"ligalig" poems - Hello Poetry

Kung isa-isahin ang nakaraan simula no'ng ika'y aking niligawan hanggang sa dumating ang kasalan, maikukwento ko ng walang alinlangan kung paano tayo nagsimula at nag ibigan. hindi sa lahat ng panahon ang mga bagay ay naaayon sa kung paano natin gusto at 'di lahat ay agad na natatamo. Unang kita palang, napaibig na ako Lalo na sa mga sumunod na pagtatagpo walang duda pana ni kupido ’y tinamaan ako sa isang tulad mo puso ko'y nahulog ng di napagtanto, sa pakiwari ko’y pakana nga ito ni kupido. sa isang tulad mo puso ko'y nahulog ng di napagtanto, sa pakiwari ko’y pakana nga ito ni kupido. Sa iyong mga mata Nasisilip ko ang langit pagkat ikaw ang anghel na sa aki’y pinakamalapit Palapit ng palapit, ang titig, Sa mapulang labi mo’y nakakatuksong humalik at ayaw ng mapapikit, Akoy nag aasam at humihiling sa panginoon at biglang kanyang dininig Hindi inaasahan ang iyong pagdating. Pagod kong puso’y iyong ginising. Buhay ko'y binigyan ng ningning, Ikaw lang ang gustong makapiling Sa iyong mga mata Nasisilip ko ang langit pagkat ikaw ang anghel na sa aki’y pinakamalapit Palapit ng palapit, ang titig, Sa mapulang labi mo’y nakakatuksong humalik at ayaw ng mapapikit, Akoy nag aasam at humihiling sa panginoon at biglang kanyang dininig Hindi inaasahan ang iyong pagdating. Pagod kong puso’y iyong ginising. Buhay ko'y binigyan ng ningning, Ikaw lang ang gustong makapiling. dumating ka sa mundo ko’t iyong niyanig pinukaw ng iyong tinig “Happiness Happiness Happiness” Ang tinig na aking narinig at napatulala at napatitig Biglang nag usisa sa sarili nagtanong, Paano ko ba mapapaliwanag ang hiwaga nitong pagmamahal na kung bakit sa puso ko’y kumapit ng kusa Minsay ako’y nagtataka’t di maka paniwala linalaro sa panaginip ang dakilang pagsuyong inayunan ng tadhana’y nag ka sundo tuluyang hinamon ang matapang na puso Hindi ka na malulumbay, kapag nasisilayan ko ang iyong labi, may taglay na ngiti Pagod koy napawi, limot ko na ang ligalig na iyong pinag iigi kaya wag mag madali pagkat atin ang sandali At ng sayo’y napalapit ayaw ng lumayo andito na ang iyong Sandalang Balikat Na hindi madadaan sa gulat Hawak hawak ang maliliit at malambot **** mga kamay Habang may ibinubulong ang boses **** malumanay Umalis ng walang plano, walang dala kundi ang puso. pero saan nga ba patungo? Bawat hakbang ng paa, bawat hininga, ninanamnam para sa ikasisiya pero saan nga ba patungo? Ramdam ang pagod kinailangan ng tumukod ngunit hindi susuko. pero saan ba talaga patungo? Marami ng nadaanan at natambayan Pero di naman kaianaman Hangang sa dumating na sa dulo na ang puso’t pag ibig ko’y nasa iyo Dahil di ako sanay na ikaw ay mawalay Andito na ako Sa unang pag kakataon Sa araw ng mga puso Sa Ika labing apat na araw ng pebrero sa kalendaryo Bungkos ng rosas ay para sa iyo Sa masayang araw at hanging maaya, ang sinugong puso’y sumasaiyo at ito’y magsasabing Sa tuwa at dusa, Hirap at ginhawa Sarap at ligaya Ang “Balentayns” Ko’y ikaw Walang iba! ! ! ! ! Subukan naman

0

Aug 20, 2019

Aug 20, 2019 at 6:41 AM UTC

nexus-1

Tula Para sa unang Ika Labing Apat ng Pebrero

Kung isa-isahin ang nakaraan simula no'ng ika'y aking niligawan hanggang sa dumating ang kasalan, maikukwento ko ng walang alinlangan kung paano tayo nagsimula at nag ibigan. hindi sa lahat ng panahon ang mga bagay ay naaayon sa kung paano natin gusto at 'di lahat ay agad na natatamo. Unang kita palang, napaibig na ako Lalo na sa mga sumunod na pagtatagpo walang duda pana ni kupido ’y tinamaan ako sa isang tulad mo puso ko'y nahulog ng di napagtanto, sa pakiwari ko’y pakana nga ito ni kupido. sa isang tulad mo puso ko'y nahulog ng di napagtanto, sa pakiwari ko’y pakana nga ito ni kupido. Sa iyong mga mata Nasisilip ko ang langit pagkat ikaw ang anghel na sa aki’y pinakamalapit Palapit ng palapit, ang titig, Sa mapulang labi mo’y nakakatuksong humalik at ayaw ng mapapikit, Akoy nag aasam at humihiling sa panginoon at biglang kanyang dininig Hindi inaasahan ang iyong pagdating. Pagod kong puso’y iyong ginising. Buhay ko'y binigyan ng ningning, Ikaw lang ang gustong makapiling Sa iyong mga mata Nasisilip ko ang langit pagkat ikaw ang anghel na sa aki’y pinakamalapit Palapit ng palapit, ang titig, Sa mapulang labi mo’y nakakatuksong humalik at ayaw ng mapapikit, Akoy nag aasam at humihiling sa panginoon at biglang kanyang dininig Hindi inaasahan ang iyong pagdating. Pagod kong puso’y iyong ginising. Buhay ko'y binigyan ng ningning, Ikaw lang ang gustong makapiling. dumating ka sa mundo ko’t iyong niyanig pinukaw ng iyong tinig “Happiness Happiness Happiness” Ang tinig na aking narinig at napatulala at napatitig Biglang nag usisa sa sarili nagtanong, Paano ko ba mapapaliwanag ang hiwaga nitong pagmamahal na kung bakit sa puso ko’y kumapit ng kusa Minsay ako’y nagtataka’t di maka paniwala linalaro sa panaginip ang dakilang pagsuyong inayunan ng tadhana’y nag ka sundo tuluyang hinamon ang matapang na puso Hindi ka na malulumbay, kapag nasisilayan ko ang iyong labi, may taglay na ngiti Pagod koy napawi, limot ko na ang ligalig na iyong pinag iigi kaya wag mag madali pagkat atin ang sandali At ng sayo’y napalapit ayaw ng lumayo andito na ang iyong Sandalang Balikat Na hindi madadaan sa gulat Hawak hawak ang maliliit at malambot **** mga kamay Habang may ibinubulong ang boses **** malumanay Umalis ng walang plano, walang dala kundi ang puso. pero saan nga ba patungo? Bawat hakbang ng paa, bawat hininga, ninanamnam para sa ikasisiya pero saan nga ba patungo? Ramdam ang pagod kinailangan ng tumukod ngunit hindi susuko. pero saan ba talaga patungo? Marami ng nadaanan at natambayan Pero di naman kaianaman Hangang sa dumating na sa dulo na ang puso’t pag ibig ko’y nasa iyo Dahil di ako sanay na ikaw ay mawalay Andito na ako Sa unang pag kakataon Sa araw ng mga puso Sa Ika labing apat na araw ng pebrero sa kalendaryo Bungkos ng rosas ay para sa iyo Sa masayang araw at hanging maaya, ang sinugong puso’y sumasaiyo at ito’y magsasabing Sa tuwa at dusa, Hirap at ginhawa Sarap at ligaya Ang “Balentayns” Ko’y ikaw Walang iba! ! ! ! ! Subukan naman

107

Tulala sapagkat walang ginagawa, sa maghapong oras ay nagdaraan Tulala sapagkat napapagal, buong araw sa trabaho ay inilalaan Tulala sapagkat sawi, puso ay humahangos at puno ng pighati Tulala sapagkat nabigla, may gantimpala, sa mukha nakapinta ang ngiti Ito nalang marahil ang tanging pahinga ng isip, panahon na walang alintana Masasabi mo nalang ang “bahala na” na nagmula pala sa pariralang “Kay Bathala na” Ang pagtingin sa kawalan ay para ring mahimbing na tulog sa gabi- Gabing mga suliranin na ninanais mo nalang kitilin at itago ang labi At kahalintulad din nito ang bagong umaga na ang hudyat ay ang sikat ng araw- Araw **** pagpapaalala sa iyong sarili na matapos ang unos, bahaghari ay lilitaw Libu-libong berso at pangungusap na ang nagawa para gunitain ang pag-ibig Ngunit bakit bihira ang para sa isip na hindi ito naiisip, isip na puno ng ibang ligalig Ang literatura ba sa kanila ay sadyang mailap? Hindi inilaan sa kundiman Kung hindi man, ay para saan? Iwaglit na ang mga sapantaha, sapagkat ang tulang ito ay nagawa na Tula para sa mga tulala, tula para sa akin, sa iyo, at sa kanila At hayaan **** ang isip ng isang tulala ay maglayag Bagamat tahimik, tiyak na marami itong ipahahayag

0

Oct 18, 2017

Oct 18, 2017 at 3:18 PM UTC

blackhole

Tula·Para·Sa·Mga·Tulala

Tulala sapagkat walang ginagawa, sa maghapong oras ay nagdaraan Tulala sapagkat napapagal, buong araw sa trabaho ay inilalaan Tulala sapagkat sawi, puso ay humahangos at puno ng pighati Tulala sapagkat nabigla, may gantimpala, sa mukha nakapinta ang ngiti Ito nalang marahil ang tanging pahinga ng isip, panahon na walang alintana Masasabi mo nalang ang “bahala na” na nagmula pala sa pariralang “Kay Bathala na” Ang pagtingin sa kawalan ay para ring mahimbing na tulog sa gabi- Gabing mga suliranin na ninanais mo nalang kitilin at itago ang labi At kahalintulad din nito ang bagong umaga na ang hudyat ay ang sikat ng araw- Araw **** pagpapaalala sa iyong sarili na matapos ang unos, bahaghari ay lilitaw Libu-libong berso at pangungusap na ang nagawa para gunitain ang pag-ibig Ngunit bakit bihira ang para sa isip na hindi ito naiisip, isip na puno ng ibang ligalig Ang literatura ba sa kanila ay sadyang mailap? Hindi inilaan sa kundiman Kung hindi man, ay para saan? Iwaglit na ang mga sapantaha, sapagkat ang tulang ito ay nagawa na Tula para sa mga tulala, tula para sa akin, sa iyo, at sa kanila At hayaan **** ang isip ng isang tulala ay maglayag Bagamat tahimik, tiyak na marami itong ipahahayag

28

“The purpose of life is to live it, to taste experience to the utmost, to reach out eagerly and without fear for newer and richer experience.” ― Eleanor Roosevelt May mga gabi na puno ng lumbay kung saan mapapait at puno ng lungkot ang mga ala-alang hatid nito. Madalas na hindi ka nito pinapatulog. May mga umaga naman na nagpapagunita sa mga dalita at mabibigat na salita. Minsan kahit sa init ng katanghalian ay nararamdaman mo ang matinding lamig – ang panlalamig na dulot ng takot, takot na harapin ang kawalang katiyakan ng bukas na darating. Malaya kaba’ng talaga o baka naman nakatago lang ang iyong mga tanikala? Bumabangon sa umaga’t naghahanda para pumasok sa opisina na isa ring selda. Kumakain pero walang nalalasahan, tumatawa nga pero ang totoo ay nalulungkot, nabubuhay pero talo pa ang isang bangkay pagkat walang kabuhay-buhay. Nakikipagtalik ang katawan na hindi marunong tumangkilik. Paano nga ba ang mabuhay nang wasto at hustong-husto? Yung puno ng pag-ibig at walang ligalig na sadyang matatag katulad sa isang kamalig. Nadidinig mo pa ba ang huni ng kuliglig sa ‘twing sasapit ang hapon? Ang buhay ng tao ay sadyang maligalig. Ang panaghoy ng mga walang kayang lumaban sa dagok ng malupit na kapalaran ay laging naririnig sa ‘twing kumakagat ang dilim. Hindi lang minamasdan ang mga bulaklak, kailangan mo rin itong samyuin para mo mapahalagahan. Paano mo malalaman ang lalim ng dagat kung hindi mo ito sisisirin at ano’ng saysay ng taas ng bundok kung hindi mo ito aakyatin? Hindi sapat na sabihin na s’ya ay iyong iniibig, kailangan mo rin s’yang yakapin at halikan. Ganito mo dapat na ipagdiwang ang buhay. Pero hindi ito magawa ng isang tulad mo na alipin ng takot at sama ng loob. Kailangan kumawala ka sa anino ng nakaraan at ‘wag mabuhay sa hinaharap. ‘Hwag kang makipagtalik sa multo ng nakaraan dahil hindi ka lalabasan, puro luha lang ang tiyak na papatak sa iyong mga mata. Maging makasaysayan at makabuluhan ito ang dapat na maging layunin. Kalimutan ang kabiguan at maging masigasig, yakapin sa’yong bisig ang ngayon. Hawiin ang lambong ng gabing tumatakip sa paningin sapagkat ito’y nakakabulag.

0

Nov 12, 2017

Nov 12, 2017 at 9:54 PM UTC

makabagongmakata69

HAWIIN ANG LAMBONG

“The purpose of life is to live it, to taste experience to the utmost, to reach out eagerly and without fear for newer and richer experience.” ― Eleanor Roosevelt May mga gabi na puno ng lumbay kung saan mapapait at puno ng lungkot ang mga ala-alang hatid nito. Madalas na hindi ka nito pinapatulog. May mga umaga naman na nagpapagunita sa mga dalita at mabibigat na salita. Minsan kahit sa init ng katanghalian ay nararamdaman mo ang matinding lamig – ang panlalamig na dulot ng takot, takot na harapin ang kawalang katiyakan ng bukas na darating. Malaya kaba’ng talaga o baka naman nakatago lang ang iyong mga tanikala? Bumabangon sa umaga’t naghahanda para pumasok sa opisina na isa ring selda. Kumakain pero walang nalalasahan, tumatawa nga pero ang totoo ay nalulungkot, nabubuhay pero talo pa ang isang bangkay pagkat walang kabuhay-buhay. Nakikipagtalik ang katawan na hindi marunong tumangkilik. Paano nga ba ang mabuhay nang wasto at hustong-husto? Yung puno ng pag-ibig at walang ligalig na sadyang matatag katulad sa isang kamalig. Nadidinig mo pa ba ang huni ng kuliglig sa ‘twing sasapit ang hapon? Ang buhay ng tao ay sadyang maligalig. Ang panaghoy ng mga walang kayang lumaban sa dagok ng malupit na kapalaran ay laging naririnig sa ‘twing kumakagat ang dilim. Hindi lang minamasdan ang mga bulaklak, kailangan mo rin itong samyuin para mo mapahalagahan. Paano mo malalaman ang lalim ng dagat kung hindi mo ito sisisirin at ano’ng saysay ng taas ng bundok kung hindi mo ito aakyatin? Hindi sapat na sabihin na s’ya ay iyong iniibig, kailangan mo rin s’yang yakapin at halikan. Ganito mo dapat na ipagdiwang ang buhay. Pero hindi ito magawa ng isang tulad mo na alipin ng takot at sama ng loob. Kailangan kumawala ka sa anino ng nakaraan at ‘wag mabuhay sa hinaharap. ‘Hwag kang makipagtalik sa multo ng nakaraan dahil hindi ka lalabasan, puro luha lang ang tiyak na papatak sa iyong mga mata. Maging makasaysayan at makabuluhan ito ang dapat na maging layunin. Kalimutan ang kabiguan at maging masigasig, yakapin sa’yong bisig ang ngayon. Hawiin ang lambong ng gabing tumatakip sa paningin sapagkat ito’y nakakabulag.

7

Ang tuyo na lupa sa kapatagan ay naghihikahos Kahit diligan ito ay hindi mangabubusog Sa tigang na kaanyuan Puso'y parang pipi Patulak ang mga lumalabas na salita Silakbo ng pag-ibig ay huwag pigilin Datapwa't bulagin ang mga mata Si Dessa ay di na makita Ibinuhat ang korona Sa hari kung saan nakatungtong At ang hiling habang buhay na magkapiling Di palalampasin ang sandaling magkasama Kahangalan ang sabi ng pari Halikan ang paa di ang labi Laging nabibiyak ang kasunduan Pinermahang papel isampal at ihati Ang hinihinging kapalaran sa isang panig ibig Ang dating pakiramdam ay laging bumabalik Sana'y tanggapin ang handog na na nanggaling sa kaibuturan ng pagsinta Ngunit hindi maalis ang ligalig

0

Dec 4, 2018

Dec 4, 2018 at 7:53 PM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #8

Ang tuyo na lupa sa kapatagan ay naghihikahos Kahit diligan ito ay hindi mangabubusog Sa tigang na kaanyuan Puso'y parang pipi Patulak ang mga lumalabas na salita Silakbo ng pag-ibig ay huwag pigilin Datapwa't bulagin ang mga mata Si Dessa ay di na makita Ibinuhat ang korona Sa hari kung saan nakatungtong At ang hiling habang buhay na magkapiling Di palalampasin ang sandaling magkasama Kahangalan ang sabi ng pari Halikan ang paa di ang labi Laging nabibiyak ang kasunduan Pinermahang papel isampal at ihati Ang hinihinging kapalaran sa isang panig ibig Ang dating pakiramdam ay laging bumabalik Sana'y tanggapin ang handog na na nanggaling sa kaibuturan ng pagsinta Ngunit hindi maalis ang ligalig

20

Kung sakaling mapadpad Dito ang balahibo ng pakpak Ni Icarus, huwag **** hayaang Mawaglit sa iyong isip ang bilin Ko ukol sa ika-10 ng Enero. Ito ang araw kung kailan nagpasya Ang buwan na yakapin ang araw, Hindi dahil sa tiyak na liwanag, Kundi dahil sa katiyakan ng hiwaga. Kasabay ng metapisikal na pagniniig Na ito ang huling hatol ng Daruanak Sa Binibining nabighani sa binistay Na luha ng makata. Makikita pa sa panganorin ang unang Sulyap sa huling alapaap ng dilim. Ngunit wala na ang kulog, maging Ang pagkahulog sa bitag ng ligalig. Alalahanin mo na lang ang dagat at Ang pangako nitong kapahingahan Kung sakaling sa paghahanap natin Sa bahag-hari ay wala na sa ating Maiwan kundi mga guho, mga mumo Ng mga musmos na puso. Ang Mahalaga lahat ng ito'y nakatalá na Sa mga tála.

0

May 19, 2016

May 19, 2016 at 3:47 AM UTC

jose-remillan

MGA TALÁ NG TÁLA

Kung sakaling mapadpad Dito ang balahibo ng pakpak Ni Icarus, huwag **** hayaang Mawaglit sa iyong isip ang bilin Ko ukol sa ika-10 ng Enero. Ito ang araw kung kailan nagpasya Ang buwan na yakapin ang araw, Hindi dahil sa tiyak na liwanag, Kundi dahil sa katiyakan ng hiwaga. Kasabay ng metapisikal na pagniniig Na ito ang huling hatol ng Daruanak Sa Binibining nabighani sa binistay Na luha ng makata. Makikita pa sa panganorin ang unang Sulyap sa huling alapaap ng dilim. Ngunit wala na ang kulog, maging Ang pagkahulog sa bitag ng ligalig. Alalahanin mo na lang ang dagat at Ang pangako nitong kapahingahan Kung sakaling sa paghahanap natin Sa bahag-hari ay wala na sa ating Maiwan kundi mga guho, mga mumo Ng mga musmos na puso. Ang Mahalaga lahat ng ito'y nakatalá na Sa mga tála.

25

1. Kamay Heto, kung mararapatin lamang. Ipagkakatiwala ang sandali tungo sa laman ng salita. Heto, kung ipagdaramot lamang, at ipagsasawalang bahala ang dambana ng iyong katawan. 2. Kurba Kung abot-kamay lamang din naman ang buwan ay ipagdaramot na lamang ang natitirang liwanag. Sa palad ko nakahimlay ang talim ng iyong buto. Hindi na mangingiming pang ibalik pa sa tahimik na daluyong ng oras ang mga kamay na ito na walang pagpapatawad. 3. Mata May tupok na anghel na bagong hirang sa loob ng malaking puwang. Walang paglalagyan ng ligalig, marahang pagiingat lamang, kung tatanaw sa kabilang kuwarto ng halinghingan na para bang nagtatalik ang nais sa hindi maangkin nangungusap nang walang karampatang pagmamalabis.

0

Mar 26, 2016

Mar 26, 2016 at 11:36 PM UTC

windsor-i-guadalupe-jr

Iilang Mga Parte

1. Kamay Heto, kung mararapatin lamang. Ipagkakatiwala ang sandali tungo sa laman ng salita. Heto, kung ipagdaramot lamang, at ipagsasawalang bahala ang dambana ng iyong katawan. 2. Kurba Kung abot-kamay lamang din naman ang buwan ay ipagdaramot na lamang ang natitirang liwanag. Sa palad ko nakahimlay ang talim ng iyong buto. Hindi na mangingiming pang ibalik pa sa tahimik na daluyong ng oras ang mga kamay na ito na walang pagpapatawad. 3. Mata May tupok na anghel na bagong hirang sa loob ng malaking puwang. Walang paglalagyan ng ligalig, marahang pagiingat lamang, kung tatanaw sa kabilang kuwarto ng halinghingan na para bang nagtatalik ang nais sa hindi maangkin nangungusap nang walang karampatang pagmamalabis.

25

Nauubos na ang batang namamangha Sa mga mahikang angkin ay pambihira Tuldok ang sukli sa isip na puno ng katha At pinako ang tingin sa mundong mapanira Wala na ang ligalig sa puso at isip At ang mga bituin ay di na sinisilip Nangadilim ang paligid sa bawat kong pag-ihip Sa apoy na waring ang ningas ay pinipilit Ang pag pakli ng panahon ay isinusumpa At ang bawat pahina'y lumalalim ang salita Hanggang kailan kaya guguhit ang paksa Nang panulat kong nauubusan na ng tinta

0

Jun 18, 2022

Jun 18, 2022 at 2:03 PM UTC

pusang-tahimik

Tinta

Nauubos na ang batang namamangha Sa mga mahikang angkin ay pambihira Tuldok ang sukli sa isip na puno ng katha At pinako ang tingin sa mundong mapanira Wala na ang ligalig sa puso at isip At ang mga bituin ay di na sinisilip Nangadilim ang paligid sa bawat kong pag-ihip Sa apoy na waring ang ningas ay pinipilit Ang pag pakli ng panahon ay isinusumpa At ang bawat pahina'y lumalalim ang salita Hanggang kailan kaya guguhit ang paksa Nang panulat kong nauubusan na ng tinta

12

Siya'y prinsesa na sa akin ay nag-iisa Ano'ng saya ko na'ng kami nga'y naging isa Ang puso'y umapaw sa ligalig at saya Sa araw na ang bilang ay labinisa Ngunit ikaw pala'y nakapako pa sa nakaraan At ang isipa'y tila yata siya pa rin ang laman Ipinipilit ko ang sarili kahit na ako'y nasasaktan Hiling na 'Mahal Kita' mula sa'yo ay marinig man lang Dumating ang araw na hindi ko nga maikakaila Ang saya at ligalig ay naparam na tila ba isang bula Sa iyo'ng mga sinabi ako'y nabigla at napatulala Sa sakit ay di ko na naramdaman ang pag-patak ng aking luha Nagwakas ang lahat sa loob ng araw na ang bilang ay tatlo Mas malubha pa sa sikat na awitin na umabot sa pito At ako nga'y naiwan sa tanong na 'bakit at ano?' "Bakit nagkaganito? Ano na ang gagawin ko?" Ikay ay nag-iisa'ng bagyo na tuluyang winasak ang puso ko Ngunit masasabi ko'ng ikaw ay aral din naman sa buhay ko Ngayon nga'y hinihiling ko'ng masaya ka sa bago mo At sana siya'y katulad ko na tapat at totoo.

0

Feb 16, 2019

Feb 16, 2019 at 2:33 PM UTC

pusang-tahimik

Bilang Tatlo at Labinisa

Siya'y prinsesa na sa akin ay nag-iisa Ano'ng saya ko na'ng kami nga'y naging isa Ang puso'y umapaw sa ligalig at saya Sa araw na ang bilang ay labinisa Ngunit ikaw pala'y nakapako pa sa nakaraan At ang isipa'y tila yata siya pa rin ang laman Ipinipilit ko ang sarili kahit na ako'y nasasaktan Hiling na 'Mahal Kita' mula sa'yo ay marinig man lang Dumating ang araw na hindi ko nga maikakaila Ang saya at ligalig ay naparam na tila ba isang bula Sa iyo'ng mga sinabi ako'y nabigla at napatulala Sa sakit ay di ko na naramdaman ang pag-patak ng aking luha Nagwakas ang lahat sa loob ng araw na ang bilang ay tatlo Mas malubha pa sa sikat na awitin na umabot sa pito At ako nga'y naiwan sa tanong na 'bakit at ano?' "Bakit nagkaganito? Ano na ang gagawin ko?" Ikay ay nag-iisa'ng bagyo na tuluyang winasak ang puso ko Ngunit masasabi ko'ng ikaw ay aral din naman sa buhay ko Ngayon nga'y hinihiling ko'ng masaya ka sa bago mo At sana siya'y katulad ko na tapat at totoo.

20

sisinghap-singhap ang dekada ng mga makabagong bayani inaalat na tulad ng mga butil-kaliskis na balakubak kasingpait ng mga nakakubling libag sa talampakan nitong maglulupa wala na ang simoy ng amihan sa kanayunan pinalitan ng umaangil na ulap ng nagbabagang pulbura parito, paroon palitan ng mga tinggang hugis karayom walang patawad na babaon sa kalamnan ngunit ang mga bayani ay hindi malilimutan malibing man maagnas at maisama sa lupa nitong ipinaglaban

0

Jul 27, 2020

Jul 27, 2020 at 11:47 PM UTC

kulapu

Ligalig

sisinghap-singhap ang dekada ng mga makabagong bayani inaalat na tulad ng mga butil-kaliskis na balakubak kasingpait ng mga nakakubling libag sa talampakan nitong maglulupa wala na ang simoy ng amihan sa kanayunan pinalitan ng umaangil na ulap ng nagbabagang pulbura parito, paroon palitan ng mga tinggang hugis karayom walang patawad na babaon sa kalamnan ngunit ang mga bayani ay hindi malilimutan malibing man maagnas at maisama sa lupa nitong ipinaglaban

19