"gasolina" poems - Hello Poetry

ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay. nakita't nadaanan ko na lahat. dito sa masalimuot na lansangan memoryado ko na ang mga pasikot-sikot sa mga eskinita, bawat lubak at hukay sa kalye, ang mga graffiti at nangangalawang na karatula. pero kahit kay tagal na ng lumipas na panahon hanggang ngayon, di ko pa rin masikmura ang mga nakakabinging busina at humaharurot na makina ang nakakasulasok na baho ng usok at nagkalat na basura. sa una ako'y nangangawit pero ngayon nangmanhid na ang mga kamay ko sa higpit ng kapit sa manibela na walang sinuman ang makakaangkin dahil ito ay s'akin lamang, akin. puso ko ang mapa: lukot at punit-punit. dito ako sunudsunuran at alipin. kahit alam kong mali, di ako kikibo, ako'y tahimik. naghahanap, pero siya rin mismo nawawala. tahanan lang naman daw ang gusto niya kung saan lulunasan ng yakap ang pagod at pait, kung saan ang mga simangot ay masusuklian ng ngiti. *pero saan? saan kaya?* ako ang hari ng daan. walang kinikilala na batas. nakikipagkarera sa hangin sige-sige sa pag-arangkada. kung may masagasaan, kahit siya ang duguan, siya pa rin ang may kasalanan. dahil paminsan naiisip ko na baka mas swerte pa siyang nakahandusay sa kalsada kaysa sa akin na pagod, naiinip, naiinis sa likod ng manibela. malapit nang maubusan ng gasolina, ang mga gulong ay pudpud na. 'di ko pa rin mahanap ang tahanan kaya tumungo na lang kaya ako sa kamatayan? "para po" ako'y napalingon. oo nga pala, may pasahero ako. inaangkas lang Kita paminsan umuupo likod madalas nakasabit sa may salamin o nakalapag sa harap kasama ng mga abubot at basura. "ate, para po" hindi. inapakan ko pa ang gasolina. nagbibingibingihan sa mga bulong Mo. oo, alam kong pagod na ako pero kaya ko 'to, hindi ko kailangan ng tulong. "para, diyan lang sa may tabi" hindi. hinigpitan ko pa ang hawak sa manibela. gusto ko lang naman makauwi. oo, alam kong nawawala na ako pero sigurado ako ang ginagawa ko siguro, sigurado siguro. "para" ngayon napagtanto ko na ako'y sawi, ako'y mali. papakawalan na ang pagkapit sa patalim, ang pagtiwala sa sarili. sa wakas ako ay bibitaw. sa Iyo na ang manibela, pati na rin itong upuan na 'to, and trono. Ikaw na, ang gasolina at gulong na nagpapatakbo ang mapang nagtuturo mula ngayon hanggang magpakailanman. Ikaw na ang Kapitan ang tagapagmaneho ng buhay na 'to. wala nang pagkuha, pagdukot, pag-angkin. mula ngayon, iaalay ko na ang lahat. ako ay Iyo. ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay at tuloy pa rin ang biyahe. ganun pa rin ang kalagayan ng kalye: malubak, maingay, madumi. pero kapag Ikaw ang nandyan sa upuan, para tayong lumilipad. anumang madaanan biyahe ay napakabanayad. puso ko'y nananabik. saan Mo ako sunod dadalhin? saan kaya makakarating? kahit saan man mapadpad, kahit gaano man kalayo, 'di na ako mawawala. ako ay nakarating na. o tahanang tinatamasa, nahanap na rin Kita. basta't kasama Ka, Hesus ako'y nakauwi na.

0

May 17, 2015

May 17, 2015 at 2:23 AM UTC

marge-redelicia

ako'y nakauwi na.

ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay. nakita't nadaanan ko na lahat. dito sa masalimuot na lansangan memoryado ko na ang mga pasikot-sikot sa mga eskinita, bawat lubak at hukay sa kalye, ang mga graffiti at nangangalawang na karatula. pero kahit kay tagal na ng lumipas na panahon hanggang ngayon, di ko pa rin masikmura ang mga nakakabinging busina at humaharurot na makina ang nakakasulasok na baho ng usok at nagkalat na basura. sa una ako'y nangangawit pero ngayon nangmanhid na ang mga kamay ko sa higpit ng kapit sa manibela na walang sinuman ang makakaangkin dahil ito ay s'akin lamang, akin. puso ko ang mapa: lukot at punit-punit. dito ako sunudsunuran at alipin. kahit alam kong mali, di ako kikibo, ako'y tahimik. naghahanap, pero siya rin mismo nawawala. tahanan lang naman daw ang gusto niya kung saan lulunasan ng yakap ang pagod at pait, kung saan ang mga simangot ay masusuklian ng ngiti. *pero saan? saan kaya?* ako ang hari ng daan. walang kinikilala na batas. nakikipagkarera sa hangin sige-sige sa pag-arangkada. kung may masagasaan, kahit siya ang duguan, siya pa rin ang may kasalanan. dahil paminsan naiisip ko na baka mas swerte pa siyang nakahandusay sa kalsada kaysa sa akin na pagod, naiinip, naiinis sa likod ng manibela. malapit nang maubusan ng gasolina, ang mga gulong ay pudpud na. 'di ko pa rin mahanap ang tahanan kaya tumungo na lang kaya ako sa kamatayan? "para po" ako'y napalingon. oo nga pala, may pasahero ako. inaangkas lang Kita paminsan umuupo likod madalas nakasabit sa may salamin o nakalapag sa harap kasama ng mga abubot at basura. "ate, para po" hindi. inapakan ko pa ang gasolina. nagbibingibingihan sa mga bulong Mo. oo, alam kong pagod na ako pero kaya ko 'to, hindi ko kailangan ng tulong. "para, diyan lang sa may tabi" hindi. hinigpitan ko pa ang hawak sa manibela. gusto ko lang naman makauwi. oo, alam kong nawawala na ako pero sigurado ako ang ginagawa ko siguro, sigurado siguro. "para" ngayon napagtanto ko na ako'y sawi, ako'y mali. papakawalan na ang pagkapit sa patalim, ang pagtiwala sa sarili. sa wakas ako ay bibitaw. sa Iyo na ang manibela, pati na rin itong upuan na 'to, and trono. Ikaw na, ang gasolina at gulong na nagpapatakbo ang mapang nagtuturo mula ngayon hanggang magpakailanman. Ikaw na ang Kapitan ang tagapagmaneho ng buhay na 'to. wala nang pagkuha, pagdukot, pag-angkin. mula ngayon, iaalay ko na ang lahat. ako ay Iyo. ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay at tuloy pa rin ang biyahe. ganun pa rin ang kalagayan ng kalye: malubak, maingay, madumi. pero kapag Ikaw ang nandyan sa upuan, para tayong lumilipad. anumang madaanan biyahe ay napakabanayad. puso ko'y nananabik. saan Mo ako sunod dadalhin? saan kaya makakarating? kahit saan man mapadpad, kahit gaano man kalayo, 'di na ako mawawala. ako ay nakarating na. o tahanang tinatamasa, nahanap na rin Kita. basta't kasama Ka, Hesus ako'y nakauwi na.

122

kailan ba nabuhay ang mga manunulat? sa lahat pagkakataon, kumukuha lang sila ng materyal, ng inspirasyon, ng hangin sa baga ng apoy. kung iniisip **** ibinigay na nila ang lahat sa'yo, pakaisipin mo ring marami silang nakuha mula sa'yo: ang alon ng buhok mo, ang tsokolate **** mata, pantay na mga ngipin, nakakaakit **** ngiti ngunit higit sa lahat nang 'yon, ikaw pa rin ang talo, bakit? dahil minahal ka nila upang iguhit nang tulad nang sa mga pintor: delikado, misteryoso at orihinal. kahit pa ilang tauhan na ang nagdaan, makikita mo ang pagkakaiba ng oras, panahon at lugar; pagkapusyaw at pagkalamlam, katingkaran o putla ng kulay mo sa tuwing magkahawak kayo ng kamay. ikaw ang talo, dahil kahit sinong gagawa ng sariling istorya, ikaw; na tinutukoy niya ay ang laging kontrabida. 'hanggat hindi natututong magsulat ang leon, palaging papupurihan ng mga istorya ang mandirigma.' ikaw ang nang-iwan, unang nilapitan, unang bumitaw sa magpakailanman, ang hindi lumingon sa bawat pagtawag sa pangalan **** kirot na ngayon ang katumbas para bang kalamansing piniga sa sugat na kailanma'y di naghilom at naglaho. pero sa panahong bumakat na sa papiro ang mga letra, hindi na lamang siya ang luluha sa pagkawala mo, ni maiihi sa kwentong una kayong nagkatagpo kailan ba nagkaroon ng pagkakataong inisip lamang ng manunulat ang ngayon at hindi ang bukas na isusulat niya ang mga nangyari nang araw na 'yon? ang unang beses mo siyang halikan sa pisngi, ang panay na pagdantay mo sa kanyang balikat at pagkahawak sa kanyang braso? kailan ba niya malilimutan at ilang beses pa niyang pauulit-ulitin ang gunita ng pagpatak ng mga luha mo sa harapan niya nang walang dahilan kundi dahil masaya kang kasama siya? kailan ba nabuhay ang isang eskribo? sa simula pa lamang ng panahon, kasiping niya gabi-gabi ay ang tinta ng pluma at papel sa harap ng init ng gasera at nagbabagang puso. mamahalin ka niya gamit ang buhay na mga salita papatayin ka niya hangga't di ka na makaahon sa lalim ng bangin kung saan inimbak ang pagtingin niya sa'yo nabuhay siya nang dumating ka nang mga panahong ang mga oras ng kabataan ay itinatapon na, ikaw ang naging gasolina upang magliyab siya oo ikaw na irog niya nabuhay siya upang buhayin ka magpakailanman

0

Jan 9, 2017

Jan 9, 2017 at 4:20 AM UTC

AndieBonifacio

Ikaapat na Taon ng Pagluluksa

kailan ba nabuhay ang mga manunulat? sa lahat pagkakataon, kumukuha lang sila ng materyal, ng inspirasyon, ng hangin sa baga ng apoy. kung iniisip **** ibinigay na nila ang lahat sa'yo, pakaisipin mo ring marami silang nakuha mula sa'yo: ang alon ng buhok mo, ang tsokolate **** mata, pantay na mga ngipin, nakakaakit **** ngiti ngunit higit sa lahat nang 'yon, ikaw pa rin ang talo, bakit? dahil minahal ka nila upang iguhit nang tulad nang sa mga pintor: delikado, misteryoso at orihinal. kahit pa ilang tauhan na ang nagdaan, makikita mo ang pagkakaiba ng oras, panahon at lugar; pagkapusyaw at pagkalamlam, katingkaran o putla ng kulay mo sa tuwing magkahawak kayo ng kamay. ikaw ang talo, dahil kahit sinong gagawa ng sariling istorya, ikaw; na tinutukoy niya ay ang laging kontrabida. 'hanggat hindi natututong magsulat ang leon, palaging papupurihan ng mga istorya ang mandirigma.' ikaw ang nang-iwan, unang nilapitan, unang bumitaw sa magpakailanman, ang hindi lumingon sa bawat pagtawag sa pangalan **** kirot na ngayon ang katumbas para bang kalamansing piniga sa sugat na kailanma'y di naghilom at naglaho. pero sa panahong bumakat na sa papiro ang mga letra, hindi na lamang siya ang luluha sa pagkawala mo, ni maiihi sa kwentong una kayong nagkatagpo kailan ba nagkaroon ng pagkakataong inisip lamang ng manunulat ang ngayon at hindi ang bukas na isusulat niya ang mga nangyari nang araw na 'yon? ang unang beses mo siyang halikan sa pisngi, ang panay na pagdantay mo sa kanyang balikat at pagkahawak sa kanyang braso? kailan ba niya malilimutan at ilang beses pa niyang pauulit-ulitin ang gunita ng pagpatak ng mga luha mo sa harapan niya nang walang dahilan kundi dahil masaya kang kasama siya? kailan ba nabuhay ang isang eskribo? sa simula pa lamang ng panahon, kasiping niya gabi-gabi ay ang tinta ng pluma at papel sa harap ng init ng gasera at nagbabagang puso. mamahalin ka niya gamit ang buhay na mga salita papatayin ka niya hangga't di ka na makaahon sa lalim ng bangin kung saan inimbak ang pagtingin niya sa'yo nabuhay siya nang dumating ka nang mga panahong ang mga oras ng kabataan ay itinatapon na, ikaw ang naging gasolina upang magliyab siya oo ikaw na irog niya nabuhay siya upang buhayin ka magpakailanman

24

Milyun-milyong mga blankong mukha, pipintahan, papahiran ng pintora ang iba’t ibang kastilyo ng pangarap. Subalit sa paglipas ng panahon ang mga kastilyong ito’y rurupok, at sa isang ihip ng hangin ay pwede ‘tong gibain. Masasanay kang matalo, para sa atin ‘tong mundo. Para sa atin, hindi para sa kanila, kailanman hindi ‘to masasakop ng mga mapapait na luha. Nasanay ka na sa panonood ng mga teleserye o pelikulang kung ano ang theme song ay ‘yon din ang pamagat. Nasanay ka nang mag-abang sa paiba-ibang kulay na buhok ni Vice Ganda, o ni Yeng Constantino, ang umasa rin sa paiba-ibang desisyon ng mga tao sa paligid mo. Nasanay ka nang magmahal ang gasolina, at iba pang mga bilihin ngunit hindi ang magmahal ng totoo, dahil takot kang masaktan ulit, ang iwanan, o umasa ulit, sa isang relasyong pang-post lang sa FB, IG o Twitter, ‘yong pang-“#relationshipgoals” lang, nasanay ka na pero takot ka pa rin. Nasanay ka na sa mga surprise quiz. Sa exams. Sa reporting. Sa thesis. Sa Singko, INC, Withdraw o Drop. Sa pag-jaywalking, dahil late na naman sa 7:30 AM class. Sa paulit-ulit na sorry. Sa paulit-ulit ding pagpapatawad. Sa paghahanap ng ka-red string. Sa paghahanap ng ka-forever. Sa mabagal na internet. Sa job interview. Sa gobyerno. Masasanay ka ring matalo dahil ganito ang konsepto ng mundo. Patitikman ka muna ng pagkabigo, bago ka ulit maging buo. Baka rin bukas-makalawa maiisipan mo nang mag-aral ng mabuti at iwasang ang usapang mabote, ang bumangon ng maaga at hindi papatayin ang naka-set na alarm, ang maging totoo sa taong nagmamahal sa ‘yo, o kaya subukang ipa-Photoshop ang 2x2 picture mo sa resume para sa paparating na job interview. Masasanay ka ring matalo, masasanay ka rin sa mga peklat mo sa puso. Dahil hindi ito matatapalan ng pulga-pulgadang concealer ng Maybelline, o kahit ubusin mo pa ang stock sa AVON, sa Watson, sa HBC, o sa Lazada. Kaya tanggapin mo na lang na ang buhay ay puno ng pagkatalo, dahil sa huli para sa atin din naman ang mundo, kaya wala kang dahilan para sumuko, dahil ang sumusuko lang ang natatalo, at ang hindi takot sumubok ulit ang tunay na panalo.

0

Sep 6, 2016

Sep 6, 2016 at 8:03 PM UTC

jkpoetry

Masasanay Kang Matalo, Para Sa Atin Itong Mundo

Milyun-milyong mga blankong mukha, pipintahan, papahiran ng pintora ang iba’t ibang kastilyo ng pangarap. Subalit sa paglipas ng panahon ang mga kastilyong ito’y rurupok, at sa isang ihip ng hangin ay pwede ‘tong gibain. Masasanay kang matalo, para sa atin ‘tong mundo. Para sa atin, hindi para sa kanila, kailanman hindi ‘to masasakop ng mga mapapait na luha. Nasanay ka na sa panonood ng mga teleserye o pelikulang kung ano ang theme song ay ‘yon din ang pamagat. Nasanay ka nang mag-abang sa paiba-ibang kulay na buhok ni Vice Ganda, o ni Yeng Constantino, ang umasa rin sa paiba-ibang desisyon ng mga tao sa paligid mo. Nasanay ka nang magmahal ang gasolina, at iba pang mga bilihin ngunit hindi ang magmahal ng totoo, dahil takot kang masaktan ulit, ang iwanan, o umasa ulit, sa isang relasyong pang-post lang sa FB, IG o Twitter, ‘yong pang-“#relationshipgoals” lang, nasanay ka na pero takot ka pa rin. Nasanay ka na sa mga surprise quiz. Sa exams. Sa reporting. Sa thesis. Sa Singko, INC, Withdraw o Drop. Sa pag-jaywalking, dahil late na naman sa 7:30 AM class. Sa paulit-ulit na sorry. Sa paulit-ulit ding pagpapatawad. Sa paghahanap ng ka-red string. Sa paghahanap ng ka-forever. Sa mabagal na internet. Sa job interview. Sa gobyerno. Masasanay ka ring matalo dahil ganito ang konsepto ng mundo. Patitikman ka muna ng pagkabigo, bago ka ulit maging buo. Baka rin bukas-makalawa maiisipan mo nang mag-aral ng mabuti at iwasang ang usapang mabote, ang bumangon ng maaga at hindi papatayin ang naka-set na alarm, ang maging totoo sa taong nagmamahal sa ‘yo, o kaya subukang ipa-Photoshop ang 2x2 picture mo sa resume para sa paparating na job interview. Masasanay ka ring matalo, masasanay ka rin sa mga peklat mo sa puso. Dahil hindi ito matatapalan ng pulga-pulgadang concealer ng Maybelline, o kahit ubusin mo pa ang stock sa AVON, sa Watson, sa HBC, o sa Lazada. Kaya tanggapin mo na lang na ang buhay ay puno ng pagkatalo, dahil sa huli para sa atin din naman ang mundo, kaya wala kang dahilan para sumuko, dahil ang sumusuko lang ang natatalo, at ang hindi takot sumubok ulit ang tunay na panalo.

70

#120915 Hindi ko magawang itikom ang bibig *Iniibig kita, pero inibig **** ako'y saktan.* *Inibig **** ako'y paglaruan,* Na tila baga tayo'y nagtatagu-taguan. Hindi na tayo bata, Na kapag ayaw mo na, Itatapon mo na lang ang lahat. Na kapag pagod ka na, Mamamahinga ka na't Tila ba wala nang pakialamanan. Sabi mo, di ka katulad ng iba Na pupuwede akong magtiwala sayo. Ako'y nagpatuklaw sa isang ahas, at lason siyang pag-ibig mo. Tanong ko: minahal mo nga ba? Tanong ko: sineryoso mo rin ba? Sa dinami-raming tulang kinatha, Damdamin ko'y nauubusan na ng salita, Tila hinigop mo na lahat ng kataga, Yung kahit sarili ko'y nakaligtaan na. Bakit nga ba? Kung sino pang tunay na nagmamahal, Siya pang naiiwan sa ere, Na tila baga walang gasolina ang nag-angkas sa kanya Yung parang walang destinasyon, Yung ibabagsak na lang. Ayoko nang sumakay, Pagkat nakamamatay.

0

Dec 9, 2015

Dec 9, 2015 at 8:17 AM UTC

psalmiseta

Saksak-puso sa Eroplano

#120915 Hindi ko magawang itikom ang bibig *Iniibig kita, pero inibig **** ako'y saktan.* *Inibig **** ako'y paglaruan,* Na tila baga tayo'y nagtatagu-taguan. Hindi na tayo bata, Na kapag ayaw mo na, Itatapon mo na lang ang lahat. Na kapag pagod ka na, Mamamahinga ka na't Tila ba wala nang pakialamanan. Sabi mo, di ka katulad ng iba Na pupuwede akong magtiwala sayo. Ako'y nagpatuklaw sa isang ahas, at lason siyang pag-ibig mo. Tanong ko: minahal mo nga ba? Tanong ko: sineryoso mo rin ba? Sa dinami-raming tulang kinatha, Damdamin ko'y nauubusan na ng salita, Tila hinigop mo na lahat ng kataga, Yung kahit sarili ko'y nakaligtaan na. Bakit nga ba? Kung sino pang tunay na nagmamahal, Siya pang naiiwan sa ere, Na tila baga walang gasolina ang nag-angkas sa kanya Yung parang walang destinasyon, Yung ibabagsak na lang. Ayoko nang sumakay, Pagkat nakamamatay.

29

Ikaila **** ika'y manunulat Hayaan **** putulin ang iyong ugat Huwag iwanan ang iyong lamat Ibigay mo ang sapat, 'wag lahat-lahat Itanggi mo ang iyong pagkatangi Ibulong sa hangin ang iyong mga sipi Itago sa baul ang iyong lahi Itatwa ang pinagmulan **** lipi Hindi ka hambog ni mayabang Isa kang humihingang nilalang Panulat ang iyong kalaban Ito rin ang gasolina sa tangke **** salat sa laman 'Wag **** sabihing ika'y manunulat 'Wag mo ring itanggi na isa kang alagad Walang manunulat ang tapat Lahat ng tao ay may sugat Tao ka lang Pero isa kang manunulat MAMULAT!

0

Aug 4, 2016

Aug 4, 2016 at 12:00 PM UTC

AndieBonifacio

Mamulat

Ikaila **** ika'y manunulat Hayaan **** putulin ang iyong ugat Huwag iwanan ang iyong lamat Ibigay mo ang sapat, 'wag lahat-lahat Itanggi mo ang iyong pagkatangi Ibulong sa hangin ang iyong mga sipi Itago sa baul ang iyong lahi Itatwa ang pinagmulan **** lipi Hindi ka hambog ni mayabang Isa kang humihingang nilalang Panulat ang iyong kalaban Ito rin ang gasolina sa tangke **** salat sa laman 'Wag **** sabihing ika'y manunulat 'Wag mo ring itanggi na isa kang alagad Walang manunulat ang tapat Lahat ng tao ay may sugat Tao ka lang Pero isa kang manunulat MAMULAT!

20

Al levantarme del suelo, pregunto Cuanto diablos peso? Que ni ha estremecido lleve locuras en mi cabeza besos de locura, besos de ternura, besos de pasion, enredaderas de piel, claro y moreno Lunes, martes y ahora miércoles: Hablame cuando termine mi taza de cafe ya que la mañana no agrado, no funciono como gasolina a maquina mi cuerpo se activa Me hablas cuando termine el cafe y despreocupate que no tomare el ultimo sorbo. Siento tus huellas, sangre acumulada besos de ternura, besos de pasion besame , agarrame me dejo caer, si en fin so incomoda mujer... pero vuelve a levantarme sujetame otra vez aguantame siento que no peso por favor, otra vez.

0

Jan 20, 2015

Jan 20, 2015 at 11:33 PM UTC

monica-cristina-bustillo

Cafe

Al levantarme del suelo, pregunto Cuanto diablos peso? Que ni ha estremecido lleve locuras en mi cabeza besos de locura, besos de ternura, besos de pasion, enredaderas de piel, claro y moreno Lunes, martes y ahora miércoles: Hablame cuando termine mi taza de cafe ya que la mañana no agrado, no funciono como gasolina a maquina mi cuerpo se activa Me hablas cuando termine el cafe y despreocupate que no tomare el ultimo sorbo. Siento tus huellas, sangre acumulada besos de ternura, besos de pasion besame , agarrame me dejo caer, si en fin so incomoda mujer... pero vuelve a levantarme sujetame otra vez aguantame siento que no peso por favor, otra vez.

23

No puedo negarlo, quiero tu atención. Me tienes con mis manos arriba, rendido y esperando tus señales. Cansado de estar tanto esperando. Intenté pero no pude disimularlo, terminé con un deseo muy guardado. No pretendas que no lo sientes, espera a que pueda tener mis manos en ti. Podría ser, si tú quieres, ser gasolina y fuego esta noche. No detengas el sentimiento. Podría ser, si tu lo deseas, quemar totalmente el lugar. En cualquier momento estarás conmigo. No puedo esperar ni un segundo. Sabes que puedo llevarte al lado salvaje, tomar estas ganas y ponerlas en acción ¿Me explico? ¿Me sientes? ¿Me quieres? ¿Me amas? Podría ser, si es lo que quieres, ser gasolina y fuego esta noche. No detengas el sentimiento. Podría ser, si tu lo deseas, quemar totalmente el mundo.

0

Apr 13, 2018

Apr 13, 2018 at 6:45 PM UTC

BarteloDamien

Esta noche

No puedo negarlo, quiero tu atención. Me tienes con mis manos arriba, rendido y esperando tus señales. Cansado de estar tanto esperando. Intenté pero no pude disimularlo, terminé con un deseo muy guardado. No pretendas que no lo sientes, espera a que pueda tener mis manos en ti. Podría ser, si tú quieres, ser gasolina y fuego esta noche. No detengas el sentimiento. Podría ser, si tu lo deseas, quemar totalmente el lugar. En cualquier momento estarás conmigo. No puedo esperar ni un segundo. Sabes que puedo llevarte al lado salvaje, tomar estas ganas y ponerlas en acción ¿Me explico? ¿Me sientes? ¿Me quieres? ¿Me amas? Podría ser, si es lo que quieres, ser gasolina y fuego esta noche. No detengas el sentimiento. Podría ser, si tu lo deseas, quemar totalmente el mundo.

24

Here is a list of things that are bigger, greater than all of the world's oceans, bigger than the storms in the seas, than all the islands in the Pacific, connecting all of us together, being one great channel of culture... Telenovela, chismes, galeones, teleserye, chismis, galleon. 𝘚𝘪𝘣𝘢𝘵 𝘯𝘪 𝘓𝘢𝘱𝘶-𝘓𝘢𝘱𝘶, 𝘣𝘢𝘭𝘢𝘵 𝘯𝘪 𝘔𝘢𝘨𝘦𝘭𝘭𝘢𝘯. 𝘌𝘴𝘱𝘢𝘥𝘢 𝘯𝘪 𝘔𝘢𝘨𝘦𝘭𝘭𝘢𝘯? 𝘒𝘢𝘩𝘶𝘭𝘶𝘨𝘢𝘯 𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘸𝘢𝘭𝘢𝘯. Sangría? No, sangre de Magallanes. 𝘕𝘪ñ𝘰𝘴, 𝘲𝘶𝘦𝘥𝘦𝘯𝘴𝘦 𝘦𝘯 𝘤𝘢𝘴𝘢 𝘦𝘯 𝘷𝘦𝘻 𝘥𝘦 𝘭𝘢𝘯𝘻𝘢𝘳 𝘤𝘪𝘯𝘤𝘰 𝘨𝘢𝘭𝘦𝘰𝘯𝘦𝘴. And believe it or not; Bulerías, danza, bachata, habaneras. How do you like your coffee, bebe? Con leche? Bueno. Evaporada and condensada? Tequila, San Miguel, Mezcal, Corona, Cerveza, Serbesa, Cerrado, Sarado. 𝘈𝘯𝘨 𝘣𝘢𝘴𝘰 𝘯𝘨 𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘮𝘨𝘢 𝘴𝘦𝘳𝘣𝘦𝘴𝘢, 𝘢𝘵 𝘢𝘯𝘨 𝘭𝘶𝘮𝘶𝘭𝘶𝘵𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘪𝘵𝘰𝘯𝘨 𝘺𝘦𝘭𝘰. Actually, how do you like your coffee? 𝘛𝘦 𝘨𝘶𝘴𝘵𝘢 𝘴𝘪𝘲𝘶𝘪𝘦𝘳𝘢 𝘦𝘭 𝘤𝘢𝘧é? 𝘚𝘪 𝘯𝘰, 𝘯𝘰 𝘤𝘳𝘦𝘰 𝘲𝘶𝘦 𝘱𝘶𝘦𝘥𝘢 𝘴𝘦𝘳 𝘵𝘶 𝘢𝘮𝘪𝘨𝘰. So do you like it hot or con hielo? And of course; Canciones, c/kanta, And nowㅡreggateon, budots. Gasolina? Aserejé? Macarena? Bad Bunny, being our new Columbus. Playitas, islas, karagatan, nuestro paraíso. Mas chismes, mas tazas de cafe. How do you think we're so far yet so alike? Of all these things? Con chisme? Claro. So which one first? The juiciest or latest?

0

Jul 22, 2024

Jul 22, 2024 at 4:20 AM UTC

ang_lakambini

Telenovela, Chisme, Galeón

Here is a list of things that are bigger, greater than all of the world's oceans, bigger than the storms in the seas, than all the islands in the Pacific, connecting all of us together, being one great channel of culture... Telenovela, chismes, galeones, teleserye, chismis, galleon. 𝘚𝘪𝘣𝘢𝘵 𝘯𝘪 𝘓𝘢𝘱𝘶-𝘓𝘢𝘱𝘶, 𝘣𝘢𝘭𝘢𝘵 𝘯𝘪 𝘔𝘢𝘨𝘦𝘭𝘭𝘢𝘯. 𝘌𝘴𝘱𝘢𝘥𝘢 𝘯𝘪 𝘔𝘢𝘨𝘦𝘭𝘭𝘢𝘯? 𝘒𝘢𝘩𝘶𝘭𝘶𝘨𝘢𝘯 𝘯𝘨 𝘬𝘢𝘸𝘢𝘭𝘢𝘯. Sangría? No, sangre de Magallanes. 𝘕𝘪ñ𝘰𝘴, 𝘲𝘶𝘦𝘥𝘦𝘯𝘴𝘦 𝘦𝘯 𝘤𝘢𝘴𝘢 𝘦𝘯 𝘷𝘦𝘻 𝘥𝘦 𝘭𝘢𝘯𝘻𝘢𝘳 𝘤𝘪𝘯𝘤𝘰 𝘨𝘢𝘭𝘦𝘰𝘯𝘦𝘴. And believe it or not; Bulerías, danza, bachata, habaneras. How do you like your coffee, bebe? Con leche? Bueno. Evaporada and condensada? Tequila, San Miguel, Mezcal, Corona, Cerveza, Serbesa, Cerrado, Sarado. 𝘈𝘯𝘨 𝘣𝘢𝘴𝘰 𝘯𝘨 𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘮𝘨𝘢 𝘴𝘦𝘳𝘣𝘦𝘴𝘢, 𝘢𝘵 𝘢𝘯𝘨 𝘭𝘶𝘮𝘶𝘭𝘶𝘵𝘢𝘯𝘨 𝘯𝘪𝘵𝘰𝘯𝘨 𝘺𝘦𝘭𝘰. Actually, how do you like your coffee? 𝘛𝘦 𝘨𝘶𝘴𝘵𝘢 𝘴𝘪𝘲𝘶𝘪𝘦𝘳𝘢 𝘦𝘭 𝘤𝘢𝘧é? 𝘚𝘪 𝘯𝘰, 𝘯𝘰 𝘤𝘳𝘦𝘰 𝘲𝘶𝘦 𝘱𝘶𝘦𝘥𝘢 𝘴𝘦𝘳 𝘵𝘶 𝘢𝘮𝘪𝘨𝘰. So do you like it hot or con hielo? And of course; Canciones, c/kanta, And nowㅡreggateon, budots. Gasolina? Aserejé? Macarena? Bad Bunny, being our new Columbus. Playitas, islas, karagatan, nuestro paraíso. Mas chismes, mas tazas de cafe. How do you think we're so far yet so alike? Of all these things? Con chisme? Claro. So which one first? The juiciest or latest?

36

Virginia es un sueño en nuestras mentes cada vez que oscurece atardece y los viejos coches recorren las calles en las calurosas noches Camisas que proyectan pequeños ángeles DiCaprio es un sueño en nuestras mentes cada vez que nos colocamos atardece y los viejos coches con matriculas “5HE BAD” Camisas anchas y antiguas Pistolas, cruces y agua bendita Cocaína Cocaína y mucha más cocaína 1996 es un sueño en nuestras mentes cada vez que enciendo la tele, este cigarrillo y los jóvenes amores recorren las calles prendiéndolas con el fuego de la Virgen Pistolas, ángeles y estatuas Arquitectura románica romántica La playa es un sueño en nuestras mentes cada vez que cojo esta pistola Sword 9mm Series S Peces neón, soy un ángel lo soy lo soy, cariño y he caído del cielo Pastillas que alteren nuestras mentes matricula CAP 005 Montague Vivimos como en una película te veo a través del acuario y soy una sirena lo soy lo soy, cariño y me ahogo en tu boca. Mosaico amor divino las fiestas locas y las antiguas bellezas y tu sobre mi cama Graffitis barrios bajos esperas en mi ventana y tu eres mi estrella Valentino mi reina de Virginia Helicópteros y palmeras Tiremonos a la piscina sumérgete y bucea bajo mi cuerpo estemos mojados última noche de este largo invierno y tus besos en la mejilla ya no me interesan. Dejo caer el cigarrillo de mi boca y el suelo prende con la gasolina estoy herido entre tantas luces de neón, cruces de neón Grito en la playa con todas estás camisas anchas hawaianas Quítate el velo y prométeme tu amor tu prohibido amor En la feria junto a todas estas luces de neón, peces de neón Me apuntan con un arma te pongo el anillo y mueres en mis brazos Entre las sábanas encuentro tu amor apareces y desapareces serpiente de Virginia.

0

Dec 26, 2020

Dec 26, 2020 at 1:36 PM UTC

l-kenzo

11. Romeo&Julieta

Virginia es un sueño en nuestras mentes cada vez que oscurece atardece y los viejos coches recorren las calles en las calurosas noches Camisas que proyectan pequeños ángeles DiCaprio es un sueño en nuestras mentes cada vez que nos colocamos atardece y los viejos coches con matriculas “5HE BAD” Camisas anchas y antiguas Pistolas, cruces y agua bendita Cocaína Cocaína y mucha más cocaína 1996 es un sueño en nuestras mentes cada vez que enciendo la tele, este cigarrillo y los jóvenes amores recorren las calles prendiéndolas con el fuego de la Virgen Pistolas, ángeles y estatuas Arquitectura románica romántica La playa es un sueño en nuestras mentes cada vez que cojo esta pistola Sword 9mm Series S Peces neón, soy un ángel lo soy lo soy, cariño y he caído del cielo Pastillas que alteren nuestras mentes matricula CAP 005 Montague Vivimos como en una película te veo a través del acuario y soy una sirena lo soy lo soy, cariño y me ahogo en tu boca. Mosaico amor divino las fiestas locas y las antiguas bellezas y tu sobre mi cama Graffitis barrios bajos esperas en mi ventana y tu eres mi estrella Valentino mi reina de Virginia Helicópteros y palmeras Tiremonos a la piscina sumérgete y bucea bajo mi cuerpo estemos mojados última noche de este largo invierno y tus besos en la mejilla ya no me interesan. Dejo caer el cigarrillo de mi boca y el suelo prende con la gasolina estoy herido entre tantas luces de neón, cruces de neón Grito en la playa con todas estás camisas anchas hawaianas Quítate el velo y prométeme tu amor tu prohibido amor En la feria junto a todas estas luces de neón, peces de neón Me apuntan con un arma te pongo el anillo y mueres en mis brazos Entre las sábanas encuentro tu amor apareces y desapareces serpiente de Virginia.

74