"kasya" poems
margaret
Langit ang nagbigay biyaya nang ambon ay dinilig
Ang aking hiling sa panginoon ay biglang nadinig
Pinadala ang anghel na sa mundo ko’y yayanig
Tinawag ng ng kanyang tinig, at Napatulala sa mga Titig
Maari bang malaman ang yong pakay sa akin
Kung ikaw ba ay pasakit at tuluyan na akong wawasakin?
Laging kong tanong kung ano ba ang dapat kong gawin
Kung ang kahulugan mo ay kabiguan patuloy pa ba kitang iibigin?
Nagtatanong kay Bathala, Paano ko ba mapapaliwanag ang hiwaga
Nitong pagmamahal na kung bakit sa puso kumapit ka ng kusa
Ako’y nagtataka’t di maka paniwala Bakit ito ang yong ginawa
Sa bigay **** biyaya, Ano ba ang kasalanan ko para isinumpa
Gaano ba kita pinapahalagahan? Alam mo ba ang dahilan?
Hiling ko lang ay sanay iyong maunawaan itong nararamdaman
Kaya ang paliwanag ko ay simple nalang
Masikip dito sa loob ko, kaya ang kasya ay ikaw lang
Alaalang bitbit pano ko makakalimutan
Kung Sa puso koy nakaukit ang yong pangalan
Ibinalot ng tatag ng loob para ika’y ipaglalaban
Di kita hahayaang lumuha lagi kang aalagaan.
Nagaabang ng sasakyan para dalhin sa langit, iwan ang mundo
Nakikiusap Pagbigyan sana Hiling makamit, Anghel na sundo
Saan nga ba tayo patungo? Byaheng langit sa impyerno,
Sa isipan kong magulo, Kasinungalingan ka ba o Totoo?
Linalaro sa panaginip ang dakilang pagsuyo
Tuluyang Hinamon Ang matapang na puso
Sayo napalapit at ayaw nang lumayo
Ang silakbo ay di na kaya, kayang isuko
kahit ano dito sa lupain ay handa kong ialay
Pagkat ang langit sa akin ay una mo nang binigay
Ang halaga mo sa akin ay Walang katumbas na materyal
Dahil Di kayang sukatin kung gano kita kamahal
Sep 25, 2018
Sep 25, 2018 at 12:04 AM UTC
Manila,
Manila,
Your bustling streets vibrate with the rumbling of the jeepneys
and the hollers of the drivers as they say,
“Pasahero diyan, kasya pa, kasya pa!”; (Any passenger there, some seats are still free!)
Your nights twinkle with the Christmas lights
that surround every tree around the Meralco building
when September begins;
Your endless traffic jams keep McDonald’s and KFC alive
twenty-four by seven
where traffic enforcers dodge cars
and vans
trucks and tricycles
and jeepneys and bicycles
while dancing to the rhythm beating in their own ears
with a smile and a salute to all the drivers
from dawn to dusk;
The noise awakens the outskirts of your city
filled with people who never fails to smile
even when the storm pirouettes like a tempestuous ballerina,
where children watch the roads
transform into this ocean of black water
and small wooden boats become the means of transportation;
paddling in between houses
as the adults try to go to work;
where chickens waddling upon roofs
and cats chasing rats
become the best forms of entertainment
but Manila,
your lingering smell of cancer
comes with the dark blue starless sky
telling people to grip their bags until it merges with their bodies.
Manila, say good night
while they hold it tight
protecting it from the dark humid air
where thieves come out to
thumb down unscrutinised objects
from shallow pockets
by the flickering lamps
across the blazing red and emerald green lights
you see less
and less
and less
faces
as the Sun sinks and says good bye.
Stop
and try to tranquilise yourself.
Your city is now lead
by a blood-thirsty leader.
Apologies from gunshots overpower the cries of help from your people.
Manila,
ignore them
and sleep well.
Let the truth decay
while lives burn and vanish.
Prayers cannot save your mutinous ignominy.
Halcyon days are over
but
Manila,
you are still a beautiful city.
Your resilient people
overflows with hospitable hearts.
Their faces plastered with big smiles
as they welcome us for you
and say, “Mabuhay!” (Long live!)
proud and mighty.
Offering their minds on banana leaf plates to everyone who visits,
Giving away their hearts in small loot bags to everyone who leaves,
The Pearl of the Orient Seas
was my hood.
Manila,
despite your lack of snow
and intense weather swings,
You are
and will always be
my home.
Apr 7, 2017
Apr 7, 2017 at 4:54 PM UTC
#112615 #4:16PM
Minsan, pipila ako sa Fast Food
Pero yun bang pagkatagal-tagal,
Oorder ka't papaasahin ka lang din.
Minsan, magsusukat ako ng damit o sapatos,
Yung tipo mo na, pero hindi naman kasya,
"Okay, hindi yan para sakin."
Minsan, magkakape ako
Alam kong mapait pero sinubukan ko pa rin.
Akala ko kasi sapat na ang matapang lang,
Pero hindi pala ako kayang ipaglaban.
Minsan, magbabayad ako ng bill sa Globe,
Yung nagsabing 'Abot Mo ang Mundo,'
Siya rin palang guguho ng mundo ko.
Minsan, magtetext ako
At lagpas 3sms na't 1KB na,
Tapos wala palang load,
Pati responsibilidad, di kayang pasanin.
At minsan mahihiga na lang ako,
Mahihimlay nang panandalian,
Oo nga pala, 'Walang babaeng nanliligaw,'
Hindi pa ako basted, Owrayt!
Nov 26, 2015
Nov 26, 2015 at 3:19 AM UTC
Para tayong nasa isang jeep,
May iba't ibang pupuntahan.
Mayroon doon sa malapit, sa kabilang kanto o sa dulo ng bayan.
Hindi magkakakilala pero iisa lang ang layunin.
Ang makarating sa pinaroroonan.
Para tayong nasa isang jeep,
May nagmamadali, may chill lang.
Naghihintayan at nagmamasid...
Kung sino ang unang magbabayad ng pamasahe.
Kung kanino i-aabot ang pamasahe.
Para tayong nasa isang jeep,
Ayaw umupo sa pwesto malapit sa driver dahil may instant trabaho na agad
Taga-abot. Taga-bigay.
Kailangan sumigaw para marinig.
Kumapit ng mabuti para hindi mahulog.
Para tayong nasa isang jeep na walang ibang ginawa kundi ang makipagtitigan.
Habang ang ating mga mata ay nag-uusap at nag-kikislapan.
Para tayong nasa isang jeep na handa makipagsiksikan para lang makauwi.
Habang ako, sayo ay wala ng espasyo .
Kasya pa ako pero mas pinili **** pasabitin na lang ako.
Na traffic lang tayo saglit bigla ka na lang pumara at sabay baba sa buhay ko.
Na parang nakalimutan mo ilagay sa bag ang baon mo
O kaya naman di ka sigurado sa direksyong patungo
Hindi ko na nakita ang mukha mo dahil sa kapal ng usok na buga ng tambutso
At hindi ko man lang naibalik sayo ang sukli mo,
Nahawakan ang mga kamay mo at napigilang maglaho.
Aug 30, 2016
Aug 30, 2016 at 4:25 AM UTC
Pintuan palang malalaman mo na,
Na ito ang bahay ng mahirap na pamilya,
May nakasulat pa sa itaas na "Welcome to Miano Family" at " God bless our home".
Mga katagang matagal ng iniukit ng panahon,
Pag pasok mo ay sasalubong agad sayo,
Ang mga mga kagamitan na bigay,
Mga gamit na pinagsawaan na ng kapit bahay,
Mga Tv, relos, at orasan na di na umaandar,
Sa iyong unang hakbang iyong maaapakan,
Ang mga lumang tarpaulin na ginawang floormat,
Upang takpan ang madumi at maputik na sahig,
Lingon ka sa kanan,
At makikita mo ang gawa kong hagdanan,
Hagdan na mayroon lang tatlong apakan,
Ngunit di kelangan mabahala,
Pagkat gawa ko iyan, kaya dapat magtiwala,
Sa iyong pag akyat makikita agad,
Ang kahon na sa laki ay sagad,
Sariling gawang kahon para sa speaker at amplifier,
Di sapag mamayabang pero kalahating araw ko lang tinapos iyan,
Partida nga at wala pang kompletong kagamitan,
Mapapansin **** ganun din ang set up sa taas,
May mga tarpaulin nanaman paloob at palabas,
May mga pira pirasong damit na tinahi para magsilbing kurtina at pantakip,
Pantakip mula sa mga butas na ding ding,
Pag lipat sa kabilang kwarto at makikita mo,
Ang sahig na gawa nanaman sa kawayan,
Na ginawa upang maging daanan ng hangin sa mainit na panahon,
Walang masyadong kagamitan,
Pero masasabi mo talagang magulo,
Magulo at parang wala nang paglalagyan,
Ng mga damit at mga unan na pa kalat kalat,
Konting pagmamasid pa at iyong mapapansin,
Ang basag naming salamin,
Mga LED lights na di nagagamit pag sapit nh dilim,
Mga wires na napakagulo at gutay gutay,
Batterya ng motor na gamit ng ilaw pag gabi,
Pag napagod kana sa taas,
Bumaba ka ulit at makikita mo sa gilid ng hagdan,
Ang Mga gawa sa kahoy na upuan,
Tingin saglit sa taas at masdan,
Pinag tagpi tagping yero na bubungan,
Mga bubong na maaliwalas kapag tag.araw,
Pag tag ulan naman ay nagmumukhang talon sa buhos ng tubig,
Sa kusina naman tayo ay magpunta,
Bubungad agad ang mga basag na baso,
At mga plato't kutsarang di kumpleto,
Naubos narin cguro ng tatay kong lasinggero,
Sa hugasan makikita mo naman,
Ang gawa sa kahoy na hugasan,
Mg lalagyan ng plato at basong may sabitan,
Isang hakbang pa at welcome to our lutuan,
Lutuan na gaw asa lupa nq ipinatong sa yero kahoy at kawayan,
Mga maiitim na na kawa at kaldero na laman,
At syempre mga kahoy rin na panggatong na nakalagay naman s abandang ilalim ng lutuan,
Tuwing kakain kailangan mag kanya²,
Pagkat pag nag sabay ay tiyak na di kasya,
Pagkat plato't kutsara'y kulang na,
Pero ganun paman kami ay masaya.
Simpleng bahay, simpleng buhay, simpleng pamumuhay 😊
Nov 8, 2020
Nov 8, 2020 at 2:25 AM UTC
Antagal ko nag-antay sa iyo pagdating.
Mainit.
Maingay.
Masikip.
Sa bawat hakbang palapit
Ako’y napapaismid.
Kasya ba at kaya?
O kasaya at di na kaya?
Unti unti.
Eto na, eto na.
Papasok na ako.
Toooot-toot!
Bigla nag-sara ang pinto.
Ako’y umatras at napahinto.
Tiningnan kitang umalis.
Isa, dalawa, tatlo.
Umabot ng tatlumpung minuto.
Wala ka pa din.
Naiinip.
Naiinis.
Nagagalit.
Bakit ang tagal mo bumalik?
Nakita kita, ako’y napakapit sa bag na dala.
Inihanda ang sarili
Bumukas.
Lumabas.
Tinulak.
Pasok!
Sa wakas ako’y nakapasok
Sa loob ng bagon.
Ngunit kinaya man,
Ako’y yari na sa akin amo.
Pagkat ako’y nahuli na
Naman sa amin pagtitipon.
Napakamot.
Napayuko.
Napamura.
Nov 17, 2017
Nov 17, 2017 at 11:29 AM UTC