"asta" poems
Ako'y mailap
Pag si Ina'y kapiling
Kung ako'y umasta parang
Hindi sya nakikita
Parabang sa isip ko'y ako lang
Mag-isa
Anong mali?
Tanong ko sa sarili
Anong mali at ganito ako
Umasta,
Sa harap ni Inay na nagbigay
Buhay sa kagaya kong walang
Kwenta
Pero bakit ba?
Gusto ko ba na isilang nya ang
Kagaya kong basura na ay wala pang kwenta?
Sukdulan na siguro
Ang hinanakit ni Ina sa akin
Kayat luha nya'y hindi na napigil
Ako'y sinumbatan
Lahat ng kamalian ko'y
Sinambit
Sa unang pagkakataon
Si Ina ay nagalit
Ako'y nagtaka
Sa aking nadarama
Ang puso ko'y bakit tila sasabog na
Sa nakitang luha
Na umagus pababa
Isang gaya ko
Ang nagpaluha sa Kanya
O, anung hirap at
Sakit pala
Ang makitang lumuha
Ang Ginang na nagpalaki't umaruga
Sa gaya kong walang kwenta
Ngayu'y alam kuna
Ang damdamin ni Ina
Ako ay nangakong
Magbabago na, upang damdami'y ni Ina hindi na masaktan pa
At brilyante nyang mata'y hindi na tumangis pa
Ang mahal kong Ina nasa malayo na
Paano na ang pramis ko
Tila naging abo na
Masakit isiping
Pagmamahal ay di naipadama
Sa nag-iisa kong Reyna
Na nagpahalaga sa kagayakong basura na'y wala pang kwenta
Sumilip ang Araw
Sa mata kong nakapikit
Kahit natakluban na ng luha ang mata
Batid kong si Ina'y nasa tagiliran ko pala
Nakatayo at nakangiti,may alay na pagmamahal ang brilyante nyang mga mata
Hinagkan ko si Nanay
Tudo bigay ang dabest kong yakap
Sabay dampi ng matamis kong halik sakanyang pisngi
Batid ko si Nanay ay nagtaka
Tila nagulat pa nga sa bago kung pag-asta
Labis akong nasaktan
Sa panaginip na handa ng may kapal
Tiyak ako'y kanyang sinubok
Upang malaman ko na ang halaga ni Nanay ay di lamang sintaas ng bundok
Kundi sinlawak din pala dagat
Ang mahagkan pala si Nanay
Ay Walang kasing sarap
Sa haba nang panahon sanay
Noon kupa nadanas
Ang mayakap si Nanay kahit gaano pa katagal
Ay hindi ako magsasawa
Ohh,kay saya maranasan ang ganito
Ang makapiling si Nanay
Buo na ang araw ko
Ang pramis ko Nay ay isa lang
Mamahalin kita higit pa sa buhay kong taglay
basta ba dito kalang at hindi lilisan
Apr 26, 2017
Apr 26, 2017 at 2:22 AM UTC
I hope nga sama sa coke og tubig,
Piliion mo ako nga tubig,
Dili man tam.is ug lamion,
Basta bisag unsay mahitabo,
dle ka pwedeng mo dle nako,
Kay ako nga tubig makaayo ug makatambal,
Di lang sa tutunlan asta pod sa imong kauhaw,
Kauhaw sa gugma ug pagamoma.
Dili sama sa soft drinks,
Nga imong pilion ug pangitaon,
Kung ikaw makakaon ug lamion pero bidli na pagkaon,
Apan ikaw maga duhaduha,
Basta ang lawas may gipamati na,
Mga sakit ug balatian nga tandgunon,
Sa gugma, mao ni sila ang atong mga hinigugma kaniadto,
Mas gipili ang kalami sa karon,
Wala ga lantaw sa possibling sakit,
Sakit nga maabot ig mata sa kaugmaon,
Maong unta ako nga tubig imong pilion,
Bisag dle tam.is ug lamion,
Mahimo mo man sad ako nga gamiton,
Sa imong pag hunad ug paglimpyo ,
Sa mga preskong samad sa imong kagahapon,
Isaad kong dughan mo pagahugasan,
Pad.on ang tanang kasakit ug kabalaka,
Dughan mo panggaon, higugmaon ug paga ampingan,
Mga kasakit kong alid.an ug pagpangga ug paghigugma,
Maong ako nga tubig intawn pagapilia.
Tubig man ko para kanila,
Labaw pa ni sa soft drinks ang katam.is kung mahigugma.
Unta inday kong shiela pilia
Kining
Tubig ko nga paghigugma
Jun 20, 2020
Jun 20, 2020 at 2:05 PM UTC
daw hindi magpakita
sa akon ang katuyo
diri sa dulom
daw ako man kadumdom
sa pila ka tion
nga ako gapanago
hindi na pagpugsa
ipiyong ang mga mata
kay wala man pinagbag-o
kung ako bulag
sa kalipay o sa gugma
na-anad na sa lamig
sa ulunan nga basa
gadugay lang ang mga tuig
ako lang diri gyapon isa
talagsa na lang gid
katilaw sang pahuway
basi di ko gutom amo kabudlay
gihulid ko na ang pala
di gyapon ko katulog
makutkot na lang ko asta ma-aga
May 16, 2020
May 16, 2020 at 12:43 PM UTC
70 anyos ka don gakabuhi
Sugod sang mabun-ag diri tubtob nagradwar sa UP
Halin sang magkapamilya asta sa pulitika ginpili
43 ka tuig ka don nga pulitiko
Nagserbisyo sg mayo kg wala eskandalo
Ang ngalan malimpyo kg palangga sg tawo
32 anyos don ang buluthuan nga imo ginpatindog
Ang CapSU-Dumarao nga padayon nagapanikasog
Madamo na ka beses nga ginbagyo kg ginlinog
20 ka gobernador na sang ikaw magpungko
Ugaling ikaw guid ang may nabuligan sg damo
Gani para sa akon ikaw ang “Kampeon sg mga Capizeño”
13 ka president don ang imo naagyan
Sugod sa ti-on sg ikaduha nga digmaan
Asta sa ti-on sg tadlong nga dalan
2 na ang binalaybay nga halad ko sa imo
Kay ikaw indi guid madula sa akon painu-ino
Gob. Tanco, ikaw sa guihapon ang akon idolo!
1 duman ini ka maragtason nga ti-on
Kay ang Amay sg CapSU-Dumarao ara sa guihapon
Nagbuylog kg nagtambong sa amon pagtililipon!
-10/14-15/2014
(Dumarao)
*for Gob. Tanco’s 70th Birthday
Sep 14, 2019
Sep 14, 2019 at 10:15 PM UTC
I have been leaving everyone
Silently, slowly
Backing out of the frame
Not playing their games
Not calling, not texting
Slowly and silently retreating
As to not be missed
When I fully dismiss
This place you all been living in
*
I refuse to take root
Where no care takes place
How can I care for a place without love
Chaos takes all the space
So slowly I have been leaving you all
Soon forever more
New steps taken
Intentions not shaken
New life now
MY happiness not forsaken!
So Asta La Pasta *******
May 30, 2014
May 30, 2014 at 2:37 AM UTC
Sin querer,
te di un beso amoroso bien suave.
Mirándote a tus ojos de luna,
que me decían, por favor un beso otra vez.
Te acaricié la piel y te dije,
vamos despacio esta ves.
La locura del momento no esperaba
lo que iba suceder.
Después de el beso,
nos miramos unos a otro con una sonrisa de placer.
Fue con una pasión intensa
que llegamos asta el amanecer.
Tus labios de miel,
nunca me olvidare.
Te di el beso de tus suenos
para que pronto nos veremos otra vez.
Por: Michael M. De La Fuente
Jul 6, 2014
Jul 6, 2014 at 9:18 PM UTC
Inútiles palabras para la rima. Nunca
De contacto supisteis para dar armonía.
Cual vírgenes en duelo, vuestra belleza trunca
Va triste y solitaria, sin el fulgor del día.
Alma tenéis, mas siempre sois como inútil lazo,
Ritmos que no se acuerdan con otros, y por eso
No habéis sabido nunca lo que es calor de abrazo,
Ni habéis sentido espasmos con la fruición del beso.
Inútiles palabras para rimar. De oro
Podréis ser, mas las otras de alianza son emblema;
Y cantáis, pero siempre seréis voz en un coro;
Y podréis ser engaste, pero jamás diadema.
Y os veo con tristeza cuando avanza el galope
Del lírico desfile por el radiante estadio.
Sois asta de la lanza, no de la lanza el tope,
Y sois empuñadura, pero jamás el gladio.
Las otras son las gemas donde la luz tremola
Y armonizan cuadrigas o multiformes galas.
Vosotras vibráis siempre, mas sois una ala sola,
Y el poeta requiere para volar dos alas.
1.2k
What is happening to me I thought as I lay on the marble floor.I had no idea of where I was or how I got there !It must be a dream I quietly soliloquized.
My head felt like a thousand talking drums had been set in motion.The beats were in such dis-harmony that my head began to twirl in response.
I tried to get up to take some aspirin ,only to find out I couldn't move.I was tied to a chair.Just then did reality hit me -i had been kÍdnapped ...but who was my captor?
A question that sent my mind on a reverse mission.Fortunately, I recalled the episode and realised my drink had been spiked with whatever it was and I was taken away from where I seemed to have been having fun
'alone'.
Something had told me not to go back to my drink after the phone call but I neglected that voice.
My captors were definitely lurking around waitin for me to awake.I had to put up a fight with them no matter what. Thank God I had acquired some 'taikwando' skills way back.I hope it comes in handy this time!
Wait a minute! I'm dead drunk again,and I'm lying on my marble porch right next to my rocking chair.So no captors! but just my drunken imagination!!! 'I'll pass the night here' I said to my wacked-up mind. I'll be sober in the morning and maybe just maybe I'll say 'asta lavista' to the drinks.
Dec 18, 2013
Dec 18, 2013 at 4:44 PM UTC
Sa isang madilim na kuwarto,
ako’y tila mahinhin at ang mga mata’y nakasarado. Nakahiga lamang at kalmado habang nakabalot sa kumot at tila binabangungot ng mga ala-alang ‘di ko malimot-limot nang iwan mo ako. Ang mga ala-alang ito’y kung makapang-asta saking isipa’y parang nagliliyab na apoy na pumapaso sa mga magagandang damdamin kong tila naitataboy.
Ngunit ngayon, tila nawala ang nagliliyab na apoy nang nalalampasan ko na ang lungkot, at tuluyang bumabangon at nililimot ang mga ala-ala ng kahapon, sapagkat alam ko na ang mga masasamang kahapon ay ‘di pa ang dulo at hadlang upang ‘di ako makabangon.
Jun 9, 2019
Jun 9, 2019 at 10:27 AM UTC
Vientos del pueblo me llevan,
vientos del pueblo me arrastran,
me esparcen el corazón
y me aventan la garganta.Los bueyes doblan la frente,
impotentemente mansa,
delante de los castigos:
los leones la levantan
y al mismo tiempo castigan
con su clamorosa zarpa.No soy un de pueblo de bueyes,
que soy de un pueblo que embargan
yacimientos de leones,
desfiladeros de águilas
y cordilleras de toros
con el orgullo en el asta.
Nunca medraron los bueyes
en los páramos de España.¿Quién habló de echar un yugo
sobre el cuello de esta raza?
¿Quién ha puesto al huracán
jamás ni yugos ni trabas,
ni quién al rayo detuvo
prisionero en una jaula?Asturianos de braveza,
vascos de piedra blindada,
valencianos de alegría
y castellanos de alma,
labrados como la tierra
y airosos como las alas;
andaluces de relámpagos,
nacidos entre guitarras
y forjados en los yunques
torrenciales de las lágrimas;
extremeños de centeno,
gallegos de lluvia y calma,
catalanes de firmeza,
aragoneses de casta,
murcianos de dinamita
frutalmente propagada,
leoneses, navarros, dueños
del hambre, el sudor y el hacha,
reyes de la minería,
señores de la labranza,
hombres que entre las raíces,
como raíces gallardas,
vais de la vida a la muerte,
vais de la nada a la nada:
yugos os quieren poner
gentes de la hierba mala,
yugos que habéis de dejar
rotos sobre sus espaldas.Crepúsculo de los bueyes
está despuntando el alba.Los bueyes mueren vestidos
de humildad y olor de cuadra;
las águilas, los leones
y los toros de arrogancia,
y detrás de ellos, el cielo
ni se enturbia ni se acaba.
La agonía de los bueyes
tiene pequeña la cara,
la del animal varón
toda la creación agranda.Si me muero, que me muera
con la cabeza muy alta.
Muerto y veinte veces muerto,
la boca contra la grama,
tendré apretados los dientes
y decidida la barba.Cantando espero a la muerte,
que hay ruiseñores que cantan
encima de los fusiles
y en medio de las batallas.
963
Helo, helo por do viene el infante vengador,
caballero a la jineta en un caballo corredor,
su manto revuelto al brazo, demudada la color,
y en la su mano derecha un venablo cortador;
con la ***** del venablo sacarían un arador,
siete veces fue templado en la sangre de un dragón
y otras tantas afilado porque cortase mejor,
el hierro fue hecho en Francia, y el asta en Aragón.
Perfilándoselo iba en las alas de su halcón.
Iba buscar a don Cuadros, a don Quadros, el traidor.
Allá le fuera a hallar junto al emperador,
la vara tiene en la mano, que era justicia mayor.
Siete veces lo pensaba si lo tiraría o no
y al cabo de las ocho el venablo le arrojó;
por dar al dicho don Cuadros, dado ha al emperador,
pasado le ha manto y sayo, que era de un tornasol,
por el suelo ladrillado más de un palmo lo metió.
Allí le habló el rey, bien oiréis lo que habló:
-¿Por qué me tiraste, infante? ¿Por qué me tiras, traidor?
-Perdóneme tu alteza, que no tiraba a ti, no,
tiraba al traidor de Cuadros, ese falso engañador,
que siete hermanos tenía no ha dejado si a mí, no.
Por eso delante de ti, buen rey, lo desafío yo.
Todos fían a don Cuadros y al infante no fían, no,
sino fuera una doncella, hija es del emperador,
que los tomó por la mano y en el campo los metió.
A los primeros encuentros Cuadros en tierra cayó.
Apeárase el infante, la cabeza le cortó
y tomárala en su lanza y al buen rey la presentó.
De que aquesto vido el rey con su hija le casó.
914
-¡Afuera, afuera, Rodrigo, el soberbio castellano!
Acordársete debría de aquel buen tiempo pasado
que te armaron caballero en el altar de Santiago,
cuando el rey fue tu padrino, tú, Rodrigo, el ahijado;
mi padre te dio las armas, mi madre te dio el caballo,
yo te calcé espuela de oro porque fueses más honrado;
pensando casar contigo, ¡no lo quiso mi pecado!,
casástete con Jimena, hija del conde Lozano;
con ella hubiste dineros, conmigo hubieras estados;
dejaste hija de rey por tomar la de un vasallo.
En oír esto Rodrigo volvióse mal angustiado:
-¡Afuera, afuera, los míos, los de a pie y los de a caballo,
pues de aquella torre mocha una vira me han tirado!,
no traía el asta hierro, el corazón me ha pasado;
¡ya ningún remedio siento, sino vivir más penado!
853
A las cinco de la tarde.
Eran las cinco en punto de la tarde.
Un niño trajo la blanca sábana
a las cinco de la tarde.
Una espuerta de cal ya prevenida
a las cinco de la tarde.
Lo demás era muerte y sólo muerte
a las cinco de la tarde.
El viento se llevó los algodones
a las cinco de la tarde.
Y el óxido sembró cristal y níquel
a las cinco de la tarde.
Ya luchan la paloma y el leopardo
a las cinco de la tarde.
Y un muslo con un asta desolada
a las cinco de la tarde.
Comenzaron los sones de bordón
a las cinco de la tarde.
Las campanas de arsénico y el humo
a las cinco de la tarde.
En las esquinas grupos de silencio
a las cinco de la tarde.
¡Y el toro solo corazón arriba!
a las cinco de la tarde.
Cuando el sudor de nieve fue llegando
a las cinco de la tarde
cuando la plaza se cubrió de yodo
a las cinco de la tarde,
la muerte puso huevos en la herida
a las cinco de la tarde.
A las cinco de la tarde.
A las cinco en Punto de la tarde.
Un ataúd con ruedas es la cama
a las cinco de la tarde.
Huesos y flautas suenan en su oído
a las cinco de la tarde.
El toro ya mugía por su frente
a las cinco de la tarde.
El cuarto se irisaba de agonía
a las cinco de la tarde.
A lo lejos ya viene la gangrena
a las cinco de la tarde.
Trompa de lirio por las verdes ingles
a las cinco de la tarde.
Las heridas quemaban como soles
a las cinco de la tarde,
y el gentío rompía las ventanas
a las cinco de la tarde.
A las cinco de la tarde.
¡Ay, qué terribles cinco de la tarde!
¡Eran las cinco en todos los relojes!
¡Eran las cinco en sombra de la tarde!
810
Îmi pare rău.
Îmi pare rău că te -am reușit .
Toată viața mea
Am cerut să aparțină
Și nu am
Până când a venit de-a lungul .
Mi-ai dat adăpost
Și sa oprit durerea .
Ai chiar a ieșit din drumul spre dragoste * * de mine.
Dar, după un timp,
Am dat seama
Asta a fost tot o minciună
Deci, * * ea știa *** te-ai simțit .
** A ** ei a fost .
O fată te-a iubit .
Și nu mă refer.
Adică * o *
fata
Cine nu este de mine .
P.s. Different language-Romanian
Jan 21, 2015
Jan 21, 2015 at 5:24 PM UTC
¡Ah, Miss X, Miss X: 20 años!
Blusas en las ventanas,
los peluqueros
lloran sin tu melena
-fuego rubio cortado-.
¡Ah, Miss X, Miss X sin sombrero,
alba sin colorete,
sola,
tan libre,
tú,
en el viento!
No llevabas pendientes.
Las modistas, de blanco, en los balcones,
perdidas por el cielo.
-¡A ver!
¡Al fin!
¿Qué?
¡No!
Sólo era un pájaro,
no tú,
Miss X niña.
El barman, ¡oh, qué triste!
(Cerveza.
Limonada.
Whisky.
Cocktail de ginebra.)
Ha pintado de ***** las botellas.
Y las banderas,
alegrías del bar,
de ***** a media asta.
¡Y el cielo sin girar tu radiograma!
Treinta barcos,
cuarenta hidroaviones
y un velero cargado de naranjas,
gritando por el mar y por las nubes.
Nada.
¡Ah, Miss X! ¿Adónde?
S. M. el Rey de tu país no come.
No duerme el Rey.
Fuma.
Se muere por la costa en automóvil.
Ministerios,
Bancos del oro,
Consulados,
Casinos,
Tiendas,
Parques,
cerrados.
Y, mientras, tú, en el viento
-¿te aprietan los zapatos?-,
Miss X, de los mares
-di, ¿te lastima el aire?-.
¡Ah, Miss X, Miss X, qué fastidio!
Bostezo.
Adiós...
Good bye...
(Ya nadie piensa en ti. Las mariposas
de acero,
con las alas tronchadas,
incendiando los aires,
fijas sobre las dalias
movibles de los vientos.
Sol electrocutado.
Luna carbonizada.
Temor al oso blanco del invierno.
Veda.
Prohibida la caza
marítima, celeste,
por orden del Gobierno.
Ya nadie piensa en ti, Miss X niña.)
767
Honoring Buckethead Halloween
romaniac bucketb0t love
De la asta am plecat,
De aceea am continuat
Fără sa am vreo așteptare
De faptul ca am fost invitat,
De unde doar am menționat
Jason and Nick, Faustian Echoes dialogues my thoughts in regards to ours, lips my feelings.
"They lie outside the boundaries that words can address; and man can only grasp those thoughts which language can express."
In eggphrastic way, I end and say
The sun gets its own shadow under Buckethead's light.
Nov 24, 2024
Nov 24, 2024 at 11:20 AM UTC
Joan es amable
Cincera y confiable
Nunca se olvida de mi
Ni en un instante.
Siempre trata de que todo
Este bien pero el único problema
Es el tiempo.
Pasa sin importale si estamos
En el mejor momento
O tal vez asta el peor
Solo pasa y pasa
Y nunca para.
Aveces me digo que pasaría si me amiga
Ya nunca la vería
Yo creo que tal vez
Me moriría.
May 7, 2015
May 7, 2015 at 12:34 PM UTC
Una noche de copas
U bicare
N uestro
A mor!
N o importa si se
O culta en los misterios del infinito,
C ielo y tierra moveré,
H asta
E ncontrarte amuleto mío!
D esde ese momento me
E ncargare de amarte,
C on todo mi ser, prometo venerarte.
O xigenare tu aliento con dedicada devoción.
P lasmare el tiempo para
A ferrarme por
S iempre a nuestra historia de amor bendecida por Dios!
Te esperaré con dos copas de vino en mano,
para festejar nuestro esperado encuentro!
LeydisProse
3/2017
Una Noche de Copas
U sted
N o entiende que lo
A mo?
N o entiende que quiero
O cupar
C ada espacio en su ser?
H abitar por siempre en su alma.
E ncolarme en su verso.
D elilar en su beso,
E ncadenada a su
C uerpo quiero vivir.
O brar sin cesar en nuestra alcoba.
P repararnos un nido de amor, respeto y
lujurias.
A marnos sin prejuicios, y,
S in ataduras!
Y ser el uno para el otro, la mejor
NOCHE DE COPAS,
pero encontrarnos en el sol de la mañana todo los días.
LeydisProse
3/2017
Jun 1, 2017
Jun 1, 2017 at 10:27 AM UTC
Tata îmi spune ca mi se atrofiază mușchii în mâna stângă
Așa că,
De noaptea ielelor nu o să mă mai mișc, o să-mi adoarmă corpul -lasă-mă să cad și nu mă mai aduna!
O să las ura ielelor să mă umple, să mă poarte cu solstițiul departe.
Tata tot îmi spune eu îmi dau urechile să le ia ielele, să le ia ielele.
Le dau lor corpul meu care zdruncină gânduri și suferințe,
Le dau lor venele și sângele care car alene globule, vise și cântece pentru sânziene.
Le voi da lor dragostea ce ți-o port, s-o ducă departe, să calce marea în picioare cu ea, să-i înflorească valurile vara ca să înghită țărmul toamna cu dragostea mea -o s-o dau lor, o s-o dau ielelor.
Le voi da cuvintele scrise și nespuse să le lase închise în codrii, să le ardă în focurile culmii.
Le voi da lor tot, vă dau tot ielelor!
Corpul ăsta rupt de timp și atât de tânăr, luați-l ielelor și făceți-vă lume
O coastă zâmbet pentru voi, ielelor!
Ochiul meu pentru cruzime, onorați-l ielelor!
Eu vasul pentru ura voastră, voi aduceți-mă de îndată acasă.
Dragostea asta pentru nimeni și pentru tot,
Luați-o voi ielelor!
Lichiditatea ei pusă în sticlă- poate hrăni pământul cât mor
Fulgeră și tună în mine timpul nerămas pentru dragoste, sânzienelor vă implor luați-o și ascundeți-o.
Mintea aceasta marmură de alamă, o povară pentru mine rogu-vă de-o aruncați.
Sau de-o păstrați ielelor, puneți-o la rece, să nu mai plece, să nu mai sufere.
Fie-vă sânge și sabie de-o luați.
Ielelor de noaptea voastră eu vă dau tot ce sunt eu,
Gură. Aer. Plămâni.
Șoapte. Atingeri. Înghițituri.
Mâini. Vorbe. Visuri.
Genunchi. Coate. Ocolișuri.
Ochi. Lacrimi. Sânge. și Podișuri.
Luați ce puteți duce și acolo unde mergeți, acolo să le distrugeți.
Jun 21, 2022
Jun 21, 2022 at 4:00 PM UTC
fatalism și reavăn.
reavăn și fatalism.
n-am mai scris,
n-am mai scris.
mi-a mers gura prea puțin și acum mi-e capu-n groapă.
mă soarbe Oltul ?
Rămân o cruce ortodoxă, stingheră pe marginea drumului, îndoită de mașini în depășire.
reavăn... e reavăn după ploaie și îmi intră în vene.
fatalism slav și decăderea omului, cui i-am mai dat urechile mele?
asta nu sunt eu aici,
nu eu aud, nu eu simt.
ace și mâini atinse, drumuri scurse, reavăn și fatalism.
da n-am mai scris!
nu, nu, pentru că nu ***
nu în București, nu în tramvai, nu in scaunul din dreapta, nu cu mâna lui tata strânsă pe volan, nu cu piciorul scuturându-mi în spital.
un chist pe ovar, un folicul hormonal habar n-am;tot e un reavăn tot e fatalism și eu iar n-am scris.
poate că nu mai am de ce.
viața e film destul nu mai are nevoie de scenarist, viața m-a depășit uite, e self-sustaining!
Tata a zis că i-am frânt inima când i-am zis să mă ia acasă la 2 ani, ce isteric.
Nu mai vreau să aud, nu mai vreau să simt atât de greu din cer curgându-mi la tălpi,
rămân reavăn și fatalism și nu mai scriu nimic, nimic.
reavăn sărută buzele astea - petale de iris lăsate în soare!
reavăn, reavăn sărută trupul ăsta și mintea ce duc oriunde în nicăieri!
reavăn, sărută fatalismul ăsta infantil și torturat și dă-mi înapoi tot ce a fost și poate fi eu!
May 20, 2022
May 20, 2022 at 4:47 PM UTC
Compensez acum pentru câte n-am trăit,
O mandibulă travertin, nu-mi mai filtrează plămânii
Decât când sunt singura
mint
Când sunt singură ajung la apogeul interogării.
Da, are dreptate acum m-am convins.
Nu mai *** spune că beau sau că fumez în plan social
Un viciu real e un viciu personal iar eu...
Eu îmi transform tot în viciu atât cât există în intimitatea propriei mele minți.
Îmi privatizez existența precum visam că voi face, un chin, o răutate de nedescris la fel *** spunea tata-totul se va întoarce când "ai grijă ce-ți dorești că poate se îndeplinește."
Tată, nu e un "poate" , vezi tu toate aceste spuse intră în contradicție;mi-ai spus că tot ce vreau, primesc și ai dreptate-nu e un "poate" , e unica certitudine.
Tată dacă ai știi că glumele despre un viitor malefic aveau să devină realitate pentru fiica ta, le-ai mai fi spus?
Și această frumusețe de a trăi și de a admira tot malefică rămâne în prisma unei existențe deteriorate, acrită de timp.
Tată dacă ți-aș fi spus că era prea târziu, ai mai fi venit?
Toată această ardoare a mea de a afla *** se poate trăi mă conduce dintr-o viață în alta.
Și așa schimb lumi, anotimpuri, oameni, existențe - eu avertizez dar niciuna dintre aceste vorbe nu sunt concrete, aceste discursuri discrete, aceste vise pe jumătate coerente-eu nu sunt poet când îmi găsesc vină, când mă blamez, eu nu sunt poet când previn oricât de frumos poate suna.
eu nu sunt poet, nu când fumez, nu când implor, nu când sufăr.
Tată, eu știu că nu mă vrei poet, ceva filozof delirând într-o râpă.
Tată, asta se întâmplă,asta se va întâmpla.
Oct 11, 2022
Oct 11, 2022 at 10:45 AM UTC
Luna își arata fața întoarsă
Eu aștept primăvara roasă
De crude adevăruri și ochi întredeschişi.
Mi-am spus că-ți voi da 2 săptămâni să miști,
Că până pe 14 februarie îmi voi recupera afecțiunea efemeră și mirosul distins
Care mă adormea atât de violent.
Mama făcuse deja pariuri că ne distrugem,
E vina mea, am avut prea multă încredere în mine sincer.
Rupe-mă de realitate, nu eram prea trează înainte
Să scânteieze cerul a regrete vorbite,
Împielițând vântul ăsta crud.
Căci oricât de mult aș spera la primăvară, el tot bate și eu rămân...
Înfrigurată de furie înlocuind o fire,
Impertinentă oricum.
Am avut dreptate bilateral,
Nu ne-am putut păstra.
Am și vrut asta.
*** era să trăim orice altceva decât o altă banală suferință?
*** era să avem speranță?
Devastator probabil,
Strigător la cer!
Pune-mi la loc mâinile care au rămas pironite undeva la tine în creier căci doresc amar să mă trezesc vie.
Feb 4, 2022
Feb 4, 2022 at 10:44 AM UTC
habia un balance en tu sonrisa
tu mirada calmava todo, asta las olas mas enormes
tus venas corrian largas y agiles como tu corazon
crecio en mi un amor, casi como el tullo
aprendi a reconocer un amor eterno
en tus miradas y sonrisas
encontre una razon
seguir despertando al mismo sol
uno que ya no vez mas
pero si pudieras, lo amaras tambien
tanto como me amas a mi
Jan 22, 2018
Jan 22, 2018 at 12:01 AM UTC
Diga me la verdad
Porque me dejastes llorar
Inutil, llo te odio
Amor me amastes
Besos en la noche
Olvidate, de mi labios
No ves que me lastimates
Que me golpiastes
A mi corazon
Perdon no te va ayudar
Perdoname
Perdon no te va salvar
Perdoname
Amor de te prisa
Te voy a dejar sin risas
Por hacer me sufrir
Despidate de tu vida
Se va en un instante
Cobarde, te huistes
Perdon no lo va reglar
Perdoname
Perdon no lo recuperar
Perdoname
Te voy odiar
Asta que te vas
© Sofia Villagrana 2019
Sep 25, 2019
Sep 25, 2019 at 7:09 PM UTC