"kilay" poems
Nakita kita kanina. Nadaanan ka lang
ng dyip na sinasakyan ko. Ewan
baka nakita mo rin ako.
Kung napansin mo ko, yun ang hindi ko alam.
Malamang hindi.
Ganun ka pa rin, ganun ka palagi.
Magkasalubong na mga kilay,
nakakunot na noo. Siguro
dahil sa init. Ayun, kahit
mag-isa lang sa dyip, di
ko napiglan, napangiti na lang ako.
Nainis naman ako nung
isang beses, biglang
sinabi ng kaibigan ko, hindi raw
maganda yung ginawa **** artikulo. Ipagtatanggol
sana kita pero anong masasabi ko, eh
wala naman akong alam tungkol sa'yo.
Kaya eto pagdating ng bahay, binuksan
ko agad at binasa. Baka sakali
sa paraang ito maging close tayo.
At sa bawat salita, sinusubukang
intindihan ang ginawa mo. Pero ang totoo,
pinipilit intindihin ka. Baka
kasi dito, makilala kita.
Isang araw dati, lumabas ako
kasama ang isang kaibigan. 'Ah ok' na lang ang
nasabi ko, nang malaman kong
ang ex niya,
ay siya ring ex mo. Anliit
talaga ng mundo, noh?
Naalala ko tuloy nung hindi
mo kami tinulungan, kasi
busy ka, busy ka para sa bayan. Ayan,
lalo tuloy kitang nagustuhan.
Naisip ko nun, kahit
kelan hindi ako magiging bida
sa hawak **** kamera, kasi,
ang bayan mo, ang bayan ko, ang lagi **** inuuna.
Oo kahit ako natatawa, kasi
sobrang layo talaga ng
distansya nating dalawa. Mula
sa paniniwala hanggang sa mga ginagawa, hindi
kayang sukatin kahit ilang
ruler pa gamitin.
Hindi naman ako naghahangad
ng kahit ano. Ang makita ka nang di inaasahan,
sapat na yun. Ang mabasa
ka, okay na para isiping
kilala nga kita.
Makita lang ulit ang mga mata mo, maisip
o maalala lahat ng ito, okay na.
Pero sana alam mo,
may isang tao dito, napapangiti
dahil sa'yo.
Jul 22, 2011
Jul 22, 2011 at 10:37 AM UTC
Si Jamaeda:
Isa siyang matrona
na ang pangarap
ay ang wagas
na kagandahan.
Palagi siyang
nilalait ng kanyang
mga kaeskwela.
Maging mga kapatid niya
ay nilalayuan siya.
Samantala,
ang mga magulang niya
ay ikinahihiya
ang kanyang
kakatwang presensiya.
Isang araw,
kanyang natuklasan
isang natatanging pormula
upang makamtan
pinakamimithing kagandahan.
Mula sa laboratoryo
lumabas ang isang
mestisang diyosa
na siyang nagdulot
nang tiyak na pagkahulog
ng bawat panga
na nilalampasan niya.
Puri dito, puri doon.
Ang tainga niya
ay pumapalakpak.
Kaway rito, kaway doon,
hindi siya matigil
sa kahahalakhak.
“Sa wakas,”
ika niya,
kagandaha'y napasakanya.
Subalit,
ngunit,
datapwat,
langit biglang
kumulog,
kumidlat.
Habang ang diyosa'y pauwing
mahinhing naglalakad,
nakasalubong niya
ang isang matrona
na siyang nagpaalala
ng mapait na nakaraan niya.
Itsura ng matrona
sadyang kasuka-suka
mas masahol pa
sa dating muka ng diyosa,
wika ng marami
pinagsukluban ng langit at lupa
maging impyerno ay nakialam pa.
Hiling nito sa diyosa
ibahagi ang sikreto niya
sa pagbabago ng uling
at naging isang ginto,
ngunit ang kagandahan
ng diyosa'y panlabas lang
sapagkat kanyang budhi
lubos-lubos ang kaitiman.
Itinaas ang kilay
at saka pumanhik,
hindi niya namalayan
ang nagbabadyang panganib.
Plok! Plak!
Inay ko po'y kaysakit!
Ang diyosang marikit,
napasubsob sa putik.
Ngunit sa halip
na malambot ang lupang hahagip
'yon pala'y sa ilalim
may nakatagong talim.
Matigas niyang mukha
ginuhitan ng pait
ang maladiyosang matrona
nasiraan ng bait.
Lahat ng tao'y
naengganyong lumapit,
sa lakas ng kanyang sigaw
dahil sa sobrang sakit.
Imbis na tulunga'y
pinagtawanan, nilait.
“Hahaha! Buti nga sa 'yo,
mayabang ka kasi,”
ang kanilang sambit.
Luha niya'y nangingilid,
ngunit walang pasubali,
ang kutya nila'y sumasabay
sa ulang masidhi.
Sa hindi niya inaasahan,
dinamayan siya ng isa.
Isang pamilyar na mukhang
hindi rin naman
naiiba sa kanya.
Magbuhat noon,
natutunan niya
ang isang malaking
leksiyon:
“Mas masarap ang maging duryan,
kaysa maging isang mamon.”
Aug 29, 2017
Aug 29, 2017 at 3:46 AM UTC
Gabi-gabing nagsusunog ng kilay.
Araw-araw na tinatahak ang lubak-lubak na daan.
Minu-minutong nagtitiis ang balat sa tirik na araw.
Iniinda ang mga kagat ng lamok sa gabi.
Pinagtitiyagaan ang kapirasong lamparang liwanag sa dilim.
Maibahagi lamang ang kapiranggot na kakayahan.
Inakala **** madali.
Hindi pala.
Kailangan **** suungin ang init.
Kinailangan **** tawirin ang mga ilog marating lamang ang iyong patutunguhan.
Inakala mng magaan.
Hindi pala.
Kinailangan **** maglakad ng walang sapin sa paa.
Kinailangan **** iwasan ang mga putik sa kalsada upang marating ang lugar na akala mo ay langit na.
Nagawa mo pa ring makaalpas.
Ilang beses ka na ba dapat na sumuko?
Nakailang iyak ka na ba gabi-gabi dahil hindi mo kaya ang nakikita mo?
Ilang damit lang ba ang dala-dala mo upang maitawid ang mga kaalaman para sa iba na nagmula sa iyo?
Kaya mo pa ba?
Ikaw ang liwanag sa kanilang madilim na daan.
Ikaw ang gabay sa kanilang pagpupursige.
Ikaw ang magiging pag-asa sa mga pangarap nilang hinahabi.
Huwag **** ipakitang marupok ka dahil lamang sa delubyong likha ng kalikasang nasa iyong harapan.
Isipin mo sila!
Isipin **** may naghihintay na bukas para sa kanila.
Ikaw ang kanilang tinitingala.
Magpatuloy ka sa pagngiti.
Isapuso mo ang kanilang masasayang pagbati sa tuwing ikaw ay makakarating.
Damhin mo ang kanilang pananabik na makita kang masayang nagtuturo sa kanila.
Iwaksi mo ang negatibong bagay sa iyong isipan.
Yakapin mo ang iyong natutunan --ang iyong misyon at rason kung bakit ka inilagay sa posisyong iyong kinatatayuan.
Balang araw ay magtatagumpay ka!
Balang araw ay masisilayan mo ang katas ng iyong pagpapakumbaba.
Pagsisikap.
Pagtitiis.
Malayo ka man sa mga mahal mo sa buhay, naiintindihan nila.
Ang propesyon mo ang magbibigay ng pag-asa.
Magtiwala ka!
Kaagapay mo ang Diyos sa bawat **** pagsisikap.
Huwag kang panghinaan ng loob sa bawat problemang iyong kinakaharap.
Alam naming kaya mo!
Sa iyo uusbong ang mga batikan.
Sa iyo magmumula ang mga pinakasikat.
Sa iyo manggaling ang magagaling at matatalino.
Alam naming kaya mo!
Magtiwala ka sa kakayahan mo.
Ikaw at ikaw lamang ang maglililok nito.
Ikaw at ikaw ang huhubog sa kani-kanilang mga talento.
Nasa iyo ang aming papuri.
Nasa iyo ang aming taos-pusong dasal.
Ang laban mo ay laban naming lahat.
Kayanin mo.
Kakayanin mo!
Ikaw ang aming liwanag sa gabi at pag-sa sa umaga.
#IkawNaNagmamahalMagmamahalPa
Mar 18, 2018
Mar 18, 2018 at 12:31 AM UTC
Oo ginawa mo na ang lahat
Binigay mo ang higit pa sa nararapat
Bumangon, tumakbo at tumalon ka na
Nagkandasubsob at nagkadapa-dapa ka pa
Tumawid ng bundok at ng mga karagatan
Ikaw ay nalunod at nasaktan
Nagsunog ng kilay, at kinalimutan ang tulog
Hinarap mo lahat at ikaw ay nagpabugbog
Ginawa mo ang lahat ng makakaya mo
Ngunit ikaw ay nabigo
Masakit, oo! Walang duda yan
Lalo na kung nalahat na ang iyong kakayahan
Nakakalugmo at nakakadusa
Nakakaiyak at nakakawalang pag-asa
Parang pinagsukloban ng langit at lupa
Parang pinagkaitan ng lahat ng mga tala
Mahirap! Masakit! Oo alam ko
Pero hindi pa ito ang huli o dulo
Maniwala ka sakin, mahirap pero kakayanin
Masakit pero hindi imposibleng gawin
Kung kelan nakasuka ka na ng dugo
Tangina! Ngayon ka pa ba susuko?
Jun 20, 2016
Jun 20, 2016 at 8:10 AM UTC
#042416
Pumipiglas sa kadena,
Nagwawalang may pagbubusina.
Walang-wala siya sa datus
Ng iskandalong panglaman-tiyan.
Kilay ay naagnas
Bunsod ng galit na mapagmataas.
Mag-iiskandalo ang ugat sa magaspang na balat,
Siyang bulkan pala ng naghihimutok na alamat.
Lambat ng kahapon, isasaboy sa dagat
Huli'y kaawa-awa sa dinamitang kagat-kagat.
Sisisid kahit di akma ang tono ng tubig,
Lulusong muli't paghihiganti'y bukambibig.
Gamit ang sinulid ng tinapyas na bungangkahoy,
Matutukso ng talim, siya nga palang abuloy.
Istoryang tigang, nginuyang may malasakit,
Paru-paro't bulaklak sa kutsilyo ang kapit.
Kalawang ang uubos sa kadena,
Sa ilang pagpihit ng litratong may ordinansa.
Patay-sindi kaya't pondido ang ilaw,
Pipihitin ang kable't ahas ang tutuklaw.
Ang trono'y walang manggas at naantala,
Pinilihan ng mga oportunistang kanya ring katiwala.
Sapilitang makikipagniig sa kaharian,
Batas ay iluluklok, pantawid sa katuwiran.
Siya'y naghihimagsik sa haliging walang sabit,
Langis ay tagas ng sikmurang kumakalabit.
Gaya ng kahapong titulado ng dilim,
Babagsik ang leong minsang karima-rimarim.
Apr 25, 2016
Apr 25, 2016 at 12:54 AM UTC
We aren't very different.
Konkretong kahon ang tawag
Ko sa eskwelahan ninyo,
Na puro sikreto,
Silaw—dahil sa napakaputi
Ninyong mga balat, paa,
Malambot, makinis, na halos
Binasbasan
Ng mga kayumangging kerubin—
Ayaw basagin.
Sila, ang taga-tayo ng mga
Gusali ninyo, puro pawis.
Puro naka-long sleeve, ang
Init! Noo nila’y sunog,
Kumikilabot, kumaladkad,
Kilay itim sunggab ng
Araw.
Ngayon,
Nakikita ko sila—puro trabaho,
Balikat bumabagsak dahil sa
Bigat ng mortar, laryo,
Ulo baba-taas-yuko na parang
Kumakadang sa luad,
Tapak kasing bigat ng mga konkretong
Tipak—taga-buhat ng mga
Pintang maputla.
Aug 14, 2014
Aug 14, 2014 at 9:13 AM UTC
Kalungkutang bumabalot,
Nooy kumukunot.
Nagkakamayang kilay,
Nakakainis na buhay.
Nag away kasi tayo,
Kaya mainit aking ulo.
Ito nga ba'y pang ilan?
Di ko na yata mabilang.
Pero kahit anong mangyari,
Di kita malimutan...
Sa pagkat akoy isang alon,
Ipagtulakan mo man, ikay babalikan.
Naiwan nating kahapon,
Ikay dalampasigan, hahalik-halikan.
Lagi **** sinasabi,
Alaala mo'y aking isantabi,
Lagi man tayong mgtalo,
Sa ngiti mo d kayang manalo.
Isang hakbang palayo,
Pabalik akoy tumatakbo.
Isang sigaw sa hangin,
Pambawi koy paglalambing.
Dahil kahit anong mangyari,
Di kita malimutan...
Sa pagkat akoy isang alon,
Ipagtulakan mo man, ikay babalikan.
Naiwan nating kahapon,
Ikay dalampasigan, hahalik-halikan.
Sep 17, 2015
Sep 17, 2015 at 10:26 PM UTC
Ilang buwang pumatak ang pawis at luha
Nagsunog ng kilay sa madaling umaga
Kumuha ng mga pagsusulit
Susi sa pagkamit ng mga pangarap
Sa tagal ng paghintay
Lumabas ang mga resulta
May natuwa sa tagumpay
At ibang binati ng lumbay
Hindi ko man alam ang eksaktong nararamdaman
Tiyak na hindi ito ang katapusan
Hindi ito hatol sa iyong kinabukasan
Malayo pa tayo sa dulo
Patuloy pa rin ang buhay
Iikot pa rin ang mundo
Na grabe kung ito'y mapaglaro
Ang tanging permanente ay pagbabago
Sa iyong paglakbay
Hindi maipapangakong
Makararating sa destinasyon nang walang galos
Ngunit hihilom din ang ano mang sugat
Hindi rin garantisadong laging may ilaw sa daan
Sa kalyeng lalakaran
Baka kailanganing mangapa ka sa dilim
Sa pag-abot ng mga tala
Alin mang landas ang piliing tahakin, pinangarap mo man o hindi
Naniniwala akong mahahanap din ng iyong mga paa
Ang landas patungo sa iyong destinasyon
Kung saan ika'y liligaya
Kung maligaw ka man ay 'wag mangamba
Mahahanap mo rin ang tamang direksyon
Mag-ingat ka sa iyong paglakbay, kaibigan
Padayon!
Jun 11, 2020
Jun 11, 2020 at 11:46 AM UTC
Pagkatapos kumain ay napansin ng ina ni Butchoy na agad itong pumanhik sa kaniyang kuwarto.
Dala ng pagkamausisa ay tinungo niya ang silid ng anak. Doon ay nakita niyang nagsusunog ito ng kilay gamit lamang ang isang pirasong kandila.
"Ang sipag naman ni Butchoy ko."
"Kailangan ko po mag-aral, 'Nay. Ayoko pong matulad sa ibang bata na palaboy-laboy at wala sa eskwela," aniya.
"Ganoon ba? Magbabago rin sila, anak" usisa ng ina.
"Kasi po ang batang tambay ay walang mararating sa buhay," sagot ni Butchoy. Napangiti na lamang ang ina.
Tamad man ito sa gawaing bahay, masipag naman sa pag-aaral.
Jan 13, 2018
Jan 13, 2018 at 9:35 AM UTC
8 minutes to sunrise...
I open my eyes and see the white sheets
Scarred with the impressions we left upon them the night before. .
silently..
They seem abused
I can tell that it was a rough night
I woke up with bruises
Expecting you to wake up and walk out
Throwing my heart with excuses...
Outspoken ...
Silently. .
You woke up like a convict...
Who had secretly plotted to and killed someone
Within their dreams...
Secretly. ..
Silently..
I try to cage each minute..
For I have things I wish to say to you. ..
Words that seemed to have stayed hidden from you..
Baby there's 8 minutes to sunrise
Tell me what we're going to do...
Time is running out
And somehow I am no longer afraid of the darkness
With 6 minutes until the sun rises
I want to get lost in the midsts
of your soul
So that my heart can now what
It is like to wake up to a beautiful dream
4 minutes 'till sunrise
I can see the rays of the sun light
Dancing to the rhythm of our heartbeats
Tell me how we made through the night.
At sunset you told me you love
Night came,
And you showed me you love me
But with 2 minutes before the sun sets
I only need you to hold me ..
-Thembekile ".Kilay Deh'Poet." Tsaoane
Nov 20, 2014
Nov 20, 2014 at 9:31 PM UTC
050220
Nagbibilang ako ng mga pahinang
Ni minsa’y hindi ko binura
Ni minsan, hindi ko binasura.
Hinuhulma ko pa rin ang aking mga kamay sa buwan
Na sa tuwing pinagmamasdan ko siya’y
Sumasagi sa’king isip ang unang tulang
Binigkas ko sayo nang biglaan.
At habang pinagmamasdan ko ang aking mga palad,
Ay kumukunot maging ang aking mga kilay
Kasabay ng kumot sa gabi sa bawat paghikbi.
Hinulma pa rin ba ang mga palad para sa isa’t isa?
O ang minsang nagpahinga’y
Bawal na rin bang bumalik para magsimulang muli?
Nauutal ako —
Sa tuwing sinisigaw ko saking isip ang pangalan mo
Ang bawat letrang dahan-dahan kong sinusulat
Sa aking alaala, saksi ang pintig ng pusong may pangamba.
Nasisilaw ako —
Na sa bawat pagpikit ko’y
Tila suntok ka sa buwan kung makakamtan muli.
Nasisilaw ako —
Sa tuwing hinihiling kong pagbuksan
Ang puso **** kinakatok at niluluhod sa panalangin.
May 1, 2020
May 1, 2020 at 8:15 PM UTC
parang ref sa bahay n'yo
parang lego ng kapatid mo
parang pustiso ng lola mo sa baso
permanente
hindi pwede galawin sa lugar
baka bulyawan ni nanay
o magtantrums si junie boy
at atakihin pa ang lola mo
mga bagay na permanente
hindi pwede galawin
parang tattoo ng tito **** adik
parang tsokolate sa puting damit
parang kilay ng teacher **** masungit
permanente
hindi pwede galawin
parang ikaw sa puso ko
parang imahe mo sa utak ko
parang... parang...
parang bawat permanente sa mundo na hindi mo na mababago
parang ako para sayo
at ikaw na hindi para sa akin
permanente
Oct 15, 2018
Oct 15, 2018 at 5:41 AM UTC
Who am I
You ask ....?
Who am I to stand above the world
And reach for my dreams ...
.......
I am Kilay
I'm a poetic being
That talks to the stars ...
I am that lone individual
That hides behind my scars ..
I am the passionate seizure of beauty
I see myself on top of the world...
I shout silent screams
For I am too divine for words ...
I am the elusive captive in the universe...
Who am I ..?
Escaping from expected paths
I see my name in clear skies
Who am I to stand above the world
And not reach for my dreams ...
I am the sky ..
And nothing can stick to me ....
With my impenetrable unknowing
But ...
Who exactly am I?....
Who am I when my thoughts knock the moon
And my fingertips are the valleys and shores of the universe ...
Who am I
To be myself ...
Drifting....
Searching ...
Wondering ...
Am I not myself
When I hide behind my scars?
Who am I
You ask ....?
I really wish I knew
For I am not myself at all
♡ Thembekile Kilay Deh'Poet Tsaoane
Aug 14, 2016
Aug 14, 2016 at 6:17 PM UTC
Back pocket journal.
Back pocket journal
Where do I start...
My heart is suddenly so small
That it's almost invisible...
I fall in love so **** easy ..
I lose my self in the taste of mystery. .
You see..
So that's the reason that
I don't want to keep talking about love.
Because suddenly
When we start talking
Words become magnified
Forcing us to rush into several emotions
Never mind the *** and the relationship. ..
Dear back pocket journal
I always wear clothes
With pockets because
I'm so afraid of
Leaving things behind...
So I pack this strangers heart
In my right pocket
So my heart can know
What it feels like
To fall in love with the right man
And I know how it goes ...
Another guy I'll like
Another guy I'll leave
Dear back pocket journal
Don't worry about how much
I can forget to love him ..
Rather ask yourself
If it was even love in the first place
Ask me what , why?
Why do I change him and his
To hers
Lying to myself about liking him...
Her...
...
as much as i do
his just another one
something new
Another man to do...
There's nothing special about him
but ****
back pocket journal
Hearts can only see and find love
When those hearts are combined
The world wants my heart to lie
an d say that he seems like a good guy
go for it ....
There's absolutely nothing to lose
Dear back pocket journal
Upon this journey of love
I return without a heart..
But my lungs still breathe for him
My mind he lives upon ..
Back pocket journal ..
I..
I've tried so hard ...
But these feelings remain the same
-thembekile kilay Deh'Poet tsaoane
Aug 21, 2014
Aug 21, 2014 at 12:49 PM UTC
shoot to the moon
but be gentle
with it
why is it...
that I was constantly
counting on the stars
and you..
you spent most
of your time praying
when every inch
of your body
was so majestically ...
creative
that you were
reigning my thoughts
at some point
the storm was unbearable
I..
I hate when
my heartbeat
turns into tears
and my body
can't help but
to pool the very essence
of your memories
to flow right beneath
my skin...
I pray
for the day
when my lips
can express the words
I love you
and my heart doesn't
have to mean it
the day when
you're no longer
an extension of myself
when finally I find
that I am brave enough
to purge myself
of your memories
-Thembekile Kilay deh'poet Tsaoane
Jan 24, 2017
Jan 24, 2017 at 3:52 AM UTC
i
'Di ko din alam, baka ang mga mata mo lang
Singkit, at sing rikit ng bituing nag ngingitian
'Di ko sigurado, baka ang ngiti mo lang
Totoo, at puro pag sinasabing 'ayos lang'.
'Di ko din masabi, baka ang mga kilay mo lang
Na nagkakasalubong pag may ginawa 'kong katangahan.
'Di ko pa din mawari, parang ito'y 'di maari
Anghel sa kalangitan nasa 'king tabi.
Sana'y di matapos, araw ay laging kapos
Oras na kasama ka, sa kaluluwa ko'y haplos
Tawa, ngiti, at ang pagmamahal mo sa kanin
Kasiyahang 'to 'di ko akalain
Sep 5, 2017
Sep 5, 2017 at 8:42 PM UTC
Kailangan ko pa ba talaga ipamukha sayo yung mga pagkakataon na pinababalikat mo sa akin yung mga sandaling di ka makatayo sa sarili **** mga paa.
Gayon pa man tiklop-tuhod akong tumatalima sayo kasi nga mulat ka sa pagiging bukas-palad ko.
Ako naman pikit-matang nilulunok yung mga pride na meron ako kahit pa Alam Kong mapapasubo ako doon sa mga kamay na bakal kung saan hawak tayo sa leeg.
eh Kasi nga kargo kita. Kahit ano pa mangyari hanggang sa Huli , ako pa din ang magsisilbing kinatawan mo !
mga binti at sandugo sa braso
pati nga saradong kamao
ang tinataya ko kahit wala yon sa aking plano
Para lang mapugto at mapanuto
ang bawat buntong hininga mo
pero bakit tila yata
Kulang pa rin aking panlabas na anatomiya
Daig ko pa ang nananahan sa turok ng anestisya...
Lamang-Loob ko ba ang siyang dapat na
maialay o konsensya?
Sabihin mo mang wala akong puso sa tuwinang pawis at luha ang aking batayan Kung bakit ang bigat sa aking pakiramdam na ikay nabibigo ng mga payo ko sayo na kinakasama ng yong kalooban marahil Kung minsan.
Tulak ng bibig
Kabig ng dibdib
Hanggang kailan mo ako paninindigan ng aking mga balahibo sa balat ?
Kapag huli na ba ang lahat ?
Sana naman dumating na sa atin
Yung mga araw at oras na ating aralin
Mga hiblang gabuhok para wala na tayong susuyurin..
Kasi nagkakatotoo rin ang pahiwatig ng pulso at mga maseL,,,
Di lang Anghel at kaluluwa ang pwedeng magmensahe ng mga dapat nating tulak-kabigin !
Ngayon sana Langhap mo na yung parirala kahit hindi buo ang diwa...
Kasi.....
may tainga ang Lupa
may pakpak ang balita
Bukas makalawa di ko na magagawa pang sa harapan mo na.. magsalubong ang mga kilay ko kasi... siguro tinik sa lalamunan mo ako kung ituring.
Pero ang lahat ng pangugusap Kong ito ay talata na ngayon ng bawat kabanata na minsan ko nang pinalipad sa hangin bilang isang Pasaring.
" sibuyas "
ni : © solEmn oaSis
The february 25
EDSA day commemoration
written- 02-21-2024
Apr 13, 2024
Apr 13, 2024 at 1:56 AM UTC
I've tried hard
to look back
at our time together
we never really
had time together
we had *** together
I was a good pleaser
never known
for really being a believer
in anything
but myself...
and you...
you fell victim
to what you thought
was praise and worship
whenever
I was on my knees
I hate to be the one
to tell you this
but making you think
that we both
fell in love simultaneously
was the greatest joke
that I could come up with
and yes...
you will...
you will resent me
like I resent
the holes and bumps
on my thighs and stomach
that were the evidence
of a product
I can only now
hide with secrets
and step father's
and yes...
I've said this before
I've tried hard
to look back
at our time together
we never really
had time together
we had *** together
-thembekile Kilay deh'poet Tsaoane
Feb 1, 2017
Feb 1, 2017 at 3:09 PM UTC
days don't really
name themselves
but I'll start off
by naming this one "us"
in the courtyard
last night
I can't really phrase
the look on your face
that somehow seemed to crave
what I knew as my soul
but you only knew as my body
to be honest..
you...
you. . .
you're the type of soil
that dreams are made of
just enough to retrace
the memories of what
I expected of you and I
just below the moon
it's amazing
how the wind
always forces things to return
and...
your love was like the shade
rotating around me
as if they were clock pointers
accounting the hours
I've spent just ruminating
upon thoughts of you
I have felt things
that I never even thought
that I could feel
and yet somehow...
despite the tears
despite this sweet desolation...
somehow...
the best interpretation of my heart
was birthed through
the cracks of my brokenness
but at least
you..
i have someone
to dream about...
you...
I'd like to wear
the memories of
the deepest parts of yourself
you allowed me to explore
like a mask on my face
and define it
as my smile
~thembekile kilay deh'poet tsaoane
Jan 7, 2017
Jan 7, 2017 at 1:32 PM UTC
I have always wondered
what it would
feel like.....
to enjoy the idea
of aging alongside you...
as we watched our dreams
learn to walk by themselves
as we question
if whether or not
patience would recognize
Its very beginning
in our souls ..
just enough
to give it a taste
of our world....
look...
I'll hold onto
your memories
as if they were
the smoke
from the cigarette
I have just inhaled
as if it weren't
somehow slowly
trying to **** me
on the inside ..
I'll watch the sky
and lose myself
in the shallow winds
as smoothly as it
brushes against my cheeks
almost as if
they were trying
to take a peak
into my solitude
it feels pleasant sometimes
like sort of
getting to hear yourself think
and I've been thinking...
I want a love
that goes beyond
******* in the front yard .
my heart
doesn't have
an on and off switch ....
do you know. ?
what have you been feeling
looking back
on all of this?
I'm not sure
if you were mine
for the pain or the insanity
knowing I was
a hopeless romantic
who couldn't wait
to fall in love
as if I was a young girl
playing in the mud puddles
and lords knows
how much
I had a thing for rain
I always seemed
to fall like it
broken and hopeless . .
willing to fall for anyone
Or anything
that stood in the open
long enough to catch it...
that was you...
and I...
in love...
once upon a time
-Thembekile Kilay Deh'Poet Tsaoane
Jan 31, 2017
Jan 31, 2017 at 7:11 AM UTC
Background noises
The air fills itself with silence
But somewhere in the midst
Of it ...
I can feel I am not alone ....
You're subtly lingering
In my mind ....
Like our memories
Embrace the depths
Of my bed sheets
Even in your presence ....
As if your heart beat
Painted itself upon my walls ...
So every time
my eye lids part in the morning....
I can't help but reminisce
About you ..
Like your mind replicated
Itself in mine ...
So every time I lay my head to sleep...
I can't quite embrace the night ...
Without thoughts of you ..
Despite, how many times
I've washed my bed sheets.
♡thembekile kilay deh'poet tsaoane
Aug 14, 2016
Aug 14, 2016 at 6:15 PM UTC
Midnight remedy
Making my way home
With a hint
Of your scent
On every inch of my body
I can tell that
You've been wanting this ....
9pm. ..
Last night ...
I should have been
In the comfort of my own bed
Dreaming about
All of the things my body
Craves to achieve on yours ...
But I was there ...
In your embrace....
How innocent you looked
As you lost yourself
Comfortably ,
In the opening of my legs...
I forgot to tell you ...
How beautiful your eyes were...
With my legs open
Like the pointers of a clock
At the twelfth hour of midnight...
♡thembekile kilay deh'poet tsaoane
Aug 14, 2016
Aug 14, 2016 at 6:19 PM UTC
it's amazing right
that one poem
can be about
a thousand people
yet only one person
will eventually
understand it....
they say imaginary friends
tell us about ourselves
and our dreams
before we knew the world ....
so imagine..
that I was your friend
and this was a movie...
and somewhere
in between buildings
sand castles
and building forts
in the tree house
you found...
a portion of yourself
hidden deep within
my Iris....
and all you wanted
was to run in my mind
while I was running
next to..
from you...
tag.. you're it..
then you run
and I chase after you...
until we find ourselves
walking down the isle...
-thembekile Kilay deh'poet Tsaoane
Jan 24, 2017
Jan 24, 2017 at 4:43 AM UTC
here's to...
an unbeatable first time
when you didn't
want to rush
but the blood
flowing through you
couldn't help
but to race
with your heartbeat
and ...
I..
I was never really
an angel myself
so the only guiding
I could execute
was directing
the surface of your skin
to the inner most parts
of my soul....
they say..
you never really
heal where it is sore
if you keep
touching up on it
there will always be
grave repercussions...
Do you remember the time
we kissed danger
upon its lips
I can still taste
a hint of you
just by crossing
a red light
I guess blood
is thicker than water
so I'll always feel you
beneath my skin
before I can can swallow
my last pill
and even way before
I can cry. .
~Thembekile Kilay Deh'poet Tsaoane
Jan 20, 2017
Jan 20, 2017 at 1:15 PM UTC