"dali" poems
"No more questions?
Let's move on to the next topic"
Mula nang mawala ka,
Sa bawat pagkakataong
Banggitin iyan ng aking mga ****
Napapatanga ako at itinatanong sa sarili,
"Ganon lang ba kadali yun?"
Sana kasing dali
Ng paglipat ng pahina ng aking libro
Ang paglipat ng puso ko mula sayo, pabalik sakin
Sana kasing dali
Ng pagbura ng marka ng lapis sa kuwaderno
Ang pagbura ng alaala mo sa aking isipan
Sana kasing dali
Ng paglabas pasok ng mga **** sa silid
Ang paglabas pasok mo sa aking mundo
Sana pero hindi
Dahil tila nasa bawat pahina ka ng aking libro
Dahil tila marka ng bolpen ang pilit kong ibinubura
Dahil tila nakalabas ka na ngunit pilit kitang inaanyayahang bumalik
Kahit ilang pagsasanay, pagsusulit, at oral recitations pa
Sana bumalik ka
Pero hindi.
"No more questions?
Let's move on to the next topic"
Paano nga naman kasi ako makakausad
Kung isipan ko'y punong-puno pa rin ng katanungan
Feb 11, 2016
Feb 11, 2016 at 3:42 AM UTC
saan nga ba nagmula ang aking masamang balak
Kung kapupulotan ng aral o kapupulutan ng alak
Anong kahahantungan nitong simpleng inuman
Sa sobrang kalasingan katabi na ang naging pulutan
Papel na madaling mapunit madali ring nagliliyab
Kanyang Damdaming malupit madali ring nagaalab
Nang nakipaglaro ako ng apoy lahat biglang nalaglag
Ang abo sa mga panaghoy dali daling pinagpag
Saplot ng mahinang katawan lahat natupok dahil sa init
Pusong may kapahangasan Naging marupok sa labis na galit
Ngayon alam ko na kung bakit di masaya kumain ng magisa
Dahil ang luto ng Diyos sinta pinagsasalonan para lang sa dalwa.
Patawarin ako ng aking mga magulang, inay at itay
Pagkat di ko namalayang nasusunog na pala ang aming bahay
Sep 29, 2018
Sep 29, 2018 at 2:54 AM UTC
ANG BABOY by John Iremil E. Teodoro
Sugot takin nga mangin baboy
Kon ang tangkal ko mga butkun mk.
Basta damogan mo lang ako
Kang imo nga yuhum kab haruk
Aga, hapon.
Dali man lang ako payambukun.
Ang pangako mo man lang
Nga indi ako pagpabay-an
Amo ang bitamina nga akun
Ginatomar.
Kag kon gabii gani
Ang mga apuhap mo man lang
Sa akun likod kag dughan
Anb makapahuraguk kanakun.
THE PIG translated by Leoncio P. Deriada
I am willing to be a pig
Provided your pen is my arms.
As long as you feed me
With your smile and kiss
Morning, afternoom.
It is easy to make me fat.
Your promise
Not to abandon me
Is the vitamins
I take.
And during nighttime
It's your touch
On my back and breast
That can make me snore.
Feb 25, 2015
Feb 25, 2015 at 9:31 PM UTC
May mga salitang sa papel na lang kayang manatili
Dahil hindi na ito kayang bigkasin pa ng mga labi.
Natapos na ang palabas na ang tauhan ay ikaw at ako
Tayong mga bida noon, sa mundong hindi nila nakikita
Gusto kong isipin na nalaos lang tayo,pero hindi pala
Dahil ang dating tayo,ngayon ay ikaw na lang at ako
Bakit ganito? wala naman akong naaalala na drama
ang sinulat kong kwento
Pero bakit sa malungkot natapos ang lahat?
Minsan ay gusto ko na lang gawing gabi ang bawat umaga
Sa gayon ay hindi nila mapansin na may hinagpis akong dinadala
Sa gayon ay hindi nila makita na lumuluha ang aking mga mata
Pagkat sa dilim, doon ko lahat itinago ang sakit at dusa
Na ni sa panaginip ay hindi ko inasahang dadating pa
Oo kakayanin kong maging gabi ang bawat umaga
Mahirap,
Pero pwede ba?
Sa kahuli-hulihang sandali ay maturuan mo ako sana
Na gawing gabi ang lahat ng umaga
Na kasing dali lang kung paano mo nakayanan
Na maging malungkot ang dating tayo na masaya.
© 2018 Glen Castillo
All Rights Reserved.
Aug 2, 2018
Aug 2, 2018 at 9:21 AM UTC
Tatlong katok lang ang layo ng katahimikan
"wala dito, kanina pa umalis mama ko"
utos sa anak na walong taong gulang
habang nagtatago sa palikuran
"sabihin mo sa mama mo, na nagbigay ako ng ulam"
"salamat po ninang!"
"walang anuman", bago siya lumisan.
tatlong katok lang ang layo ng katahimikan
"wala dito, kanina pa umalis mama ko"
utos sa anak na walong taong gulang
habang nagtatago sa palikuran
napakamot na lang ang naniningil ng utang
gigil na nagpaandar ng motor
sapagkat siya'y nagulangan
tatlong katok lang ang layo ng katahimikan
sa pagkatok, tanong ay "tao po?"
sagot ay "tao po"
biglaan ang pagka gulantang
"anak, dali! magtago ka doon sa palikuran"
alam na niya kung sino ang dumating
takot ang bumalot sa kapaligiran
namumugtong na mga mata
at nginig na mga kamay na parehas kumakaliwa
bakas ang kaba sa mukha
at tatlong katok lang ang layo ng katahimikan
ang pinto'y hindi binubuksan
nabasag ang katahimikan kasabay
ng pagbagsak ng sirang pintuan
nasurpresa sa kanyang mga bisita
nangingilid na ang luha
bigay todo ang pagmamakaawa
isa dalawa tatlo, hanggang anim
anim na nakaunipormeng magsasaka
hindi palay ang itinatanim, kundi bala
kasabay ng panlalamig ng katawan
ang ingay ay nilamon bigla ng katahimikan
at kasabay ng katahimikan
ang kanyang ina
ay
binawian
ng
buhay...
Sep 22, 2018
Sep 22, 2018 at 1:54 PM UTC
Sayon man makalimot.
Assignment malimtan,
Klase malimtan,
gamit malimtan
ug ubang mga buhatunon malimtan,
pero pag abot sa imo, nganong lisod man.
Dali kaayu sugdan pero ngano man jung pwerti lisora undangan
ang gugma ko sa imo nga gadala raman unta ug dangan
Mar 7, 2016
Mar 7, 2016 at 8:20 AM UTC
Sa akong paglatagaw daw akong kinabuhi wala pa natagbaw.
Nikamang, ninglangoy, nilupad ug nalakaw lakaw.
Aron tagamtamon ang katam-is sa gugma na akong gihanduraw.
Asa naman ka? Naara ko dali ayaw kaulaw.
Ningkuha ug kusog sa uban, nag too na dili sila mobiya.
Nangandoy sama nako na dili na meng duha moluha.
Naghinigugmaay, ug nagpasalig na mogunit sa matag takna.
Apan asa naman, wala na, nibiya na ug kalit ra na nawala.
Giloom ang kasakit niining dughan, kiagwanta ug gidawat ang tanan.
Na sa gugma wala koy swerte, malas maoy ingon sa uban.
Natingala, nangutana, na sa kadaghan sa tao niining kalibutan, nganong ako paman?
Naa ra man diay ka. Nagpaabot ba ka? O gihatag ka sa Ginoo para sa akoa?
Ginahandom na makit.an nako ang tinood na pasabot sa gugma.
Ginaampo, ug ako kanimo nagahangyo na akong paglantaw kanimo palihog dawata.
Tagaan unta ko nimog higayon na magkauban pa tang duha.
Mar 24, 2020
Mar 24, 2020 at 11:25 PM UTC
If (WO)men are the ones that suffer an exacerbated amount
Of the violence, the **** the abuse, and everything that comes
with and from struggle and alienation;
it is because of their femininity that men at times
have come to believe that their contributions soften institutions.
That at times throughout history neither capitalism, neoliberalism nor revolutionary experiments like that of Cuba have placed femininity as compatible
with progress or resolution.
In which case femininity must be hidden, silenced, or displaced with no purpose or place to belong.
Thus everyone closely associated with this femininity such as homosexuals, transgendered (WO)men, and "effeminate" males, (ignoring, subverting and negating the lesbian identity because of their gender) have come to be marginalized by a structural system of exclusion.
(WO)men carrying the highest burden for originating the associative distinction
Homosexuals battling to find love by constantly having to assert their masculinity
Transgendered (Wo)men afraid of expressing their through identity.
Lesbians fighting to legitimize their own identity separate from the directives ascribed onto them by virtue of being born women.
Males who are labeled effeminate because of their sympathy toward those who struggle and are alienated.
And every other individual who refuses to deliver to give a marker to their identity and a degree to their femininity.
Hold fast in your femininity and embrace the rancor that society grants you
As a homosexual I speak with you brother and sister, not for you
Realize that our self-ascribed degrees of femininity and identity are as revolutionary and transformative, and thus necessary, as those of Che Guevara, Mohammed Ali, Harriet Tubman, or the Dali Lama.
That because we have decided to embrace our degrees of femininity, problematic to any movement, at one point or another, we have inadvertently decided to align our selves with those who are alienated the most by the systems in which they live.
So that in this way we must make our struggles deliberate and political. Let our degrees of femininity become legitimizing banners of solidarity for anyone who suffers in any corner of the world.
Mar 10, 2013
Mar 10, 2013 at 12:48 AM UTC
Noong isang gabi,
habang hinahanap ang sarili,
natagpuan ang LIKHÂ.
Ako'y natuwa,
dahil nasa entablado sila,
silang mga pinapanood ko lang dati sa internet.
Isa sa mga dahilan kung bakit nagtatanghal
ang tulad kong hangal sa harap ng mga estranghero
at binabahagi ang mga dala-dala kong kwento.
Sila na mga nauna at nagbigay inspirasyon
na lalo pang magsulat at magbasa.
Mga mata'y unti-unti namulat
sa mga bagong imahenasyon,
mga leksyon, direksyon at iba't ibang kaalaman
na galing sa ating henerasyon.
Maraming salamat sa gabing inyong nilikha
para sa mga katulad kong naliligaw
at hindi alam ang patutunguhan.
Nagtagpuan kita.
Aking sarili nahanap kita.
Habang nakikinig sa iba't ibang berso
ay sumasayaw ang mga letra sa utak ko.
Habang lumilipad sa ere ang mga ritmo,
nakita ko ang sarili kong mga tula
na parang mga talang nahulog sa langit
papunta sa sa aking mga kamay
at dali-dali kong itinala sa aking puso
dahil kailangan kong ibahagi
ang sining na aking nabuo.
Hindi pa patay ang mga salita,
gamit ang lapis na hawak
mo sabayan mo akong lumikha mga katha.
Mapa kathang-isip o kathang-puso man ito
ay buhay sila at naghihintay sayo.
Hindi bulag ang mga tula,
kaya ka nitong titigan ka sa mata
hanggang sa magiba ang paligid mo't mawala ka nalang bigla. Hindi bingi ang mga obra, naririnig ka nito,
handang dumamay at unawain ang lahat ng pinagdadaanan mo.
Kaya maraming salamat sa gabing inyong binuo't nilikha.
Halika na, halik ka na, halika't sasamahan kita
sa patuloy na paglikha ng kinabukasan
para sa bayan, kultura, sining at sa iyong sarili,
ipagpatuloy ang nasimulan.
Ipagpatuloy ang sinimulan.
Noong isang gabi, habang hinahanap ang sarili,
natutunan ko kung pano ang magLIKHÂ @theartidope style.
Nov 22, 2017
Nov 22, 2017 at 10:05 PM UTC
Kinikilig pati ang mga butuin
Sa saliw ng iyong boses na malambing
Nakadungaw sa bintana
kahit lahat sila'y nakahimbing
May kaba sa damdamin
Paano bukas lahat sila'y magagalit?
Si ama , hahabulin ka ng itak
Natawa na lamang
Ang mga braso ko'y hinatak
Naglapit ang mga muka
Muntik ng atakihin sa kaba
Ang puso ko ata ay nahulog
Nang si bantay ay umalulong
Dali-dali ay nagtago
Tinginan nati'y di pa rin nagbabago
"Kailangan ko nang bumalik sa silid."
ang wika ko
Sabay dagling humalik sa sinta ko
-Tula VII, Margaret Austin Go
Nov 21, 2014
Nov 21, 2014 at 2:51 AM UTC
Hindi ako naghintay
nang pagkahaba-habang panahon
upang sa huli ay wala akong ibang gawin
kundi ang maghintay muli
hindi ako narito
upang tumambay lang nang sandali
dahil sa una pa lang ay
balak ko nang manatili
hindi ako umibig upang maging masaya
kung ang pagmamahal sayo ay
pagsaksak sa aking sarili,
walang bahala kong itututok
ang kutsilyo nang dali-dali
ganoon kita mamahalin
Sana'y sigurado kang mananatili
ang 'yong paghawak
pang matagalan.
Aug 19, 2019
Aug 19, 2019 at 9:47 AM UTC
Sa taong ito, hindi naging madali ang lahat
Maraming suliranin, magulong mundo, makalat.
Milyun milyon ang mga nasawing buhay
Nawalan ng trabaho't ikinabubuhay.
Bilyon bilyong mga tao ang nagluksa
Sa mga buhay na biglaang kinuha
Mga taong namatay dahil sa pandemya
May mga nasawi rin dahil sa kalamidad at trahedya.
Hustisya! Iyan ang sigaw nila
Kay hirap abutin ang hustisya lalo na kung ika'y isa lamang maralita
Na walang kakapitan
Kaya't walang kalaban laban.
Lahat ay humagulgol, nasaktan, nasugatan,
Ngunit nakayanan pa rin nating ngumiti habang ang kahirapan ay pasan.
Nakaramdam tayo ng paghihinagpis at pangamba
Na para bang hindi na matapos tapos itong nararanasan nating sakuna.
Nais mo ng sumuko,
Ngunit habang pinagmamasdan mo ang mga bagong bayani ng mundo,
Lumalaban sila para sa ating kaayusan at kalusugan,
Sa kabila ng pagod at hirap na kanilang pinapasan.
Kaya't dali dali **** pinunasan ang iyong luha
Nanalangin at nagtiwala ka sa Ama
Sapagkat Siya lamang ang makakapaghilom sa lahat
Magtiis lamang at sa Kaniya'y magtapat
Marahan mo nang isara ang huling pahina ng libro
Sa isang kwento sa taong ito
Ipangako **** sa susunod na taon,
Lalo ka pang magpapakatatag sa lahat ng darating sa buhay na mga hamon.
Gayunpaman, taglayin mo pa rin ang pusong mapagpakumbaba
Habaan pa ang pasensiya
Magpasalamat sa Ama sapagkat hindi ka niya hinayaang mag-isa
Palakpakan mo rin ang sarili mo sapagkat hindi ka sumuko.
Dec 31, 2020
Dec 31, 2020 at 7:45 AM UTC
Babalik ako sa kung saan tayo ay mga bata pa
Nag lalaro, tumatakbo, tumatawa
Walang iniisip na problema
At may mga ngiting walang katumbas
Na nakikita sating mukha.
Isang umaga ang hindi ko nalimutan
Yung araw na nalaman ko na ikaw ay may pag tingin pala,
Tumingin ako sayo
Napatingin sa mga ngiti mo
Na parang nakuha ang inaasam asam niyang regalo sa pasko
Habang ika'y ay bahagyang yumuko at umiiwas na makita ko
Mga mata natin ay nag tagpo
Diko alam aking sasabihin
Gusto ko itanong sayo kung bakit ako,
Ngunit walang salita ang lumalabas sa mga labi ko.
Ilang umaga ang nagdaan na palaging tumitingin sa langit at ngumingiti sa araw
Pumipikit at dinadama ito na parang na sisilaw sa angkin nitong ningning
Iniisip kung ikaw ay makikita.
Kaya't dali daling papasok sa eskwela
Tingin doon, tingin dito
"Nasan ka ba" ang tatlong salita na laging sinasambit tuwing hinahanap ka.
Tuwing tayo ay nag kakasalubong
Parang may kuryente na sa katawan ko'y tumatakbo.
Ngingiti tayo sa isa't isa
Na parang mga batang binigyan ng sorbetes
At natuwa sa kung gaano ito katamis.
Tatapusin ko na itong tula na aking ginawa
Ito nga pala ang isa sa magagandang bagay na nangyari saking pag kabata.
Limang taon na ang nakalipas .
Feb 27, 2016
Feb 27, 2016 at 10:43 AM UTC
"You're wasting your time."
Familiar line, I'm sure;
Leisure, time you take pleasure
In wasting, fighting off chores
With scores of swords forged in
Words, nouns and verbs, you argue
"I've nought to do, work's been,
I've earned it!" The frayed border between
Toil and sleep, 'spare time',
Your crime is laziness, sloth;
The clock – time's warden – watching
As your lies thicken like simmering broth;
The monitor melts your eyes into half-smiles,
"Wasted time, your pastime,"
A degree in procrastination, hesitation
To face – "the clock, the time!"
The moon hides behind the horizon,
Your fingers flurry, too late to hurry
Out the piece you left so late.
"Wasted time" stinks like left-over curry,
Let it permeate your nostrils; exhale blame
As you **** in the shame that you've failed.
Cradle the melted clock, warm butter,
Spread it onto toast, yellow trails
Crying "why?" Place it between guilty lips
And chew; the taste's bitter.
"It's raining today."
Pitter patter, patter pitter.
May 31, 2018
May 31, 2018 at 2:13 PM UTC
Ayaw lang unta kog ilara
Nga sa atong duha mas dali kong nakahawa
Nga sa pagkatinuod ikaw layo na.
Ayaw lang unta ko patuoha nga ikaw galisud sa pagbuhi, nga ikaw galisud nga ako maadtu sa lain,
Nga ikaw man diay ang nibuhi ug sa lain napalid.
Ayaw lang unta panganad nga pasakitan ko nimu
Ug ako mupahipi ra diri sa daplin
Kaning sakit sa kasing-kasing
Wa na gyud ko kasabut unsaon pagpa-ilin-ilin.
Ayaw lang unta ug balik nga murag wa kay nakit-ang lain
Nga murag ikaw ra gihapon ug ako ug ang kalibutan nga kita ray nakahibalo.
Nasakitan sad biya ko
Ug ikaw sad, kahibaw man ko.
Pero ayna kog baliki, ayna kog hilaki
Nga murag wala siya, iyaha na imung gugma
Ayaw nako binli.
Jul 6, 2017
Jul 6, 2017 at 1:32 PM UTC
bakit tayo umaasa?
bakit ang dali nating maniwala sa bawat kataga nya?
bakit ang dali nating kiligin sa bawat lambing nya?
bakit ang dali nating lumambot sa bawat haplos nya?
bakit ang dali nating magtiwala sa bawat pangako nya?
bakit ang dali nating mahalin sya kahit wala namang kasiguradohan tayo'y mamahalin nya?
May 15, 2019
May 15, 2019 at 6:49 AM UTC
The root
Of ambition
Is ambivalent
There's no “one cause”
No one causes
A man
To make life decisions
In a day
It takes
Much more
For
A man to be successful
And real
With his inner-self
Accepting
The cards dealt
With the stamina
To play through
Exercising his will
With the feel
Lingering in every pore
Unsure
Of obstacles ahead
Headstrong
Through barricades
Bearing the bruises
Trampling
Over your own
Feet
Defeat
Seen in battle
But the war’s on
And the war zone
Isn’t limited
To a few
Years
Like ages 19-22
Whose to do
Worse
Who has more
Money
CARS
Clothes
And hoes
And whose vision
Is so small
To tack them
with success
All in all
And attack those
Who lack the
Wills
To move forward
And ignorantly
Attach it
With a phenomena
Of
Your unknowing
Root of ambition
Can spread
Like weeds
And weeds
Can **** ambition
Or spread
Like seeds
How many men
Dive
Head first under the influence
Or rise above
High
From the same drug
Barack Obama
Michael Phelps
William Shakespeare
Bill Clinton
Lebron James
Pablo Picasso
The Beatles
Jay-Z
Bob Marley
Conan O’Brien
Dr Francis Crick. (Nobel Prize Winner)
Samuel Taylor Coleridge
Salvador Dali
Victor Hugo
Kareem Abdul-Jabar
Snoop Dogg
Dr. Dre
Stephen King
Just to name a few
Maybe
Just maybe
It has nothing to do
With success
Or you.
Sep 30, 2010
Sep 30, 2010 at 1:11 AM UTC
Patay sindi ang ilaw sa kwarto. Bawat pagsindi ay napuputol ang tulog na mga limang minuto pa lamang ang tinatagal. Kaluskos mula sa kisame ay pilit na sinasawalang bahala.
Ang salamin sa aparador sa paahan ng aking kama ay mistulang naggiging larawan. Mayat maya'y nagkakaroon ng imahe ng isang babaeng naka trahe de boda. Balingkinitan ang katawan, bagsak ang balikat, bahagyang nakatungo't walang bahid ng kagalakan sa kanyang mukha. Ilang saglit lang ay mawawala. Dali-dali akong tumayo at binuksan na lamang ang pinto ng aparador. Ihinarap sa pader ang salamin, sabay balik sa aking kama. Ang loob ng aparador na lamang ang aking nakikita. Wala na ang babaeng nakaputi, di narin nagparamdam muli. Nawala narin ang nakakabahalang kaluskos sa kisame. Ang ilaw ay nanatiling nakasindi.
Alas-tres na ng umaga nang ako ay nakatulog. Nagising ng alas-sais at nagmamadaling naligo't nagbihis. Iniligpit ang gamit sa bag, nagsuklay at napaharap sa salamin. Natigilan. Nakasara na ang aparador.
- March 15, 2010, Vigan
Mar 16, 2010
Mar 16, 2010 at 1:34 AM UTC
"Tao po?" unang beses akong naglakas ng loob,
Pero walang kibo ang nahihimbig na bantay.
Kinakatok ko gamit ang barya ang kahoy na bintana,
May rehas na yari sa metal pero madali namang masira.
"Tao po?" pangalawang pagsuyo
Habang pinagmamasdan ang dekorete sa bawat sulok,
Pero tila ba walang pakikisama ang may-ari,
Kaya't naisipan ko na lamang ibulsa ang pambili.
Halos maka-dalawang hakbang na ako
Nang bigla kong narinig ang kakaiba nyang tono,
"Ano yun?" magaspang ang boses niya
Kaya't napalingon akong bigla't niyari ang sarili pabalik.
Kinapa ko ang bulsa at kinuha ang barya,
At tinuro ang nakabalot na pangarap.
Dali-dali ko itong binulsa habang panakaw ang tingin.
Hanggang napansin niyang nakatitig ako.
Apat na hakbang buhat sa bintana ng pagsusuyuan,
Tinawag niya ako, pero hindi ko sya pinansin.
Puno ng kaba ang puso ko,
At kakaiba ang daing ng pag-iisip ko
Buhat sa pagtawag niya sa akin,
Hindi ko rin makalimutan
Ang malamlam niyang mga matang
Parang may nais ipahiwatig.
Sa pag-uwi ko,
Napatingin ako sa sariling repleksyon
At doon ko napagtagpi-tagpi ang lahat,
"Nakakahiya, may tagos pala ako."
Jul 9, 2016
Jul 9, 2016 at 1:07 AM UTC
111422
Namumuo ang pawis sa kanyang kamao
Tila ba sapat na ang mga galos na kanyang natamo.
At dali-dali nyang sinarhan ang silid
Na walang ni isang palamuti ng kapaskuhan,
“Nandito — nandito na ako sa ikatlong palapag,”
Aniya sa kabilang linya.
Kinuha niya ang lapis
Buhat sa luma nyang aparador —
Puno ng alikabok
Na kahit ilang pagpag na’y
Hindi naririndi sa pagbuga
Ng umaalingasaw nitong karumihan.
Naupo sya’t napapikit na lamang
Inaalala ang bawat detalye
Ang bawat katagang kanyang narinig
Ang bawat imaheng nais nyang takasan.
Nanginginig pa rin ang kanyang mga tuhod,
At nangangalay ang kanyang mga kamay.
Habang tumatagas ang pawis nyang
Kulay itim sa malagim na gabi.
Naghihintay ng sagot
Sa mga katanungang saksakan ng ingay
Sabayan pa ng sunod-sunod na putok
Ng mga sumasalubong ng Bagong Taon.
At sa kanyang di sinasadyang pagdungaw
Sa bintanang walang kurtina’y
Nabaling ang kanyang tingin
Sa buwang napakaliwanag
Tila ba may taglay itong kung anong elemento —
“Mahiwaga,” wika nya.
Ang mga larawan sa kanyang balintataw
Ay unti-unting gumuho
At napalitan ng imahe ng buwan .
Akala nya’y makakatakas na siya sa liwanag nito,
Akala nya’y ito na ang huling kathang
Kanyang maililimbag sa kanyang kwento.
Maya-maya pa’y sa dulo ng kanyang dila’y
Hindi nya maipaliwanag
Ang kung anong himig na kanyang sinasalaysay
Na tila ba may boses na nag-uutos sa kanyang
Bigkasin ang mga pangungusap
Na hindi nya ninais na sambitin.
Mahigpit ang pag-akap ng kanyang kamay
Sa lapis na guguhit at tutuldok sana
Sa kanyang masalimuot na nakaraan.
At muli nyang pinagmasdan ang kalangitan
Hindi na buhat sa sarili nyang bintana
Pagkat hayag sa kanya maging ang mga bituin.
Dahan-dahan nyang itinuro ang buwan
Gamit ang lapis nyang hindi man lang natasaan —
“Sayang, ngayon lang Kita nasilayan…
Sayang, pagkat hanggang dito na lamang.”
Nov 15, 2022
Nov 15, 2022 at 11:11 AM UTC
Lunes
Siya ay tatlong-daang talampakan mula sa aking kinatatayuan
Sa kanyang pinaroroonan ako ay patungo
Sa dulo ng pasilyong ito siya'y taimtim na naghihintay
Sinuway ko ang tawag ng kahayokan ng damdamin
At hindi kumatok nang madatnan ang pintuan ng kanyang silid
"Hahayaan ko na lang siyang umidlip." sambit sa sarili
Martes
Siya, isang panibagong habol ng paningin, sumenyas
May ngiti siyang ipinakita bago dumiretso sa kasilyas
Sa silong ng eskuwelahan kung saan ako nag-aaral
Ako'y sumunod sa utos ng aking katigangan
Sumunod sa estrangherong may kislap sa kanyang ngiti
Ngunit dali-dali akong umalis nang mga mata ko'y nanlisik
Miyerkules
Ako ay nakaupo sa dulo ng bus, iniwan ng mga pasaherong inip
Napaisip at nag-iisip na bumaba na ngunit
May sumakay na lalaking marilag at ako'y nabihag
Hindi ko naiwasang hindi tumitig habang siya'y nakangisi
At sa kanyang pagtabi at mag-dikit ang mga biyas namin
Agarang tinawag ko ang kundoktor at pinahinto ang sasakyan
Huwebes
Mag-isa sa aking silid, nakahilata sa kama, Luna sa aking mukha
Ang diwa ay naglalakbay at may hinahabol na alaala
Bigla kong naalala may mensahe sa aking selepono
Isang hubad na larawan ng kausap ko nang wala pang limang araw
Nandilat ang aking mga mata at nagising ang aking diwa
Sa kalakhang kanyang ipinakita na aking di naman gaanong pinansin
Biyernes
Ikaw ay aking muling nasulyapan sa isang kainan
Malapit sa iyong tinitirhan, may kausap sa iyo'y nakikipagtitigan
O sa imahinasyon ko lang iyon?
Ngunit hindi ko maiaalis sa puso ko ang masindak,
Manlumo, malumbay na kaya **** mabuhay na wala
Ang init ng mga balat nating nagtatagpo.
Oh Diyos ko,
Ako'y pagbigyan mo makasama siya kahit isang gabi lang
Isang magdamagang nananaig ang kamunduan
Na maglapat ang aming mga dila
Na masubo ko ang kabuuan niya hanggang mabulunan
Na malasap ang alat ng pawis sa kanyang balat
Na mahila ko ang kanyang buhok sa gigil ng pagkasabik
Na muling takpan niya ang aking bibig, pinipigilan akong umimik
Sabado ng gabi may mensaheng bumungad sa'kin
Kami raw ay mag-hapunan at kumain ng pang-himagas hanggang Linggo ng umaga
At sa pagkakataong ito ay pumayag na ako.
Jul 21, 2016
Jul 21, 2016 at 5:12 AM UTC
di ko alam kung ako lang ang ganito
o marami ring taong nahihirapan ang emosyon ay ipagtanto.
nahihirapan isulat, ilagay sa kwaderno,
buhatin ang lapis, at gumawa ng mga letrang bubuo sa isang kantang ikaw lang nakakarinig.
isang kantang sumusigaw sa puso’t isipan
isang boses na nagsasabing “ako’y pakinggan.”
isang bugkos ng mga salita na di mo alam kung pag pinagtabi tabi mo na sa iyong papel
ay magkakaroon ng kahulugan.
oo.
madalas akong ganito.
na andaming gustong sabihin ng utak ko
pero ni bibig ko o ang kamay ko ay di alam kung paano ito ibubuo.
bakit ang dali magsulat?
pero ang emosyon, hirap na hirap ibuklat?
minsan,
nananalangin ako
na sana may taong lalapit dito
para turuan akong sabihin kung ano nasa utak ko.
ngunit kahit meron mang ganung tao,
alam ko di parin niya makukuha ang aking gusto.
dahil ang mga salita na galing sa utak ko,
na para sa akin ay kumakanta ng napakagandang musika
ay sa kanya naman, halos pareho, pero di gaanong tugma sa pagkanta.
kaya oo.
kahit hirap na hirap ako,
na sabihin sa lahat ang emosyong sinisigaw ng mga piyesa sa utak ko,
tuloy parin ako sa pagsulat kagaya nito.
dahil onti onti kong naiintindihan
na ang lungkot, saya, o mapa ano man,
ay iba iba ang kahulugan sa tao.
pero pare parehong ang dama ng nagagawa nito sa puso.
Apr 6, 2019
Apr 6, 2019 at 6:36 PM UTC
I am Bear Lady
and you are Toucan Man —
Fur and feathered backs
against a striped tent.
Cut-off like tickets,
crowds melting Dali-like
in the distance
from crystalline eyes,
frozen in time…
Wings graze skin and
fur can’t compete.
The electricity of
our eccentricity
is freakish,
yet with every touch,
I feel less like a freak.
My history
of hoop jumping
tightrope walking,
and captivity
dissolve transparently
as I search deep,
deep,
deep,
into supernova eyes —
they outshine
this circus life,
this love for applause,
the performance inside.
As I gaze into
frozen pools,
the broken chords
of carny music
da da da-da-da-da drown.
The morning quiet,
muddled coffee grinds
are sensitive and silent,
chilling me to the soul.
Earth, a peripheral,
to pupils that absorb
mine full-force,
until I can’t see
this galaxy anymore,
save green starbursts,
my light source.
Jun 27, 2015
Jun 27, 2015 at 12:18 PM UTC
Gabi-gabi
Sa unan ay dali tumatabi,
Nananabik
Mata'y pumikit, Bibig humilik,
Panaginip
Kitang mahagkan at makapiling.
Jul 17, 2015
Jul 17, 2015 at 3:58 PM UTC
Hindi ba ko karapat dapat ipaglaban— daing ng pusong nahihirapan.
Iniisip ang nakaraan, na ang nilaanan mo ng pagmamahal hindi kayang makipag sapalaran, ni hindi ka kayang ipaglaban. Sa ungos ng gyera laban sa pag iibigan, sumuko ka’t iniwan akong sugatan. Sumama sa iba na walang pag aalinlangan, “hindi mo ba ko kayang balikan?” Sambit ng pusong naguguluhan. Iniisip na ang ating relasyon ay isang malaking kasinungalingan lamang.
Sa tagal tagal ng ating pagsasamahan, unti unti na kong nalilinawan.
Na hindi mo ko minahal, ginamit mo lang ako sa tuwing kailangan **** maibsan ang init sa iyong katawan, tenga na mapagbubuntungan sa tuwing ika’y nasasaktan.
Nabulag ako sa katotohanan, kalayaan unti unti kong naasam.
Pero bakit mo ko ginamit— ang patuloy na gumugulo sa aking isip.
Dahil ba madali akong magpatawad, na sa isang halik mo lang maayos na ang lahat. Sana ang nararamdaman ko na gusto kong balikan ka, ay kasing dali rin sa gusto kong kalimutan ka.
Gusto kong mahalin ka, pero mas gusto kong kalimutan ka.
Hindi madali, pero kakayanin, uungusin, kakailanganin. Hindi para sa iba kung hindi para sa akin. Siguro panahon na, para ako naman ang piliin hindi ‘mo’.
Kung hindi ng aking sarili.
Jul 10, 2019
Jul 10, 2019 at 7:13 AM UTC