"keren" poems - Hello Poetry

she entered the room picked a seat at the back she put her earphones on lay her head on the desk. "i am nobody and nobody notices me. why am i even staying here?" she closed her eyes. someone entered the room picked a seat beside her. she poked her. she lifted her head with poker face. "hi, Im Keren" she gave a smile. "maybe I should keep this someone" she whispers at the back of her mind.

0

Jun 15, 2016

Jun 15, 2016 at 2:40 AM UTC

jeirakelly

Introvert

she entered the room picked a seat at the back she put her earphones on lay her head on the desk. "i am nobody and nobody notices me. why am i even staying here?" she closed her eyes. someone entered the room picked a seat beside her. she poked her. she lifted her head with poker face. "hi, Im Keren" she gave a smile. "maybe I should keep this someone" she whispers at the back of her mind.

16

Bangsa pribumi di era modern Memaksa batin untuk jadi keren Sudah lewat aku di zaman batu Ku langkahkan kaki di zaman baru Aku tidak tahu cara naik bus Yang aku tahu adalah kursi bertikus Oh jarak.. Jarak yang membuatku berpisah Aku rindu suasana desa yang indah Oh jarak.. Sampai kapankah aku gelisah Aku gundah tidak tahu arah Oh jarak.. Selamatkanlah aku Selamatkan aku dari rasa putus asa Aku takut.. Aku takut pada gedung besi berasap Aku takut pada mesin yang berjalan Aku takut pada benda panjang beruap Siapakah aku disini? Siapapun tolong bantu aku Siapapun keluarkan aku dari sini Siapapun tuntunlah aku Oh Tuhanku.. Berikanlah Petunjuk-Mu Tidak ada yang lain selain Diri-Mu Aku disini hanya pencari Ridho-Mu -Kediri, 19 Maret 2018-

0

Mar 25, 2018

Mar 25, 2018 at 11:39 PM UTC

9HollaYulia9

Jarak

Bangsa pribumi di era modern Memaksa batin untuk jadi keren Sudah lewat aku di zaman batu Ku langkahkan kaki di zaman baru Aku tidak tahu cara naik bus Yang aku tahu adalah kursi bertikus Oh jarak.. Jarak yang membuatku berpisah Aku rindu suasana desa yang indah Oh jarak.. Sampai kapankah aku gelisah Aku gundah tidak tahu arah Oh jarak.. Selamatkanlah aku Selamatkan aku dari rasa putus asa Aku takut.. Aku takut pada gedung besi berasap Aku takut pada mesin yang berjalan Aku takut pada benda panjang beruap Siapakah aku disini? Siapapun tolong bantu aku Siapapun keluarkan aku dari sini Siapapun tuntunlah aku Oh Tuhanku.. Berikanlah Petunjuk-Mu Tidak ada yang lain selain Diri-Mu Aku disini hanya pencari Ridho-Mu -Kediri, 19 Maret 2018-

28

Cahtee hai tujhko is baat se inkaar kyon kere hum.. Galati tere nehi hai, aur sahi hum bhi nehi hai, magar, Ek kasmakash chalti hai dil aur dimag kee beech, hum chaa ker bhi dil ki suun nehi pate, is baat se inkar kyon kere hum.. Bhoola dena chatee hai tujhko magar nehi bhula patee, is baat se inkaar kyon kere hum.. Ek namee sii aye hai ankho mai phir bhi muskurate hai tere samne, is baat see inkar kyon kere hum.. Hume lagta hai kii tere bina naa jii sakenge, magar khud se yee izhaar kyon keren hum .. Mana tujhe kho diya magar khone ka ehsas kyon keren hum..

0

Jul 16, 2018

Jul 16, 2018 at 6:26 PM UTC

ravinsaya

Inkaar kyon keren hum..

Cahtee hai tujhko is baat se inkaar kyon kere hum.. Galati tere nehi hai, aur sahi hum bhi nehi hai, magar, Ek kasmakash chalti hai dil aur dimag kee beech, hum chaa ker bhi dil ki suun nehi pate, is baat se inkar kyon kere hum.. Bhoola dena chatee hai tujhko magar nehi bhula patee, is baat se inkaar kyon kere hum.. Ek namee sii aye hai ankho mai phir bhi muskurate hai tere samne, is baat see inkar kyon kere hum.. Hume lagta hai kii tere bina naa jii sakenge, magar khud se yee izhaar kyon keren hum .. Mana tujhe kho diya magar khone ka ehsas kyon keren hum..

7

Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven. Weet je nog *** wij de eerste keer liepen, door die oude hoofdstad van ons land? Door de straten zwervend, lachend, jouw koude in mijn warme hand. En weet je nog de kleurigste herfst, wandelend door het bos bij de duinen, met jouw dochter die vol bewondering naar paddenstoelen liep te struinen? En weet je nog die hoogste schommel, die bijna reikte tot de maan waarop ik jou steeds hoger duwde, omdat ik nog niet weg wilde gaan? En weet je nog *** wij samen, slenterend door winkels van ingebonden papier, intiem pratend, de wereld negerend, jij mijn hand pakte en zei “hier”?; “Voel *** wij uit alle macht hetzelfde dansen op het ritme van dit leven” en *** ik toen ter plekke bedacht dat ik jou mijn wereld wilde geven. En weet je nog, toen het tij zich tegen ons begon te keren en wij nog dachten dat wij samen de storm wel zouden kunnen trotseren, *** ons roerloze schip tezamen met mijn wereld is vergaan, toen de golven van emoties het tegen de rotsen hebben doen slaan? En heb je het nog gehoord dat ik zoekend, tussen het wrakhout in de koude oceaan, jouw naam heb geroepen tot ik, schor en half in verdriet verdronken, maar aan land ben gegaan? En heb je het geweten dat ik dolend, over bospaden en de straten van die oude stad, gezocht heb naar sporen van jou, niet wetende of je aan mij dacht of dat je mij vergat? Maar wat je niet hebt kunnen weten en waarschijnlijk ook niet meer ziet is dat ik nooit heb kunnen vullen, de leegte die je achter liet. Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven

0

Jul 18, 2018

Jul 18, 2018 at 10:56 AM UTC

AndrewLeviManson

Ik druk mijn lippen op jouw naam

Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven. Weet je nog *** wij de eerste keer liepen, door die oude hoofdstad van ons land? Door de straten zwervend, lachend, jouw koude in mijn warme hand. En weet je nog de kleurigste herfst, wandelend door het bos bij de duinen, met jouw dochter die vol bewondering naar paddenstoelen liep te struinen? En weet je nog die hoogste schommel, die bijna reikte tot de maan waarop ik jou steeds hoger duwde, omdat ik nog niet weg wilde gaan? En weet je nog *** wij samen, slenterend door winkels van ingebonden papier, intiem pratend, de wereld negerend, jij mijn hand pakte en zei “hier”?; “Voel *** wij uit alle macht hetzelfde dansen op het ritme van dit leven” en *** ik toen ter plekke bedacht dat ik jou mijn wereld wilde geven. En weet je nog, toen het tij zich tegen ons begon te keren en wij nog dachten dat wij samen de storm wel zouden kunnen trotseren, *** ons roerloze schip tezamen met mijn wereld is vergaan, toen de golven van emoties het tegen de rotsen hebben doen slaan? En heb je het nog gehoord dat ik zoekend, tussen het wrakhout in de koude oceaan, jouw naam heb geroepen tot ik, schor en half in verdriet verdronken, maar aan land ben gegaan? En heb je het geweten dat ik dolend, over bospaden en de straten van die oude stad, gezocht heb naar sporen van jou, niet wetende of je aan mij dacht of dat je mij vergat? Maar wat je niet hebt kunnen weten en waarschijnlijk ook niet meer ziet is dat ik nooit heb kunnen vullen, de leegte die je achter liet. Ik druk mijn lippen op jouw naam, sierlijk op een enveloppe geschreven, fragmenten van herinneringen, in een brief die ik je nooit heb gegeven

49

De eerste plek van mijn suikerfeestgebed! Je was al oud, maar nooit een stuk antiek, Je had ook nooit een mooie minaret, Maar toch een moskee, vanbinnen klassiek. Nu loop ik langs jou stenen, met gedachten Die steeds proberen te herinneren *** het nou was; wat mensen hier brachten, Wat was het wat ik deed al die keren? O gebouw van oudsher, nu ben je onbekend, Een oude plaats alleen van nostalgie, Door nieuwelingen word je niet gekend, En nu een stukje in de poëzie. Eerst kleine handjes, kleine gebeden, Nu een jongeman, kijkend naar het verleden.

0

Aug 1, 2018

Aug 1, 2018 at 7:35 AM UTC

gihon

Toen ik langs de oude moskee liep:

De eerste plek van mijn suikerfeestgebed! Je was al oud, maar nooit een stuk antiek, Je had ook nooit een mooie minaret, Maar toch een moskee, vanbinnen klassiek. Nu loop ik langs jou stenen, met gedachten Die steeds proberen te herinneren *** het nou was; wat mensen hier brachten, Wat was het wat ik deed al die keren? O gebouw van oudsher, nu ben je onbekend, Een oude plaats alleen van nostalgie, Door nieuwelingen word je niet gekend, En nu een stukje in de poëzie. Eerst kleine handjes, kleine gebeden, Nu een jongeman, kijkend naar het verleden.

14

Aan het einde van de week moet ik naar een evenement, dat mij bij beslissen leek leuk te worden. Je kent het wel, niet iedereen en je moet veel doen alsof, acteren. Die moed kan keren want het was zo druk, het was vermoeiend op het werk, 'k had niet veel geluk in de les of in de kerk om op te letten, bij te blijven, goal te getten. Helaas, ik heb al toegezegd, mijn vat is op en ik wil slapen, ik wil rusten, voldoening geven aan mijn eigen lusten. Afgezegd, gezwegen en belegen, leven alle mensen verder en ben ik heel tevreden dat ik nog net genoeg had in dat vat om te zeggen dat het enige wat ik wilde, mezelf erbij neerleggen en hopen dat jullie er niet te zwaar aan tilden.

0

Oct 23, 2019

Oct 23, 2019 at 8:07 PM UTC

Daan

Opvatting

Aan het einde van de week moet ik naar een evenement, dat mij bij beslissen leek leuk te worden. Je kent het wel, niet iedereen en je moet veel doen alsof, acteren. Die moed kan keren want het was zo druk, het was vermoeiend op het werk, 'k had niet veel geluk in de les of in de kerk om op te letten, bij te blijven, goal te getten. Helaas, ik heb al toegezegd, mijn vat is op en ik wil slapen, ik wil rusten, voldoening geven aan mijn eigen lusten. Afgezegd, gezwegen en belegen, leven alle mensen verder en ben ik heel tevreden dat ik nog net genoeg had in dat vat om te zeggen dat het enige wat ik wilde, mezelf erbij neerleggen en hopen dat jullie er niet te zwaar aan tilden.

28