"dor" poems
In labon ki khushi byan karta ***
Mai tumse pyaar karta ***
Ai khuda, na chhin lena ye lamha bhi mujhse, kyoki
Dil ke mandir me mai unhe bhagwan ki tarah pujta ***
In labon ki khushi byan karta ***
Apni tasveer unhe samjhta ***
Jab nind se band ** jati hai ye aankhen,
Mai sapno me bhi unhi ka intezar karta ***
In labon ki khushi byan karta ***
Apne jeevan ki dor unhe samjhta ***
Unki muskurahat na chhute kabhi unke othon se, isliye
Har roj mai unki khushi ke liye dua karta ***
In labon ki khushi byan karta ***
Apne aankho ke aansoo unhe samajhta ***
Wo Hamesha en aankhon me chhalakati rahe, Isliye
Hum Hamesha unki yaad me rota rahta ***
Nov 13, 2015
Nov 13, 2015 at 10:31 AM UTC
juda hoke tujhse tut jayenge hum ,
Tere bina o sanam ab mar jayenge hum,
O hawa tham ja jara ye to bata de
Kab ek- dusare se mil payenge hum ,
tere bina o sanam ab mar jayenge hum....
zindagi ki dor se tum bandhe **
Bata do sanam tum mujhse kyon ruth gye **
Tujhe pane ke liye har dukh sah jayenge hum
Tere bina o sanam ab mar jayenge hum. .. ...
Khud me dhundhane laga hoon tujhe ,
Jaan se bhi jyada chahne laga hoon tujhe
Tu meri kismat me nahi to kya hua,
Teri yaadon ko hi apna zindagi banayenge hum ,
Tere bina o sanam ab mar jayenge hum. .. ..
Rone lagi kalme bhi meri teri yaadon ko likh
kar,
Hansne laga jawana bhi mere dil ki baat soon
kar,
Najane tujhe pane ke liye kitne thokar
khayenge hum,
Tere bina o sanam ab mar jayenge hum. ..
tujhe to meri yaad bhi na aai ,
kaise katengi ye meri tanhai,
tanha yu akela es duniya se chale jayenge
hum,
Tere bina o sanam ab mar jayenge hum. .
May 21, 2015
May 21, 2015 at 9:13 AM UTC
Meri bebasi ka bayaan hai
bas chal raha na iss ghadi
Meri bebasi ka bayaan hai
bas chal raha na iss ghadi
Ras hasrat ka nichod doon
Kas baahon mein aa tod doon
Chaahoon kya jaanu naa
Chheen loon chhod doon
Iss lamhe kya kar jaaun
Iss lamhe kya kar jaaun..
Iss lamhe kya kar doon jo mujhe chain mile aaraam mile
Aur ** Aur **
Saans ka shor ** aanch bhi aur badhe
Aur ** Aur **
Saans ka shor ** taap bhi aur chadhe
Aur ** Aur **
Aur mile hum aur bhi jal jaaye
Tujhe pehli baar main milta hoon har dafaa
Meri bebasi ka bayaan hai
Tujhe chheen loon ya chhod doon
Maang loon yaa mod doon
Iss lamhe kya kar jaaun
Iss lamhe kya kar doon
Jo mujhe chain mile aaram mile
Aur ** Aur **
Saans ka shor ** aanch bhi aur badhe
Aur ** Aur **
Saans ka shor ** taap bhi aur chadhe
Aur ** Aur **
Aur mile hum aur bhi jal jaayein
le le le........
Jiya jiya...
Piya piya...
ye hey....
Main hasrat mein ek uljhi dor huaa
Suljha de ** **
Main dastak hoon
Tu bandh kiwaado sa
Khul ja re **
O bebasi mann mein basi
Aa Jeete jeete jee le sapna
Aur ** aur **
Saans ka shor ** aanch ki aur badhe
Aur ** aur **
Saans ka shor ** taap ki aur chadhe
Aur ** aur **
Aur mile hum aur bhi jal jaaye
Ruke se naa ruke
Ye naa thake
Aandhi si jo chale inn saanso ki
Pata bhi naa chale kahaan pe kya jale
Hai darr se, tann-mann ki, siharan se
Hasrat ki, sulgan se
Bhadke aur shola shola
Jale bujhe dhuaan dhuaan
O dhuaan dhuaan
Lage mujhe dhuaan dhuaan o
Meri bebasi ka bayaan hai
Meri bebasi ka bayaan hai
Meri bebasi ka bayaan hai
Feb 21, 2015
Feb 21, 2015 at 8:10 AM UTC
Ankhian tu digan hanju, dil di sada ae
Rab kadi kise nu pere din na wikhaye
Ankhian tu digan hanju, dil di sada ae
Rab kadi kise nu v phuka na sulaye
Digan hanju ankhian tu // gham dunia ch sadian tu
darr dil ch basean kyun par // nafrat sab tu wada masla kyun
Zaalim dunia, jaali zamana // nava dor par hakim purana
jetan da laban bahana // haran da na karan samna!
Ankhian tu digan hanju, dil di sada ae
maran tu pehla jeena, zindagi dua ay
Ankhian tu digan hanju, dil di sada ae
Rab kadi kise nu pere din na wikhaye
Mar 29, 2018
Mar 29, 2018 at 1:19 AM UTC
Minha mãe sempre me contou a mesma história
De como Narcissus quebrou Drinick
Porque nem sempre o amor é suficiente
Ás vezes ele só causa dor
Narcissus foi o primeiro amor de Drinick
A primeira verdadeira paixão
Drinick foi o único amigo de Narcissus
Durante longos verões e todo o resto do tempo
Narcissus nunca chorou
Nem quando sentiu dor
Drinick nunca desacreditou
Nem quando chegou ao fundo do poço
Então Narcissus quebrou Drinick
Em pedaços tão pequenos
Que ninguém seria capaz de consertá-lo
E ninguém nunca consertou
Minha mãe sempre me contou a mesma história
De como Narcissus quebrou Drinick
Porque nem sempre o amor é suficiente
Ás vezes ele só causa dor
Narcissus se foi e nunca mais voltou
Drinick ficou e nunca mais correu
A história dos dois morreu
No dia em que Narcissus quebrou
Minha mãe sempre me disse
Nunca seja como Narcissus
Que perdeu tudo o que tinha
E nunca seja como Drinick
Que foi deixado sem nada
Minha mãe sempre me contou a mesma história
De como Narcissus quebrou Drinick
Porque nem sempre o amor é suficiente
Ás vezes ele só causa dor
Eu já fui Narcissus
E já tive meu Drinick
Mas a história se repetiu
Minha mãe sempre me disse
Quando Narcissus quebrou Drinick
Uma jovem lua pairava no céu
Naquela noite as estrelas não apareceram
E todas elas se apagaram do olhar de ambos
Sep 13, 2016
Sep 13, 2016 at 8:27 AM UTC
Maa Yashoda ke tum dulaare
Tujhe tere bhakt pukare
Chale aao mere makhan chor
Tujhse bandhi hai preet ki dor
Mohini muskaan, chanchal ye maan
Teri pooja karoon mei jeewan bhar
Aayi hai teri madhur janam diwas
Meri hirdaye mei basay rahena, bas
Shama karna, har bhool ko mere Kanha
Kabhi mujhe bhool se bhool na jaana
Haath jhod kar, tujhe sumiroon
Yaad tujhe har pal karoon
Poori kar doh apne bhakto ki kami
Aap ko shubh ** ye janmastami...
©sim
Aug 14, 2017
Aug 14, 2017 at 2:45 AM UTC
Que grande a geração, a de Camões,
Saia de Belém, num pranto oral...
Dizia adeus a grandes multidões!
Olhava o horizonte pequeno Portugal
Traçado o rumo do futuro,
Passado o mar forte e indeciso,
Pegava no leme, firme e duro,
Sem dor, frio ou bramido.
As ninfas, rodeavam o leme,
O Sol, queimava a proa do navio,
O capitão nada teme
Naquele mar, escuro e bravio...
Victor Marques e Atavio Nelson
Chegamos a outros pontos,
Do globo esférico, sem saber!
Que hoje são contos,
Que ainda temos de ler.
Desde Ourique, Calado e Cala trava
Com turbantes brancos reluzentes
Os portugueses lutaram com palavra
Com alegria mostravam seus dentes.
Correram os desertos, tão estéreis
Na defesa de um Santo Universal
Pela cruz combateram infiéis
Dentro e fora de Portugal.
Oh.Isabel que suaves eram tuas flores!
Que rosas encarnadas pueris
Que as músicas sejam cantadas para seus amores
Prendes-te por milagre o teu Diniz.
OH Coimbra.que tiranas do fadário
Oh Sé velha, cheia de segredos
Que encantos lá havia do Hilário
Ainda hoje escritos nos penedos...
Santa Clara, no alto...que te vê clarissa
Jovem, esbelta coimbrã!
Foste, cedo freira e noviça.
Salva-me deste fado, minha irmã!
Olá Marquez, és do Pombal
Traidor, usurpador, ladrão.
NO ódio foste genial.
E TUDO, tudo metia no gibão.
Malandro, enganas-te o teu Rei
Iludiste-o, meu falso...e mandas-te
O Távora, inocente para o cadafalso
Maldito sejas!
Isso não foi Portugal...mas foi
No norte, que uma mulher
Forte, com seios apertados
E espada no dentes bem cerrados
Em serpente e com sua gente
Em zip filas genial
Firme.destinada
Deu a vida mas
Acabou com o Cabral
Sim ali, no monte
Naquele lugar Maria da Fonte
Só com gente destemida, como eu !
Tal como o Lusitano no Gerez
Esta pátria com um plebeu
Concebeu o Tavares com um grande
PORTUGUÊS
Victor Marques
Dec 10, 2009
Dec 10, 2009 at 10:27 PM UTC
MAE HIRAETH ARNA AMDANOT
( THERE'S LONELINESS ON ME FOR YOU )
Her shadow is
laughing.
Her shadow is
taller than a tree.
She is a key
for which there is
no door
a Polaroid photograph
dying in the sun
( fading into the nothing
from which it comes ).
My mind slashes through time
grasps this memory
of her
clutches it to itself
until once again Death
orders it to
. . .let go.
It...does so.
Her shadow
laughing.
Her shadow
taller than a tree.
***
Hiraeth, pronounced "here eyeth" is a Welsh word that has no direct English translation. It is defined it as homesickness tinged with grief or sadness over the lost or departed. It is a mix of longing, yearning, nostalgia, wistfulness, or an earnest desire...a homesickness for a home you cannot return to, or that never was.
Hiraeth is best buddies with the Portuguese concept of saudade (a key theme in Fado music), Brazilian Portuguese banzo (more related to homesickness), Turkish gurbet, Galician morriña, Romanian dor.
May 20, 2017
May 20, 2017 at 6:51 PM UTC
Pensando nos lugares em que estive,
Física e espiritualmente,
Os tormentos de agora apresentam-se desmedidos
Porque dói tanto isto que nem dói sequer?
Que me não causa, isto,
Miséria ou infelicidade, isto,
Que embora a boca, amedrontada,
O não tenha dito
Era precisamente o que desejava para mim?
É certo, não assim…
Ah, cheguei a ousar dizê-lo!
Em confidência à minha mãe,
Sorrateiramente por versos escondidos.
Isto que eu queria!
É certo, não assim.
Não mordendo o fruto
Que me deste, oculto pela mão,
Sobre os meus protestos gritados,
À boca a provar; e, embora eu o cheirasse,
Podre, juravas pelo amor ser são!
O sabor, por não ser desesperante,
Faz-se aditivo; logo estou eu trepando a árvore
Sedenta de o devorar.
Escorrendo-te pelo queixo,
Sumo de laranjas meladas;
A língua que to limpa não é a tua.
Fixo a dor e tombo nela
Como Narciso sobre si.
Sep 28, 2022
Sep 28, 2022 at 5:32 PM UTC
Amigos queridos,
sem faces e sem nomes.
Retiradas foram suas vísceras,
logo antes de seus corpos imergirem
em um exacerbadamente denso volume de sangue
grotesca e plenamente apreciado
pelos algozes responsáveis,
certos irreconhecíveis demônios.
Vieram dos *** os tais tiranos,
visíveis, mas imateriais,
enquanto esperávamos
inconscientes e inevitavelmente despreparados
para uma luta justa.
Sobre os indiferentes, distantes,
mas ainda amigáveis e queridos companheiros,
ainda recordo de alguma ordem:
O primeiro não sentiu dor alguma,
bem como nada viu ou percebeu; fora partido ao meio.
O segundo, já desesperado e afogando-se em lagrimas,
tornou-se borrão de um vermelho pesado, grosso e brutal;
Dos outros, três ou quatro,
somente tenho em mente os gemidos inexprimíveis;
uma junção entre suspiros e soluços
de uma morte nada convidativa e próxima.
Foram todos rostos sem faces perdidos
na espera do desconhecido fatalmente promulgado
pelas minhas ânsias.
O ultimo vivo me induziu à única ação possível:
pude cair meus quinhentos intermináveis metros;
deslizando, enquanto tentava me segurar,
por um material recoberto de farpas
que transpassavam minhas mãos,
as quais sangravam em direção a um mar, sombrio e obscuro;
me afundei irremediavelmente em minhas próprias aflições.
May 22, 2013
May 22, 2013 at 8:21 PM UTC
In order to be succesful you must be a fool…
Thats the worse advise you can get ever..
I am so hurt after i got an advise like that…
Maybe i dont get the message right, help.
Being stupid means letting other people oppress you to get succesful,
I stil dont get it…
Steve Biko ” THEY HAVE TAKEN A BRIEF LOOK AT WHAT IS, AND HAVE DIAGNOSED THE PROBLEM INCORRECTLY. THEY HAVE ALMOST COMPLETELY FORGOTTEN ABOUT THE SIDE EFFECTS AND HAVE NOT EVEN CONSIDERED THE ROOT CAUSE. HENCE WHATEVER IS IMPROVISED AS A REMEDY WILL HARDLY CURE THE CONDITION.” From I write what i like the chapter We blacks…
The sad part is even after 19years of democratic freedom in South Africa, some people wont change the State of mind about racial oppression it stil exist especially more in work plaće enviroment…
For someone who grew up Free, born Free generation stil put the whites superior and continue worshiping them to be superior than the other fellow nlack brothers grow up…
I am a fighter, i refuse to sell my soul to please fellow White brothers for favours of better treatment because of my dark Colored skin…
Its a sign, with the more knowledge i am equiping My self with for better and my space of democratic freedom and rights, i will succed in life…
For all the previously disadvantaged people they went through some tough time and cruel struggle…
For instance the “72 Hour Clause. A clause in apartheid regulations which controlled the movement of African from one district to another.”
Those people struggled but they fought dor equality. Now that we have equality you stil wanna plaese a fellow White brother with all the previllages you have.
I my self i know that through struggle that i encounter in life i learn more on survival and live to tell a story…
Im dissapointed already about some of the side effect of the past but im not ackwoledging racial discrimination nor even allow it to happen infront of me with a mute sense…
Can’t you see the light!
Its sign…
For all the unprevillaged people the is no succes without a struggle…
From the struggle you learn how to survive and live to tell a story…
Don’t water a thorn tree and expect an apple…
Dec 31, 2013
Dec 31, 2013 at 2:41 AM UTC
Lugar cativo
Onde me deito cativante
E abro a gargante e choro.
Nao darei mais o Tempo
Nem reconciliarei menos o perdao.
Somos os dias contados pelos dedos
E quanto menos tenho menos quero ter.
Frio com febre estou
Doente dos ossos, raspando-os
Ate ao po se extinguirem
e absorvo-os pela narina mais próxima
Directo ao cérebro que me permiti vender
Indirecto ao coração que morto 'e aos poucos.
Faca de dois gumes afiada na pedra
E enrolada no peito cada dia mais,
Milimetro a Milimetro
Para que a dor seja minuciosamente
Mental.
Fatal.
E da paisagem verdejante
Onde passeio as pernas pesadas
Do chumbo das balas perdidas,
Com que te matei,
Absorvo o bicho por entre o jardim
E a natureza para mim nao 'e mais
Que o conteúdo do bolo que cozinhei
Para esquecê-lo.
Cativo ligar
Que permaneço cativa
Húmido que me constipa os dentes
Como a agua gelada com que tomo banho
E nem assim acordo.
Não sei se esta Dor caberá
nas milhares de palavras que defecarei
Ate este dia tardar
E a minha vida por fim, acabar.
Não 'e de minha dor que escrevo,
'e a tua que me percorre este sangue anémico.
Consideras-te feliz que nem um porco
Que na lama chafurda a couraça.
E eu com esta dor de costas do peso
De trazer o Mundo nos bolsos
E por cada morte que deus padece
Um sopro no coração me oferece.
Dor, dor, dor, dor, dor, dor
Qual Jesus Cristo, o redentor.
Jul 7, 2012
Jul 7, 2012 at 9:01 PM UTC
A caída do tempo esmera-se no cuidado
Sonho que em câmara lenta a minha alma não se magoa
e a mágoa não se torna superior à vontade de viver
Por fim, desisto
Não acredito mais nas palavras que digo
Não tenho já certeza se vivo a sonhar
Ou se simplesmente gosto de me arrastar por entre a multidão
A sorrir, a mentir
Disseram-me um dia que partiria, sim
Mas que sozinha não iria a nenhures
Verdade
Tenho uma constante obsessão amarrada à perna
E cada passo que dou sinto a tonelada desse vazio
E os dois metro que ando entre o chão e o chão
São quilómetros na vida real
Que irreal 'e
Sinto a pedras na descida, mas não me magoam
São menos duras que a armadura que me venderam
E pregada esta já ao corpo está
Nada sinto
Nada quero sentir
Apenas jazo no poder do iniquo
Que diz-se Mundo
Que digo Inferno
O amor que tenho por vos faz-me ir devagar
Mas a raiva que sinto do estrume que sois
Apressa-me na descida
Sinto que equivocada estou com o Mundo que não me quer
E sei que ao rápido descer, rápido vou saber
Onde o futuro me leva
Me carrega
O medo que tenho de me trazer ao inicio do Tempo 'e muito
Mas o pavor de so nascer uma vez corroí-me os tímpanos.
Partem todos os que amo e vejo-os ao longe
Imagino se perto estivessem
Não conseguiria respirar o pouco ar que tenho
E se choro e agonizo
'e por este amor que me queria grande e forte
Mas que fraca me pôs no chão
Não julgarei ninguém ao querer cair
A paisagem 'e bonita e ao longe desfocada fica
Sentimos a analgesia de não se ser ninguém
Vem devagar, não me apresses o timbre
Afinal acredito em mim, acho que sempre acreditei
Apenas estava apagada na tua sombra
Que em cativeiro me deixava a alma
Amei-te como o Amor sente
Amo-te como a dor ama
E embora me empurres para baixo da ribanceira
Sorrio e minto
Para te ver feliz em cima da minha cabeça
Como sempre estiveste
Como sempre te deixei estar.
Jul 7, 2012
Jul 7, 2012 at 9:03 PM UTC
Soterrados locais de nascimento,
Por entre as brumas do chorar ficaram
Perdidos neste Tempo que não tem espaço
Achados no centro do Lodo que encontraram.
Espécie de dor ridicularizado ao Poente
Loucura mórbida de um Amor quase doente
Pisados por uma crença animal
Enganados por uma vida que não é real.
E aqueles que com uma corda fazem o seu caminho
E na árvore penduram a sua alma devagarinho
Morte lenta para quem a tem
Muito Rápida para quem a vê.
E não sabemos nos que também morremos aos poucos
A cada dia perdemos um pedaço de carne do Ser
Por cada noite gasta um turbilhão de vidas por nascer.
E se somos a carne do pobre pensante
Achemo-nos dignos de crer na inexistência do senhor
Que pensa que nos tem mais que amor
Que nos da e tira o fôlego só por crer.
E na missa ajoelhados os pobres coitados
Rezando cada um para a a sua amargura
Filhos de um pai que não os segura
Descendentes dos filhos da Terra, mortais.
E aos *** elevam os braços por Ele
E matam e esfolam os seus irmãos em seu nome
E dizem que ele é Amor, e paz, e compaixão
E por pecarem e errarem pedem perdão.
E esta vida a que condenados somos
Sem pedirmos o nascer nem o morrer
Vamos todos em fila para a câmara ardente
Não vendo nunca o nosso expoente.
Procuramos o eterno sentir e o poder
Não sabendo realmente o que é viver
E a cada fôlego perdemos as forças
E a esperança num futuro sossega-nos a morte.
E para aqueles que iluminado esta o caminho
A morte é mais rápida que o dia
A luz mostra a direcção a tomar
E o sentido da rua é ficar sem Ar.
Definhar.
Jul 7, 2012
Jul 7, 2012 at 9:07 PM UTC
skuld
skuld
skuldenaar
dit suis vanaand
in tolbos tale
rond-en-wind-ge-foeter
oor ‘n dor doer pad
‘n uitgestrekte stoftong
lek geraamtes
tot aan die silwer koppies
in die Klein Karoo se maan
skuld
skuld
skuld–in–aar
is Ma ‘n vreemdeling
wat staan en tee drink
in ‘n ander vrou
se blou kombuis
skuld
skuld
skuld–in–haar
al starend na die krake
weerspieël die vensterglas
‘n aarde broos
verbrokkel
maar
die reën sal kom
my kind
die reën sal kom
profeteer die roes–rooi wolke
al loeiend in die wind
sal Ma staan
onmiskenbaar
soos ongetemde buffelsgras
gewortel en gegrond
Jul 12, 2016
Jul 12, 2016 at 6:22 AM UTC
Bem viver
Bem viver sentimento que eu tenho,
Incorporado no meu ser,
Abandono sem ser abandono,
Dono sem ser dono,
Bafejado com tudo o pudor,
Deus dá vida, dá amor.
Bem viver do meu passado,
Rosa aberta sem pecado,
Rio que te dá de beber,
Suspiro de bem-querer.
Fantasia que preza seres prediletos,
Musgo rodeado de seus fetos.
Inconsciência, dor, vitórias, conquistas,
Corredores em suas pistas.
Bem viver dos líricos subalternos,
Frio outonal sem seus invernos,
Às escuras e a viver porque não?
Pedaços de vida, de viver e solidão.
Victor Marques
Jul 2, 2012
Jul 2, 2012 at 4:29 PM UTC
De quem é a imagem que vejo no espelho?
Não é a mesma que me observo sem vê-la
Não possui a fonte existencial que lança os arredores para o interior
A única diferença entre mim e o que me permeia
É o corpo que carrego a todo instante, e dele os diálogos mentais que me definem como uma existência, pois as vozes que me surgem só eu posso ouvi-las e interpretá-las
Mas, talvez, a consciência seja simplesmente um canalizador e não uma fonte, pois as informações vêm de todos os lugares e ao mesmo tempo de um lugar só (ego).
De quem é a imagem que vejo quando olho para outra pessoa?
Não é a mesma imagem que essa outra existência se vê
Essa imagem que vejo faz parte de mim, sou eu, ou talvez o outro que vive em mim, que independe de uma consciência própria que não a minha.
Mas como eu me vejo?
Me vejo como acredito que os outros me vêem?
Eu sou o fruto das experiências passadas
Eu sou inconstante.
Totalmente renascido e irreconhecível a cada experiência
Mas isso é meu ego, o vidro mais frágil
O medo da solidão,
O medo da rejeição,
O ódio que é o medo de amar
O medo de amar que é o ódio por si mesmo
O **** é a carta coringa do desespero
O prazer de calar a dor
Mas o **** também dói, pois é a entrega de seu íntimo para outrem (você se diferencia) nós somos incapazes de amar o que é diferente, o **** fere o ego, pois o auge do prazer se dá com algo que nossa consciência insiste em odiar,
odiamos os outros, odiamos a nós mesmos
Mas é tudo ilusão
Ódio e medo, novamente, caminhando lado a lado
Mas é tudo ilusão
"O que está em cima está em baixo, não há diferença"
O que me define como singular?
Minhas roupas, meu cabelo, meu rosto, minha casa
meu carro, minha família, minha história
Fora isso quem sou?
Onde encontra-se a singularidade da voz que só minha mente escuta?
(Minhas ideias surgem de outras ideias que não são minhas
Eu sou o vazio)
Encontra-se no vazio, onde todos são iguais
Onde uma coisa não se diferencia da outra
Onde só nos resta amar, sem dor
A realidade é simplesmente aquilo em que acredito
Nada mais, nada menos
Pois o que os olhos não vêem o coração não sente
Melhor dizendo:
O que a mente não sente os olhos não vêem!
Depois de todo o devaneio
Me lembro...
Uma mulher, cujo a forma de sorrir,
a forma de morder os lábios,
o jeito com que ela me olha com o canto do olho
é totalmente singular, única
Mas não depende do ego, e nem de experiência
é algo inato, belo, não consigo odiar mesmo sendo diferente
Amor? sim
Mas algo diferente também
a vejo e amo como irmã, como mãe, como amante, como amiga
Amo sua existência como um todo
e não sei explicar
Ela escolheu não ficar comigo,
mas sempre vem a mim
Eu ainda continuo a ama-la, sem dor, nem sofrimento
Outra vez saio de uma discussão comigo mesmo sem respostas!
Aug 25, 2014
Aug 25, 2014 at 12:35 PM UTC
Fecha-se assim hoje mesmo, uma etapa longa e dura,
E agora sim, estou absolutamente são e convicto nos dizeres,
Compreendo toda esta longa etapa, até esta arquitectura
Não parei nem desisti, estou aqui para comigo viveres!
Preocupei-me cedo em ser puro, não com o não ser duro,
Meus gestos e minhas acções, são neutras e consequentes,
Penetrar no intimo das questões, levou-me ao cremadouro,
Não julgo gentes, nem compro amizades, das conscientes!
De que agora tenho ou não tenho saudades e recordações,
São dos carinhos destas gentes que são o que eu sentia,
Nas longas viagens me perdia de saudade e desvanecia,
Mas sempre as forças, na tortura, me levaram as ilusões!
Como tantos e outros jovens, jogando nesta vida de loucura,
Tantas vezes por eles e outras quantas por mim, eu aprendi,
Vi, suei e chorei, por tudo que passei e eu nunca me prendi,
Segurei sempre firme, o touro nos seus cornos, na aventura!
Propus-me porém a arriscar valores de gentes menos crentes,
Quando o mestre e sábio pai, me dizia olhando eu minha mãe,
Sempre esperaram para ver o que eu via, e preocupações além,
E ao encontro de tudo que diziam, eu fazia as asneiras constantes!
Eis que um dia, chorei de dor e o calor do lar, que nunca me abandonou,
Me trouxe de novo nas origens e aqui encontrei os valores, que bisquei,
Aposto-os agora a cada dia, quando a ti, também te encontrei, o amor começou,
Tudo que diziam meus pais e eu afirmava como inexistente, agora, mel, petisquei!
Autor: António Benigno
Código de autor: 2013.08.30.02.18
Aug 30, 2013
Aug 30, 2013 at 5:56 AM UTC
Com o teu coro que aqui está,
passo a ser preenchido por sombras circunstanciais.
Elas me trazem a memória do renascer
e bem claramente posso sentir o ardor do consolo com que me levam
às lembranças do meu verdadeiro ser.
Transmitindo uma serenidade que se funde aos sons que as acompanham,
em um baile de caos e ódio,
buscam me recordar do que está próximo:
Do deleite profundo em sonho,
minha experiência egocêntrica,
à minha expansão como universo;
um universo em que eu sou a desordem e o âmago.
Constituído completamente de memórias e sentimentos;
sentimentos de uma beleza imprópria;
de morte e de cor,
de vida e dor.
Jul 3, 2013
Jul 3, 2013 at 8:02 PM UTC
“When I was younger my friends and I would all have bonfires every Friday night and we made up fake names for each other that related to our spirit animals and we spoke in a secret language where every word started with D. Dumb, dight? Dokay, de dan dave da decret danguage doo. Dut DI don’t dare do duch dor ‘D’. What letter do you like? V? V’s vinda vunny.”
“I have in this bag here every fingernail clipping of each of your exes. I have in this bag a 14 inch long braid of every hair you ever sleepily smoothed into submission, lying halfway underneath the moon and halfway in a pile of the aforementioned’s sweat. I have blue-tint pictures developed from a baking disposable camera that weren’t taken seriously when Instagram wasn’t cool. Film clips of them getting ready for work in front of you, where there’s no film because it’s just your eyes and no real memories because your eyes were flickering between open and shut, blinds behind you that winked at them when you were too busy reveling to. I’m not saying that your eyes are blind, I’m saying that they’re blinds. Do you understand what I have in this bag? It’s like a never-ending stream of catharsis, like a rain puddle in November with streetlights swimming drunkenly in it, that reminds you too much of coming home to the smell of gas stoves even though you didn’t live there. A feeling that reminded you of a war you didn’t fight in and shoots through your bones because you never consciously had a skeleton until the magnet in your throat attracted another. All of the things in this bag are shaped like U’s, you know? Or shaped like You.”
“Actually, I like U. I like U a lot, but it seems impossible to speak that way.”
Nov 30, 2013
Nov 30, 2013 at 11:24 PM UTC
Kya kasoor hai un masoomon ka...
jinki jaan yoon bewajah lee jaati hai,
Khush naseeb hain shayad insaan...
Jinki rooh itne paapon ke baad bhi jee jaati hai,
Kehte hain ki saaf dil walein humesha thokar khatein hai...
Shayad isiliye inn bezuban janwaron ki hi bali di jaati hai.
Mann mein aata hai kabhi kabhi...
Kya haq nahi inhe bhi jeene ka,
Kyu nahi hota pachtava insaan ko...
Inn sab ke haq chheenne ka,
Sharm si aati hai apne insaan hone par...
Kyu ki insaaniyat toh insaan mein bachi nahi,
Galat the shayad humesha se hum...
Ki zindagi ki dor itni kachi nahi.
By Sanmeet K Sethi
@sks__quotes
Jul 7, 2020
Jul 7, 2020 at 7:16 AM UTC
Chove ou amanhece
Os esqueletos dançam.
Estão mortos!
Vivem a morte, nutridos
Pelo sentido
Pela ardente vontade de
Fitar meus olhos.
Com aqueles seus buracos
Vazios do crânio
Sem mesmo
Lembrar da dor que tiveram
Por já terem vivido.
Se nutrem da seiva
De guardar a vida
Do escárnio imperecível do passado.
É somente para isso que
Os esqueletos dançam.
Nov 4, 2014
Nov 4, 2014 at 7:18 AM UTC
AMOR DE MULHER
Azul do mar que o amor sabe amar,
Lua com magia purificadora.
Estrelas que brilham na subtileza do olhar,
Nuvens brancas que envolvem sentimento.
Carinhos que purificam a dor,
Lençóis ao vento para secar.
Ribeiro que corre sem corrente,
Água cristalina, redentora.
Amor para sempre….
Escrito nos olhos, na boca,
Beijo que alguém quer,
Flores abertas com desejos,
Pintado o amor de mulher,
Sem sentido ele impera,
Aromas de uma quimera,
Madrugada que se ignora,
Mulher que não chora.
Victor Marques
Dec 9, 2011
Dec 9, 2011 at 8:37 AM UTC
Ah, pobre Dolores
Mais uma vez está cansada de suas mágoas e constipada com suas dores
Há quem diga que quando olha o céu, sonha com estrelas
Acalme-se Dolores, hoje tenho um presente para entretê-la
Acorde de seu sonho e largue esses afazeres
Olhe para A Casa Abandonada dos Prazeres
Almeja tanto assim?
O seu ignoto fim?
Por quê toma todos esses remédios?
Se o que deseja é pular do mais alto prédio
Para quê todas essas doenças inventadas?
E essas mulheres, para quê invejá-las?
Na casa encontrará a cura
Não mais carregará sua imaginária feiura
Lá será bela como sempre quis
Mas pergunte-se o que é ser feliz
Lá, em todas as paredes, encontrará espelhos
E em todas camas encontrará lençóis vermelhos
Onde finalmente poderá gozar
E a beleza que não é sua, contemplar
Goze, goze Dolores
Mistura seu prazer com suas dores
Goze, goze mais uma vez
Goze toda sua estupidez
Saiba que nem tudo que cintila é ouro
E fora da casa continuará seu agouro
Quando fora estiver, da vida perderá a crença
E a cada vez que entrar e sair, nascerá uma nova doença
Uma daquelas de sua hipocondria
E a cada dia verá a verdadeira agonia
Sentirá dor, e fome
Não se lembrará de seu nome
Não poderá comer, pois a doença te devastará
E para a casa todos os dias irá correr, a sonhar
Lembre-se de novo
Que nem tudo que brilha é ouro
Ganhará a casa e perderá o mundo
E seu eu estará perdido num poço profundo
Um dia dirá:
Será?
Toda aquela estética...
era tão assim... patética?
Nossas escolhas não tem volta
Para o destino não há revolta
Não devo mais chorar
Só me resta, agora, gozar
Goze, goze Dolores
Mistura seu prazer com suas dores
Goze, goze mais uma vez
Goze toda sua estupidez
Aug 22, 2014
Aug 22, 2014 at 4:34 PM UTC