"linea" poems
I have no right to feel this way.
Everything is too loud, too much.
I want to cover my ears, but it gives little relief.
I tear at my hair, and the pain gives an anchor.
My patches are hidden, small secrets.
Mors ultima linea rerum,
a constant threat,
the sword above my head.
Not death itself,
but the inability to find peace.
Sleep is similar, but it is not death.
It is similar, Tarkovsky observes,
but it is not permanent.
Sleep is universal,
but so is waking.
The fool, shepherd, wise, and king
rise with the sun.
Mors sceptra ligonibus aequat.
Mors ultima linea rerum.
Mar 4, 2016
Mar 4, 2016 at 8:22 AM UTC
Fue bueno verte
recordar el sentido de todo esto que llevo
solo cuando te tengo al frente puedo entenderlo
el resto del tiempo es solo
pensar, extrañarte, racionalizar
el instante en que puedo sentir tus labios
tu piel
tu cuerpo
no puedo describirlo
llámalo como quieras
pero recorrería el mundo entero y viviría mil vidas mas
solo para poder sentirlo de nuevo
Cielo
somos algo de otro mundo
pero en todo esto no caben dudas
ni miedos
ni incertidumbre ni inseguridad
y no me entiendas mal
pero es algo difícil despertar cuando
nos une un camino duro
un abismo que cruzar
y una linea muy delgada sobre la cual caminar
ayer después de que te fuiste subí a la montaña
estaba desconsolado
vacío
extraño
lleno de conflictos, de ruido, de venenos
te encontré en nuevo lugar
en los colores
en el aire ligero
en ese cielo que era como un mar *****
lleno de luces
embarcaciones con destinos venideros
caminos, contornos
como posibilidades
historias que vivimos o viviremos
puertos que nos esperan
personas que fuimos y que seremos
ese frío que sentía no estaba ahí de verdad
era solo tu ausencia
era solo miedo de despertar
de tu despertar
porque por un momento estuve convencido
de estar dentro de tu sueño
de sentir como tus ojos se cierran
y de estar navegando sobre ese mar
mientras tus manos dibujan los rasgos
de esa pintura,
la misma que tus ojos reflejan
sigo de pie en esa montaña
sobre nubes y abismos
sigo sintiendo frío
perdido entre esos caminos
esperando el día en que aparezcas de nuevo
sin dudas
sin incertidumbre
sin miedo
y yo pueda al fin cerrar los ojos
y compartir el sueño
dibujar tus rasgos
tomar tu mano
y contemplar
en esa misma montaña
como esa noche se vuelve día
como el azul inunda el cielo
y el frío es vencido
y la muerte es vencida
y el reflejo de nuestros ojos
no sea mas una pintura incompleta
sino una vida entera de sueños, mares, montañas abismos y colores
Nov 2, 2014
Nov 2, 2014 at 12:24 PM UTC
*you never really say piranha.... it’s more like piraña... no wonder english without the necessary diacritic spans north america and australia and the emoji platform, so the romans said: bonum, sed ν (nu) *** linea obliqus, sic ha est ad hoc tetragrammaton pars, et allah est la la; quamvis latin est mort scriptio autem non clara voce - basically just write some latin using english grammar, what’s beneath it? guess.*
i’ve written almost 10,000 poems and still i can only
remember having said one or two memorable things,
i mean, for god’s sake, the pedigree maine ****
that lived with me for the 7 years he lived to
dying of kidney failure said more memorable things
than i did, having only said meow / miał (i.e. he had it, once),
maybe that’s because i don’t actually cradle these outbursts
to much appreciation, hence my own worthy critique -
but like i said it once admiring spiderweb threads and the washing lines:
by the casual phrasing ‘killing time,’ i’m sure people invoke
the meaning: to occupy a definite space;
the antonym? that’s a bit what philosophy preaches - ‘to stand outside
all of time and space,’ well the first one i can do and feel remorseful
concerning boredom, but that gives me an indefinite space,
although this whole ‘killing time’ is a great option, i’m going to
schwarzenegger time with a sawn off umlaut, ooh... kick to the groins
watch the crouching tiger hidden *** change - and occupy
a definite space. see, you have to find the hammers and the chainsaws in language
to escape the waterfall of fictional narration, obviously grammatical
categorisation of words makes it easier to suddenly realise:
am i really typing, or actually hammering a word in?
but realising that grammatical categorisation of words
exposes unlikely-to-turn-rusty tools gives writing a whole worth
of sanity, as no longer the chance encounter, but a safe environment
to abseil like a spider which lost the plot of creativity famed by the cobweb, just ******** out a piet mondrian.
Oct 9, 2015
Oct 9, 2015 at 7:10 AM UTC
Si pasce di se il fiume, bruca
serpeggiando
le sue
quasi essiccate sgorature,
visita
le sue
quasi aride pozzanghere,
si trascina ai suoi già putridi ristagni
finche, poco più oltre
un poco lo confortano
misteriosi trasudamenti,
lo irrorano frescure,
umori, vene
dal più profondo
del suo cuore sotterraneo
ed eccolo
rinasce esso dalle secche,
ora, si lascia dietro la sassaia
della sua quasi estinzione
per il suo nuovo cammino -
si muove verso se stesso il fiume,
si sposta dentro il suo cangiante bruco
ed entra, fiume nuovo
uscito dalle sue ceneri
nei luoghi dove opera
la primavera e non c'è
fiore né gemma, non c'è ancora
ma c'è quella radiosa incandescenza
di luce e opacità nel bianco dell'aria,
c'è, ed ecco si diffonde, quella trepidante animula
e quel chiaro sopra la linea degli alberi,
quel già più festoso scintillamento delle acque.
C'è tutto "quello". E c'è
lui fiume,
ne vibra intimamente
il senso. C'è questo, c'è prodigiosamente.
905
Pongo un dedo, el meñique, en la linea por la que voy. Voy bajando el dedo a medida que progresa la lectura y acomodo el librito edición de bolsillo de Robinsón Crusoe que medio arreglé con cinta porque había perdido el lomo.
Cae la segunda gota en la página, en la palabra Martes, que no es un día sino un muchacho, mientras trato de evitar la tercera con un pañito que ya huele demasiado mal.
Oigo sin escuchar las voces del fondo, oigo sin escuchar la mala música a intolerable volumen, oigo sin escuchar a la señora que intercambia las erres por las eles, quejándose por el peso de las compras, y de que nadie le cede el puesto.
Lo único que oí y también escuché ese día fue la pregunta de un señor dirigida a la señora:
¿No sabes lo que significa "hacerse el loco"?
Desde ese día decidí dejar de oír sin escuchar
Dec 24, 2017
Dec 24, 2017 at 6:00 PM UTC
Ognuno 'e nuie nasce cu nu destino:
'a malasciorta, 'e 'vvote, va..., pò torna;
chi nasce c'o scartiello arreto 'e rine,
chi nasce c'o destino 'e purtà 'e ccorne.
Io, per esempio, nun mme metto scuorno:
che nce aggio 'a fà si tarde ll'aggio appreso?
Penzavo: sì, aggio avuto quacche cuorno,
ma no a tal punto da sentirme offeso.
E stato aiere 'o juorno, 'a chiromante,
liggénneme cu 'a lente mmiezo 'a mano,
mm'ha ditto: "Siete stato un triste amante,
vedete questa linea comme è strana?
Questa se chiamma 'a linea del cuore,
arriva mmiezo 'o palmo e pò ritorna.
Che v'aggia dì, carissimo signore;
cu chesta linea vuie tenite 'e ccorne.
Guardate st'atu segno fatto a uncino,
stu segno ormai da tutti è risaputo
ca 'o porta mmiezo 'a mano San Martino:
'o Santo prutettore d'e cornute".
Sentenno sti pparole 'int'o cerviello
accuminciaie a ffà mille penziere.
Mo vaco 'a casa e faccio nu maciello,
pe Ddio, aggia fà correre 'e pumpiere.
" Ma no... Chi t'o ffa fà? " (na voce interna
mme suggerette). "Lieve ll'occasione.
'E ccorne ormai songhe na cosa eterna,
nun c'è che ffà, è 'a solita canzone.
'O stesso Adamo steva mparaviso,
eppure donna Eva ll'ha traduto.
Ncoppa a sti ccorne fatte 'nu surriso,
ca pure Napulione era cornuto!".
712
Mi parte favorito
es cuando yo
puedo quemar
el trozo del papel
-poco linea del
rojo y ***** y
entonces gris-
Canción jugando
en el fondo
Jan 18, 2015
Jan 18, 2015 at 1:18 AM UTC
Del tutto ignari della nostra esistenza
voi navigate nei cieli aperti dei nostri limiti,
e delle nostre squallide ferite
voi fate un balsamo per le labbra di Dio.
Non vi è da parte nostra conoscenza degli angeli,
né gli angeli conosceranno mai il nostro martirio,
ma c'è una linea di infelicità come di un uragano
che separa noi dalla vostra stirpe.
Voi entrate nell'uragano dell'universo
come coloro che si gettano nell'inferno
e trovano il tremolo sospiro
di chi sta per morire
e di chi sta per nascere.
411