Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"lrt" poems
Paano kaya? Mahal ko ang pilipinas. Sobra. Mahal ko ang bansang aking kinalakhan. Mahal ko ang aking pinanggalingan. Kung saan ako nag aral, san tumira, saan nagsisimba. Kung saan naliligo, umiihi, tumatae, Mahal ko! Pero paano ko kaya matatanggap ang nangyayari sa aking bansa? Paano ko kaya tatanggapin ang mga basura sa daan. Ang mga binebentang damit na sinuot muna nila. Ang mga piniritong fish ball na kahapon pa ang mantika. Paano kaya? Sa jeep, na para na kayong sardinas na pinagkasya sa isang lata. Sa lrt, natumaas man ang bayad. Dama mo parin ang mga pagong na kumikilos at mga amoy na gugustuhin mo na lang amuyin. Sa paaralan, titiisin ang sira sirang mga silid aralan para sa pangarap na mahirap abutin. Paano kaya? Sa pilipiling lugar, na kapag nakakita ng umiilaw na iphone ay parang hokage na mabilis na mang aagaw. Sa ilalim ng tulay, kapag napadaan kay makikita ang pamilyang walang makain na nakahiga sa kamang matigas at ngunit hindi mabigat dalhin kung saan saan. Paano kaya? Ang mga kalsadang pinipilit tapusin kahit mas una pang tinapos ang perang inilaan ng sang katauhan. Paano kaya? Ang mga taong halos mamatay sa pagod na tila butas ang bulsa at hindi malagyan ng laman. Paano kaya? Sinubukan kong alamin kung saan ito nagsimula. Kung sino ang gumawa? Kung kailan? Kung paano? Kung bakit nandito? Hanggang napatunayan ko, na kahit ganito ang tinuturi kong bansa. Alam kong katangi tangi parin ito. Hindi man kami tulad ng iniisip nyong bansa. Ang bansang ito ang pinaka mapagmahal ra lahat. Kayang makipag kaibigan sa kahit sinong tao. Kayang umintindi ng kapwa. marunong makisama. Mapagbigay. Higit sa lahat sa kabila ng mga nangyayari sa amin, kahit wala nang kakainin, kahit nag aaway na kayo, kahit madami ng problema at  kahit may taning na ang buhay. MASAYA pa rin. Ang mga ngiti, galak, at tuwang ito ang hindi nila matutumbasan ng iba.
0
Jul 6, 2016
Jul 6, 2016 at 1:39 AM UTC
Sa Kabila
Paano kaya? Mahal ko ang pilipinas. Sobra. Mahal ko ang bansang aking kinalakhan. Mahal ko ang aking pinanggalingan. Kung saan ako nag aral, san tumira, saan nagsisimba. Kung saan naliligo, umiihi, tumatae, Mahal ko! Pero paano ko kaya matatanggap ang nangyayari sa aking bansa? Paano ko kaya tatanggapin ang mga basura sa daan. Ang mga binebentang damit na sinuot muna nila. Ang mga piniritong fish ball na kahapon pa ang mantika. Paano kaya? Sa jeep, na para na kayong sardinas na pinagkasya sa isang lata. Sa lrt, natumaas man ang bayad. Dama mo parin ang mga pagong na kumikilos at mga amoy na gugustuhin mo na lang amuyin. Sa paaralan, titiisin ang sira sirang mga silid aralan para sa pangarap na mahirap abutin. Paano kaya? Sa pilipiling lugar, na kapag nakakita ng umiilaw na iphone ay parang hokage na mabilis na mang aagaw. Sa ilalim ng tulay, kapag napadaan kay makikita ang pamilyang walang makain na nakahiga sa kamang matigas at ngunit hindi mabigat dalhin kung saan saan. Paano kaya? Ang mga kalsadang pinipilit tapusin kahit mas una pang tinapos ang perang inilaan ng sang katauhan. Paano kaya? Ang mga taong halos mamatay sa pagod na tila butas ang bulsa at hindi malagyan ng laman. Paano kaya? Sinubukan kong alamin kung saan ito nagsimula. Kung sino ang gumawa? Kung kailan? Kung paano? Kung bakit nandito? Hanggang napatunayan ko, na kahit ganito ang tinuturi kong bansa. Alam kong katangi tangi parin ito. Hindi man kami tulad ng iniisip nyong bansa. Ang bansang ito ang pinaka mapagmahal ra lahat. Kayang makipag kaibigan sa kahit sinong tao. Kayang umintindi ng kapwa. marunong makisama. Mapagbigay. Higit sa lahat sa kabila ng mga nangyayari sa amin, kahit wala nang kakainin, kahit nag aaway na kayo, kahit madami ng problema at  kahit may taning na ang buhay. MASAYA pa rin. Ang mga ngiti, galak, at tuwang ito ang hindi nila matutumbasan ng iba.
Continue reading...
28
"Bago yan ah" aniya ng makita ang converse kong pula. Wala eh, wala nako maisip para makuha ang antensyon mo, mapansin mo. Naubos nga lahat ng ipon ko para sa sapatos na to. Balita ko kasi mahilig ka daw sa kulay pula at nangongolekta ka daw ng mga branded na sapatos. Ako yung tipong hindi maganda namay porselanang kutis gaya ng iba. Hindi katangkaran, pero pwede nadin para sa isang kolehiyala. Walang bag na ang tatak ay Guess, At magagandang damit na galing sa Mall. Simple lang ako, laging may hawak na libro. Nalilimutan mag suklay dahil baka maiwan ng jeep papuntang terminal ng LRT. Hindi naliligo sa pabango na padala galing abrod. At higit sa lahat, hindi nag susuot ng ibang sapatos bukod sa pinag lumaan kong rubber shoes. "Converse yan diba?" Dagdag niya ng hindi ako sumagot sa pag pansin niya. Ang totoo ay hindi ko alam ang sasabihin. Hindi ko alam pano ibubuka ang mga bibig at sasagot ng "Oo, buti naman napansin mo". Wala ako lakas ng loob. Tanging pag tango nalang ng ulo ang  kilos na kayang gawin ng katawan ko. Kumaripas ako ng pag lakad papunta sa silya sa dulo ng masikip na klasrum. Nag simula ang klase. Hindi ako maka pokus sa sinasabi ng Prof patungkol sa "Theory of relativity" ni Einstein. Tumititig sa wall clock sa taas ng pisara na kinatatayuan ni Ma'am Montemayor. Sa wakas biglang tumunog ang bell na nag sasabing tapos na ang klase. Palabas na ako nang muli mo kong tawagin. "Hi, pwede ba ako sumabay sayo mag lakad papunta sa Math class?alam mo naman ayaw ni Sir. Henry ng late" pabiro **** sinabi. Wala nakong nasabi kundi ang mga katagang "Okay lang naman". Tinatago ang ngiti na gusto ng mag kumawala, habang nag iisip at nag papasalamat sa Converse kong Pula.
0
Feb 29, 2016
Feb 29, 2016 at 5:07 AM UTC
Converse na pula
"Bago yan ah" aniya ng makita ang converse kong pula. Wala eh, wala nako maisip para makuha ang antensyon mo, mapansin mo. Naubos nga lahat ng ipon ko para sa sapatos na to. Balita ko kasi mahilig ka daw sa kulay pula at nangongolekta ka daw ng mga branded na sapatos. Ako yung tipong hindi maganda namay porselanang kutis gaya ng iba. Hindi katangkaran, pero pwede nadin para sa isang kolehiyala. Walang bag na ang tatak ay Guess, At magagandang damit na galing sa Mall. Simple lang ako, laging may hawak na libro. Nalilimutan mag suklay dahil baka maiwan ng jeep papuntang terminal ng LRT. Hindi naliligo sa pabango na padala galing abrod. At higit sa lahat, hindi nag susuot ng ibang sapatos bukod sa pinag lumaan kong rubber shoes. "Converse yan diba?" Dagdag niya ng hindi ako sumagot sa pag pansin niya. Ang totoo ay hindi ko alam ang sasabihin. Hindi ko alam pano ibubuka ang mga bibig at sasagot ng "Oo, buti naman napansin mo". Wala ako lakas ng loob. Tanging pag tango nalang ng ulo ang  kilos na kayang gawin ng katawan ko. Kumaripas ako ng pag lakad papunta sa silya sa dulo ng masikip na klasrum. Nag simula ang klase. Hindi ako maka pokus sa sinasabi ng Prof patungkol sa "Theory of relativity" ni Einstein. Tumititig sa wall clock sa taas ng pisara na kinatatayuan ni Ma'am Montemayor. Sa wakas biglang tumunog ang bell na nag sasabing tapos na ang klase. Palabas na ako nang muli mo kong tawagin. "Hi, pwede ba ako sumabay sayo mag lakad papunta sa Math class?alam mo naman ayaw ni Sir. Henry ng late" pabiro **** sinabi. Wala nakong nasabi kundi ang mga katagang "Okay lang naman". Tinatago ang ngiti na gusto ng mag kumawala, habang nag iisip at nag papasalamat sa Converse kong Pula.
Continue reading...
26
Before me is a brave queen of war slicing her enemies' heads with the sharp, cutting edges of the liquid eyeliner she so expertly paints upon her skin, unshaken by her rusting metal steed's sudden jolts and halts. Her long hair whips forward with the wind, but she, unscathed by its clawing at her freshly powdered cheeks, tosses the strands away, tames them. Stains her lips with a blood-red shade, sits in her own silence, away from the earsplitting clanging and screeching and thundering chaos of the battle that rages around her. It is hard not to stare. I can only admire her from where I cower, behind a beaten-up backpack with fraying straps, pushing my dusty glasses to see her better, already defeated. Already surrendered. Funny how the only thing I know about the stranger beside me is that our kissing knees and shoulders, snug against each other, is the warmest thing I've felt in a while.
0
Jan 6, 2020
Jan 6, 2020 at 11:10 PM UTC
UP Campus - Katipunan LRT
#05022020 I was standing in the middle of worship People were worshipping God And everyone was singing. There’re pairs but they don’t have any relationship One sings beside the other, one sings alone. There were two different hymns Or everyone was just voicing their hearts out I ain’t a singer and yet I heard my voice good. And together with others, The first song I was singing was a heavy song I was about to kneel, I was bowing my head. And there I recognized that many songs are being sung. I heard someone said from the back, “Kelan ba papalitan yung kanta?” I recognized what has been said But I can't control the words coming from my mouth, And from the bottom of my heart, It just felt so natural -- It felt so relieving. Both of my hands started grasping a railing As I continued in the spirit of worship. And then the song changed to an upbeat one And then to “Hosanna.” While everyone was singing “Hosanna” Someone has changed in the atmosphere. I saw my body gliding and others too People started coming while I was singing with others. Some remained walking towards us -- Seeing but they’re only looking at us But I never heard and seen anyone of them singing. I was even shocked with myself Because I was dancing like I was a good dancer Those who sing also do their dancing As if we were leading everyone else But it seems they have another place to go with. I recognized that they were walking While I was flying with others. Then I saw a man who’s also dancing and singing And he was very good at it We continued guiding those who are walking. Then, the scene turned out to be an LRT station But there was no means of transportation I saw people strolling beside a platform On my right side And they’re somehow stuck But I saw no reaction from them. And there was a stair going upwards It's like in the form of an escalator I was holding the railing and it was steady But the steps seemed to be invisible All I know was: it’s a staircase. Then I saw the man singing and dancing earlier Telling the people to raise their hands And they turned to look like zombies They were obeying and copying what was instructed to them And we were all giving them examples As we do the “arms forward” thing. Then I heard someone said, “There’s something wrong,” And he was pertaining to those people in the platform They were about to chase a woman And he pointed her out And then the dream ended — The dream ended and as I opened up my eyes, I found my heartbeat too fast.
0
May 1, 2020
May 1, 2020 at 8:13 PM UTC
The Singing and The Dancing
#05022020 I was standing in the middle of worship People were worshipping God And everyone was singing. There’re pairs but they don’t have any relationship One sings beside the other, one sings alone. There were two different hymns Or everyone was just voicing their hearts out I ain’t a singer and yet I heard my voice good. And together with others, The first song I was singing was a heavy song I was about to kneel, I was bowing my head. And there I recognized that many songs are being sung. I heard someone said from the back, “Kelan ba papalitan yung kanta?” I recognized what has been said But I can't control the words coming from my mouth, And from the bottom of my heart, It just felt so natural -- It felt so relieving. Both of my hands started grasping a railing As I continued in the spirit of worship. And then the song changed to an upbeat one And then to “Hosanna.” While everyone was singing “Hosanna” Someone has changed in the atmosphere. I saw my body gliding and others too People started coming while I was singing with others. Some remained walking towards us -- Seeing but they’re only looking at us But I never heard and seen anyone of them singing. I was even shocked with myself Because I was dancing like I was a good dancer Those who sing also do their dancing As if we were leading everyone else But it seems they have another place to go with. I recognized that they were walking While I was flying with others. Then I saw a man who’s also dancing and singing And he was very good at it We continued guiding those who are walking. Then, the scene turned out to be an LRT station But there was no means of transportation I saw people strolling beside a platform On my right side And they’re somehow stuck But I saw no reaction from them. And there was a stair going upwards It's like in the form of an escalator I was holding the railing and it was steady But the steps seemed to be invisible All I know was: it’s a staircase. Then I saw the man singing and dancing earlier Telling the people to raise their hands And they turned to look like zombies They were obeying and copying what was instructed to them And we were all giving them examples As we do the “arms forward” thing. Then I heard someone said, “There’s something wrong,” And he was pertaining to those people in the platform They were about to chase a woman And he pointed her out And then the dream ended — The dream ended and as I opened up my eyes, I found my heartbeat too fast.
Continue reading...
67