"artista" poems
Walang sukat ang damdamin at wala rin itong tugma,
Ang wagas na pag-ibig o nagbabagang galit ay walang ritmo,
Lahat ng ito ay dapat na lumaya. Sumabog na tulad sa bulkan
Kung kinakailangan o di kaya ay dumaloy na tulad sa agos ng ilog.
Ganito ang malayang taludturan na aking tinatangkilik, oo alagad ako
Ni Walt Whitman at hindi ko ito ikinakahiya.
Hindi ko kinakailangan na bumilang ng mga araw, lingo at buwan,
Hindi ko kailangan na pagandahin ang mga salitang isusulat ko.
Totoo na gusto ko ring sumikat at makilala ng balana ang maging tanyag
Na tulad ng iba. Subalit wala akong balak na itakwil ang aking tunay na
Saloobin, hindi ko isasakripisyo ang aking nararamdaman para lang
Tanggapin at kilalanin ng iba.
Minsan mala-sutala pero mas madalas ay magaspang na tulad sa sako
Ang mga salitang ginagamit ko. Hindi ako nanunuyo sa halip madalas ako’ng
Nagmumura at nang-uusig. ‘Pagkat yan ang laman ng aking dibdib at hindi
Ko ito ikinakahiya. Malaya ako na tulad sa malayang tauldturan na itinataguyod ko.
Putang-ina ko man kahit hindi ako ma-publish gagawin ko parin ito.
Hindi ko pakikinisin ang magaspang na katotohanan, hindi ko pababanguhin
Ang nangangalingasaw na kaganapan ang isusulat ko ay ang tunay lamang.
Magiging tapat ako sa aking damdamin, hindi ko uulolin ang aking sarili at hindi
Ako mag-iinarte sapagkat hindi naman ako artista. Hindi ito Sunugan o Flip Top ito ang
Tunay na ako na s’yang nagsasalita. Hindi ko kailangan na magpatawa.
Ang tunay na makata ay naglalahad ng katotohanan hindi ng mga salitang
Gustong mapakinggan lamang ng mga taong bumabasa ng kanyang mga tula.
Walang sukat at walang tugma ganito ang tunay na demokrasya. Damdamin ko
Ang magdidikta, ito ang panginoon ng aking panulat.
Dec 2, 2017
Dec 2, 2017 at 7:08 AM UTC
Sa kanyang himig ako'y nahahalina
Magkasintunog ng mga ibong malaya
Umiindayog sa puso ko't pagsinta
Misteryosong dilag, sino s'ya talaga?
Sa tuwing napapanood 'y anong ganda
Mata'y matimyas na tala sa umaga
Tanglaw sa daigdig na puno ng hiwaga
Liwanag sa bukang liwayway 't hiraya
Manipis ang labing kakulay 'y makopa
Malamyos ang tunog ng bawat salita
Halik ng anghel ang dapyo ng hininga
Halimuyak ay buhay, di nawawala
Kahit panlalaki ang gayak at porma
Na kanyang ginampanan sa prima donna
Munting lawiswis na lupaypay 't mahina
Nang lumaki'y diwata sa encantadia
Ang isip ko ay kinabig 't kinawawa
Ginapos nang mahigpit ng kanyang drama
Madalas ay namumugto ang mga mata
Kapag nasisilayan s'yang lumuluha
Huwag sana pabugso bugso't pabigla
Ang tibo niyang pangungusap at banta
Sapagkat nababagha't natutulala
Damdami'y pinamumugaran ng kaba
Sa kumpas ng mga kamay ay humahanga
Isang paraluman na ang kiyas 'y siga
Hudlum sa kanto na mahal ang pamilya
Pinakamatapang na lahing Claveria
Sa likod ng pagganap ano nga ba s'ya?
Sapantaha ko ay magalang na bata
Binibini at dalagang Filipina
May puring Perlas ng Silangan ng Asya
Lingid sa kamalayan nang napahanga
Sa kanyang angking galing bilang artista
Dagdag pa ang sayaw n'yang mala-prinsesa
Sa makabagong tinikling, siya'y reyna
Araw 'y nakahilig sa katanyagan n'ya
Harap 'y pangarap na sinasalubong pa
Hiyas s'ya sa mundo na walang kapara,
Kumikinang at nagbibigay pag-asa
Jan 4, 2020
Jan 4, 2020 at 11:09 PM UTC
Panginoon mo ang
Panganorin. Bertud
Ka ng hubad na diwata.
Likhang-isip, halukipkip
Ng wika, pedestal ng
Luha, ikaw itong kalahatan
Ng kasalatan ng unawa't
Awa ng hangal na madla.
Samut-saring anyo't samyo
Ng opyong bumabawi ng
Bait at hinanakit sa buhay
Ngunit masugid na patrong
Naghahasik ng biyaya
Sa anyo ng
bote
pakete
lata
spaghetti
langaw
lumot
bangaw
ipis
lotion
******
burak
darak
barya
kariton
prosti
sutana
artista
politiko
pulis
tsismis
atbp.
Nov 3, 2013
Nov 3, 2013 at 3:23 PM UTC
Dilaw na sinag ang bumungad sa aking kamalayan
Habang sumasayaw ang ulap sa bintana
Umaawit ang electric fan kasabay ng mga mumunting ingay sa labas ng kwarto
Kailngan maghanda dahil ngayon ay mas espesyal pa sa nagbabagang balita sa radyo.
Almusal ligo toothbrush bihis na daig pa ang artista sa telebisyon
Beso beso, kamayan, tawanan, yakapan, galak, sa mga taong namiss mo noon
Preparado ang lahat, nakisama ang panahon
Kakausapin ko si Ama na may buong buong desisyon
Naguumapaw sa saya na may kasamang kaba
Asan na pala sila? Anong oras na ba?
Hanggang sa nagsimulang umawit ang mga anghel
Isa isang lumakad ang saksi na may kanya kanyang papel
Hakbang pakaliwa, hakbang pakanan, onti na lang malapit na
Hanggang sa matunton ko ang harapan, naku eto na, kumapit ka
Tila nanahimik ang paligid, nakatuon lahat sa nagiisang pintuan
Hanggang sa bumukas at lumantad ang nagiisang kasagutan
Liwanag. Oo sya ang aking liwanag.
Dahan dahan papalapit, upang akoy mapanatag
Kislap ang nangingibabaw sa buong kaharian
Untiunting pagpatak ng luha sa galak namasdan
Napakagandang nilalang, ang nagiisang dahilan
Kung may araw sa umaga, sa gabi sya ang buwan
Pagkahawak ko sa kamay sabay hinagkan
Ngayon naririto kana hindi kana papakawalan
Susumpa na animoy umaawit sa pinakamasayang pagkakataon
Pagkakataon na tila munting bata na naglalaro sa papalakas na ambon
Anong oras na? Alam kong alam mo na
Kung paglagay sa tahimik ang tawag dun, ang sagot isigaw mo na
Dahil bukas ay di na ko mangangarap pa
Bagkus ang bawat bukas ang hanganan para mahalin kita
Oras na ang nagbilang para mahanap natin ang isat-isa
At kung nagsimula man ang bilang sa isa, magtatapos ang lahat sa labi-ng-dalawa
Written: 08/01/2014
Aug 3, 2017
Aug 3, 2017 at 8:30 PM UTC
Hihintayin pa ba natin
Na ang langit ay matakpan ng mga kulay abo na alapaap
Na pinaghalong mga usok ng bomba
At mga ulap na nagdadala ng mabigat na bagyo?
Hihitayin pa ba natin
Na mawala ang buhay ng isang inosenteng sibilyan
Sa ngalan ng isang lalake sa kataas-taasan ng kalawakan
Na hindi naman natin tiyak kung tayo ba’y binabantayan pa?
Hihintayin pa ba natin
Ang pag-hiyaw ng milyong-milyong mga mamayanan
Ang hiyaw na nagdadala ng kanilang takot
Na tila ba’y parang kampana ng simbahan
Pinipilit tayong tumayo at bumangon na
Hihitayin pa ba natin
Ang pagmamakaawa ng isang burgis na artista
Na ang tingin lang sa atin ay mga tseke at barya?
Hihintayin pa ba natin
Ang pag-tahimik sa atin ng mga lalakeng naka-itim
Sumisigaw at nananakot
Sa ngalan ng maitim na propaganda?
O hihintayin na lang natin
Na gawing tayong manhid
Sa bilang ng tatlo
Habang tayo’y tinututukan ng kailbre kwarenta y kwatro?
May 28, 2017
May 28, 2017 at 11:30 AM UTC
Waring bihag na nais makawala
Sa gapos ng isang tanikala
At kahit walang mga salita
Ang tinig sa isip ay nagwawala
Ganap mo akong pinapatay
Unti-unti sa iyong mga kamay
Sa tuwing ako'y nasasanay
Sa aking ngiting hindi naman tunay
Marahil isa akong magaling na artista
Ikaw ang derektor sa pelikula
Ibibihis ang nais **** maskara
At ang puso ko ang iyong obra maestra
Hahayaan na lamang na ako ay hiramin
Waring manikang lalaruin
At kung magsawa na sa akin
Maaari mo na ba akong palayain?
-JGA
Sep 29, 2021
Sep 29, 2021 at 6:07 PM UTC
i.
Cometh hither darling, passeth through the enlightened pergola, seeith how ourn moniker's, art carved into the archway thither ourn bower; A chivalrous Noble tower.
ii.
No worrying mine dear, a buckler shalt be close to mine grab, for the attacker's shalt tryeth to invade, steal, and get all in a duetimes hand; though the circlet I shalt place upon thine top, shalt giveth thee shielding, from the Creation's that mock.
iii.
Artista, mine chosen of coëval; chalcedony balconies shalt giveth us visibility, up close we shalt toast, in thine calligraphist theory, in intimacy we'll float.
iv.
The eaves of ourn citadel, shalt be engineered by thine geniusness, none better to build ourn protection, as thou art a stalwart of the age, a queen aloft all name's, an angel upon a seraph's stage, as I wilt espy thee from the window inside thine midst.
©Brandon Nagley
©Lonesome poets poetry
©Earl Jane Nagley dedicated ( Filipino rose)
Jan 11, 2016
Jan 11, 2016 at 4:40 PM UTC
If I were to write a poem about you,
my haunted Spanish artista,
I wonder what it would look like.
Can words on a paper
simple lines and colorless letters
sum up what I feel when
I see you fears?
The war. A war I cannot imagine,
young and innocent as I am.
Would the words be jarring,
a handful of stinging bullets,
LOUD and TOXIC,
bombs and sirens and screams?
Would they be sloooow and sluuured,
blood seeping into the streets,
or the last rattling breath
of a dying man?
Or would they be quiet?
The quiet would be worst, I think
an aftershock of loss and pain,
salty tears whispering down
the cheeks of mothers holding still children,
prayers murmured into the night.
Mi Dios
Ayudame
Por favor
Oct 21, 2010
Oct 21, 2010 at 10:59 PM UTC
Tempo perdido no tempo
Quando me lembro do tempo,
Fico preso no esquecimento,
O tempo deixa no entanto,
Alegria ou tempo de lamento.
O tempo indeterminado,
Tempo presente, futuro, passado.
Tempo que ousadamente esqueci,
Tempo do que sou e vivi.
Tempo que penar é coisa mística,
Pedreiro sem pedra não é artista.
O tempo intemporal de um ser,
Acordar com o amanhecer.
Fogueiras de um tempo que parecem apagadas,
Tempo de janelas abertas e fechadas.
Tempo que parece um ficheiro encerrado,
Incondicional amor bem-amado.
Victor Marques
Oct 30, 2013
Oct 30, 2013 at 3:07 AM UTC
I look out into the world and see all this beauty
And my heart runs wild
As sensations I’ve never imagined rush through it
And I want so badly to create these wonders
I want to mould beauty
So I start
Eager, young, naive
I begin
Trying, working, struggling
My teacher shows me how
I try some more
A kind soul corrects me
I continue trying
But before I show anyone my beauty
I see a version more perfect
More beautiful
And I let mine fall
I wake up
No longer young
or naïve
or eager
Doubtful,
Aged,
I wake
my dream shatters
I let it fall
And I sit and try to shed tears
But can’t for I am too old for that
I sit
watching this version of beauty pass by
I know you will say
We should not compare ourselves with others
You will say
there will always be greater and lesser people than ourselves.
But in truth
what is to be human?
To live amongst people
To be thankful when around those with less
To find it hard to do the same when those arond have more.
I know you will say
We each have our type of beauty,
One we can give,
One that will move someone,
One that will belong to someone
It will be their version of beauty
Their perfection
And I think
I decide that you are right
I pick up my pieces
Get back to work
Finally I’m done
My beauty is perfect in my eyes
I lock it away in a place where none can find it
I keep it.
Once in a while
I look at it
Once in a while
It moves me
Once in a while
It makes me smile
For none else can see it and find fault in it
None else can crush it
Since it is mine
I can never destroy it
Once in a while
It’s my perfection,
My beauty
I say all this
But I Lie to myself
For each time I look at my beauty
Look at my perfection
It looks dull
Unpolished
And no matter how hard I want to try
Always unfinished.
Though I have all the time in the world.
It hurts
I am my own worst judge.
Beauty is the reason we create
Why the vampire lives forever
Why a single note of the orchestra
freezes hearts for one breath
Why a simple melody will move souls
Yet stop the evening breeze from being felt
They are all perfect
that’s what I want
Laughable
How can I possibly get there?
What was I thinking
Assuming.
I should just let it fall one last time
For beauty is clearly not meant to come from me
Just observed,
Some are made to create beauty
I was made to be moved by it.
So what do we do then?
For I had dedicated my life to creating beauty
Now what?
Why did I have to see their beauty?
Why did I foolishly look?
For the funny part is
They are my image,
or maybe I’m the cheap imitation of theirs.
Jan 14, 2014
Jan 14, 2014 at 12:06 AM UTC
Existe una ciudad de cuarzo exquisita
cuyas rosadas calles yo recorrí
siguiendo su sinuosidad caprichosa
en ensoñaciones o tiempos de ensueño;
contemplé su nimbada altura de sol
en un baño de anochecientes tinturas
que raro artista podrá nunca pintar.
Mis ojos velados de recuerdos hoy
reflejan las puertas cerradas, oscuras;
los muros, cercantes con custodio rol,
que se alzan, fieros y hostiles, ante mí.
Yo hago frente, y grito con voz poderosa
mas no caen los muros y voy a quedar
fuera de la ciudad de cuarzo exquisita.
Dec 8, 2015
Dec 8, 2015 at 7:42 AM UTC
Y el reflejo te persiguió
Sin pensárselo dos veces
Aún cuando cerrabas los ojos,
Aunque te ocultases
La luz apagada de aquel instante
Te atrapó, insaciablemente
Y en sus brazos dañados
Sedientos, ardientes
Permitió nuevamente tu desgarre
La ruptura entre cuerpo y alma
Tomó su lugar
Y volviéndote un lienzo
Te sedujo hasta el final
En ti yace un brillo
Que diluye la tranquilidad
Entre colores finos
Dedicándose a prosperar
Piel y tela se vuelven una
Y así el arte toma forma
Tus huesos frágiles se vuelven
Del canvas la estructura
Mientras que las tonalidades
De aquellos lugares apartados
Se definen por tu esplendor
Y el artista dibuja figuras,
Garabatos y líneas torcidas
Delineando tu cuerpo,
Conservando la vida
Cada pedazo de papel
Que le rinde homenaje
A tus bordes y extremidades
Posee su propio significado
El amor, el arte, el cuerpo y la belleza
Se fusionan
Cada vez.
Jul 31, 2019
Jul 31, 2019 at 1:49 AM UTC
Esta es la inexplicable historia
De un pintor y una poeta
Que aprendían a ser uno
Cada vez que la luna tocaba el mar.
Ella veía la magia del mundo.
Con su innato talento de crear,
Le enseño que para amar
Debía ver más allá de sus ojos.
Él veía un mundo estructurado.
Con manos de artista,
Le mostro que para cada caricia
Debía existir un orden.
Ella escuchaba risas en las olas
Llantos en el viento, y en las noches
Se sentaba con luz de luna
A escribirle versos morados.
El escuchaba tambores a lo lejos
Murmullo en el silencio, y en las noches
Le pintaba con luz de luna
Los mundos que había visto.
Ella vivía por la tierra y el mar.
Era una ninfa.
Él vivía en aire y ciudad.
Era el protagonista de su vida.
Ella lo amaba.
Amaba su inteligencia y
La fuerza con la se movía.
Ella le pidió que se quedara.
Él la amaba.
Amaba su sonrisa y su libertad,
Su mente descarrilada.
Él le dijo que se quedaría de por vida.
Esta es la inexplicable historia
De un pintor y una poeta
Que aprendían a ser uno
Cada vez que la luna tocaba el mar.
Sep 25, 2015
Sep 25, 2015 at 8:20 PM UTC
¡Oh! No, nunca deberían hablar de Puerto Rico
Borinquén, Porto Rico de una manera tan malvada
Puerto Rico nada en el mar Caribe y el Océano Atlántico
Con otras bellas islas como Cuba, Haití y Jamaica
Puerto Rico es un hermoso archipiélago caribeño
Con altas montañas. ¡Oh! Sí, maravilloso Puerto Rico
Tiene un cielo azul y blanco perfecto, bosques tropicales
Playas de agua cristalina, y es una de las mejores
Puerto Rico nunca puede ser 'una isla flotante de basura'
Es hermosa con mucho potencial. En esta época
Algunos payasos o comediantes locos deben tener muchos nervios
Para insultar a una Boricua tan dulce con una población amistosa
Iré a Puerto Rico pronto a buscar a mi bella Santa
Mi Alma, mi Reina. Voy a convertirme en artista para pintar
La sonrisa de esta isla paradisíaca. Borinquén querida, mi amor
Javier Solís tiene razón. Eres la tierra de los sueños, mi amor
Nadie puede empañar tu imagen. Te visitaré pronto
Con lindos sueños en mi corazón y con una cuchara de plata
Para poder disfrutar de tu cocina y empaparme de tu cóctel tropical
Mientras me sumerjo en los ojos de mi deslumbrante y **** ángel
Nuestro Puerto Rico es una isla mitológica para soñadores
Nuestro Puerto Rico es un archipiélago tropical para enamorados.
PD Traducción de ‘ Our Puerto Rico’ en español.
Copyright © Noviembre 2024, Hébert Logerie, Todos los derechos reservados.
Hébert Logerie es autor de numerosos poemarios.
Nov 5, 2024
Nov 5, 2024 at 6:54 PM UTC
El era fuego
Ella, agua.
Los dos cautivaban el mundo
Eran grandes, ingeniosos, brillantes
Pero diferentes.
El era artista
Ella una escritora
Ella leía hasta dormida
El no quería saber de libros
El salía a fiestas
Ella se quedaba en casa
Ella era demasiado sensible
El no creía en eso
Ambos arrasaban con lo que encontraban a su paso
Y poco a poco todo fue encajando
Juntos formaban uno
Un gran & hermoso caos
Una gran batalla les esperaba por delante debido a sus diferencias
Pero culminaban los días
Despidiendo al sol & saludando a la luna.
Sep 15, 2014
Sep 15, 2014 at 8:56 PM UTC
Es acaso esto un capricho ?
esto es lo que me as dicho
Esto no es un sentimiento egoista
En amores no soy coleccionista
Sentimiento que me hace sentir artista
Muy cierto aunque paresca bromista.
Artista digo, porque me inspiras tantas cosas
Cosas que en mi mente parecian locas
apareces y te conviertes en mi mundo
me olvido de todo a mi alreedor en un segundo
Y te conviertes en el centro de mi atencion
Me desconecto, y tienes mi completa admiracion
No es un capricho, tampoco afficcion
Te lo digo con total afirmacion
Mas bien diria que esto parece amor
Y lo digo con un poco de temor
Un amor escondido, no correspondido
Corazon ofendido, por tirarte al olvido.
EveGaby 11/29/13
Dec 12, 2013
Dec 12, 2013 at 9:40 PM UTC
Novas Sensações
No paraíso das emoções,
Divago com melodias sentimentais.
Enalteço novas sensações,
Desde que não sejam iguais.
Turbulência agridoce,
Sentimento inter-activo,
Artista inibido,
Autêntico sempre eu fosse.
Segredo bem guardado,
Odor das flores.
Sentir e ser amado,
Sensações e cores.
Cordiais Cumprimentos.
Victor Marques
Jan 1, 2011
Jan 1, 2011 at 10:05 AM UTC
E nesta tarde em que a chuva cai madura
Pego nesta folha e neste lápis de carvão
Rascunho esta tua suave pintura
Com a subtileza desta minha mão.
Quem desenha sou eu, feito alquimista
Que em ti sempre viu algo especial
Com estes meus olhos de artista
E esta minha sensibilidade radical.
Estou simplesmente apaixonado por ti
E p´ró papel, eu te levo p’ra te ter
P’ra sempre ficarás junto de mim
Nesta pintura que de ti estou a fazer.
E em teus olhos eu vejo acalento
Um brilho especial e muita alegria
Um dia destes chegará o momento
Em que ficaremos junto o dia-a-dia.
Este singelo papel é agora um tesouro
Porque nele está desenhada a tua imagem
És a face dum anjo que vale mais que ouro
Por mim criado em tua homenagem.
Venero-te com sublime fervor
Agora que és o meu quadro principal
Para sempre te darei o meu amor
Minha filha, minha princesa real.
Jun 6, 2013
Jun 6, 2013 at 5:43 AM UTC
Sí, yo he escrito estos Abrojos
tras largas penas y agravios,
ya con la risa en los labios,
ya con el llanto en los ojos.
Tu noble y leal corazón,
tu cariño, me alentaba
cuando entre los dos mediaba
la mesa de redacción.
Yo, haciendo versos, Manuel,
descocado, antimetódico,
en el margen de un periódico,
o en un trozo de papel.
Tú , aplaudiendo o censurando,
censurando o aplaudiendo
como crítico tremendo,
o como crítico blando.
Entonces, ambos a dos,
de mil ambiciones llenos,
con dos corazones buenos
y honrados, gracias a Dios,
hicimos dulces memorias,
trajimos gratos recuerdos,
y no nos hallamos lerdos
en ese asunto de glorias.
Y pensamos en ganarlas
paso a paso y poco a poco...
Y ya huyendo el tiempo loco
de nuestras amigas charlas,
nos confiamos los enojos,
las amarguras, los duelos,
los desengaños y anhelos...
y nacieron mis Abrojos.
Obra, sin luz ni donaire,
que al compañero constante
le dedica un fabricante
de castillos en el aire.
Obra sin luz, es verdad,
pues rebosa amarga pena;
y para toda alma buena
la pena es oscuridad.
Sin donaire, porque el chiste
no me buscó, ni yo a él;
ya tú bien sabes, Manuel,
que yo tengo el vino triste.Juntos hemos visto el mal
y en el mundano bullicio,
cómo para cada vicio,
se eleva un arco triunfal.
Vimos perlas en el lodo,
burla y baldón a destajo,
el delito por debajo
y la hipocresía en todo.
Bondad y hombría de bien,
como en el mar las espumas,
y palomas con las plumas
recortadas a cercén.
Mucho tigre carnicero,
bien enguantadas las uñas,
y muchísimas garduñas
con máscaras de cordero.
La poesía con anemia,
con tisis el ideal,
bajo la capa el puñal
y en la boca la blasfemia.
La envidia que desenrosca
su cuerpo y muerde con maña;
y en la tela de la araña
a cada paso la mosca...
¿Eres artista? Te afeo.
¿Vales algo? Te critico.
Te aborrezco si eres rico,
y si pobre, te apedreo.
Y de la honra haciendo el robo
e hiriendo cuanto se ve,
sale cierto lo de que
el hombre del hombre es lobo.No predico, no interrogo.
De un sermón ¡qué se diría!
Esto no es una homilía,
sino amargo desahogo.
Si hay versos de amores, son
las flores de un amor muerto
que brindo al cadáver yerto
de mi primera pasión.
Si entre esos íntimos versos
hay versos envenenados,
lean los hombres honrados
que son para los perversos.
Y tú, mi buen compañero,
toma el libro; que en verdad
de poeta y caballero,
con mis Abrojos no hiero
las manos de la amistad.
985
I fiddled ,dibbled and dabbled a bit until I came up with this crazy ish....in my travels I've definitely dibbled and dabbled and fiddled with things I've shouldn't have handled...with years of experience I still have so much to learn !!!lifes my canvas and I'm drawing my worth,,,an artist an artista I've tapdanced along making my own music to life's sweet song...even though I've dibbled and dabbled and fiddled so much...I will never again dibble dabble r fiddle when it comes to love..
May 2, 2014
May 2, 2014 at 3:55 PM UTC
Sometidas al castigo del pecado
ocurrido allá en el el paraíso.
Sismos geográficos ocasionados
por una sola corriente,
un solo flujo,
una sola vía.
Martirio durante días,
mientras el clima cambia,
conteniendo esencias peculiares
y como artista se destaca.
Jun 20, 2015
Jun 20, 2015 at 6:15 PM UTC
La plaza sola (gris el aire,
negros los árboles, la tierra
manchada por la nieve),
parecía, no realidad, mas copia
triste sin realidad. Entonces,
ante el umbral, dijiste:
viviendo aquí serías
fantasma de ti mismo.
Inhóspita en su adorno
parsimonioso, porcelanas, bronces,
muebles chinos, la casa
oscura toda era,
pálidas sus ventanas sobre el río,
y el color se escondía
en un retablo español, en un lienzo
francés, su brío amedrentado.
Entre aquellos despojos,
proyecto, el dueño estaba
sentado junto a su retrato
por artista a la moda en años idos,
imagen fatua y fácil
del dilettante, divertido entonces
comprando lo que una fe creara
en otro tiempo y otra tierra.
Allí con sus iguales,
damas imperativas bajo sus afeites,
caballeros seguros de sí mismos,
rito social cumplía,
y entre el diálogo moroso,
tú oyendo alguien me dijo: "Me ofrecieron
la primera edición de un poeta raro,
y la he comprado", tu emoción callaste.
Así, pensabas, el poeta
vive para esto, para esto
noches y días amargos, sin ayuda
de nadie, en la contienda
adonde, como el fénix, muere y nace,
para que años después, siglos
después, obtenga al fin el displicente
favor de un grande en este mundo.
Su vida ya puede excusarse,
porque ha muerto del todo;
su trabajo ahora cuenta,
domesticado para el mundo de ellos,
como otro objeto vano,
otro ornamento inútil;
y tú cobarde, mudo
te despediste ahí, como el que asiente,
más allá de la muerte, a la injusticia.
Mejor la destrucción, el fuego.
821
o que sou
sou poeta!
escrevedor de palavras
que rimam
e desafinam
captor de emoções
intemporais
e outras mais
conhecedor da alma sofredora
escrevedor de sons
dos maus e dos bons
sou escritor!
de pena
da dor
sou artista!
pintor de sentimentos
abstractos
nem sempre exactos
sou poeta!
sou escritor!
sou artista!
uma espécie de alquimista
faço obras magistrais
crio beleza intemporal
e o que sou?
sou uma pessoa normal
Sep 10, 2015
Sep 10, 2015 at 6:02 AM UTC
Ludicrously,
I seeketh ones boutique
To put me on mine knees
And beg for satisfactory mercy
Endlessly,
I'm tired
I seeketh desire
Palm shadows dire
In ourn arms I seeketh an artista!
Perilously,
I want to end up in her books
Be her diary loving's of memories
Yet not forgotten!!
Severely,
This vessel's pained
I needeth her gain
A and her liquid to give me fullness
A mirage is all I see!!!
Jun 3, 2015
Jun 3, 2015 at 12:15 PM UTC