"humalik" poems - Hello Poetry

Ikaw lang, (Pangako) Sa iyong mga mata nasisilip ko ang langit Pagkat ikaw ang anghel na sa aki’y pinakamalapit Sa mapulang labi mo’y nakakatuksong humalik Lapit ka ng lapit, Ang titig sa pisngi, ayaw mapapikit, Andito na ang iyong sandalang balikat Sa iyong luha, ako ang sasalo ng lahat Napakaganda mo para saktan, hindi kita matitiis Parang mababasagin kagamitan, porselana, tulad ng ‘yong kutis Kapag nasisilayan kong Labi, may taglay na ngiti Kalungkotan ko ay napawi, Limot ko na ang pighati Wala akong minamadali, pagkat atin ang sandali Kaylangan ko pa bang bumawi? Kung Pakiramdam koy di na lugi Dahil ang bawat oras ko sayo aking pinagyayaman, Ikaw ang nagbigay ng karanasang di ko makakalimutan Ang bawat alaala’y binabalik paminsan minsan, Pwede bang **** ka nang lumayo, dito ka nalang Hawak ang malambot **** mga kamay may ibinubulong ang boses **** malumanay “Andito ka na, di na ko nalulumbay, di ako sanay na ikaw ay mawalay” "Ngunit mahal, kelan ba kita iniwan? Pinabayaan, at kinalimutan, Kelan ba ang panahong di kita isinaalang alang? Tapat ang pangako kong di kita pababayaan, magpakailan man."

0

Sep 27, 2018

Sep 27, 2018 at 11:47 PM UTC

august28

Ikaw lang, (Pangako)

Ikaw lang, (Pangako) Sa iyong mga mata nasisilip ko ang langit Pagkat ikaw ang anghel na sa aki’y pinakamalapit Sa mapulang labi mo’y nakakatuksong humalik Lapit ka ng lapit, Ang titig sa pisngi, ayaw mapapikit, Andito na ang iyong sandalang balikat Sa iyong luha, ako ang sasalo ng lahat Napakaganda mo para saktan, hindi kita matitiis Parang mababasagin kagamitan, porselana, tulad ng ‘yong kutis Kapag nasisilayan kong Labi, may taglay na ngiti Kalungkotan ko ay napawi, Limot ko na ang pighati Wala akong minamadali, pagkat atin ang sandali Kaylangan ko pa bang bumawi? Kung Pakiramdam koy di na lugi Dahil ang bawat oras ko sayo aking pinagyayaman, Ikaw ang nagbigay ng karanasang di ko makakalimutan Ang bawat alaala’y binabalik paminsan minsan, Pwede bang **** ka nang lumayo, dito ka nalang Hawak ang malambot **** mga kamay may ibinubulong ang boses **** malumanay “Andito ka na, di na ko nalulumbay, di ako sanay na ikaw ay mawalay” "Ngunit mahal, kelan ba kita iniwan? Pinabayaan, at kinalimutan, Kelan ba ang panahong di kita isinaalang alang? Tapat ang pangako kong di kita pababayaan, magpakailan man."

25

Jebs na jebs na ako. Dumudungaw na siya na parang isang taong kagigising lang umaga, gustong buksan ang mga bintana, para lumanghap ng hanging bukang liwayway Malapit na siyang lumabas, unti uting tumitigas sa paglipas, Ng bawat, segundo, menuto, kung babae ako, dysmenorrhea na ito. Pero sabi ng mga kaibigan ko, wag ko daw pilitin ito, baka naman daw kase na imbis na ito ay tae, mauwi lang sa utot. At pinagmukha ko lang ang sarili kong tanga. Umasa, nasapag upo ko sa inidoro na lahat ng pagtiis ko, ang piling ko ay giginhawa. Pero wala. Para lang siyang damdamin ko, ang tagal kong kinimkim, ng taimtim sa pag-asang pag ito ay pinakawalan ko, na sasabihin mo na ikaw rin. Na ang nararamdaman mo ay pareho din sa akin. Lahat naman tayo dito nag huhugas ng pwet gamit ang tabo at tubig hindi ba? Pwera nalang kung galing ka sa mataas na estado ng pamumuhay. Ikay gumagamet ng tissue paper o bidet. Pero ako hinuhugasan ko ang puwet ko, kase ito ang turo saakin ng nanay ko. Pero. Bago ko natutunan ito, ang nanay ko ang nag hugas ng pwet ko. Para saatin, wala namang espesyal dito, Pero ngayon ko lang napagtanto, na ang pag hugas ng puwet ko ng nanay ko, ay puno ng pagmamal. Sino ba naman ang gustong mag hugas ng labas ng butas kung saan lumalabas ang pinagtunawan pagkain. Kaya kung sasabihin **** hindi ka mahal ng nanay mo, tignan mo lang ang sarili na nakatalikod sa salamin. At sariwain ang mga alala ng mga sandaling hindi mo kayang linisin. Pero bago iyon, kung sa tingin mo na ang tula na ito, ay hugot lang, nag kakamali ka... Well actually, medjo lang. Puwera biro. Kung tutuusin, di' malayo ang pinag kaiba natin sa Jebs. Kung iisipin, ang mga ginagawa natin araw araw ay mas masahol pa sa jebs. Kung ipipinta ko ang isang imahe, makikita mo na ang jebs ay nakapahid ang tae sa buong kasuluksulukan, at kasingitsingitan ng katawan natin. Pero may Isang tao na gusto padin yumakap at humalik sa pisngi natin. Sino siya? Siya ay ang Pagibig. Araw araw lang siyang nagihintay, na ikay' lumapit sa kanya, magpalinis. Ang gamit niya, na pang hugas ay mga kamay at dugo, dugo na ang tanging nakakapag linis ng katawan at ng kaluluwa mo. Mula ulo hangang hangang sa talampakan ng iyong mga paa. At sa kabila ng lahat gusto niya pa din tawagin mo siyang Ama. At sa imbis na pangdidiri ang kaniyan nadarama, Pag mamahal ang kaniya sayo ay pinadama. Siya ay pinako sa mga kamay na ginagamit sa pag linis saiyo. Sa mga dumi na mas madumi pa sa jebs. Ang iyong mga kasalanan. Siya ay isinakripesiyo para ay ikay manatiling malinis, at iligtas ka sa lugar kung saan umaapaw ang jebs. At dalhin kung saan ang kalsada ay gawa sa ginto, at makasama ka magpakaylanman.

0

Jul 12, 2015

Jul 12, 2015 at 1:59 PM UTC

marlo-cabrera

Jebs.

Jebs na jebs na ako. Dumudungaw na siya na parang isang taong kagigising lang umaga, gustong buksan ang mga bintana, para lumanghap ng hanging bukang liwayway Malapit na siyang lumabas, unti uting tumitigas sa paglipas, Ng bawat, segundo, menuto, kung babae ako, dysmenorrhea na ito. Pero sabi ng mga kaibigan ko, wag ko daw pilitin ito, baka naman daw kase na imbis na ito ay tae, mauwi lang sa utot. At pinagmukha ko lang ang sarili kong tanga. Umasa, nasapag upo ko sa inidoro na lahat ng pagtiis ko, ang piling ko ay giginhawa. Pero wala. Para lang siyang damdamin ko, ang tagal kong kinimkim, ng taimtim sa pag-asang pag ito ay pinakawalan ko, na sasabihin mo na ikaw rin. Na ang nararamdaman mo ay pareho din sa akin. Lahat naman tayo dito nag huhugas ng pwet gamit ang tabo at tubig hindi ba? Pwera nalang kung galing ka sa mataas na estado ng pamumuhay. Ikay gumagamet ng tissue paper o bidet. Pero ako hinuhugasan ko ang puwet ko, kase ito ang turo saakin ng nanay ko. Pero. Bago ko natutunan ito, ang nanay ko ang nag hugas ng pwet ko. Para saatin, wala namang espesyal dito, Pero ngayon ko lang napagtanto, na ang pag hugas ng puwet ko ng nanay ko, ay puno ng pagmamal. Sino ba naman ang gustong mag hugas ng labas ng butas kung saan lumalabas ang pinagtunawan pagkain. Kaya kung sasabihin **** hindi ka mahal ng nanay mo, tignan mo lang ang sarili na nakatalikod sa salamin. At sariwain ang mga alala ng mga sandaling hindi mo kayang linisin. Pero bago iyon, kung sa tingin mo na ang tula na ito, ay hugot lang, nag kakamali ka... Well actually, medjo lang. Puwera biro. Kung tutuusin, di' malayo ang pinag kaiba natin sa Jebs. Kung iisipin, ang mga ginagawa natin araw araw ay mas masahol pa sa jebs. Kung ipipinta ko ang isang imahe, makikita mo na ang jebs ay nakapahid ang tae sa buong kasuluksulukan, at kasingitsingitan ng katawan natin. Pero may Isang tao na gusto padin yumakap at humalik sa pisngi natin. Sino siya? Siya ay ang Pagibig. Araw araw lang siyang nagihintay, na ikay' lumapit sa kanya, magpalinis. Ang gamit niya, na pang hugas ay mga kamay at dugo, dugo na ang tanging nakakapag linis ng katawan at ng kaluluwa mo. Mula ulo hangang hangang sa talampakan ng iyong mga paa. At sa kabila ng lahat gusto niya pa din tawagin mo siyang Ama. At sa imbis na pangdidiri ang kaniyan nadarama, Pag mamahal ang kaniya sayo ay pinadama. Siya ay pinako sa mga kamay na ginagamit sa pag linis saiyo. Sa mga dumi na mas madumi pa sa jebs. Ang iyong mga kasalanan. Siya ay isinakripesiyo para ay ikay manatiling malinis, at iligtas ka sa lugar kung saan umaapaw ang jebs. At dalhin kung saan ang kalsada ay gawa sa ginto, at makasama ka magpakaylanman.

44

Kinikilig pati ang mga butuin Sa saliw ng iyong boses na malambing Nakadungaw sa bintana kahit lahat sila'y nakahimbing May kaba sa damdamin Paano bukas lahat sila'y magagalit? Si ama , hahabulin ka ng itak Natawa na lamang Ang mga braso ko'y hinatak Naglapit ang mga muka Muntik ng atakihin sa kaba Ang puso ko ata ay nahulog Nang si bantay ay umalulong Dali-dali ay nagtago Tinginan nati'y di pa rin nagbabago "Kailangan ko nang bumalik sa silid." ang wika ko Sabay dagling humalik sa sinta ko -Tula VII, Margaret Austin Go

0

Nov 21, 2014

Nov 21, 2014 at 2:51 AM UTC

margaret-austin-go

Tula VII

Kinikilig pati ang mga butuin Sa saliw ng iyong boses na malambing Nakadungaw sa bintana kahit lahat sila'y nakahimbing May kaba sa damdamin Paano bukas lahat sila'y magagalit? Si ama , hahabulin ka ng itak Natawa na lamang Ang mga braso ko'y hinatak Naglapit ang mga muka Muntik ng atakihin sa kaba Ang puso ko ata ay nahulog Nang si bantay ay umalulong Dali-dali ay nagtago Tinginan nati'y di pa rin nagbabago "Kailangan ko nang bumalik sa silid." ang wika ko Sabay dagling humalik sa sinta ko -Tula VII, Margaret Austin Go

19

hiniling ng diwang bumalik sa sinapupunan sa panahong ika'y hinahainan ng hapunan lahat ng bagay ay pwedeng iisang tabi tulog sa paghalik ng umaga sa gabi di akalaing maipaghahalo ang saya at sakit kailangan **** mamatay para mabuhay higop sa kamalayan o kapeng mapait hibang ang sarili, kaisipang mahalay babarin ang isip sa likidong tutunaw sa lahat tikman mo ang iyong dagat na walang kasing alat manlagkit sa salamin, tapos na ang bukas hahalik ang umaga sa gabi at wala kang takas ang katamaran ay humahalili sa kapalpakan hinayaan **** humalik ang umaga sa gabi wag kang magdahilan, hindi mo sinubukan pigilan ang paghalik ng umaga sa gabi

0

Feb 18, 2011

Feb 18, 2011 at 6:01 AM UTC

alvin-guanlao

Humalik ang Umaga sa Gabi

hiniling ng diwang bumalik sa sinapupunan sa panahong ika'y hinahainan ng hapunan lahat ng bagay ay pwedeng iisang tabi tulog sa paghalik ng umaga sa gabi di akalaing maipaghahalo ang saya at sakit kailangan **** mamatay para mabuhay higop sa kamalayan o kapeng mapait hibang ang sarili, kaisipang mahalay babarin ang isip sa likidong tutunaw sa lahat tikman mo ang iyong dagat na walang kasing alat manlagkit sa salamin, tapos na ang bukas hahalik ang umaga sa gabi at wala kang takas ang katamaran ay humahalili sa kapalpakan hinayaan **** humalik ang umaga sa gabi wag kang magdahilan, hindi mo sinubukan pigilan ang paghalik ng umaga sa gabi

16

Sa'yo ko ito unang naunawaan. Ang paghalik ng pluma sa Papel ay hindi sapat upang Humalik ang katotohanan Sa katarungan, dahil tangan ng puso ang tinta at talinghagang Nakakubli sa wagas na pag-ibig Sa kapwa at kay Bathala. Ang tinig ng mga batas ay Tinig ng mga sibilisasyon at Rebolusyon ng mga sikmura Laban sa makina, ng makina Laban sa mahika ng salapi at Pighati ng lumang simoy. Nawa, Sa pagimbulog mo sa tugatog ng Himpapawid patungo sa paghahanap Ng katotohon, alalahanin mo ang Mga piraso ng iyong sarili na naiwan sa Akin: "Tanging sa hiwaga lamang ng Pag-ibig matatagpuan ang lalim ng lohika." Ito ang iyong bilin. Ito ang aking habilin.

0

Oct 7, 2013

Oct 7, 2013 at 1:01 AM UTC

jose-remillan

Habilin sa Maestro

Sa'yo ko ito unang naunawaan. Ang paghalik ng pluma sa Papel ay hindi sapat upang Humalik ang katotohanan Sa katarungan, dahil tangan ng puso ang tinta at talinghagang Nakakubli sa wagas na pag-ibig Sa kapwa at kay Bathala. Ang tinig ng mga batas ay Tinig ng mga sibilisasyon at Rebolusyon ng mga sikmura Laban sa makina, ng makina Laban sa mahika ng salapi at Pighati ng lumang simoy. Nawa, Sa pagimbulog mo sa tugatog ng Himpapawid patungo sa paghahanap Ng katotohon, alalahanin mo ang Mga piraso ng iyong sarili na naiwan sa Akin: "Tanging sa hiwaga lamang ng Pag-ibig matatagpuan ang lalim ng lohika." Ito ang iyong bilin. Ito ang aking habilin.

22

Kung isa-isahin ang nakaraan simula no'ng ika'y aking niligawan hanggang sa dumating ang kasalan, maikukwento ko ng walang alinlangan kung paano tayo nagsimula at nag ibigan. hindi sa lahat ng panahon ang mga bagay ay naaayon sa kung paano natin gusto at 'di lahat ay agad na natatamo. Unang kita palang, napaibig na ako Lalo na sa mga sumunod na pagtatagpo walang duda pana ni kupido ’y tinamaan ako sa isang tulad mo puso ko'y nahulog ng di napagtanto, sa pakiwari ko’y pakana nga ito ni kupido. sa isang tulad mo puso ko'y nahulog ng di napagtanto, sa pakiwari ko’y pakana nga ito ni kupido. Sa iyong mga mata Nasisilip ko ang langit pagkat ikaw ang anghel na sa aki’y pinakamalapit Palapit ng palapit, ang titig, Sa mapulang labi mo’y nakakatuksong humalik at ayaw ng mapapikit, Akoy nag aasam at humihiling sa panginoon at biglang kanyang dininig Hindi inaasahan ang iyong pagdating. Pagod kong puso’y iyong ginising. Buhay ko'y binigyan ng ningning, Ikaw lang ang gustong makapiling Sa iyong mga mata Nasisilip ko ang langit pagkat ikaw ang anghel na sa aki’y pinakamalapit Palapit ng palapit, ang titig, Sa mapulang labi mo’y nakakatuksong humalik at ayaw ng mapapikit, Akoy nag aasam at humihiling sa panginoon at biglang kanyang dininig Hindi inaasahan ang iyong pagdating. Pagod kong puso’y iyong ginising. Buhay ko'y binigyan ng ningning, Ikaw lang ang gustong makapiling. dumating ka sa mundo ko’t iyong niyanig pinukaw ng iyong tinig “Happiness Happiness Happiness” Ang tinig na aking narinig at napatulala at napatitig Biglang nag usisa sa sarili nagtanong, Paano ko ba mapapaliwanag ang hiwaga nitong pagmamahal na kung bakit sa puso ko’y kumapit ng kusa Minsay ako’y nagtataka’t di maka paniwala linalaro sa panaginip ang dakilang pagsuyong inayunan ng tadhana’y nag ka sundo tuluyang hinamon ang matapang na puso Hindi ka na malulumbay, kapag nasisilayan ko ang iyong labi, may taglay na ngiti Pagod koy napawi, limot ko na ang ligalig na iyong pinag iigi kaya wag mag madali pagkat atin ang sandali At ng sayo’y napalapit ayaw ng lumayo andito na ang iyong Sandalang Balikat Na hindi madadaan sa gulat Hawak hawak ang maliliit at malambot **** mga kamay Habang may ibinubulong ang boses **** malumanay Umalis ng walang plano, walang dala kundi ang puso. pero saan nga ba patungo? Bawat hakbang ng paa, bawat hininga, ninanamnam para sa ikasisiya pero saan nga ba patungo? Ramdam ang pagod kinailangan ng tumukod ngunit hindi susuko. pero saan ba talaga patungo? Marami ng nadaanan at natambayan Pero di naman kaianaman Hangang sa dumating na sa dulo na ang puso’t pag ibig ko’y nasa iyo Dahil di ako sanay na ikaw ay mawalay Andito na ako Sa unang pag kakataon Sa araw ng mga puso Sa Ika labing apat na araw ng pebrero sa kalendaryo Bungkos ng rosas ay para sa iyo Sa masayang araw at hanging maaya, ang sinugong puso’y sumasaiyo at ito’y magsasabing Sa tuwa at dusa, Hirap at ginhawa Sarap at ligaya Ang “Balentayns” Ko’y ikaw Walang iba! ! ! ! ! Subukan naman

0

Aug 20, 2019

Aug 20, 2019 at 6:41 AM UTC

nexus-1

Tula Para sa unang Ika Labing Apat ng Pebrero

Kung isa-isahin ang nakaraan simula no'ng ika'y aking niligawan hanggang sa dumating ang kasalan, maikukwento ko ng walang alinlangan kung paano tayo nagsimula at nag ibigan. hindi sa lahat ng panahon ang mga bagay ay naaayon sa kung paano natin gusto at 'di lahat ay agad na natatamo. Unang kita palang, napaibig na ako Lalo na sa mga sumunod na pagtatagpo walang duda pana ni kupido ’y tinamaan ako sa isang tulad mo puso ko'y nahulog ng di napagtanto, sa pakiwari ko’y pakana nga ito ni kupido. sa isang tulad mo puso ko'y nahulog ng di napagtanto, sa pakiwari ko’y pakana nga ito ni kupido. Sa iyong mga mata Nasisilip ko ang langit pagkat ikaw ang anghel na sa aki’y pinakamalapit Palapit ng palapit, ang titig, Sa mapulang labi mo’y nakakatuksong humalik at ayaw ng mapapikit, Akoy nag aasam at humihiling sa panginoon at biglang kanyang dininig Hindi inaasahan ang iyong pagdating. Pagod kong puso’y iyong ginising. Buhay ko'y binigyan ng ningning, Ikaw lang ang gustong makapiling Sa iyong mga mata Nasisilip ko ang langit pagkat ikaw ang anghel na sa aki’y pinakamalapit Palapit ng palapit, ang titig, Sa mapulang labi mo’y nakakatuksong humalik at ayaw ng mapapikit, Akoy nag aasam at humihiling sa panginoon at biglang kanyang dininig Hindi inaasahan ang iyong pagdating. Pagod kong puso’y iyong ginising. Buhay ko'y binigyan ng ningning, Ikaw lang ang gustong makapiling. dumating ka sa mundo ko’t iyong niyanig pinukaw ng iyong tinig “Happiness Happiness Happiness” Ang tinig na aking narinig at napatulala at napatitig Biglang nag usisa sa sarili nagtanong, Paano ko ba mapapaliwanag ang hiwaga nitong pagmamahal na kung bakit sa puso ko’y kumapit ng kusa Minsay ako’y nagtataka’t di maka paniwala linalaro sa panaginip ang dakilang pagsuyong inayunan ng tadhana’y nag ka sundo tuluyang hinamon ang matapang na puso Hindi ka na malulumbay, kapag nasisilayan ko ang iyong labi, may taglay na ngiti Pagod koy napawi, limot ko na ang ligalig na iyong pinag iigi kaya wag mag madali pagkat atin ang sandali At ng sayo’y napalapit ayaw ng lumayo andito na ang iyong Sandalang Balikat Na hindi madadaan sa gulat Hawak hawak ang maliliit at malambot **** mga kamay Habang may ibinubulong ang boses **** malumanay Umalis ng walang plano, walang dala kundi ang puso. pero saan nga ba patungo? Bawat hakbang ng paa, bawat hininga, ninanamnam para sa ikasisiya pero saan nga ba patungo? Ramdam ang pagod kinailangan ng tumukod ngunit hindi susuko. pero saan ba talaga patungo? Marami ng nadaanan at natambayan Pero di naman kaianaman Hangang sa dumating na sa dulo na ang puso’t pag ibig ko’y nasa iyo Dahil di ako sanay na ikaw ay mawalay Andito na ako Sa unang pag kakataon Sa araw ng mga puso Sa Ika labing apat na araw ng pebrero sa kalendaryo Bungkos ng rosas ay para sa iyo Sa masayang araw at hanging maaya, ang sinugong puso’y sumasaiyo at ito’y magsasabing Sa tuwa at dusa, Hirap at ginhawa Sarap at ligaya Ang “Balentayns” Ko’y ikaw Walang iba! ! ! ! ! Subukan naman

107

I. Noong makita ko s'ya parang tumigil ang mundo ko. Tila parang lahat ng bagay nag-slow mo. Anong pakiramdam ‘to? Ba’t parang ang bigat ng katawan ko? II. 'Di ko mapigilan napangiti nalang, Teka sino ba 'to? Sino ba ang magandang nilalang na 'to? At parang na-love at first sight yata 'ko? III. Ba’t kapag nariyan s'ya biglang 'kong naduduwag. At kapag ngumingiti s'ya'y katawan ko'y nabubulwag. Ganoon ba talaga ang epek n'ya sa akin? 'Pag s'ya'y nakikita tila parang aatakihin? IV. Gusto ko s'yang lapitan pero 'di ko magawa. Gusto kong magpakilala pero nauudlot bigla. Nakakainis din ang mga kaibigan n'yang parang utot. Biglang nalang sulpot ng sulpot. V. Nang ako ay pauwi siya ay nakasabay, Gusto ko sanang tabihan kaso baka sumablay. Nauunahan ng takot at kaba. Baka kasi gusto n'ya lang kasi mapag-isa. VI. Walang mangyayari kung maduduwag ako Kailangan ko labanan ang takot at kaba na ito Nang ako ay palapit na biglang may umakbay sa kanya At 'di pa nakuntento humalik pa sa pisnge n'ya. VII. “'Di pwede 'to!” ang sigaw ko sa sarili ko. Pero walang nagawa at tumalikod nalang ako. Magdamag nag-mukmok sa madilim na kwarto. Pinagsisihan ang pagiging torpe ko.

0

Jun 21, 2015

Jun 21, 2015 at 9:29 PM UTC

thealltimejor

Torpe

I. Noong makita ko s'ya parang tumigil ang mundo ko. Tila parang lahat ng bagay nag-slow mo. Anong pakiramdam ‘to? Ba’t parang ang bigat ng katawan ko? II. 'Di ko mapigilan napangiti nalang, Teka sino ba 'to? Sino ba ang magandang nilalang na 'to? At parang na-love at first sight yata 'ko? III. Ba’t kapag nariyan s'ya biglang 'kong naduduwag. At kapag ngumingiti s'ya'y katawan ko'y nabubulwag. Ganoon ba talaga ang epek n'ya sa akin? 'Pag s'ya'y nakikita tila parang aatakihin? IV. Gusto ko s'yang lapitan pero 'di ko magawa. Gusto kong magpakilala pero nauudlot bigla. Nakakainis din ang mga kaibigan n'yang parang utot. Biglang nalang sulpot ng sulpot. V. Nang ako ay pauwi siya ay nakasabay, Gusto ko sanang tabihan kaso baka sumablay. Nauunahan ng takot at kaba. Baka kasi gusto n'ya lang kasi mapag-isa. VI. Walang mangyayari kung maduduwag ako Kailangan ko labanan ang takot at kaba na ito Nang ako ay palapit na biglang may umakbay sa kanya At 'di pa nakuntento humalik pa sa pisnge n'ya. VII. “'Di pwede 'to!” ang sigaw ko sa sarili ko. Pero walang nagawa at tumalikod nalang ako. Magdamag nag-mukmok sa madilim na kwarto. Pinagsisihan ang pagiging torpe ko.

35

Maisusulat ko ang pinakamalulungkot na tula ngayong gabi. Maisusulat, halimbawa: “Ang gabi’y mabituin, at nanginginig, asul, ang mga tala sa dako pa roon.” Umiikot sa langit ang hangin ng gabi, umaawit. Maisusulat ko ang pinakamalulungkot na tula ngayong gabi. Siya’y inibig ko, at kung minsan ako’y inibig din niya. Sa mga gabing tulad nito, niyakap ko siyang mahigpit at hinagkan sa lilim ng walang-hanggang langit. Ako’y inibig niya, kung minsan siya’y inibig ko rin. Paanong hindi iibigin ang mga mata niyang malamlam? Maisusulat ko ang pinakamalulungkot na tula ngayong gabi. Isipin lang: Hindi ko siya kapiling. Nawala siya sa akin. Dinggin ang gabing malawak, mas malawak pagkat wala siya. At ang tula’y pumapatak sa diwa, parang hamog sa parang. Ano ngayon kung di siya mapangalagaan ng aking pag-ibig? Ang gabi’y mabituin, at siya’y hindi ko kapiling. Iyon lamang. Sa malayo, may umaawit. Sa malayo. Diwa ko’y hindi mapalagay sa kanyang pagkawala. Anyong lalapit ang paningin kong naghahanap sa kanya. Puso’y naghahanap sa kanya, at siya’y hindi kapiling. Ito ang dating gabing nagpaputi sa mga dating punongkahoy. Tayo, na nagmula sa panahong iyon, ay di na tulad ng dati. Hindi ko na siya iniibig, oo, pero inibig ko siyang lubos. Tinig ko’y humalik sa hangin para dumampi sa kanyang pandinig. Sa iba. Siya’y sa iba na. Tulad ng mga dati kong halik. Tinig, maningning na katawan. Mga matang walang-hanggan. Hindi ko na siya iniibig, oo, pero baka iniibig ko siya. Napakaikli ng pag-ibig, at napakabata ng paglimot. Pagkat sa mga gabing tulad nito’y yakap ko siyang mahigpit, diwa ko’y di mapalagay sa kanyang pagkawala. Ito marahil ang huling hapding ipadarama niya sa akin, at ito na marahil ang huling tulang iaalay ko sa kanya. “Tonight I Can Write The Saddest Lines” ni Pablo Neruda sinalin sa Filipino ni Jose Lacaba.

0

Dec 16, 2016

Dec 16, 2016 at 9:30 AM UTC

rekenerer

Kung 'di Man

Maisusulat ko ang pinakamalulungkot na tula ngayong gabi. Maisusulat, halimbawa: “Ang gabi’y mabituin, at nanginginig, asul, ang mga tala sa dako pa roon.” Umiikot sa langit ang hangin ng gabi, umaawit. Maisusulat ko ang pinakamalulungkot na tula ngayong gabi. Siya’y inibig ko, at kung minsan ako’y inibig din niya. Sa mga gabing tulad nito, niyakap ko siyang mahigpit at hinagkan sa lilim ng walang-hanggang langit. Ako’y inibig niya, kung minsan siya’y inibig ko rin. Paanong hindi iibigin ang mga mata niyang malamlam? Maisusulat ko ang pinakamalulungkot na tula ngayong gabi. Isipin lang: Hindi ko siya kapiling. Nawala siya sa akin. Dinggin ang gabing malawak, mas malawak pagkat wala siya. At ang tula’y pumapatak sa diwa, parang hamog sa parang. Ano ngayon kung di siya mapangalagaan ng aking pag-ibig? Ang gabi’y mabituin, at siya’y hindi ko kapiling. Iyon lamang. Sa malayo, may umaawit. Sa malayo. Diwa ko’y hindi mapalagay sa kanyang pagkawala. Anyong lalapit ang paningin kong naghahanap sa kanya. Puso’y naghahanap sa kanya, at siya’y hindi kapiling. Ito ang dating gabing nagpaputi sa mga dating punongkahoy. Tayo, na nagmula sa panahong iyon, ay di na tulad ng dati. Hindi ko na siya iniibig, oo, pero inibig ko siyang lubos. Tinig ko’y humalik sa hangin para dumampi sa kanyang pandinig. Sa iba. Siya’y sa iba na. Tulad ng mga dati kong halik. Tinig, maningning na katawan. Mga matang walang-hanggan. Hindi ko na siya iniibig, oo, pero baka iniibig ko siya. Napakaikli ng pag-ibig, at napakabata ng paglimot. Pagkat sa mga gabing tulad nito’y yakap ko siyang mahigpit, diwa ko’y di mapalagay sa kanyang pagkawala. Ito marahil ang huling hapding ipadarama niya sa akin, at ito na marahil ang huling tulang iaalay ko sa kanya. “Tonight I Can Write The Saddest Lines” ni Pablo Neruda sinalin sa Filipino ni Jose Lacaba.

43

Para sa pag-ibig na hinintay at pinagdasal Sana alalahanin na hindi magsasawa kahit gaano pa katagal Para sa pag-ibig na kayang sulatan ng tula Alam kong hindi na ito mawawala Para sa pag-ibig Na patuloy pa ring nabubuhay sa'ting dalawa Pinapangako kong hindi na ako makakahanap ng tulad nito sa iba Kaya habang nandito pa tayo Habang kaya pa natin hawakan ang kamay ng isa't-isa, Habang kaya pa natin yumakap, humalik, at sabay na mag-dasal, Gawin natin Para sa pag-ibig

0

Aug 7, 2018

Aug 7, 2018 at 9:21 AM UTC

jramos

Untitled

Para sa pag-ibig na hinintay at pinagdasal Sana alalahanin na hindi magsasawa kahit gaano pa katagal Para sa pag-ibig na kayang sulatan ng tula Alam kong hindi na ito mawawala Para sa pag-ibig Na patuloy pa ring nabubuhay sa'ting dalawa Pinapangako kong hindi na ako makakahanap ng tulad nito sa iba Kaya habang nandito pa tayo Habang kaya pa natin hawakan ang kamay ng isa't-isa, Habang kaya pa natin yumakap, humalik, at sabay na mag-dasal, Gawin natin Para sa pag-ibig

12

Napuno ng tsokolate ang kanilang mga pisnging walang pakiramdam, At ang awit sa tabing estero’y maingay pa sa pag-iri ng mga metal na may susi. Unti-unti na rin silang naglabasan Na tila mga gagambang handa nang pagpiyestahan Ang mga bihag sa kahon ng posporo. Narinig ko ang malulutong na mga papel Na sabay-sabay ang pagpaubaya sa hanging umiihip ngunit mahiyain. Ang mga palad na kanina’y nakatikom sa mga tela’y Agarang nagsilikas at humalik sa mga lukot-lukot na papel. Narinig ko rin ang mga latang may mukha Buhat sa kani-kanilang sisidlan na kanina’y may makukunat na goma. Ngayo’y isa-isa silang ipinatumba Na para bang sa mga napapanood kong pelikula ni FPJ. Hindi ko matantya kung ano ba ang ibig sabihin Ng kakaibang sining sa mga mata nilang tila ba santelmo. Maghuhulaan ba kami sa kanilang mga bolang kristal O huhubarin na rin nang paisa-isa Ang mga alagad nito’t maibubunyag ang aking pamato.

0

Jun 13, 2021

Jun 13, 2021 at 2:15 PM UTC

psalmiseta

Pamato(l)

Napuno ng tsokolate ang kanilang mga pisnging walang pakiramdam, At ang awit sa tabing estero’y maingay pa sa pag-iri ng mga metal na may susi. Unti-unti na rin silang naglabasan Na tila mga gagambang handa nang pagpiyestahan Ang mga bihag sa kahon ng posporo. Narinig ko ang malulutong na mga papel Na sabay-sabay ang pagpaubaya sa hanging umiihip ngunit mahiyain. Ang mga palad na kanina’y nakatikom sa mga tela’y Agarang nagsilikas at humalik sa mga lukot-lukot na papel. Narinig ko rin ang mga latang may mukha Buhat sa kani-kanilang sisidlan na kanina’y may makukunat na goma. Ngayo’y isa-isa silang ipinatumba Na para bang sa mga napapanood kong pelikula ni FPJ. Hindi ko matantya kung ano ba ang ibig sabihin Ng kakaibang sining sa mga mata nilang tila ba santelmo. Maghuhulaan ba kami sa kanilang mga bolang kristal O huhubarin na rin nang paisa-isa Ang mga alagad nito’t maibubunyag ang aking pamato.

18

Sa mundong maraming tukso Handa na ba ang puso mo para dito? Mga kalokohan na nauwi sa tuksuhan Tuksuhan na nagkagusto sayo ng tuluyan. Pinipigilan ang damdamin Na tila ba lumalalim Inuukit sa langit Mukha **** mapang akit. Haplos at yakap na naramdaman Sa isip ay hindi makalimutan Pag-iwas sa iyo ako'y nahihirapan Mahal, kaya ba natin ito kalimutan? Matang mapungay sa akin nakatitig Mapulang labi mo'y nakakatuksong humalik Buhok na kasing bango ng mga rosas Boses **** parang anghel ang katumbas. Mga braso mo kaysarap hagkan Kamay mo na kaysarap hawakan Mahigpit na yakap na sayo lang naramdaman Nararamdaman na sana wala ng katapusan. Pero tama na, mahal. Tama na 'to. Tigil na tayo Burahin ang mga alaala na nabuo pareho Kalimutan ang nararamdan at pangako Sa mundong mapanghusga at puno ng tukso.

0

Feb 20, 2020

Feb 20, 2020 at 9:46 PM UTC

fayeelicious

TUKSO

Sa mundong maraming tukso Handa na ba ang puso mo para dito? Mga kalokohan na nauwi sa tuksuhan Tuksuhan na nagkagusto sayo ng tuluyan. Pinipigilan ang damdamin Na tila ba lumalalim Inuukit sa langit Mukha **** mapang akit. Haplos at yakap na naramdaman Sa isip ay hindi makalimutan Pag-iwas sa iyo ako'y nahihirapan Mahal, kaya ba natin ito kalimutan? Matang mapungay sa akin nakatitig Mapulang labi mo'y nakakatuksong humalik Buhok na kasing bango ng mga rosas Boses **** parang anghel ang katumbas. Mga braso mo kaysarap hagkan Kamay mo na kaysarap hawakan Mahigpit na yakap na sayo lang naramdaman Nararamdaman na sana wala ng katapusan. Pero tama na, mahal. Tama na 'to. Tigil na tayo Burahin ang mga alaala na nabuo pareho Kalimutan ang nararamdan at pangako Sa mundong mapanghusga at puno ng tukso.

24

lumabas, sa aking mahinahon tahimik at ligtas na silid lumabas, para mabuhay nang nasa awa ng mabagsik at mapanganib nilang pagdidikta lumabas, para bigyan ng kahulugan ang bawat galaw, bawat hawak ng kamay, bawat sulyap na kung hindi sang-ayon sa pagagos ng kanilang sari-sariling buhay. isa akong Hudas, humalik sa pisngi ng taong iniligtas ang mga makasalanang katulad ko lumabas, para mabuhay lamang na katulad niyo maligaya, ligtas, mapayapa sa piling niya. sa piling na kasing dalisay ng ginto. kasing dalisay ng puso niyo. kasing dalisay ng pagmamahal sa mga katulad niyo. pilit na sinasarado ang mga mata upang mabigyan hinahon ang isip na sa inyong salita't galaw ako'y nakarehas, inaalipin, pinapanganib sa aking paglabas, ako'y tumalikod, sinarado ang pinto upang lumigaya nang tahimik habang ligtas magpakailanman, sa aking pag-iisa.

0

Dec 25, 2017

Dec 25, 2017 at 9:59 AM UTC

katipunero

sa aking pag-iisa

lumabas, sa aking mahinahon tahimik at ligtas na silid lumabas, para mabuhay nang nasa awa ng mabagsik at mapanganib nilang pagdidikta lumabas, para bigyan ng kahulugan ang bawat galaw, bawat hawak ng kamay, bawat sulyap na kung hindi sang-ayon sa pagagos ng kanilang sari-sariling buhay. isa akong Hudas, humalik sa pisngi ng taong iniligtas ang mga makasalanang katulad ko lumabas, para mabuhay lamang na katulad niyo maligaya, ligtas, mapayapa sa piling niya. sa piling na kasing dalisay ng ginto. kasing dalisay ng puso niyo. kasing dalisay ng pagmamahal sa mga katulad niyo. pilit na sinasarado ang mga mata upang mabigyan hinahon ang isip na sa inyong salita't galaw ako'y nakarehas, inaalipin, pinapanganib sa aking paglabas, ako'y tumalikod, sinarado ang pinto upang lumigaya nang tahimik habang ligtas magpakailanman, sa aking pag-iisa.

41

Puno ng ngiti, Puno ng sigla, Itong mga labi, Na muling sumaya. Sa bawat pag-uusap, Di maipagkakaila ang sabik, Tinig mo ang hinahanap, Na sa mga tainga ko'y humalik. Lumbay ay lumalala, Dahil walang magawa, Ngunit dahil sa'yo, Nabubuo araw ko. Sana ganito nalang araw-araw, Ilang beses man lumubog ang araw, Kahit ang buwan makailang ulit lumitaw, Gusto kong saya muna ang mangibabaw. Subalit di ko naman hawak ang lahat, Kaya dito ako't nagpupuyat, Isisiwalat ang mga gusto, Na sana parating ganito.

0

May 29, 2017

May 29, 2017 at 8:51 PM UTC

taltoy

Parati

Puno ng ngiti, Puno ng sigla, Itong mga labi, Na muling sumaya. Sa bawat pag-uusap, Di maipagkakaila ang sabik, Tinig mo ang hinahanap, Na sa mga tainga ko'y humalik. Lumbay ay lumalala, Dahil walang magawa, Ngunit dahil sa'yo, Nabubuo araw ko. Sana ganito nalang araw-araw, Ilang beses man lumubog ang araw, Kahit ang buwan makailang ulit lumitaw, Gusto kong saya muna ang mangibabaw. Subalit di ko naman hawak ang lahat, Kaya dito ako't nagpupuyat, Isisiwalat ang mga gusto, Na sana parating ganito.

20

Enero Diez y Nueve, Dos mil Kinse Tulad ng pagdating, pag-alis naging simple Subalit tulad ng unang araw Mga nag-antabay sa daan nag-umapaw ‘Di parin natinag ang hiyawan Ng mga taong sumalubong sa lansangan Tulad ng pagdatal, panahon ay maganda Napakaganda ng araw sa umaga Paglipas ng mga araw na inulan Bumalik din sa maaraw na pinagmulan Mula umpisa hanggang sa wakas Lulan parin ng Pope Mobile na bukas Sa Villamor meron paring sayawan Tulad ng unang paglapag sa bayan Salamat sa wakas maayos na nakabalik Ang Supremo ng Simbahan na sa bansa humalik. -01/20/2015 (Dumarao) *Pope Francis Fever Collection

0

Sep 21, 2019

Sep 21, 2019 at 9:44 PM UTC

JoRaLG

Huling Araw ni Papa Francisco sa Pilipinas

Enero Diez y Nueve, Dos mil Kinse Tulad ng pagdating, pag-alis naging simple Subalit tulad ng unang araw Mga nag-antabay sa daan nag-umapaw ‘Di parin natinag ang hiyawan Ng mga taong sumalubong sa lansangan Tulad ng pagdatal, panahon ay maganda Napakaganda ng araw sa umaga Paglipas ng mga araw na inulan Bumalik din sa maaraw na pinagmulan Mula umpisa hanggang sa wakas Lulan parin ng Pope Mobile na bukas Sa Villamor meron paring sayawan Tulad ng unang paglapag sa bayan Salamat sa wakas maayos na nakabalik Ang Supremo ng Simbahan na sa bansa humalik. -01/20/2015 (Dumarao) *Pope Francis Fever Collection

19