang nararamdamang sakit sa kahit na sino,Mas lalakas pa ako kung sa oras na ako ay niyakap mo. Huwag kang magtangka,Pagtakas ay wala kang mapapala,Dahil kapag dinapuan na kita, Wala ng gugulo pa sa iyong mundong ginawa, Gilitan ng leeg, wala pa ring talab, Susundan kita hanggang kabilang buhay Kahit magtago ka man sa kaibuturan ng kagubatan.Ako, ang iyong kalaban, Patago kitang sasaktan, At unti-unti kitang pahihirapan, Ako ang madadala sa'yo sa kamatayan, Buhay ako at patuloy na gagambala sa iyong mundo,Mistulang buhay mo ay sisirain ko, Unti-unti kong babaguhin ang iyong sarili, At titiyaking ni isa sa iyo ay walang mananatili. Tandaan mo, at laging isaisip mo, Kakatok ulit ako sa pintuan mo, Dahil ilang beses ko ng sinabi sa'yo, Na nabubuhay ako sa lungkot, sa takot, sa luha, sa panghuhusga ng iba, At sa tuwing nag-iisa ka habang hindi na alam ang gagawin at solusyonan ang problema. Ipapaalala ko lang sa iyo na hindi mo ako basta madadaig,Na hindi mo ako basta malulupig, Hangga't dala-dala mo ang aking mundo, Hindi ako titigil sa'yo. May panahon ka pa,Makakatakas ka pa, At magagawa mo akong daigin kung makikinig ka, Hindi ako kasinungalingan, Nagsasabi ako ng toto, dahil totoo ako. Kung sinasabi nila peke ako,Na dulot ko lang ay pagpapapansin,Sinasabi ko na sa'yo mali ang makinig sa kanilang daing, Intindihin mo ako at unawain lahat ng sinasabi ko,Marami ng buhay ang nawasak ng dahil sa akin,Kaya kung mabuhay ng matagal ang iyong hangarin,Pakinggan mo ako dahil hindi ako nagbibiro,At hindi ako nakikipaglaro. Hindi ako pag-iinarte, hindi ako pag-iinarte. Sa oras na dapuan ko ang mga mahal niyo, o maging ang mga kaibigan mo, Pakiusap, hawakan mo ang kaniyang kamay at hilain papunta sa masayang mundo, Pakiusap ko!Kung sakaling ako ay makilala mo, Layuan mo ako,Ipakilala mo ako sa lahat ng malaman nila na hindi ako pagpapapanggap. Makakatakas ka pa,Makakatas ka. Nabubuhay ako sa mundong ito,Ngunit kaya niyo ako.Dasal lang at tiwala sa sarili ang katapat ko.

0

Mar 8, 2021

Mar 8, 2021 at 5:25 PM UTC

Princeallival132923

DEPRESSED

(DEPRESYON) Sa mundong ito ay patuloy na nabubuhay ako, Wala akong pinipili na kahit na sino, Basta sa oras na ako ay makilala mo, Sa oras na pinapasok mo 'ko, Hindi ko alam kung kaya mo akong takasan, Dahil marami ng nagtangkang kitilin ang buhay ng dahil sa hatid kong kapalaran. Ako, ang sisira sa buhay mo, Gagawin kong miserable ang utak mo, Kapag nakilala mo ako, Kahit saan ka pa magtago Wala! Walang tutulong sayo!Tandaan mo! Lahat sila aayawan mo! Guguluhin ko ang iyong mundo, Yayanigin ko bawat pahina ng buhay mo, Kahit ipagpilitan isarado ang bintana, Papasok, papasukin kita,Wala ka nang magagawa! Sumuko ka na! Kaibigan hinihintay na kitang sumama, Ikukulong kita, sa lugar na hindi na makakalabas pa,Kahit ilang beses hanapin Susi para makalabas sa suliranin, Ikaw ay pilit kong aangkinin. Pilit kitang aagawin,Dahil sinasabi ko sa'yo isang pagpapanggap lang ang kanilang gagawin, Makinig ka! Halika na at sa akin ay sumama, Dahil alam kong patuloy lang sila sa panghuhusga,Patuloy ka lang kukutyain, At patuloy ka lang paiiyakin, Oo, nabubuhay ako sa husga, sa kutya, sa pagbalot sa sarili mo sa awa, Sa walang tigil na pagluha ng iyong mga mata, At sa malalang pag-iisip tulad ng pabago-bagong emosyon na hindi alam kung ano ba talaga,Nabubuhay ako at mas lumalakas ako, Sa tuwing nakikita ko ang isang taong mahilig magtago,Ilihim ang nararamdamang sakit sa kahit na sino,Mas lalakas pa ako kung sa oras na ako ay niyakap mo. Huwag kang magtangka,Pagtakas ay wala kang mapapala,Dahil kapag dinapuan na kita, Wala ng gugulo pa sa iyong mundong ginawa, Gilitan ng leeg, wala pa ring talab, Susundan kita hanggang kabilang buhay Kahit magtago ka man sa kaibuturan ng kagubatan.Ako, ang iyong kalaban, Patago kitang sasaktan, At unti-unti kitang pahihirapan, Ako ang madadala sa'yo sa kamatayan, Buhay ako at patuloy na gagambala sa iyong mundo,Mistulang buhay mo ay sisirain ko, Unti-unti kong babaguhin ang iyong sarili, At titiyaking ni isa sa iyo ay walang mananatili. Tandaan mo, at laging isaisip mo, Kakatok ulit ako sa pintuan mo, Dahil ilang beses ko ng sinabi sa'yo, Na nabubuhay ako sa lungkot, sa takot, sa luha, sa panghuhusga ng iba, At sa tuwing nag-iisa ka habang hindi na alam ang gagawin at solusyonan ang problema. Ipapaalala ko lang sa iyo na hindi mo ako basta madadaig,Na hindi mo ako basta malulupig, Hangga't dala-dala mo ang aking mundo, Hindi ako titigil sa'yo. May panahon ka pa,Makakatakas ka pa, At magagawa mo akong daigin kung makikinig ka, Hindi ako kasinungalingan, Nagsasabi ako ng toto, dahil totoo ako. Kung sinasabi nila peke ako,Na dulot ko lang ay pagpapapansin,Sinasabi ko na sa'yo mali ang makinig sa kanilang daing, Intindihin mo ako at unawain lahat ng sinasabi ko,Marami ng buhay ang nawasak ng dahil sa akin,Kaya kung mabuhay ng matagal ang iyong hangarin,Pakinggan mo ako dahil hindi ako nagbibiro,At hindi ako nakikipaglaro. Hindi ako pag-iinarte, hindi ako pag-iinarte. Sa oras na dapuan ko ang mga mahal niyo, o maging ang mga kaibigan mo, Pakiusap, hawakan mo ang kaniyang kamay at hilain papunta sa masayang mundo, Pakiusap ko!Kung sakaling ako ay makilala mo, Layuan mo ako,Ipakilala mo ako sa lahat ng malaman nila na hindi ako pagpapapanggap. Makakatakas ka pa,Makakatas ka. Nabubuhay ako sa mundong ito,Ngunit kaya niyo ako.Dasal lang at tiwala sa sarili ang katapat ko.

60

Bibilang ng lima upang sarili'y mapakalma sabay bugtong-hininga mga luha'y nagsitulo na pala dahil hindi na kinaya ang sakit na dala, akala nila wala akong problema akala ng iba ako ay masaya akala nila wala akong iniinda nasanay kasi silang lagi kang nakatawa nasanay kasi silang lagi kang masaya nasanay kasi sila na ganyan ka, napakahirap na sitwasyon hindi nila alam na saking pag ngiti sa loob nito'y pighati iniisip ng iba na nagbibiro lang ako iniisip nila na hindi ito totoo pero hindi nila alam unti-unti na akong pinapatay nito, dinadaan ko nalang sa pagpapatawa upang ang iba'y mapasaya ngunit sakabilang banda ay may salitang nag nanais na "ako naman sana." nag tatago sa bawat ngiti sa labi ko ang sandamakmak na problemang pasan-pasan ko sakabila ng aking pagtawa ay may lungkot na dinarama, ginawa ko naman ang lahat, ngunit bakit hindi parin sapat hindi ba nila nakikita o ayaw lang talaga nila bigyang halaga, siguro nga talagang walang nagmamahal sakin dahil walang umiintindi sa aking pag inda lunod na lunod na ako sa kalungkutan labis-labis na akong nahihirapan, puso ko'y hirap na Ayoko ng magpanggap pa magpanggap na masaya ako sa harap ng iba dahil ang totoo, halos 'di ko na kaya, ako'y biktima ng sarili kong kalungkutan biktima ng kahibangan biktima ng kapighatian biktima ng pusong mapanlinlang at biktima ng isip na nais ng lumisan, hindi ko na kilala kung sino ako, hindi ko na kilala ang sarili ko kailan ba ako makakatakas dito sa higpit ng kadilimang bumabalot sa isip ko alam kong hindi ko na kaya pero kakayanin ko pa kakayanin kong muling makatayo sa sarili kong mga paa upang masolusyonan ang aking problema kakayanin kong lumaban dahil ayaw kong maging talunan at hinding hindi ako magiging talunan kakayanin kong labanan ang lungkot upang hindi na ako tuluyan nitong mabalot, alam kong may kwenta akong tao dito sa mundo. alam kong may nagmamahal pa sa akin ng totoo alam kong ang Diyos ay lagi kong kasama sa lahat ng dako alam kong Sya ay laging nasa tabi ko alam kong yayakapin nya ako sa bawat pighating ito! hindi ako magpapalamon sa aking depresyon lalaban ako kahit problema'y kasing lakas ng alon lilipas din ang hapti ng kahapon hindi man ngayon ngunit darating ang bukas at itong kalungkuta'y magwawakas.

0

May 14, 2023

May 14, 2023 at 12:40 PM UTC

kurtlopez

Untitled

Bibilang ng lima upang sarili'y mapakalma sabay bugtong-hininga mga luha'y nagsitulo na pala dahil hindi na kinaya ang sakit na dala, akala nila wala akong problema akala ng iba ako ay masaya akala nila wala akong iniinda nasanay kasi silang lagi kang nakatawa nasanay kasi silang lagi kang masaya nasanay kasi sila na ganyan ka, napakahirap na sitwasyon hindi nila alam na saking pag ngiti sa loob nito'y pighati iniisip ng iba na nagbibiro lang ako iniisip nila na hindi ito totoo pero hindi nila alam unti-unti na akong pinapatay nito, dinadaan ko nalang sa pagpapatawa upang ang iba'y mapasaya ngunit sakabilang banda ay may salitang nag nanais na "ako naman sana." nag tatago sa bawat ngiti sa labi ko ang sandamakmak na problemang pasan-pasan ko sakabila ng aking pagtawa ay may lungkot na dinarama, ginawa ko naman ang lahat, ngunit bakit hindi parin sapat hindi ba nila nakikita o ayaw lang talaga nila bigyang halaga, siguro nga talagang walang nagmamahal sakin dahil walang umiintindi sa aking pag inda lunod na lunod na ako sa kalungkutan labis-labis na akong nahihirapan, puso ko'y hirap na Ayoko ng magpanggap pa magpanggap na masaya ako sa harap ng iba dahil ang totoo, halos 'di ko na kaya, ako'y biktima ng sarili kong kalungkutan biktima ng kahibangan biktima ng kapighatian biktima ng pusong mapanlinlang at biktima ng isip na nais ng lumisan, hindi ko na kilala kung sino ako, hindi ko na kilala ang sarili ko kailan ba ako makakatakas dito sa higpit ng kadilimang bumabalot sa isip ko alam kong hindi ko na kaya pero kakayanin ko pa kakayanin kong muling makatayo sa sarili kong mga paa upang masolusyonan ang aking problema kakayanin kong lumaban dahil ayaw kong maging talunan at hinding hindi ako magiging talunan kakayanin kong labanan ang lungkot upang hindi na ako tuluyan nitong mabalot, alam kong may kwenta akong tao dito sa mundo. alam kong may nagmamahal pa sa akin ng totoo alam kong ang Diyos ay lagi kong kasama sa lahat ng dako alam kong Sya ay laging nasa tabi ko alam kong yayakapin nya ako sa bawat pighating ito! hindi ako magpapalamon sa aking depresyon lalaban ako kahit problema'y kasing lakas ng alon lilipas din ang hapti ng kahapon hindi man ngayon ngunit darating ang bukas at itong kalungkuta'y magwawakas.

76

Hinahanap Kinakailangan Ninanais Bakit ka ba ganyan Sa tuwing lugmok ako Nasa tabi mo na agad ako Wag mo ako sanayin Kung aalis ka rin naman Hindi dapat pinapatagal Kung lalayo rin naman Kailangan kita Sa araw araw Hinahanap kita Sa araw araw Gusto kita Sa araw araw Umabot na ako Sa langit para sabihing Mahal na siguro kita Kaya huwag kang ganyan Kung mawawala ka rin naman Kung pagbabawalan mo rin ako Kung ipapalayo mo rin ako Nababaliw na ako Wag mo akong iwan ng ganito Hindi ko maadmitihin ito Kahit ako yung gumusto Ginusto mo rin naman Sa bawat tama na nadadama Pakiramdam ko'y niyayapos mo ako Mapapatanto nalang ako bigla, Bakit biglaan ka nalang lumayo Ginawa mo akong gumon sayo, Atsaka iiwanan mo ako Ng mga nakakatakot na alaala Hindi ko na alam kung paano makakatakas dito Subalit ayokong tumakas Kahit mapanakit ka Kahit masakit na Kahit masiraan na ako ng ulo Kahit mukang hindi ko na kaya Ikaw parin ang hahanapin ko Sa araw araw Dahil gumon na ako sayo.

0

Feb 18, 2020

Feb 18, 2020 at 5:26 PM UTC

Euphrosyne

Fiend

Hinahanap Kinakailangan Ninanais Bakit ka ba ganyan Sa tuwing lugmok ako Nasa tabi mo na agad ako Wag mo ako sanayin Kung aalis ka rin naman Hindi dapat pinapatagal Kung lalayo rin naman Kailangan kita Sa araw araw Hinahanap kita Sa araw araw Gusto kita Sa araw araw Umabot na ako Sa langit para sabihing Mahal na siguro kita Kaya huwag kang ganyan Kung mawawala ka rin naman Kung pagbabawalan mo rin ako Kung ipapalayo mo rin ako Nababaliw na ako Wag mo akong iwan ng ganito Hindi ko maadmitihin ito Kahit ako yung gumusto Ginusto mo rin naman Sa bawat tama na nadadama Pakiramdam ko'y niyayapos mo ako Mapapatanto nalang ako bigla, Bakit biglaan ka nalang lumayo Ginawa mo akong gumon sayo, Atsaka iiwanan mo ako Ng mga nakakatakot na alaala Hindi ko na alam kung paano makakatakas dito Subalit ayokong tumakas Kahit mapanakit ka Kahit masakit na Kahit masiraan na ako ng ulo Kahit mukang hindi ko na kaya Ikaw parin ang hahanapin ko Sa araw araw Dahil gumon na ako sayo.

45