Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"depende" poems
Minsan gagamit ng payak na salita Ngunit ito'y uusigin ng iilan; Minsa'y sisisid at muling hihinga Ngunit tatadtarin ng masasakit na salita. Kung ang pagsusulat ay pagmulat Ba't hindi na lang maging simple sa pagpili ng bawat salita't parirala? Ba't hindi diretsahin nang ang punto'y maging kalma? Kung saan walang tensyon, ayos pa't plantsado. Minsa'y wala namang nais ipahiwatig Tanging ang letra'y nilalaro't nagiging bukambibig Wala nga bang dahilan? O ayaw mo na lamang lumaban? Sa mundong ginagalawan Hindi lahat makaiintindi Hindi lahat makikiayon Pagkat hindi iisa ang bida May iilang ekstra sa eksena Kaya marapat na handa ka. Ang pagsulat ay malaya Kaya naman hindi tugma ang bawat kataga Ganyan ang nadudulot ng demokrasya Malaya ka nga, pero hindi na maganda 'pag sobra. Kung babasahin, minsa'y nakapapanting ng tainga Ano ba ang ipinaglalaban sa pagtaas ng tono niya? Ang pagsulat nga'y musika rin Kung mali ang basa sa tono'y hindi maganda ang himig Parang kapeng depende sayo ang magiging timpla't panlasa. Isang simpleng mamamayan sa magulong pamamalakad Dagdagan pa nang nagsisipagsalipadpad na dungis ng bayan Hindi ka nag-iisa, ganun din ang pakiramdam ko. Ngunit ang bawat Pilipino sumasabay sa himig ng Lupang Hinirang Nasaan nga ba ang sinasabing "alab ng puso?" Tila ang bahaging ito ng liriko'y walang saysay sa iba Ang pluma ng ila'y wala palang tinta Ngunit patuloy pa rin, walang nagagawa Walang ginagagawa, walang nais na pagbabago. Ganoon kahalaga ang pagbitaw ng bawat salita Sa bawat punto, bawat espasyo, tuldok at kama Mayroong layong nakapag-iisa Mayroong sentimyentong ipinangangalandakan Mayroong uusbong na himagsikan -- Mabuti man o masama. Abstract/ abstrak Mabuti pang ganyan ang pagsulat Nang hiwatig ay pansarili lamang Ngunit ang leksyo'y hindi manganganak Hindi aabot sa mga apo ng bagong henerasyon. Bale wala ang salita Kung ang mga ito'y walang aksyon; Bale wala ang salita.. Kung ang puso'y wala namang direksyon. (6/28/14 @xirlleelang)
0
Jun 28, 2014
Jun 28, 2014 at 4:46 AM UTC
Ang Payak na Kasulatan, Pag-usbong rin ba ng Himagsikan?
Minsan gagamit ng payak na salita Ngunit ito'y uusigin ng iilan; Minsa'y sisisid at muling hihinga Ngunit tatadtarin ng masasakit na salita. Kung ang pagsusulat ay pagmulat Ba't hindi na lang maging simple sa pagpili ng bawat salita't parirala? Ba't hindi diretsahin nang ang punto'y maging kalma? Kung saan walang tensyon, ayos pa't plantsado. Minsa'y wala namang nais ipahiwatig Tanging ang letra'y nilalaro't nagiging bukambibig Wala nga bang dahilan? O ayaw mo na lamang lumaban? Sa mundong ginagalawan Hindi lahat makaiintindi Hindi lahat makikiayon Pagkat hindi iisa ang bida May iilang ekstra sa eksena Kaya marapat na handa ka. Ang pagsulat ay malaya Kaya naman hindi tugma ang bawat kataga Ganyan ang nadudulot ng demokrasya Malaya ka nga, pero hindi na maganda 'pag sobra. Kung babasahin, minsa'y nakapapanting ng tainga Ano ba ang ipinaglalaban sa pagtaas ng tono niya? Ang pagsulat nga'y musika rin Kung mali ang basa sa tono'y hindi maganda ang himig Parang kapeng depende sayo ang magiging timpla't panlasa. Isang simpleng mamamayan sa magulong pamamalakad Dagdagan pa nang nagsisipagsalipadpad na dungis ng bayan Hindi ka nag-iisa, ganun din ang pakiramdam ko. Ngunit ang bawat Pilipino sumasabay sa himig ng Lupang Hinirang Nasaan nga ba ang sinasabing "alab ng puso?" Tila ang bahaging ito ng liriko'y walang saysay sa iba Ang pluma ng ila'y wala palang tinta Ngunit patuloy pa rin, walang nagagawa Walang ginagagawa, walang nais na pagbabago. Ganoon kahalaga ang pagbitaw ng bawat salita Sa bawat punto, bawat espasyo, tuldok at kama Mayroong layong nakapag-iisa Mayroong sentimyentong ipinangangalandakan Mayroong uusbong na himagsikan -- Mabuti man o masama. Abstract/ abstrak Mabuti pang ganyan ang pagsulat Nang hiwatig ay pansarili lamang Ngunit ang leksyo'y hindi manganganak Hindi aabot sa mga apo ng bagong henerasyon. Bale wala ang salita Kung ang mga ito'y walang aksyon; Bale wala ang salita.. Kung ang puso'y wala namang direksyon. (6/28/14 @xirlleelang)
Continue reading...
52
Ang kuwentong ito ay tungkol sa pinakamagandang yugto ng buhay ko, ang high school. Sa high school kasi, maraming uri ng kalayaan ang pwedeng gawin. Malaya tayong gawin ang gusto natin. Pwedeng mag-aral tayo nang mabuti, pwedeng hindi. Depende sa estudyante kung paano niya tatpusin ang araw niya a loob ng paaralan. Dito ko natutuhan kung paano makisalamuha at makisama sa iba't ibang tao. Dito mo mararanasang bumarkada, magsinungaling sa magulang, makasama lang sa mga lakad ng kaibigan, magkaroon ng boyfriend/girlfriend, gabihing umuwi sa lakwatsa, tapos. Idadahilan sa magulang na gumawa ng project at hihingi ng pera kahit wala namang babayaran sa eskwelahan. O, di ba? Saya! Noong ako ay nasa high school, simula 1st hanggang 3rd year ay pang-umaga ang klase ko. Mahirap man gumising nang maaga, kailangan talaga, ayoko kasi sa lahat yung late. Noong ako ay nag-1st year, hindi ko alam kung paano makikipag-usap sa mga kaklase ko. Nahihiya pa kasi ako at nandoon pa yung kaba. Isip bata pa ako noon at hindi pa gaano ka-matured ang ugali ko. Ang ginagawa ko lang ay manahimik at mag-aral ng mabuti. Dito rin ako nagsimulang magkaroon ng crush, kinikilig kapg nahuhuli ko siyang lumilingon sa akin. Hahaha! Todo kilig to the max naman ako. Yung akala mo wala nang bukas sa sobrang tuwa! Punta nama tayo sa buhay 2nd year ko. Sobrang saya ng tumuntong ako sa taon na ito. Dito ako nakakilala ng mga tunay na kaibigan. Naging barkada ko hangtag ngayon, kaso bihira na kaming nakakapag-usap at nagkikita kasi iba't ibang section na rin kami napunta. Dito ko unang naranasang maglakwatsa kasama ang mga kaibigan ko. Ngayon naman ako ay nakatuntong na ng 3rd year. Dito ay unti-unti nang nag-matured ang aking ugali. Medyo hindi ako masaya kasi bago na naman lahat ng kaklase ko pero kilala ko silang lahat. Haap ng bagong kaibigan na naman sa klase pero mas naging close ko kung mga lalaki. Ewan ko kung bakit. Hahaha! Ayoko sa mga kaklase kong babae noon, ang aarte. Pero may ilan sa kanilang naging kaibigan ko rin. Excited na ako sa pagtuntong ng 4th year. Mukhang masaya Pero ito na ang huling yugto sa high school life. Siguro lahat iiyak, maghihiwa-hiwalay na kasi. Pero mayroon pa namang reunion, at ito ang buhay high school.
0
Jun 18, 2018
Jun 18, 2018 at 1:43 AM UTC
High School Life ...
Ang kuwentong ito ay tungkol sa pinakamagandang yugto ng buhay ko, ang high school. Sa high school kasi, maraming uri ng kalayaan ang pwedeng gawin. Malaya tayong gawin ang gusto natin. Pwedeng mag-aral tayo nang mabuti, pwedeng hindi. Depende sa estudyante kung paano niya tatpusin ang araw niya a loob ng paaralan. Dito ko natutuhan kung paano makisalamuha at makisama sa iba't ibang tao. Dito mo mararanasang bumarkada, magsinungaling sa magulang, makasama lang sa mga lakad ng kaibigan, magkaroon ng boyfriend/girlfriend, gabihing umuwi sa lakwatsa, tapos. Idadahilan sa magulang na gumawa ng project at hihingi ng pera kahit wala namang babayaran sa eskwelahan. O, di ba? Saya! Noong ako ay nasa high school, simula 1st hanggang 3rd year ay pang-umaga ang klase ko. Mahirap man gumising nang maaga, kailangan talaga, ayoko kasi sa lahat yung late. Noong ako ay nag-1st year, hindi ko alam kung paano makikipag-usap sa mga kaklase ko. Nahihiya pa kasi ako at nandoon pa yung kaba. Isip bata pa ako noon at hindi pa gaano ka-matured ang ugali ko. Ang ginagawa ko lang ay manahimik at mag-aral ng mabuti. Dito rin ako nagsimulang magkaroon ng crush, kinikilig kapg nahuhuli ko siyang lumilingon sa akin. Hahaha! Todo kilig to the max naman ako. Yung akala mo wala nang bukas sa sobrang tuwa! Punta nama tayo sa buhay 2nd year ko. Sobrang saya ng tumuntong ako sa taon na ito. Dito ako nakakilala ng mga tunay na kaibigan. Naging barkada ko hangtag ngayon, kaso bihira na kaming nakakapag-usap at nagkikita kasi iba't ibang section na rin kami napunta. Dito ko unang naranasang maglakwatsa kasama ang mga kaibigan ko. Ngayon naman ako ay nakatuntong na ng 3rd year. Dito ay unti-unti nang nag-matured ang aking ugali. Medyo hindi ako masaya kasi bago na naman lahat ng kaklase ko pero kilala ko silang lahat. Haap ng bagong kaibigan na naman sa klase pero mas naging close ko kung mga lalaki. Ewan ko kung bakit. Hahaha! Ayoko sa mga kaklase kong babae noon, ang aarte. Pero may ilan sa kanilang naging kaibigan ko rin. Excited na ako sa pagtuntong ng 4th year. Mukhang masaya Pero ito na ang huling yugto sa high school life. Siguro lahat iiyak, maghihiwa-hiwalay na kasi. Pero mayroon pa namang reunion, at ito ang buhay high school.
Continue reading...
11
Ang pagibig sa karunungan ay walang katapat na halaga. Ang pilosopiya at salapi ay langis at tubig kailanman hindi ito maaaring magsanib. Si Socrates na ama ng pilosopiya ay hindi yumaman ni guminhawa ang kanyang buhay. Ang karunungan ay bahagi ng kaluluwa at ang kaluluwa kahit kelan ay hindi nangailangan ng salapi at materyal na mga bagay. Walang pera sa pilosopiya sapagkat wala rin pilosopiya sa pera. “Philosophy bakes no bread” pero ito ang pundasyon ng mga sibilisasyon. Ang kultura at ebolusyon ng lahat ng buhay at mga pangyayari at kasaysayan ay nakasalalay sa pag-unlad ng pilosopiya. Ang karunungan ay parang gulong na laging sumusulong. Ang lahat ng sangay ng kaalaman ay nakasalalay sa pilosopiya, pilosopiya ang nagbibigay buhay at nagpapagalaw sa mundo. Ito ang bumabago sa takbo ng panahon at isipan ng bawat henerasyon. “Philosophy bakes no bread” ang medisina, batas, arkitektura, literatura at lahat ng katha ng isip ay nakasalig sa pilosopiya. Walang kaayusan kung walang pilosopiya. Ito ang mapa ng mundo at kompas ng kasaysayan. Pati ang mga buktot na panukala at mga hangarin ay may bahid ng binaluktot na pilosopiya na binalangkas ng mga taong hangal. Ang pilosopiya ang lumilikha ng yaman at kahirapan depende kung paano ito ginagamit ng mga nasa kapangyarihan. “Philosophy bakes no bread” pero ito ang kanlungan at kapahingahan; ito ang nagbibigay ng kalayaan. Tanggulan ito ng mga mahihina at walang kayang lumaban. Sulo na nagbibigay liwanag at pumupunit sa dilim ng gabi.
0
Nov 30, 2017
Nov 30, 2017 at 9:43 PM UTC
“PHILOSOPHY BAKES NO BREAD”
Ang pagibig sa karunungan ay walang katapat na halaga. Ang pilosopiya at salapi ay langis at tubig kailanman hindi ito maaaring magsanib. Si Socrates na ama ng pilosopiya ay hindi yumaman ni guminhawa ang kanyang buhay. Ang karunungan ay bahagi ng kaluluwa at ang kaluluwa kahit kelan ay hindi nangailangan ng salapi at materyal na mga bagay. Walang pera sa pilosopiya sapagkat wala rin pilosopiya sa pera. “Philosophy bakes no bread” pero ito ang pundasyon ng mga sibilisasyon. Ang kultura at ebolusyon ng lahat ng buhay at mga pangyayari at kasaysayan ay nakasalalay sa pag-unlad ng pilosopiya. Ang karunungan ay parang gulong na laging sumusulong. Ang lahat ng sangay ng kaalaman ay nakasalalay sa pilosopiya, pilosopiya ang nagbibigay buhay at nagpapagalaw sa mundo. Ito ang bumabago sa takbo ng panahon at isipan ng bawat henerasyon. “Philosophy bakes no bread” ang medisina, batas, arkitektura, literatura at lahat ng katha ng isip ay nakasalig sa pilosopiya. Walang kaayusan kung walang pilosopiya. Ito ang mapa ng mundo at kompas ng kasaysayan. Pati ang mga buktot na panukala at mga hangarin ay may bahid ng binaluktot na pilosopiya na binalangkas ng mga taong hangal. Ang pilosopiya ang lumilikha ng yaman at kahirapan depende kung paano ito ginagamit ng mga nasa kapangyarihan. “Philosophy bakes no bread” pero ito ang kanlungan at kapahingahan; ito ang nagbibigay ng kalayaan. Tanggulan ito ng mga mahihina at walang kayang lumaban. Sulo na nagbibigay liwanag at pumupunit sa dilim ng gabi.
Continue reading...
4
Paano nga ba sinusukat ang pag-ibig? Ito ba'y depende sa tagal o oras nay ginugol? O kaya'y sa dami ng regalong Natamo? Ibig sabihin ba'y di mo ako minahal kahit paano? Pinili kitang mahalin sa lahat ng nilalang Hindi naman Ito isang karangalan Kung titignan Ginusto kita kahit walang kasiguraduhan Ginusto kita kahit pagtingi'y saakin lamang Tama,oo sayo ito' ISA lamang Laro Isang pagkakataong ang puso mo'y malibang,makalayo Ako'y walang pangambang sumugod sa apoy Sunog na tutupok sa aking puso't pagkatao Lahat ng nangyari ay aking ginusto Ang mapalapit sayo sa bawat segundo Ang makilala ka sa anumang paraang alam ko Ang maging bahagi ng buhay kahit saglit lamang Ito Alam kong sa una, ikaw ay bukal na nagsabi Hindi ikaw yung pumapasok sa isang relasyon Na ako'y di dapat umasa sa iyong paglahok Na ang pagmamahal na aking hinandog ay maibabalik ng lubos Kahit paulit ulit sa isip ko'y sinasambit Na ako'y di masasaktan ni katiting Noong sinabi **** ako'y wag Munang mapalapit Ang puso ko'y tumigil ng paulit ulit Pinilit kong ngumiti Gaya ng pangako Na ang iyong sagot ay matatAnggap ng lubos Kahit pa ba ang luha ko'y dumadausgos Ang aking puso ay hinawi ng unos Gusto kita gusto kita bakit ba di mo makita Matulungan lamang kita ako na ay masaya Kundi man ako ang sayoy magpaligaya Kung alam kong ikaw ay masaya puso ko'y panatag na Bakit di mo ako pinayagan na sa iyoy umalalay Ako'y gamitim **** saklay na gagabay sayong paa Matulungan lang kita sukdulan na ang ligaya Ngayon lahat ay wala na ako mgayoy nagiisa
0
Jan 23, 2012
Jan 23, 2012 at 9:31 AM UTC
AKO ANG MAY GUSTO
Paano nga ba sinusukat ang pag-ibig? Ito ba'y depende sa tagal o oras nay ginugol? O kaya'y sa dami ng regalong Natamo? Ibig sabihin ba'y di mo ako minahal kahit paano? Pinili kitang mahalin sa lahat ng nilalang Hindi naman Ito isang karangalan Kung titignan Ginusto kita kahit walang kasiguraduhan Ginusto kita kahit pagtingi'y saakin lamang Tama,oo sayo ito' ISA lamang Laro Isang pagkakataong ang puso mo'y malibang,makalayo Ako'y walang pangambang sumugod sa apoy Sunog na tutupok sa aking puso't pagkatao Lahat ng nangyari ay aking ginusto Ang mapalapit sayo sa bawat segundo Ang makilala ka sa anumang paraang alam ko Ang maging bahagi ng buhay kahit saglit lamang Ito Alam kong sa una, ikaw ay bukal na nagsabi Hindi ikaw yung pumapasok sa isang relasyon Na ako'y di dapat umasa sa iyong paglahok Na ang pagmamahal na aking hinandog ay maibabalik ng lubos Kahit paulit ulit sa isip ko'y sinasambit Na ako'y di masasaktan ni katiting Noong sinabi **** ako'y wag Munang mapalapit Ang puso ko'y tumigil ng paulit ulit Pinilit kong ngumiti Gaya ng pangako Na ang iyong sagot ay matatAnggap ng lubos Kahit pa ba ang luha ko'y dumadausgos Ang aking puso ay hinawi ng unos Gusto kita gusto kita bakit ba di mo makita Matulungan lamang kita ako na ay masaya Kundi man ako ang sayoy magpaligaya Kung alam kong ikaw ay masaya puso ko'y panatag na Bakit di mo ako pinayagan na sa iyoy umalalay Ako'y gamitim **** saklay na gagabay sayong paa Matulungan lang kita sukdulan na ang ligaya Ngayon lahat ay wala na ako mgayoy nagiisa
Continue reading...
36
PWEDING MALA SUTLA O MAGASPANG NA TELA, GANYAN ANG MGA ALA-ALA, MINSAN MALALA MINSAN NAWAWALA. MGA PAGTITIWALA AT PANINIWALA, LAHAT AY DAPAT NA MASALA, GANITO HINAHABI ANG HIBLA NG MGA ALA-ALA, PARA MERON KANG MAPALA. NAGBABAG ANG DALAWANG KUMAG, MGA KUTONG LUPA NA PURO HAMPAS LUPA. HAMBUGAN ANG DAHILAN NG UMBAGAN, PAREHONG DUGUAN MATAPOS ANG BUGBUGAN, ITO ANG HIBLA NG KABATAAN. SA ESKUWELA KAILANGAN MO RIN MAGING MAKUWELA, KUNG AYAW **** MAGMUKHANG GUMAMELA. HINDI LAHAT NG MATALINO AY PINO, MERON DIN MAASIM NA PARANG PIPINO, AT HINDI PORKE BOBO AY PARA NG LOBO, GANITO ANG BUHAY ESTUDYANTE. UMIIBIG HABANG UMIIGIB? PWEDE NAMAN SABAY, DEPENDE SA ARTE, KAILANGAN LANG NG DISKARTE. WALA PANG INTERNET SA TINDAHAN NI ALING NANNETH, WALANG CELLPHONE PERO MAY MEGAPHONE, PWEDE **** ISIGAW NA MAHAL MO S’YA. KUNG MALUPIT KA EDI LUMAPIT KA, KUNG TORPE KA EDI SUMULAT KA. GANITO ANG LABANAN NOONG WALA PANG FB AT CP, HIBLA NG KASIBULAN. GRADUATE NA, KAYA TRABAHO NA, APLAY DITO APLAY DOON, WALANG HUMPAY ANG PAGSISIKAP. HAPAY-KAWAYAN, KAHIT SAAN SUMASAMPAY. HIBLA NG BUHAY EMPLEYADO. TILA ITLOG NA ESTRALYADO NANG MAGING PAMILYADO. PAKIRAMDAM KO BUO NA AKO, SINTAMIS NG KAHEL ANG DULOT NG DALAWANG ANGHEL, ITO HIBLA NG KASALUKUYAN.
0
Nov 3, 2017
Nov 3, 2017 at 4:57 AM UTC
MGA HIBLA NG ALA-ALA
Hindi pala matic gaya ng kotse o anumang makinilya ang pag-ibig. Para pala itong pagsasaka. Sinungaling ang nagsabi ng, “Kung ano ang itinanim ay siang aanihin.” Magbubungkal, maghahasik, magdidilig ng dugo’t pawis pero ang bunga ay depende. Hindi pala matic, parang si Siri o Alexa ba balang- araw mababasa ang isip **** nagdududa. Sa akala kong matic, hindi pala.
0
Mar 1, 2024
Mar 1, 2024 at 4:42 AM UTC
Matic
Explicar a minha descendência Deitei-me na cama e não consegui encontrar amor para me amar ou até me confortar e dar guarida.    Não preciso de ter a luz acesa para entender a minha descendência.  O Pelourinho centenário que venera  minha casa é um privilégio celeste que Reis terrenos gostariam de ter e poder contemplar....       Nossos antepassados deixarem um pouco deles que perdura para sempre em nossos corações enquanto seres humanos aptos para sobreviver.         As pessoas estabelecem nesta vida laços que seriam impossíveis senão acreditassem que por qualquer razão iriam ser lembrados depois da sua morte. A este pensamento  de lembrar quem docemente amou eu chamo imortalidade.  A minha definição de imortalidade é diferente de todas as outras. A imortalidade depende duma descendência adequada que se manifesta no amor eterno por quem por amor nos deu a conhecer tantas vezes  coisas que pareciam imagens distorcidas de uma realidade que parecia não ser adequada aos nossos antepassados.       Nem sempre todos os seres humanos conseguem perceber a sua genialidade , nem sequer a sua disponibilidade para completar percursos iniciados por seus entes queridos. Ou melhor ainda,  seus descendentes,  seus antepassados....!       Eu vou receber sempre na minha memória,  esses ensinamentos que um dia alguém me ofereceu. Que coisa bonita , que encanto,  que vontade sublime estes meus antepassados tiveram em me fazer acreditar que eu fazia parte de uma geração nobre .   Victor Marques
0
Feb 24, 2014
Feb 24, 2014 at 10:50 AM UTC
Explicar a minha descendência
Explicar a minha descendência Deitei-me na cama e não consegui encontrar amor para me amar ou até me confortar e dar guarida.    Não preciso de ter a luz acesa para entender a minha descendência.  O Pelourinho centenário que venera  minha casa é um privilégio celeste que Reis terrenos gostariam de ter e poder contemplar....       Nossos antepassados deixarem um pouco deles que perdura para sempre em nossos corações enquanto seres humanos aptos para sobreviver.         As pessoas estabelecem nesta vida laços que seriam impossíveis senão acreditassem que por qualquer razão iriam ser lembrados depois da sua morte. A este pensamento  de lembrar quem docemente amou eu chamo imortalidade.  A minha definição de imortalidade é diferente de todas as outras. A imortalidade depende duma descendência adequada que se manifesta no amor eterno por quem por amor nos deu a conhecer tantas vezes  coisas que pareciam imagens distorcidas de uma realidade que parecia não ser adequada aos nossos antepassados.       Nem sempre todos os seres humanos conseguem perceber a sua genialidade , nem sequer a sua disponibilidade para completar percursos iniciados por seus entes queridos. Ou melhor ainda,  seus descendentes,  seus antepassados....!       Eu vou receber sempre na minha memória,  esses ensinamentos que um dia alguém me ofereceu. Que coisa bonita , que encanto,  que vontade sublime estes meus antepassados tiveram em me fazer acreditar que eu fazia parte de uma geração nobre .   Victor Marques
Continue reading...
11
De quem é a imagem que vejo no espelho? Não é a mesma que me observo sem vê-la Não possui a fonte existencial que lança os arredores para o interior A única diferença entre mim e o que me permeia É o corpo que carrego a todo instante, e dele os diálogos mentais que me definem como uma existência, pois as vozes que me surgem só eu posso ouvi-las e interpretá-las Mas, talvez, a consciência seja simplesmente um canalizador e não uma fonte, pois as informações vêm de todos os lugares e ao mesmo tempo de um lugar só (ego). De quem é a imagem que vejo quando olho para outra pessoa? Não é a mesma imagem que essa outra existência se vê Essa imagem que vejo faz parte de mim, sou eu, ou talvez o outro que vive em mim, que independe de uma consciência própria que não a minha. Mas como eu me vejo? Me vejo como acredito que os outros me vêem? Eu sou o fruto das experiências passadas Eu sou inconstante. Totalmente renascido e irreconhecível a cada experiência Mas isso é meu ego, o vidro mais frágil O medo da solidão, O medo da rejeição, O ódio que é o medo de amar O medo de amar que é o ódio por si mesmo O **** é a carta coringa do desespero O prazer de calar a dor Mas o **** também dói, pois é a entrega de seu íntimo para outrem (você se diferencia) nós somos incapazes de amar o que é diferente, o **** fere o ego, pois o auge do prazer se dá com algo que nossa consciência insiste em odiar, odiamos os outros, odiamos a nós mesmos Mas é tudo ilusão Ódio e medo, novamente, caminhando lado a lado Mas é tudo ilusão "O que está em cima está em baixo, não há diferença" O que me define como singular? Minhas roupas, meu cabelo, meu rosto, minha casa meu carro, minha família, minha história Fora isso quem sou? Onde encontra-se a singularidade da voz que só minha mente escuta? (Minhas ideias surgem de outras ideias que não são minhas Eu sou o vazio) Encontra-se no vazio, onde todos são iguais Onde uma coisa não se diferencia da outra Onde só nos resta amar, sem dor A realidade é simplesmente aquilo em que acredito Nada mais, nada menos Pois o que os olhos não vêem o coração não sente Melhor dizendo: O que a mente não sente os olhos não vêem! Depois de todo o devaneio Me lembro... Uma mulher, cujo a forma de sorrir, a forma de morder os lábios, o jeito com que ela me olha com o canto do olho é totalmente singular, única Mas não depende do ego, e nem de experiência é algo inato, belo, não consigo odiar mesmo sendo diferente Amor? sim Mas algo diferente também a vejo e amo como irmã, como mãe, como amante, como amiga Amo sua existência como um todo e não sei explicar Ela escolheu não ficar comigo, mas sempre vem a mim Eu ainda continuo a ama-la, sem dor, nem sofrimento Outra vez saio de uma discussão comigo mesmo sem respostas!
0
Aug 25, 2014
Aug 25, 2014 at 12:35 PM UTC
Existência
De quem é a imagem que vejo no espelho? Não é a mesma que me observo sem vê-la Não possui a fonte existencial que lança os arredores para o interior A única diferença entre mim e o que me permeia É o corpo que carrego a todo instante, e dele os diálogos mentais que me definem como uma existência, pois as vozes que me surgem só eu posso ouvi-las e interpretá-las Mas, talvez, a consciência seja simplesmente um canalizador e não uma fonte, pois as informações vêm de todos os lugares e ao mesmo tempo de um lugar só (ego). De quem é a imagem que vejo quando olho para outra pessoa? Não é a mesma imagem que essa outra existência se vê Essa imagem que vejo faz parte de mim, sou eu, ou talvez o outro que vive em mim, que independe de uma consciência própria que não a minha. Mas como eu me vejo? Me vejo como acredito que os outros me vêem? Eu sou o fruto das experiências passadas Eu sou inconstante. Totalmente renascido e irreconhecível a cada experiência Mas isso é meu ego, o vidro mais frágil O medo da solidão, O medo da rejeição, O ódio que é o medo de amar O medo de amar que é o ódio por si mesmo O **** é a carta coringa do desespero O prazer de calar a dor Mas o **** também dói, pois é a entrega de seu íntimo para outrem (você se diferencia) nós somos incapazes de amar o que é diferente, o **** fere o ego, pois o auge do prazer se dá com algo que nossa consciência insiste em odiar, odiamos os outros, odiamos a nós mesmos Mas é tudo ilusão Ódio e medo, novamente, caminhando lado a lado Mas é tudo ilusão "O que está em cima está em baixo, não há diferença" O que me define como singular? Minhas roupas, meu cabelo, meu rosto, minha casa meu carro, minha família, minha história Fora isso quem sou? Onde encontra-se a singularidade da voz que só minha mente escuta? (Minhas ideias surgem de outras ideias que não são minhas Eu sou o vazio) Encontra-se no vazio, onde todos são iguais Onde uma coisa não se diferencia da outra Onde só nos resta amar, sem dor A realidade é simplesmente aquilo em que acredito Nada mais, nada menos Pois o que os olhos não vêem o coração não sente Melhor dizendo: O que a mente não sente os olhos não vêem! Depois de todo o devaneio Me lembro... Uma mulher, cujo a forma de sorrir, a forma de morder os lábios, o jeito com que ela me olha com o canto do olho é totalmente singular, única Mas não depende do ego, e nem de experiência é algo inato, belo, não consigo odiar mesmo sendo diferente Amor? sim Mas algo diferente também a vejo e amo como irmã, como mãe, como amante, como amiga Amo sua existência como um todo e não sei explicar Ela escolheu não ficar comigo, mas sempre vem a mim Eu ainda continuo a ama-la, sem dor, nem sofrimento Outra vez saio de uma discussão comigo mesmo sem respostas!
Continue reading...
59
Una curva comienza a delinearse en tus labios Se asoma la felicidad en tus ojos Se desprende de ti el dolor Desparece la angustia Te encuentras en la curva imperfecta que refleja tu alma Parece que estaba extraviada Vagando alrededor tuyo sin saber cómo volver Pero ha encontrado el camino de vuelta a su hogar Y hoy más que nunca Vive en tu rostro Y finalmente le devuelve al mundo lo que tanto extrañaba El fenómeno detiene el tiempo Por segundos esa curva es todo lo que existe La vida depende de su presencia Las miradas se suspenden en el aire Y cuando se queda a vivir en ti El corazón comienza a moverse en tu pecho Y el mundo puede escuchar cada uno de sus latidos El flujo de la vida por tu cuerpo Y todo por esa curva en tu rostro
0
Jan 16, 2015
Jan 16, 2015 at 7:55 PM UTC
Sonrisa
Vestida de azul, revolcándose en la arena. Su ánimo depende del día Puede estar caliente, puede estar fría. Todos entran en ella, en sus muchas formas. Madre, amante y compañera. Los escucha, los mira y los besa; Pero sigue conservando su esencia Pura y cristalina, provocadora y lujuriosa. Mujer de blanco, mujer de ***** Pavoneándose a la rima De los calvarios en el viento. Estruendosa e inmensa, Alma libre de ramera. Madre de todo, Madre de todos.
0
Apr 28, 2015
Apr 28, 2015 at 9:40 PM UTC
Playa de prostitutas.
A paz inexistente em mim Gaivotas voam como se em eterna harmonia, A paz é inexistente em mim, não tenho alegria, Milhões vivem em fedorenta Guerra, Desgraçados são os homens desta terra. A paz tenho no sono sem vontade, Tenho que tentar contra a realidade. Crianças com fome, Pais sem nome. A paz depende de ti meu companheiro, O pedinte pede o dia inteiro. Num mundo sem preconceitos, De malícia e obscuridade, Ingrato e sem verdade, A que paz estamos sujeitos? Seres maltratados e humilhados, Luta tu pela paz inexistente, Hoje amanhã e sempre… Victor Marques
0
Dec 14, 2011
Dec 14, 2011 at 11:30 AM UTC
A paz inexistente em mim
Eu queria ser grande, queria ter sonhos e ter esperança! Eu queria ser grande, ter sonhos e sentir confiança! Eu queria acreditar que existe esperança! Eu queria acreditar que sonhos são uma lembrança! Pois, quando eu sonho, eu acredito que eu quero aquilo, Aquilo, com que sonho, afinal é o que eu quero! Então e como podem explicar-me que o sonho, morreu! Alguém pode acreditar fielmente no definitivo e no impossível! Alguém pode dizer que não choverá nunca mais? Ou poderá afirmar, que o sol jamais se esconderá. Eu não acredito que eu sou um ser mau, E eu acredito que sou realmente feliz! Acredito que a minha felicidade depende dos meus amigos, Aqueles amigos que me são amigos! Não preciso que as pessoas finjam que a minha vida interessa, E não mereço ter pessoas dessas, a perturbar os meus sonhos! Sou suficientemente generoso, para com as pessoas que me são queridas! Porque elas só são a minha vida, porque eu necessito do seu carinho! Afinal de contas, ser amigo é ser prestável, disponível, Não basta dizer: - Eu sou o teu amigo! Hoje percebo que sonhos são por vezes lições, Sonhos são dádivas na escola da vida! Sonhos são os auxiliares de memória necessários, Para sobreviver neste mudo podre! Neste antro medonho de abutres! Mas amigos, eu sou feliz, no nosso oásis, Porque a vossa amizade alimenta os meus receios! Obrigado Autor: António Benigno Código de autor: 2012.02.12.01.04
0
Aug 30, 2013
Aug 30, 2013 at 2:00 PM UTC
Eu um dia queria ser grande!
Hoje apetece-me penetrar no fundo da vossa escuridão, E desde já, uma palavra ao leitor passageiro de viagem, Estas palavras, são minhas e de quem as consegue ler, Não são para ninguém, a menos que as consiga querer! A todas as almas negras da minha vida, peço calma, Não podereis ter sabor de vitória, nem de mim glória, Sendo pobre que nem riacho sem peixes, ou rico de gral, Como pobre, sou feliz porque respiro o cheiro do amor, Do amor que me consola e que como eu se sente rico! Se fossem de riqueza os meus bolsos, eram as coisas mais simples, Que teriam lugar em minha vida, pois só assim me deitaria feliz! Por isso nem que o corpo me tirem, nunca nem assim me venderei, Nunca a vós darei almas negras, o desdém de perder a minha honra! Por mais pobre que sejam minhas vestimentas, há coisas que manterei, Minha integridade e valores de amor verdadeiro, por amigos e meu amor! Eles conhecem-me a mim e eu conheço-os a eles, e de vós a ideia não mudarei! Por isso, dediquem-se a ter uma vida de utilidade, deitem-se à noite ignorantes! Acordem de manha, pensando em vossas vidas, porque eu estou vivendo, Apesar de pensarem que quero gritar e me despedir, é mentira agora e será. Será assim, sempre, porque o destino de minhas mãos, depende de eu querer, Daquilo que me dedico, eu sei fazer, e por isso faço para as merecer! O céu agora é escuro, distinto do meu coração verde de esperança, Não desejo a meus inimigos, pior do que aquilo que quero para mim, Porém, eu sei que o homem, não faz justiça tão atempo, como a de Deus! E agora vou dormir, continuar sonhando com os sonhos que de dia já vivi, Sei que vou acordar na lembrança de alguém, de quem eu amo e me ama também! Autor: António Benigno Código de autor: 2013.07.15.02.05
0
Aug 31, 2013
Aug 31, 2013 at 5:11 AM UTC
Que é feito desse vosso vazio
Hoje apetece-me penetrar no fundo da vossa escuridão, E desde já, uma palavra ao leitor passageiro de viagem, Estas palavras, são minhas e de quem as consegue ler, Não são para ninguém, a menos que as consiga querer! A todas as almas negras da minha vida, peço calma, Não podereis ter sabor de vitória, nem de mim glória, Sendo pobre que nem riacho sem peixes, ou rico de gral, Como pobre, sou feliz porque respiro o cheiro do amor, Do amor que me consola e que como eu se sente rico! Se fossem de riqueza os meus bolsos, eram as coisas mais simples, Que teriam lugar em minha vida, pois só assim me deitaria feliz! Por isso nem que o corpo me tirem, nunca nem assim me venderei, Nunca a vós darei almas negras, o desdém de perder a minha honra! Por mais pobre que sejam minhas vestimentas, há coisas que manterei, Minha integridade e valores de amor verdadeiro, por amigos e meu amor! Eles conhecem-me a mim e eu conheço-os a eles, e de vós a ideia não mudarei! Por isso, dediquem-se a ter uma vida de utilidade, deitem-se à noite ignorantes! Acordem de manha, pensando em vossas vidas, porque eu estou vivendo, Apesar de pensarem que quero gritar e me despedir, é mentira agora e será. Será assim, sempre, porque o destino de minhas mãos, depende de eu querer, Daquilo que me dedico, eu sei fazer, e por isso faço para as merecer! O céu agora é escuro, distinto do meu coração verde de esperança, Não desejo a meus inimigos, pior do que aquilo que quero para mim, Porém, eu sei que o homem, não faz justiça tão atempo, como a de Deus! E agora vou dormir, continuar sonhando com os sonhos que de dia já vivi, Sei que vou acordar na lembrança de alguém, de quem eu amo e me ama também! Autor: António Benigno Código de autor: 2013.07.15.02.05
Continue reading...
28
¡De qué poco depende la suerte de un partido!... Era Pradilla el jefe de la plaza ese día; Ordóñez el Congreso Nacional presidía, Y entre ambos el siguiente pacto fue convenido: «Entrarás con la tropa si un pañuelo escondido Saco y te hago una seña».                                         El tumulto crecía, Y Pradilla esperaba. La señal no veía. Arreciaba el desorden. Y López fue elegido. Después cuando Mosquera, con música en la plaza, Da «vivas», a caballo, y a todo el mundo abraza, -Alegría de unos y de otro hondo duelo- Pradilla a Ordóñez díjole, con voz adolorida: «Esperé por tres horas la señal convenida». Y Ordóñez le repuso: «Se me olvidó el pañuelo».
0
716
Siete de marzo de 1849
Lo quiero con la sangre, con el hueso, con el ojo que mira y el aliento, con la frente que inclina el pensamiento, con este corazón caliente y preso, y con el sueño fatalmente obseso de este amor que me copa el sentimiento, desde la breve risa hasta el lamento, desde la herida bruja hasta su beso. Mi vida es de tu vida tributaria, ya te parezca tumulto, o solitaria, como una sola flor desesperada. Depende de él como del leño duro la orquídea, o cual la hiedra sobre el muro, que solo en él respira levantada.
0
676
Como una sola flor desesperada
Existe una correspondencia entre los países con retorno y los países sin retorno: la existencia de uno depende del otro.
0
Mar 21, 2015
Mar 21, 2015 at 4:39 PM UTC
Lugares de los que (no) se vuelve y otras descripciones
“Forever is composed of now.” ― Emily Dickinson Walang mahaba o maiksing buhay, ang kahapon, ngayon at bukas ay magkakatulad lang – lahat sila kung tawagin ay panahon. Depende kung paano natin ginugugol ang ating panahon. Ito ang magdidikta sa magiging kahulugan ng ating buhay mahaba man ito o maiksi.
0
Nov 9, 2017
Nov 9, 2017 at 2:30 AM UTC
PANAHON
LÁGRIMAS (Emprendiendo el vuelo) Lágrimas de ausencia enconando mi enervada naturaleza. Espuelas que penetran los espacios donde guardo la potencia para perdurar con denuedo y paciencia. Lágrimas de sangre brotando desde el fondo de mi alma. Lagrimas por todo lo que me negué y al accederme una nueva aventura mi ímpetu se esconde y desgana. Lágrimas negras que mojan hoy la tierra. Lágrimas de evolución, porque es lo que aplica. Interrumpido vuelo de águila por los indecisos vientos que van acortando mi envergadura, mis alas queriendo cotizar la altura de aquel anhelado recorrido por los anchos cielos. Feroces lagrimas que empinan otro vuelo, fallidos intentos que nunca se rinden, porque vasto es el cielo y pasajeras sus nubes. Hay montañas que se derrocan con una gota de lluvia, hay otras que se empeñan a pertenecer al panorama de aquella vista de fortaleza y constancia. preparo mis alas y otro vuelo emprendo, aunque estén heridas, aunque estén cansadas.., aunque este leve la brisa, aunque no socorra, revuelvo mis alas hasta alcanzar altura, consigo el equilibrio con mi sabiduría. Uso mi instinto para irrumpir otro vuelo, aun estén los vientos soplando descontentos, aun vuele con lágrimas, aunque vuele herida, aunque a los nueve cielos no nunca visite. Emprendo mi vuelo y en los altos me quedo, pues mi vuelo nunca depende, de cómo soplen los vientos. LeydisProse 10/19/2018 https://m.facebook.com/LeydisProse//
0
Oct 19, 2018
Oct 19, 2018 at 1:33 PM UTC
LÁGRIMAS (Emprendiendo el vuelo)
No le temas a mis aguas, ni a su variante meneo, no le temas cuando se alzan mucho menos cuando calman. No le temas a mis aguas, que a veces fluyen y a veces se estancan, que a veces se limpian, también pueden ensuciarse, Pueden sustentarte o arrasarte, todo depende de cuánto me tientes la naturaleza. No le temas a mis aguas, son pacíficas y a veces violentas, casi siempre son tan dulce como miel, y a veces se mezclan en aguas salineras. No le temas a mis aguas, bebe de ellas con confianza, sacia tu cuerpo sediento en ellas, que mi flora como esponja se infla con tus ganas. Sumérgete en mis aguas, que mis minerales nutrirán tus tierras. No le temas a mis aguas, que te han esperado para que en ellas te empapes, y deposites tu reserva en mi desembocadura. LeydisProse 7/6/2017 https://www.facebook.com/LeydisProse/
0
Jul 9, 2017
Jul 9, 2017 at 10:20 AM UTC
NO LE TEMAS A MIS AGUAS
soy con miedo a pertenecer atrapado entre chirriantes pupilas un ignorante frágil desearía comprenderte mientras acaricias tu cabello & sonries soy fragmento del miedo melancólico amante amar aterra & amarte depende de otro
0
Sep 25, 2019
Sep 25, 2019 at 4:26 PM UTC
Ignorante
Dating tayo Hindi na siya tulad ng dati, Hindi na siya madaling maloko, Hindi na siya kinikilig sa sulyap mo, Hindi na din siya tumatanaw sa mukha mo. Hindi na nya sinusubukang kausapin ka, Hindi na nya kinakanta ang paborito **** musika, Hindi na nya binabasa ang dating sulat nyo sa isat-isa. Hindi na, hindi na, hindi na. Masakit pala yung salitang "hindi na", Depende sa nakakakita, Depende sa nakakaramdam, At depende sa umaasa.
0
Feb 18, 2019
Feb 18, 2019 at 1:32 AM UTC
Untitled