"ipalit" poems - Hello Poetry

Ang bansang pilipinas sadyang magtatagumpay Kung nanunungkulan dito,mahinaho't malumanay, Matalino't masipag,may prinsipyo sa buhay, Kayang mamuno ng bansa,masigasig na tunay. Ngunit sa kasamaang palad, di natin ito nakamit, Kaya mga mamamayan,para bang nakapiit Mistulang preso nang kahirapan humagupit, Walang kasama sa dusa, walang karamay sa sakit Nasaan na ang pinunong inyong iniluklok? Bakit hinayaan niyang pilipinas ay malugmok Sa kahirapan ng buhay at magmistulang lamok? Palipad - lipad o kaya naman ay nasa isang sulok. Kung minsan ay talagang napapaisip ako Ano ba talaga ang silbi ng gobyerno? Para ba mangurakot at magbalatkayo? At hayaang maghirap ang sariling bansa ko? Kung titingnan kasi nating mabuti sa mata, Pilipinas,ilan nalang ang tanawing magaganda Hirap na mamamayan ang iyong makikita, At mga batang lansangang kumakalam ang sikmura Nasaan na ang pondo ng ating bayan? Bakit naghihirap ang mamamayan? Katwira'y marami daw pinaggagastusan Ang mga departamento ng pamahalaan Isa daw dito ang 4p's kung tawagin Na tumutulong daw sa mga kababayan natin, Pero ang nakikinabang,mayayaman lang din, Sa halip na yung pamilyang walang makain. Bakit katarungan ay hindi makita Sa gobyerno ng bayan kong kawawa? Nasaan na ang mga taong may pusong dalisay, Na sa bayan ay handang maglingkod na tunay? Kung ako ang tatanungin,ang akin lang masasabi, Mga kurap ay laganap at plastic ang marami Tapat na tao'y kanilang hinuhuli At pamamalakad nila ang nais mamalagi Kaya sana sa halalang papalapit, Yung matitino naman ang ating ipalit Mga tapat at di manggagamit At kaunlaran ng pilipinas ang nais makamit..

0

Mar 2, 2017

Mar 2, 2017 at 1:41 AM UTC

ChameleonInk

Untittled

Ang bansang pilipinas sadyang magtatagumpay Kung nanunungkulan dito,mahinaho't malumanay, Matalino't masipag,may prinsipyo sa buhay, Kayang mamuno ng bansa,masigasig na tunay. Ngunit sa kasamaang palad, di natin ito nakamit, Kaya mga mamamayan,para bang nakapiit Mistulang preso nang kahirapan humagupit, Walang kasama sa dusa, walang karamay sa sakit Nasaan na ang pinunong inyong iniluklok? Bakit hinayaan niyang pilipinas ay malugmok Sa kahirapan ng buhay at magmistulang lamok? Palipad - lipad o kaya naman ay nasa isang sulok. Kung minsan ay talagang napapaisip ako Ano ba talaga ang silbi ng gobyerno? Para ba mangurakot at magbalatkayo? At hayaang maghirap ang sariling bansa ko? Kung titingnan kasi nating mabuti sa mata, Pilipinas,ilan nalang ang tanawing magaganda Hirap na mamamayan ang iyong makikita, At mga batang lansangang kumakalam ang sikmura Nasaan na ang pondo ng ating bayan? Bakit naghihirap ang mamamayan? Katwira'y marami daw pinaggagastusan Ang mga departamento ng pamahalaan Isa daw dito ang 4p's kung tawagin Na tumutulong daw sa mga kababayan natin, Pero ang nakikinabang,mayayaman lang din, Sa halip na yung pamilyang walang makain. Bakit katarungan ay hindi makita Sa gobyerno ng bayan kong kawawa? Nasaan na ang mga taong may pusong dalisay, Na sa bayan ay handang maglingkod na tunay? Kung ako ang tatanungin,ang akin lang masasabi, Mga kurap ay laganap at plastic ang marami Tapat na tao'y kanilang hinuhuli At pamamalakad nila ang nais mamalagi Kaya sana sa halalang papalapit, Yung matitino naman ang ating ipalit Mga tapat at di manggagamit At kaunlaran ng pilipinas ang nais makamit..

40

Kahanay niya ang tambak Ng basura ng lansangan At sanlaksang mga matang Naguudyok upang ihanay Niya ang kanyang sarili sa Naaagnas na pag-asa ng lipunan. Siya ay puta. Sa dambana ng Mga banal, kasabay niyang Umuusal ng dasal ang mga Paham ng pamantasa't Pamantayan ng pagiging tao. Siya ay tao sa paningin ng mga Hayop. Siya ay hayop sa paningin Ng mga tao. Siya ay puta. Ano mang Anyo't samyo ang paulit-ulit niyang Ipalit at ipilit sa nakapinid na Pangunawa't awa ng mga nagsasabing Sila ay hindi mga puta, ang katotohanan Nga ay katotohanan. Siya ay sumasaatin. Nasa simbahan. Nasa Pamahalaan. Nasa paaralan. Nasa pamilihan. Nasa ng laman. Siya nga ay sumasaatin, Sumasalamin sa kalipunan ng mga Kabulukan ng ating lipunan. Mga puta.

0

Dec 10, 2013

Dec 10, 2013 at 6:48 AM UTC

jose-remillan

Ang Puta

Kahanay niya ang tambak Ng basura ng lansangan At sanlaksang mga matang Naguudyok upang ihanay Niya ang kanyang sarili sa Naaagnas na pag-asa ng lipunan. Siya ay puta. Sa dambana ng Mga banal, kasabay niyang Umuusal ng dasal ang mga Paham ng pamantasa't Pamantayan ng pagiging tao. Siya ay tao sa paningin ng mga Hayop. Siya ay hayop sa paningin Ng mga tao. Siya ay puta. Ano mang Anyo't samyo ang paulit-ulit niyang Ipalit at ipilit sa nakapinid na Pangunawa't awa ng mga nagsasabing Sila ay hindi mga puta, ang katotohanan Nga ay katotohanan. Siya ay sumasaatin. Nasa simbahan. Nasa Pamahalaan. Nasa paaralan. Nasa pamilihan. Nasa ng laman. Siya nga ay sumasaatin, Sumasalamin sa kalipunan ng mga Kabulukan ng ating lipunan. Mga puta.

25

“Hayaan mo na lang ako matulog.” Eto ang realidad, Ng mundo, Dahan-dahang pumapalibot sa atin, Ano bang mali sa’kin? Sobrang layo pa ng hinaharap, At hindi ko maisip kung ano ba dapat ko maging. Ano ba dapat **** gawin? Marami nang nangyare, At ano pa ba ang pwedeng maganap? Magkukulong sa sulok, At magmumukmok, Naka-ilang hithit-buga na ng yosi, Baka sakaling makalimot. Naka-ilang bote na ng alak, Pampakalma sa pusong kumakabog. Hindi mo mapigil ang pag-tulo ng luha, Isa-isang nawawalan ng kislap ang mga tala sa iyong mata. Nawalan na ng liwanag ang buwan, At ang araw ay hindi na sikat, Naghalo ang amoy ng dagat at ulan, Sumingaw mula sa mainit na lupa parang naagnas na katawan. Lalabanan ba ang apoy? O hahayaan lamunin ka at matupok? Lalangoy ba kasabay ng mga alon? O handa ka nang malunod at mabulok sa kailaliman? Hanggang sa hindi na ma-iahon. Marami ang nagtatanong, “Mahalaga pa ba ang nakaraan?” Kung ang hinaharap ay nagtatago sa likod ng kasalukyang puno ng kirot at hirap, Hinagpis at galit, Poot at pagkamuhi, At sakit na walang lunas. Mahalag ba ang nakaraan? Maraming pagkakataon na ako ay lumipad, Mula sa kalangitan, malaya ang diwang may pakpak, Naglalangoy sa ulap ng kawalan. Tanaw ko ang sanlibutan, nag-aaway, Nag-papatayan, para sa ano? Lupa? Pera? Para sa diyos na makapangyarihan? Ngunit ang mahabaging diyos ay wala namang pakialam. Wala naman dapat patunayan, Wala naman dapat paglabanan. Rinig mo ba ang ingay mula sa kabilang baryo, Parang mga asong ulol, nagkumpulan at tumatahol. Ako ay naglakad, Saksi ang dalawang paa sa harapang pang-gagahasa ng mga higanteng buwaya; walang umalsa. Natatakot sila. Dahil sa mata ng nakararami, Karahasan ang tama, At hindi ang karapatan ng bawat isa. Marami ng problema ang daigdig, Dadagdag ka pa ba? Iiwasan mo na ba o babalikan mo pa? Pilit lumalayo, Patuloy ang pagtakbo, Ngunit hindi pa rin maabot ang dulo. Hindi malaman kung saan patungo. Dalhin mo ako sa lugar, Kung saan mapayapa ang buhay, At mayroong pag-ibig na tunay. Dahil matagal nang may sindi ang nitsa, Hihipan ko na ba? O hahayaan na lang mamatay ng kusa parang paubos na kandila. Dahil eto ang realidad, Ng mundo, Dahan-dahang pumapalibot sa atin, Ano bang mali sa’kin? Sobrang layo pa ng hinaharap, At pagod na’ko magising, Gusto ko na lamang umidlip at managinip, Patungo sa paraisong ang ihip ng hangin ay malumanay, At ang kulay ng paligid ay pagmamahal na dalisay. “Hayaan mo na lang akong matulog. Kung sa aking pag-gising ay meron paring sakit, hayaan mo na lang akong matulog, dahil pagod na’ko magising.” Hayaan mo na lang akong matulog. Baka sakaling hindi ko na maramdaman ang sakit. Hayaan mo na lang akong matulog. Kahit ilang oras lang, iiwan ko ang mundong mapanakit. Hayaan mo na lang ako. Dahil gaya ng sabi mo, “Sa sobrang hilig mo sa sleep, pwede ng ipalit ang pangalan mo sa salitang *ogip.” Kaya hayaan mo na lang akong matulog, Dahil pagod na’ko magising. At ayoko nang magising.

0

Apr 25, 2018

Apr 25, 2018 at 11:05 PM UTC

mel-patrick-s-pilapil

Pagod Na’ko Magising

“Hayaan mo na lang ako matulog.” Eto ang realidad, Ng mundo, Dahan-dahang pumapalibot sa atin, Ano bang mali sa’kin? Sobrang layo pa ng hinaharap, At hindi ko maisip kung ano ba dapat ko maging. Ano ba dapat **** gawin? Marami nang nangyare, At ano pa ba ang pwedeng maganap? Magkukulong sa sulok, At magmumukmok, Naka-ilang hithit-buga na ng yosi, Baka sakaling makalimot. Naka-ilang bote na ng alak, Pampakalma sa pusong kumakabog. Hindi mo mapigil ang pag-tulo ng luha, Isa-isang nawawalan ng kislap ang mga tala sa iyong mata. Nawalan na ng liwanag ang buwan, At ang araw ay hindi na sikat, Naghalo ang amoy ng dagat at ulan, Sumingaw mula sa mainit na lupa parang naagnas na katawan. Lalabanan ba ang apoy? O hahayaan lamunin ka at matupok? Lalangoy ba kasabay ng mga alon? O handa ka nang malunod at mabulok sa kailaliman? Hanggang sa hindi na ma-iahon. Marami ang nagtatanong, “Mahalaga pa ba ang nakaraan?” Kung ang hinaharap ay nagtatago sa likod ng kasalukyang puno ng kirot at hirap, Hinagpis at galit, Poot at pagkamuhi, At sakit na walang lunas. Mahalag ba ang nakaraan? Maraming pagkakataon na ako ay lumipad, Mula sa kalangitan, malaya ang diwang may pakpak, Naglalangoy sa ulap ng kawalan. Tanaw ko ang sanlibutan, nag-aaway, Nag-papatayan, para sa ano? Lupa? Pera? Para sa diyos na makapangyarihan? Ngunit ang mahabaging diyos ay wala namang pakialam. Wala naman dapat patunayan, Wala naman dapat paglabanan. Rinig mo ba ang ingay mula sa kabilang baryo, Parang mga asong ulol, nagkumpulan at tumatahol. Ako ay naglakad, Saksi ang dalawang paa sa harapang pang-gagahasa ng mga higanteng buwaya; walang umalsa. Natatakot sila. Dahil sa mata ng nakararami, Karahasan ang tama, At hindi ang karapatan ng bawat isa. Marami ng problema ang daigdig, Dadagdag ka pa ba? Iiwasan mo na ba o babalikan mo pa? Pilit lumalayo, Patuloy ang pagtakbo, Ngunit hindi pa rin maabot ang dulo. Hindi malaman kung saan patungo. Dalhin mo ako sa lugar, Kung saan mapayapa ang buhay, At mayroong pag-ibig na tunay. Dahil matagal nang may sindi ang nitsa, Hihipan ko na ba? O hahayaan na lang mamatay ng kusa parang paubos na kandila. Dahil eto ang realidad, Ng mundo, Dahan-dahang pumapalibot sa atin, Ano bang mali sa’kin? Sobrang layo pa ng hinaharap, At pagod na’ko magising, Gusto ko na lamang umidlip at managinip, Patungo sa paraisong ang ihip ng hangin ay malumanay, At ang kulay ng paligid ay pagmamahal na dalisay. “Hayaan mo na lang akong matulog. Kung sa aking pag-gising ay meron paring sakit, hayaan mo na lang akong matulog, dahil pagod na’ko magising.” Hayaan mo na lang akong matulog. Baka sakaling hindi ko na maramdaman ang sakit. Hayaan mo na lang akong matulog. Kahit ilang oras lang, iiwan ko ang mundong mapanakit. Hayaan mo na lang ako. Dahil gaya ng sabi mo, “Sa sobrang hilig mo sa sleep, pwede ng ipalit ang pangalan mo sa salitang *ogip.” Kaya hayaan mo na lang akong matulog, Dahil pagod na’ko magising. At ayoko nang magising.

84

Ako'y nagsusulat ng librong lahat ay patungkol sa kasakitan Mga pinagdaanang puro kapaitan Mga alaalang pilit mang kalimutan Hindi magawa gawa dahil nakatatak na sa aking kaisipan Kaya naisipang isulat nalang at gawing topiko Mga karanasang balak gawing libro Bawat kabanata sa buhay kong hindi ko alam kung wasto Ngunit lahat ng ito'y isusulat ko Sinusubukang ibahin ang bawat kabanata Ngunit tila lahat ng ito'y kusang naitugma Mga pangyayari sa'king buhay na gustong iwasto Sana balang araw ito ay maitama ko Ngunit isang araw kapalaran ko ay tila nagbago May nakilalang tao na dahil sakanya ay gusto kong magbago Kadiliman sa aking isipan na kanyang binigyang ilaw Buhay ko'y kanyang binigyan ulit ng saysay at linaw Bagong kabanatang sana'y kasama ka Librong sinusulat dahil sayo ay nag-iba Mga kabanatang nagdaang kay pait Kasiyahan kasama ka ay gustong ipalit Bagong kabanatang gusto kang makasama hanggang sa pagtanda Makalimutan man ang librong naisulat na Hinding hindi ang rason kung bakit nagbago ang paksa Ngayon, ikaw lang ang gustong makasama sa lahat ng bagong kabanata na aking isusulat pa.

0

Jan 18, 2021

Jan 18, 2021 at 10:12 AM UTC

jed-roen-roncal

Bagong kabanata

Ako'y nagsusulat ng librong lahat ay patungkol sa kasakitan Mga pinagdaanang puro kapaitan Mga alaalang pilit mang kalimutan Hindi magawa gawa dahil nakatatak na sa aking kaisipan Kaya naisipang isulat nalang at gawing topiko Mga karanasang balak gawing libro Bawat kabanata sa buhay kong hindi ko alam kung wasto Ngunit lahat ng ito'y isusulat ko Sinusubukang ibahin ang bawat kabanata Ngunit tila lahat ng ito'y kusang naitugma Mga pangyayari sa'king buhay na gustong iwasto Sana balang araw ito ay maitama ko Ngunit isang araw kapalaran ko ay tila nagbago May nakilalang tao na dahil sakanya ay gusto kong magbago Kadiliman sa aking isipan na kanyang binigyang ilaw Buhay ko'y kanyang binigyan ulit ng saysay at linaw Bagong kabanatang sana'y kasama ka Librong sinusulat dahil sayo ay nag-iba Mga kabanatang nagdaang kay pait Kasiyahan kasama ka ay gustong ipalit Bagong kabanatang gusto kang makasama hanggang sa pagtanda Makalimutan man ang librong naisulat na Hinding hindi ang rason kung bakit nagbago ang paksa Ngayon, ikaw lang ang gustong makasama sa lahat ng bagong kabanata na aking isusulat pa.

24

Kaibigan? Ka-ibigan? Kai-bigan? Ano nga ba tayo? Dalawang taong hinapo na ng mga karanasan sa pag-ibig, Dalawang taong pinili ang isa’t-isa, Dalawang taong nais maging isa. Ngunit ano nga ba tayo? Pinasaya, Binigyan ng oras, Kinantahan ng mga lirikong nakaaantig ng puso, Pinangakuan ng kung anu-ano sa ilalim ng buwan, Na tila ba ngayon ay para bang iginuhit na lamang sa tubig. Kinuha mo ang puso ko, Pero gusto ko lamang linawin, Hindi ko ninais na ipalit mo ang iyo sa akin. Pero para bang ginago ako ng tadhana, Itinakbo mo ang puso ko palayo— Palayo sa’kin, nang hindi lumilingon. Ipinagsawalang bahala ko ang sakit na naramdaman, Nagbulag-bulagan sa mga bagay na malinaw sa aking paningin. Pinilit burahin ang masasamang ideyang namumuo sa aking isipan, Umaasang mali ang lahat ng sakit na ipinagkikibit-balikat ko lamang. Totoo nga, Madaya ang kapalaran. Nakakatawang isiping Sa loob ng isang buwan, Kaya **** mainlove. Pero, nakakagago din isiping, Sa loob ng isang buwan, Kaya ka rin nyang iwanan. Sa bagay, ano nga ba tayo? Wala naman, diba? Maaaring ihanay mo lamang ako sa mga babaeng pinaasa mo, Na marahil pagdating ng panahon, Malilimutan mo rin kung ano ang namagitan satin, Na siguro sa paningin mo’y pang landian lang pala ako, hindi pang seryosohan. Hindi ako yung tipo **** babae, Hindi ako matalino, Wala akong political stance, Hindi ako kagandahan. Ano nga bang kataka-taka dun? Walang dapat ikasakit dahil Hindi mo naman ako tipo kaya hindi mo ko sineryoso. Walang tayo, Hindi rin tayo magkaibigan. At lalong hindi magkasintahan. “Almost”, yun tayo. Halos Halos naging tayo. Halos umabot na ko sa punto na mamahalin kita ng buo. Halos napaniwala mo kong mahal mo ko. Halos napaniwala mo kong kamahal-mahal ako. Halos napaniwala mo kong karapat dapat akong pahalagahan. Halos bigyan mo ko ng oras mo. Halos naramdaman kong sincere ka. Halos araw-araw kung hanapin kita. Halos minu-minuto kung tingnan ko ang cellphone ko para lang maghintay ng reply mo. Halos ikaw na lang ang marinig ko pag naririnig ko yung mga kanta sa radyo na inawit mo sakin. Halos ikaw na lang yung hanapin ng puso ko sa bawat saglit na hindi kita nararamdaman. Halos.

0

Mar 6, 2018

Mar 6, 2018 at 6:00 AM UTC

marilagchi

Halos

Kaibigan? Ka-ibigan? Kai-bigan? Ano nga ba tayo? Dalawang taong hinapo na ng mga karanasan sa pag-ibig, Dalawang taong pinili ang isa’t-isa, Dalawang taong nais maging isa. Ngunit ano nga ba tayo? Pinasaya, Binigyan ng oras, Kinantahan ng mga lirikong nakaaantig ng puso, Pinangakuan ng kung anu-ano sa ilalim ng buwan, Na tila ba ngayon ay para bang iginuhit na lamang sa tubig. Kinuha mo ang puso ko, Pero gusto ko lamang linawin, Hindi ko ninais na ipalit mo ang iyo sa akin. Pero para bang ginago ako ng tadhana, Itinakbo mo ang puso ko palayo— Palayo sa’kin, nang hindi lumilingon. Ipinagsawalang bahala ko ang sakit na naramdaman, Nagbulag-bulagan sa mga bagay na malinaw sa aking paningin. Pinilit burahin ang masasamang ideyang namumuo sa aking isipan, Umaasang mali ang lahat ng sakit na ipinagkikibit-balikat ko lamang. Totoo nga, Madaya ang kapalaran. Nakakatawang isiping Sa loob ng isang buwan, Kaya **** mainlove. Pero, nakakagago din isiping, Sa loob ng isang buwan, Kaya ka rin nyang iwanan. Sa bagay, ano nga ba tayo? Wala naman, diba? Maaaring ihanay mo lamang ako sa mga babaeng pinaasa mo, Na marahil pagdating ng panahon, Malilimutan mo rin kung ano ang namagitan satin, Na siguro sa paningin mo’y pang landian lang pala ako, hindi pang seryosohan. Hindi ako yung tipo **** babae, Hindi ako matalino, Wala akong political stance, Hindi ako kagandahan. Ano nga bang kataka-taka dun? Walang dapat ikasakit dahil Hindi mo naman ako tipo kaya hindi mo ko sineryoso. Walang tayo, Hindi rin tayo magkaibigan. At lalong hindi magkasintahan. “Almost”, yun tayo. Halos Halos naging tayo. Halos umabot na ko sa punto na mamahalin kita ng buo. Halos napaniwala mo kong mahal mo ko. Halos napaniwala mo kong kamahal-mahal ako. Halos napaniwala mo kong karapat dapat akong pahalagahan. Halos bigyan mo ko ng oras mo. Halos naramdaman kong sincere ka. Halos araw-araw kung hanapin kita. Halos minu-minuto kung tingnan ko ang cellphone ko para lang maghintay ng reply mo. Halos ikaw na lang ang marinig ko pag naririnig ko yung mga kanta sa radyo na inawit mo sakin. Halos ikaw na lang yung hanapin ng puso ko sa bawat saglit na hindi kita nararamdaman. Halos.

61

Lumipas ang oras, araw, linggo, taon tila sa puso’y wala ng nakabaon Iniisip na, okay na siguro ako Nakalimutan na niya siguro ako. Dumating ang araw na pinakainiiwasan ko, Ang maalala mo ko muli, Biglang umilaw ang cellphone ko, Ikaw na naman ang nakita ko. Nagulumihanan ako, Litong lito, Sa kung ano dapat ang mararamdaman ko Pero sinabi ko sa sarili ko, Tama na, Paulit ulit na, Tila parang nag-iikutan lang tayo ng walang katapusan Gustong gusto kong sagutin ang mensahe mo Ngunit sino na naman ang makakalimutan ko Sino na naman ang mapapabayaan ko Sino na naman ang papahirapan ko Nagpasya ako, Tama na, Huli na ito, Di na ko mahalaga sa iyo, Tinitigan ko nalang ang mensahe mo. Pero wala ng kasunod pagkatapos noon. Dahil alam ko sa sarili ko na, Ginagamit mo lang ako kung kailan mo gusto. Pero kahit anong gawin ko, Di ko maitatanggi sa sarili ko Na hinihintay pa rin kita, Sana makita mo halaga ko sayo Na kahit hindi na tayo mag-usap at magkita Mumultuhin ka pa rin ng mga alaala ko At makikita mo pa rin ako sa kahit sinong babaeng ipalit mo.

0

May 24, 2020

May 24, 2020 at 11:33 AM UTC

unsaidthoughts

Ikot

Lumipas ang oras, araw, linggo, taon tila sa puso’y wala ng nakabaon Iniisip na, okay na siguro ako Nakalimutan na niya siguro ako. Dumating ang araw na pinakainiiwasan ko, Ang maalala mo ko muli, Biglang umilaw ang cellphone ko, Ikaw na naman ang nakita ko. Nagulumihanan ako, Litong lito, Sa kung ano dapat ang mararamdaman ko Pero sinabi ko sa sarili ko, Tama na, Paulit ulit na, Tila parang nag-iikutan lang tayo ng walang katapusan Gustong gusto kong sagutin ang mensahe mo Ngunit sino na naman ang makakalimutan ko Sino na naman ang mapapabayaan ko Sino na naman ang papahirapan ko Nagpasya ako, Tama na, Huli na ito, Di na ko mahalaga sa iyo, Tinitigan ko nalang ang mensahe mo. Pero wala ng kasunod pagkatapos noon. Dahil alam ko sa sarili ko na, Ginagamit mo lang ako kung kailan mo gusto. Pero kahit anong gawin ko, Di ko maitatanggi sa sarili ko Na hinihintay pa rin kita, Sana makita mo halaga ko sayo Na kahit hindi na tayo mag-usap at magkita Mumultuhin ka pa rin ng mga alaala ko At makikita mo pa rin ako sa kahit sinong babaeng ipalit mo.

34