"ere" poems
O'er the midnight moorlands crying,
Thro' the cypress forests sighing,
In the night-wind madly flying,
Hellish forms with streaming hair;
In the barren branches creaking,
By the stagnant swamp-pools speaking,
Past the shore-cliffs ever shrieking,
Damn'd demons of despair.
Once, I think I half remember,
Ere the grey skies of November
Quench'd my youth's aspiring ember,
Liv'd there such a thing as bliss;
Skies that now are dark were beaming,
Bold and azure, splendid seeming
Till I learn'd it all was dreaming —
Deadly drowsiness of Dis.
But the stream of Time, swift flowing,
Brings the torment of half-knowing —
Dimly rushing, blindly going
Past the never-trodden lea;
And the voyager, repining,
Sees the wicked death-fires shining,
Hears the wicked petrel's whining
As he helpless drifts to sea.
Evil wings in ether beating;
Vultures at the spirit eating;
Things unseen forever fleeting
Black against the leering sky.
Ghastly shades of bygone gladness,
Clawing fiends of future sadness,
Mingle in a cloud of madness
Ever on the soul to lie.
Thus the living, lone and sobbing,
In the throes of anguish throbbing,
With the loathsome Furies robbing
Night and noon of peace and rest.
But beyond the groans and grating
Of abhorrent Life, is waiting
Sweet Oblivion, culminating
All the years of fruitless quest.
26k
Ako'y kinakabahan
Saan ko kaya ito u-umpisahan?
Siguro ito'y epekto ng iyong biglaang paglisan
Kaya ako ngayon ay naguguluhan
Pano mo nagawang mang-iwan?
Iniwan .. iniwan ang puso ko sa ere ng walang kaalam-alam
Na Hanggang ngayon halos puso ko'y nangunguyam
Sa bawat oras na pumapasok sa aking puso at utak na tila isda na uhaw-uhaw
Hanap-hanap palagi ay ikaw
Minsan naalala ko pa nga naisulat ko ang iyong pangalan sa buhangin
Nagbabakasakali na sana'y ika'y dumating
Nakatingin sa mga bituin
Umaasa na isa sa mga ito ay magbigyang diin na sana dumating
Ang nagiisang bituin para sa akin
Nilalamok na ko kakatingin sa mga butuin
Iniisip pa din kung sakali man na ikaw ay dadating
Agad kitang yayakapin
At sasabihin
Na ikaw padin ang nagiisang tao na kayang magpatibok nitong aking damdamin
Ang tanga mo
Yan ang mga katagang madalas kong marinig sa kanilang mga bibig na lagi nilang binabanggit kapag nakita nila akong nakaupo sa gilid dyan sa may sahig ngunit hindi ko sila pinakinggan
Palagi nila ako tinatapik sa aking balikat at sinasabing wag ka nang umasang babalik pa yan
Siguro nga hindi lang yan panandalian
Pero asahan mo ko aking mahal hihintayin pa din kita
Kahit wasak na wasak na ang puso ko ng tuluyan hihintayin kita
At sa iyong pagbalik
Umaasa na hindi mo na ako ulit
Ipagpapalit.
Ngunit bakit ka'y pait?
Umaasa na makita ka na kahit saglit
Sapagkat
Hindi ko na kaya ang sakit . .
Sana panginoon wag kang magalit. Nawa'y kunin mo ako sa langit.
Jun 16, 2016
Jun 16, 2016 at 7:56 AM UTC
I heard the world's loudest **** today
It echoed round the town enough to say
*"I am a **** of great renown and fame,
I am a **** who's worthy of the name
Of* KING of FARTS!" Unthinkingly I sniffed
And, let me tell you, I have never whiffed
Aught so potent, dank and dread and foul
Blasted out from heaving human bowel
As that king of farts I smelled today
And which took my ******* breath away.
Who was the pumper of that putrid beauty?
How many curries in the line of duty
Had he consumed? It must have been a man -
No pong so strong ere blew from female can.
Can no one answer yet my urgent question:
And say who suffereth such dire indigestion?
O heavens! his torment must be something chronic.
Can no one subsidise a high colonic
Irrigation to prevent another
Noisier and more noisome than its younger brother?
Nov 5, 2014
Nov 5, 2014 at 7:34 PM UTC
Sa pagdating **** napabalita
Unang sulyap palang namangha na
Gayak na sinauna
Sa paningin mahalina
Musikang kaytanda na
Sa pandinig mahiwaga
Mahalaga ang gabi
Simula ng pagsaksi
Kwento kong inabangan
Hatid niyang kasaysayan
Sa aking talambuhay
Gabing iyon may saysay
Nasa pagtitipon
Mga kaklase noon
Kapitbahay inuman
Masaya ang kwentuhan
Subalit ako’y saglit
Umuwi sa malapit
Iyon ay dahil batid ko
Simula na ng kwento
Ng kanyang unang yugto
Gabing Trenta ng Mayo
Mula nang araw na ‘yon
Pagsubaybay tradisyon
Naging makabuluhan
Likhang pampanitikan
Subalit ‘di naglaon
Nawalan telebisyon
‘Di hadlang gayunpaman
Sa radyo’y pinakinggan
Mula pagkabinukot
Hanggang aliping tulot
Babaylang naging ****
Mandirigmang pinuno
Nilupig at nanlupig
Inusig at nang-usig
Natulig at nanulig
Inibig at umibig
Nagtago at naglakbay
Namatay at nabuhay
Tinanggap at nagpanggap
Naghirap at nilingap
Sakay ng karakoa
Tinungo ibang banwa
Naghanda sa pagbalik
Upang ganti’y ihalik
Sa mabagsik na raha
Na pumatay sa ama
Sa pinunong baluktot
At sa harang nanalot
Mangubat at Angaway
Mga rahang kaaway
Lamitan na ninanay
Nais siyang maging bangkay
Sa kahuli-hulihan
Lahat sila’y talunan
Sa babae ng tagna
Walang iba – Amaya
Salamat, umalagad
Maging hanggang sa sulad
Salamat, kapanalig
Laban sa manlulupig
Salamat, Uray Hilway
Mga tinuran gabay
Salamat kay Bagani
Pag-ibig nanatili
Salamat sa Banal na Laon
Diyos ng mga ninuno noon
Kina Amaya’y panginoon
Tagapagpala ng kanilang nayon
Ang dulo ng epikong kapapanaw
Akala’y ‘di na matatanaw
Salamat sa unang Christmas bonus
May TV na bago taon ay matapos
Mahalaga rin ang gabi
Katapusan ng pagsaksi
Huling yugtong tinunghayan
Ang kamatayan ni Lamitan
Sa aking talambuhay
Gabing iyon rin ay may saysay
Nasa huling burol at lamayan
Bago at matapos subaybayan
Iyon ay kakaibang alaala ko
Sa katapusan ng kwento
Ng kanyang huling yugto
Biyernes – Trese ng Enero
Nagbrown-out pa nga
Habang oras ng balita
Buti nalang at umilaw
Sa tuwa ako’y napahiyaw
Sa pagtunog ng huling musika
At paggalaw ng katapusang eksena
Bukas TV at radyo
Sa makasaysayang mga tagpo
Ngayong gabi ng paglikha
Ng tulang handog sa programa
Unang gabing kapani-panibago
Dahil wala na sa ere ang paborito ko
Subalit ang Alaala ni Amaya
Mga gayak, musika, tauhan at kultura
Mga aral, tinuran, inspirasyon at ideya
Mananatiling buhay sa aking diwa!
-01/16-17/2012
(Dumarao)
*missing my favorite program
Aug 24, 2019
Aug 24, 2019 at 10:03 PM UTC
Of Adam’s first wife, Lilith, it is told
(The witch he loved before the gift of Eve,)
That, ere the snake’s, her sweet tongue could deceive,
And her enchanted hair was the first gold.
And still she sits, young while the earth is old,
And, subtly of herself contemplative,
Draws men to watch the bright web she can weave,
Till heart and body and life are in its hold.
The rose and poppy are her flowers; for where
Is he not found, O Lilith, whom shed scent
And soft-shed kisses and soft sleep shall snare?
Lo! as that youth’s eyes burned at thine, so went
Thy spell through him, and left his straight neck bent
And round his heart one strangling golden hair.
17.5k
The cloudless day is richer at its close;
A golden glory settles on the lea;
Soft, stealing shadows hint of cool repose
To mellowing landscape, and to calming sea.
And in that nobler, gentler, lovelier light,
The soul to sweeter, loftier bliss inclines;
Freed form the noonday glare, the favour'd sight
Increasing grace in earth and sky divines.
But ere the purest radiance crowns the green,
Or fairest lustre fills th' expectant grove,
The twilight thickens, and the fleeting scene
Leaves but a hallow'd memory of love!
15.1k
Noong isang gabi,
habang hinahanap ang sarili,
natagpuan ang LIKHÂ.
Ako'y natuwa,
dahil nasa entablado sila,
silang mga pinapanood ko lang dati sa internet.
Isa sa mga dahilan kung bakit nagtatanghal
ang tulad kong hangal sa harap ng mga estranghero
at binabahagi ang mga dala-dala kong kwento.
Sila na mga nauna at nagbigay inspirasyon
na lalo pang magsulat at magbasa.
Mga mata'y unti-unti namulat
sa mga bagong imahenasyon,
mga leksyon, direksyon at iba't ibang kaalaman
na galing sa ating henerasyon.
Maraming salamat sa gabing inyong nilikha
para sa mga katulad kong naliligaw
at hindi alam ang patutunguhan.
Nagtagpuan kita.
Aking sarili nahanap kita.
Habang nakikinig sa iba't ibang berso
ay sumasayaw ang mga letra sa utak ko.
Habang lumilipad sa ere ang mga ritmo,
nakita ko ang sarili kong mga tula
na parang mga talang nahulog sa langit
papunta sa sa aking mga kamay
at dali-dali kong itinala sa aking puso
dahil kailangan kong ibahagi
ang sining na aking nabuo.
Hindi pa patay ang mga salita,
gamit ang lapis na hawak
mo sabayan mo akong lumikha mga katha.
Mapa kathang-isip o kathang-puso man ito
ay buhay sila at naghihintay sayo.
Hindi bulag ang mga tula,
kaya ka nitong titigan ka sa mata
hanggang sa magiba ang paligid mo't mawala ka nalang bigla. Hindi bingi ang mga obra, naririnig ka nito,
handang dumamay at unawain ang lahat ng pinagdadaanan mo.
Kaya maraming salamat sa gabing inyong binuo't nilikha.
Halika na, halik ka na, halika't sasamahan kita
sa patuloy na paglikha ng kinabukasan
para sa bayan, kultura, sining at sa iyong sarili,
ipagpatuloy ang nasimulan.
Ipagpatuloy ang sinimulan.
Noong isang gabi, habang hinahanap ang sarili,
natutunan ko kung pano ang magLIKHÂ @theartidope style.
Nov 22, 2017
Nov 22, 2017 at 10:05 PM UTC
Have you forgotten how one Summer night
We wandered forth together with the moon,
While warm winds hummed to us a sleepy tune?
Have you forgotten how you praised both light
And darkness; not embarrassed yet not quite
At ease? and how you said the glare of noon
Less pleased you than the stars? but very soon
You blushed, and seemed to doubt if you were right.
We wandered far and took no note of time;
Till on the air there came the distant call
Of church bells: we turned hastily, and yet
Ere we reached home sounded a second chime.
But what; have you indeed forgotten all?
Ah how then is it I cannot forget?
14.9k
Andiyan ka na sa malayo,
Sa pagtalikod ko nakikita kitang kumakaway,
Ni hindi ko maisip kung paalam na,
O panibagong simula para sa ating dalawa.
Napakasimpleng bagay ng isang pagkaway,
Na bumabagabag sa isip ko kung ano nga ba ang totoo,
Magkikita bang muli kung saan tayo noon nagtagpo,
O ibabaon na sa limot at ibubulong sa unan ang lahat habang nakayapos sa kumot.
Dagliang sasagi sa aking isipan,
Ang mga matatamis na salita na binibulong sa aking tenga,
Yung sa pag tulog ko ikkwento mo sa akin kung gaano mo ko kamahal,
O di kaya uulit ulitin mo kung gaano ka nagpapasalamat na ako'y iyong nakilala,
Dahil binago ko ang takbo ng buhay mo,
Dahil pinatunayan kong may tao pang kagaya ko,
Na totoo,
Na may puso,
Na may pagnanasa para sa isip mo ngunit hindi sa katawan mo.
Biglang magdidilim ang lahat at makikita ko ang iyong mukha,
Namumula,
Nanggagalaiti,
Halos pumutok ang ugat sa kakasambit,
Ng mga salitang napakasakit,
Pero muling kakabigin ng mga bisig,
Na nakasanayan ko nang sa aki'y kumikikig.
Nagmimistulang saranggola,
Na sa ere'y inihitya,
At unti unti tinutulak palayo,
At tinatangay ng hangin,
Papalapit sa mga ulap at malapit ng maabot ang langit,
Biglang hahatakin pabalik gamit ang lubid na nakapalupot sa aking katawan,
Para saan?
Para ulitin kung ano ang nakasanayan.
Kaya para saan ba talaga ang iyong pagkaway?
Mamaalam ka na sana,
Dahil parang araw na sumisilaw sa aking mga mata.
Ang sakit tingnan,
Pero alam kong ikaw ang magbibigay ng init sa nanlalamig ko ng mga laman.
Pero kailangan ko na sigurong kalimutan,
at muling mabuhay sa mundong,
Para lang sa akin,
At hayaan kang maglayag,
Sa karagatang ninanais mo.
Apr 10, 2016
Apr 10, 2016 at 2:07 AM UTC
In the Midnight heaven's burning
Through the ethereal deeps afar
Once I watch'd with restless yearning
An alluring aureate star;
Ev'ry eve aloft returning
Gleaming nigh the Arctic Car.
Mystic waves of beauty blended
With the gorgeous golden rays
Phantasies of bliss descended
In a myrrh'd Elysian haze.
In the lyre-born chords extended
Harmonies of Lydian lays.
And (thought I) lies scenes of pleasure,
Where the free and blessed dwell,
And each moment bears a treasure,
Freighted with the lotos-spell,
And there floats a liquid measure
From the lute of Israfel.
There (I told myself) were shining
Worlds of happiness unknown,
Peace and Innocence entwining
By the Crowned Virtue's throne;
Men of light, their thoughts refining
Purer, fairer, than my own.
Thus I mus'd when o'er the vision
Crept a red delirious change;
Hope dissolving to derision,
Beauty to distortion strange;
Hymnic chords in weird collision,
Spectral sights in endless range….
Crimson burn'd the star of madness
As behind the beams I peer'd;
All was woe that seem'd but gladness
Ere my gaze with Truth was sear'd;
Cacodaemons, mir'd with madness,
Through the fever'd flick'ring leer'd….
Now I know the fiendish fable
The the golden glitter bore;
Now I shun the spangled sable
That I watch'd and lov'd before;
But the horror, set and stable,
Haunts my soul forevermore!
13.2k
In the cusp of closing night, I look into your weary eyes;
once outshining city lights. I see no way to realize
the healing of this blight - I venture to make a phoenix cry.
Remedy of such mythos might, might just prove unjust lies.
Chance restoring your ere vacant sight - fighting soul’s primal guide.
As any chance to restore my bride, binds our fractured lives.
...No words to describe affliction already decided.
Jul 10, 2018
Jul 10, 2018 at 3:14 PM UTC
A garden in a garden: a green spot
Where all is green: most fitting slumber-place
For the strong man grown weary of a race
Soon over. Unto him a goodly lot
Hath fallen in fertile ground; there thorns are not,
But his own daisies: silence, full of grace,
Surely hath shed a quiet on his face:
His earth is but sweet leaves that fall and rot.
What was his record of himself, ere he
Went from us ? Here lies one whose name was writ
In water: while the chilly shadows flit
Of sweet Saint Agnes' Eve; while basil springs,
His name, in every humble heart that sings,
Shall be a fountain of love, verily.
12.2k
by— Josiah Israel
Twas oft the way in days of old,
When knight would battle brave and bold,
The damsels hand in hopes to hold,
Worth more then polished Stone, or Gold
For this is what a boy is told
When day is done and night is cold…
“One day my son, thy chance will come
Though courage oft may waver,
When lady waits, through sable gates
For thee brave lad, to save her!”
For when a dragon stole a maid,
Awaiting ransom duly paid,
Twas bravest knight, armor arrayed
With noble steed and burnished blade
Rode swiftly to the damsels aid…
“You have not birth of high degree
Yet be thou brave and fight,
For low in rank thy birth may be
Yet heart makes noble knight!”
And after facing beast and foe
The knight with maiden free would go
Away to fields in need of ***
For seeds ere winter need to grow
And none can reap who do not sow…
“Not all you do will win a prize
Of gold or silver bent,
So reap a harvest good in size
And be thee well content.”
And when the battle horn he hears
The knight must banish all his fears
And ride to war, with battle cheers
On maidens cheek alight her tears
Fearing death, she spends the years…
“To win renown in battle
Might also be your path,
May your enemies armor rattle
As they feel your righteous wrath!”
But after kings campaign is done
The knight to home will swiftly run
From dusk through night to rising sun
Till maiden sees her hero come
Heart moving swift, a beating drum
Her heart a prize which first he won!
“Home is best at warring's end
To be with those you cherish,
A place to rest, your wounds to mend
Where love will never perish”
Though all the kingdom knows his name
And minstrels spread the brave knights fame
His love for she, remains the same
And they live happily, Knight and Dame…
Jan 5, 2017
Jan 5, 2017 at 8:58 PM UTC
Mythical Bird, show me your secret
Hatch forth from your shell
Plumage of orange and scarlet
Emerge glorious from whence you dwell
Fiery Bird, you must reveal
Your astounding, magical ways
Where from these lives you steal
Forever reincarnating well into your days
Aflamed Bird, you must teach
How you reinvent yourself anew
With no help within reach
Without aid, effortlessly you flew
Majestic Bird, take me in
Blanket me with your wing
Listen and acknowledge my sins
With all your wisdom and heart could bring
Magical Bird, will you impart?
What knowledge you keep
Only then, I may start
To make my way out from the deep
Enchanted Bird, you have to help
I'm desperate to rise like you
**** your head and hear my yelps
Of all the things I'm trying to undo
Celestial Bird, if only you could know
Intricate workings of this unfounded fixation
Why I seem to always wallow
An eternal target of sorrow's attention
Imaginary Bird, will you demonstrate
Your amazing fantastical flight
Dipping, gliding, in the air you gyrate
Aggressive dance with gravity you fight
Mystical Bird, won't you display
For unworthy eyes, would you give?
Seemingly easy, aloft you stay
Even when you know you'd die before you'd live
Wondrous Bird, oh how perfect you are
I am in awe, I am swooning
How you become one with the stars
Making the best of the short time you're living
Secretive Bird, is it time?
Reducing yourself down to ashes
Ready to absolve your stint of crimes
Reborn perfect, free from previous gashes
Ensorcelled Bird, please don't retreat
Back into your familiar cocoon
I'm uncertain if again we'd meet
Just afraid I might be gone too soon
Sep 24, 2014
Sep 24, 2014 at 8:50 AM UTC
Blessed are we all to live in a time
when the love of Craft beer exceeds that for wine.
Hops, malt and barley all now rule the day
When brewed up together in a nice I.P.A.
Who cares if some hipsters choose to babble away
about hints of oak in some obscure Chardonnay.
We are no longer limited to our father’s Budweiser.
The vast choice of beers would astound those old timers!
Cherry Wheat, pumpkin, and Oktoberfest
You’ll fall down on your face ere you’ve tried all the rest.
As Ben Franklin stated wittily and succinctly”
“Beer is the proof God meant man to be happy.”
Feb 11, 2015
Feb 11, 2015 at 7:56 PM UTC
*May dreams attend
The Sandman's watch
with happiness and bliss
And may those dreams be soothing
as the lightest fairy's kiss.
May evil tidings yet abide
in cells you've buried deep.
Let not the rumors
of their shadows ere
disturb thy sleep.
Put aside your cares and woes,
and for this night abide,
where azure waves
lap silver shores
and hopes drift
with the tide.
And so, goodnight.
I wish thee well
and when you next arise
let nothing stop
thy happiness
beneath the pastel skies.*
Jun 7, 2017
Jun 7, 2017 at 12:07 AM UTC
How comes it, Flora, that, whenever we
Play cards together, you invariably,
However the pack parts,
Still hold the Queen of Hearts?
I've scanned you with a scrutinizing gaze,
Resolved to fathom these your secret ways:
But, sift them as I will,
Your ways are secret still.
I cut and shuffle; shuffle, cut, again;
But all my cutting, shuffling, proves in vain:
Vain hope, vain forethought, too;
That Queen still falls to you.
I dropped her once, prepense; but, ere the deal
Was dealt, your instinct seemed her loss to feel:
"There should be one card more,"
You said, and searched the floor.
I cheated once: I made a private notch
In Heart-Queen's back, and kept a lynx-eyed watch;
Yet such another back
Deceived me in the pack:
The Queen of Clubs assumed by arts unknown
An imitative dint that seemed my own;
This notch, not of my doing,
Misled me to my ruin.
It baffles me to puzzle out the clew,
Which must be skill, or craft, or luck in you:
Unless, indeed, it be
Natural affinity.
10.8k
Mayroong yakap na mahigpit;
mayroong yakap na magaan.
May mabigat, may parang nasa ere't
may parang walang laman.
May luhang dugo't pawis,
may luhang sampal sa nakaraan
at luhang mitsa ng pagbangon.
May ngiting tinuwid,
may ngiting dyamante sa langit
pero tinampo't itinapon ng pagkakataon.
Oo, kayhirap amuhin;
parang berdeng buhangin.
May mga katauhang iniibig,
kahit di ka perpekto't kulang din sa pag-ibig.
Piniling umibig, hindi pinihit --
Hindi pinilit na umibig.
Bagkus, Siyang katapatan ng Langit,
Siyang patas, Siya nga namang tapat.
Kaya naman katapata'y naging patas;
ni walang ganti, ni walang pag-imbot.
Dalisay ang pag-ibig,
luha'y salok sa gabi't
Siyang Perlas na pabaon sa umaga.
Mar 18, 2016
Mar 18, 2016 at 10:14 AM UTC
Lightning in the skies
Saturated clouds above
Moisture in your eyes
And should the rain ere reprise
Would you always stay beside?
Dec 19, 2016
Dec 19, 2016 at 8:33 PM UTC
“Hindi kita iiwan, pangako yan”
Ito ang mga huling salitang binitawan
Binabalik-balikan ng aking isipan
Hindi na alam kung alin ang imahinasyon sa totoo
Pero ito pala ang totoo
Nagmahal ako ng todo at nadurog ako
Nadurog na tila isang salaming
Tinitignan mo lang para ipaalala sa sarili **** gwapo ka
Matapos nito ay babalewalain
Maniwala ka sa’kin nagsimula kami sa magandang istorya
Isa akong prinsesang noon ay napaniwala ng tadhana
Nahulog sa matatamis niyang ngiti
Nahulog sa malalambing niyang mensahe
Nahulog sa kaniyang malamig na tinig
Nahulog ng walang sumasalo
Nadurog sa pagbitaw mo
At dahil na-ikwento ko na rin naman ang mga ito
Lubos kong ikasasaya kung mauunawaan mo ako
Sana maintindihan **** mahirap ang makalimot
Sana maintindihan **** sariwa pa ang sugat
Sana maintindihan **** hindi mabilis ang paghilom
Lalo na kung sa puso ang tama nito
Sana maintindihan **** ayoko nang mahulog
Dahil basag na basag na ako
Sana maintindihan **** hindi ko pa kayang
Muling magmahal
Sa takot na muling masaktan
Sa takot na hindi masklian ang labis kong pagmamahal
Sa takot na muling ipagpali sa iba
Sa takot na maiwan mag-isa
Naiintindihan ko namang handa kang maghintay
Na sa akin ka nakabatay
Pero tigilan na natin ‘to
Tigilan na natin ang kalokohang ito
Dahil hindi ko na kayang magpanggap
Na kaya ko na
hindi ko na kayang magpanggap
Na wala akong nararamdaman
Dahil hanggang ngayon nasasaktan pa din ako
Ang sakit sakit pa din
Kaya tigil-tigilan mo na ang pag-asang yan
Dahil minsan na akong nilamon ng sistemang yan
Minsan na din akong tumambay
Sa lugar na tinatawag nilang ere
Ngayon pa lang sasabihin ko nang
Wala kang pag-asa
Siguro dahil hindi pa talaga ito ang panahon
At hindi ikaw ang inilaan ng panginoon
Siguro kailangan mo munang ayusin ang sarili mo
Dahil kahi anong pili mo
Hindi nauutusan itong puso ko
Dec 2, 2016
Dec 2, 2016 at 6:31 AM UTC
Ito ang umagang
Nanaisin kong huminto muna ang Araw nang saglit.
Kung pwede bang manatili muna Sya
At ako'y hayaang pagmasdan
Ang kanyang kariktan.
Nais kong bumilad sa sinag ng Araw
At magpasakop sa Liwanag Nyang taglay.
Nais kong malusaw ang bawat kamalian,
Ang bawat pagkukunwari.
Pagkat ayoko na..
Ayoko nang magpanggap pa..
Na kaya kong mag-isa
Mag-isa na wala ang mga kamay Nya --
Ang mga gabay Nya.
Na maging sa gabi'y
Nasisilayan ko pa rin
Ang kanyang anino sa aking pagpikit,
Ang nakasisilaw Niyang Liwanag
Na nagiging mitsa ng aking pagluhod.
Gusto kong huminto ang Araw,
At ako'y makita Nya..
Kahit isang iglap..
Kahit isang saglit lang..
Kung pwede lang,
Wag Mo akong iwan
Na sa gabi'y
Ikaw ang magbigay Ilaw sa aking landas
At ako'y Iyong yakapin
Habang ang Iyong sinag
Ang magsisilbing lakas
Sa bawat pagbangon ko sa Umaga.
Sayo ako magsisimula,
At ayokong ito'y magwakas
Na para bang hinahayaan ko lamang
Na malimot ko ang lahat --
Ang lahat ng mga misteryong
Iyong ipinakita na,
Iyong ipanaranas na.
Ayokong dumating sa katapusan
Na ako'y walang muang
Na Ikaw ang aking Simula..
Ayokong magtagpo tayo
Sa gitna ng aking mga kamalian --
Mga kamaliang hindi ko itinama
Kahit na pinagbuksan Mo na ako
Sa panibagong Umaga.
Kung ang bawat araw na lumilipas
Ay siya ring mga pahina ng aking buhay,
Bakit pa..
Bakit ko pa hahayaang
Dilim ang magsilbing umaga?
Kung Ikaw naman ang tunay na Simula ng lahat..
Kung landas ko nama'y
Kayang-kaya **** bigyang liwanag
At lahat ng masasaklawan ng aking mga mata
Ay simbolo ng Iyong paghahari.
Lilikumin Mo ang lahat
Gamit ang Iyong Liwanag.
Ang Iyong mga Salita'y
Hindi na mangungusap pa,
Ngunit Ikaw na mismo ang darating.
At buhat sa Iyong bibig,
Ang lahat ay handa nang makinig..
Nang buong puso..
Na may tunay na pagpapasakop.
At ang lahat ng mga naggising
Buhat sa pagkakahimbing
At mga bangungot na tila walang katapusan
Ay sabay-sabay na babangon
At lalakad sa Liwanag na Iyong hain.
Masisilayan ko rin ang mga ngiti
Ng pagpupunyagi at tagumpay
Na walang balot ng anumang pagkukunwari,
Walang tampo't galit.
Kung saan hubad ang lahat
Ngunit tanggap Mo
Ang bawat kamalian.
Ang Iyong paghuhusga ay darating --
Darating nang patas;
Patas at pawang katotohanan.
Ang lahat ay darating sa katapusan,
At Sayo ay handang magpaubaya.
Ang lahat ng mga nabago ng Iyong Liwanag
Ay kusang sisibol at uusbong
Nang may papuri
At hindi parang mga paupos na kandila
Na nauubusan rin ng lakas.
Ngunit sila'y tila mga tanim
Na Iyong dinidiligan sa bawat araw --
Mga ginintuang araw
Na hindi gaya ngayong kukupas din..
Balang araw, ang lahat ng salitang
Mamumutawi sa bawat labi'y
May iisang sigaw
May iisang palamuti na ibabandera
At susuko sa Iyong kabutihan.
Ang bawat nilalang
Ay mabinihag sa Iyong kaluwalhatian
At hindi na..
Hindi na mauubusan pa ng Liwanag,
Ikaw mismo ang magkukusang
Punasan ang mga matang lumuluha,
Lumuluha buhat sa paghihintay..
Pagkat nariyan ka na..
Nariyan na ang Iyong kaligtasan.
Ikaw, sa bawat oras
Sa bawat sandali'y
Ikaw pa rin ang maging dahilan
Ng pagtibok ng aking puso
Ang magiging sigaw
Ng aking napapaos na lalamunan.
Ikaw ang maging dahilan..
Ng aking pagtaas ng kamay
At sa ere'y hindi Mo ako iiwan,
Ni hindi Mo ako kinalimutan..
Ikaw, ang Araw at Gabi..
Sayo ang aking papuri!
Jan 11, 2021
Jan 11, 2021 at 11:29 PM UTC
Iligaw ang tukso ni Lusiper
sa diwa na siyang naghari
Magmuni-muni sa ibaba ng mundo
Sampung beses pagtimbangin ang mga gawi
Lampas sa katotohanan ang layon
Anyo ng mundo ay di magkatugma sa panaginip
Ikumpay sa apoy hanggang sa lumaki
Tiwala sa sarili, magtiwalag man sana'y di lumayo
Sa labas ng sanlibutan ay nagmasid
May mga dagim na nagtabon sa buwan
Nang nasilayan ang diklap sa alangaang
na sumambulat sa noo ay sumingaw ang depresyon
Mapagkunwaring uwak na dumausdos sa ere
Simpleng kilos niya'y nakakaaliw
Humapon sa troso para magpahinga
Sa kanyang aparisyon makikita ang
unos na dinadala ang dahilan ng pagdarapa
Naglaon na kuwento ay nagparinig ng alingawngaw
noong unang pag-usbong ay umani ng kahihiyan
Naging balat-sibuyas na tubo
humihikbi nang patago
Dec 17, 2018
Dec 17, 2018 at 5:55 PM UTC
Come Sincerity
Come aspiration
Come illumine my soul in ineffable ways.
Be receptive to the light my coy soul ere you sway,
For Ruffled respulsive is the vital
Guarding the hallway.
Come sincerity
Come aspiration
Come illumine my soul in ineffable ways
For I must serve the divine
Pure resolute,myriad ways.
Feb 22, 2015
Feb 22, 2015 at 4:50 PM UTC
mula sa bintana ng mga katotong tahanan
may pinaghuhugutan balitang pinagkainan
merong budbod di-umano ang bibingka sa bilao
madalas di-ginugusto,,minsan nama'y napapa-tipo.
bihira man ang daloy sa hiwa ng pagkakataon
nariyan pa rin ang kuro at haka sa loob ng kahon
sa tulong ng walang patumanggang bulong na hindi naririnig ang tunog
sa likod ng pulang bilang matatanaw may abiso sa kidlat na walang kulog.
ilako ang lakbay ng himay sa mga nagdidilang anghel
para mahumpay ang tamlay mula sa pader na papel
ibahagi ang natatanging kuwento sa oras ng hanay ng kasarinlan
mag-manman sa likuran bago dumating at gumawa sa tambayan
matabunan man sa araw-araw ang pag-apaw ng dalaw sa estado
wag mag atubili,hataw lang sa paggalaw muling ibangis ang talento
bagamat ano mang bulwak meron ang katha sa salamin,matapos na
maisulat
sa ere man hanggang sa paglapag ng tuyong dahon,may mangha na ipamu-mulagat
sapagkat hinde mababanaag sa mga nilakaran
ang iniwang bakas sa pinanggalingang upuan
dahil ang dati nang puting kulay sa loob na 'ala pang bahid
magkukulay dilaw sa pagkakaroon ng matimtimang masid
at kung ang inaasahan ay taliwas sa nakatakda,,alin lang yan sa dalawa :
bumilis ang pagbagal ng patak kaya manunumbalik ang dati nang sigla
o malamang na mangamba sa pakiwaring hindi daratnan dahil sa
pagkaantala?
kung magkagayo'y ituloy lang ang pagkasabik sa pagtatapos pagkat
magkakabunga!
Dec 12, 2015
Dec 12, 2015 at 8:50 AM UTC
Ikaw at ako
Tayo
Meron bang ganun?
Oo, sabi mo
Isipin natin ang tayo
Isipin natin kung ano ang
Nangyari at mangyayari pa
Isipin natin
Hindi ang ating sarili kundi..
Tayo
Meron bang ganun?
Oo, sabi ko
Sa tuwing magkatugma ang ating mga mata
Iyo’y kumikislap, sinasabing
Oo, tayo talaga
Magkadikit ang mga kamay
Doon ako’y tila nalulusaw
Sa init ng mga palad ****
Aking naging tahanan na
Sa tingin ko ba meron talaga?
Oo, sabi ko.
Hindi ka maiiwan
Hindi kita iiwan
Hindi kita kayang iwan.
Hanggang sa huli,
Tayo.
Oo, pero nawala ka
Iniwan ako sa ere
Ganun naman talaga
Nagsimula ang mga
Sakit ng nakaraan,
Akala ko'y kaya kong
Pahilumin ang sakit ng
Mga pag-ibig ****
Noon iniwan ka
At babalikan **** muli
Balikan mo akong muli
Na parang wala
Tayo ulit
Tayo na
Tayo pa
Masakit.
Asahan **** andito parin
Hindi ko iisipin ang ako
Kundi
Tayo.
Masakit.
Paano ba bumitaw?
Kung nakalimutan ko ng isipin
Ang sarili
Dahil nga,
Tayo di ba?
Paano ba maging tayo?
Hanggang ngayo'y
Wala ka pa.
Jul 22, 2016
Jul 22, 2016 at 12:58 AM UTC