Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"anda" poems
With a heavy sigh, I go to bed at night, laying down to finally rest, Just to awake in my personal heaven, a realm of sweetness and bliss, Flowers of all kinds, trees with angel trumpets bound to golden chain, As the lilies are touched by a soft breeze, giving off their nice scent, I spirit away to purely engage and sympathize with other but pure fury or the sadness which has been sealed within my heart since then, Snowdrops and buttercups form a way to a single jasmine near a river of the purest water, which is alike a shining star, majesticly sparkling, The sky is starlit, each in their orbit whilst the golden light of the sun still reaches through, warming my cold skin comfortingly, delicately, Taking a seat I glance at what the table has presented before my eyes, Sweets, with sour yet aromatised orange juice anda large cheesecake, Then, suddenly, a single seagull draws near, weeping for affection, Together with bunnies and bumblebees buzzing around the flowers, Even now all the hummingbirds harmonise in a soft orchestra, And no frightened creature cries, they draw together in happiness, Yet I feel the absence of something which I hold very dear to me, Because you my dear lover, remain as my sweetest dream ~ Umi
0
Mar 12, 2018
Mar 12, 2018 at 3:16 PM UTC
A Dreamworld
¿Vendrás tú? Por mis jardines vuelan Ya las primeras mariposas Sobre las rosas.                 Velan De noche los cocuyos Entre los yuyos. Sonríen las estrellas Pálidamente bellas. ¿Y vendrás tú? Se cubren Alegres, mis floreros De madreselvas. Anda por los largos canteros La risa azul del nomeolvides Y se cargan las vides.                 Selvas Tengo en el corazón; Árboles gruesos Prietos de ramas; Yuyos, retamas, Flores de malvón, Pájaros en las ramas, Todo eso tengo en el corazón. ¿Y vendrás tú?                 Mis manos Fabricaron panales. Yendo de rosa en rosa cogí miel; Hice linos; no recuerdo de males. El lecho mío es blanco Y es Primavera. Huele Bien, el alto barranco Mojado por la ría. Desde el mar que diviso ¿Vendrá tu vela? Vuela, Primavera es gacela Fugitiva Y furtiva, ¡Vuela!
0
10k
Primavera
—for Mariel She sells 2 sole paltas beside street vendors who whistle at crop-top-clad girls, spewing profanities complete with broken English. She has four girls hungry at home. They dream of science, stars, constellations that spiral and sparr with particles that make us what we are — interrupted by howling dogs, the 5 AM tamale man, and stray **** crows. Amid dust-clouds of Zona D, the sun arrives over the peak Luis claims once exposed his innocent eyes to an angel: one tale of faith raised on culture come undone presently. Poet Andrea Gibson writes, “I said to the sun, ‘Tell me about the Big Bang.’ And the sun said, ‘it hurts to become.’” At dusk, Mariel takes a Combi out sixteen stops from Quince, up 302 steps to a turquoise shack and a red rose garden, and plants avocado seeds at her toes. Poco a poco, se anda lejos.
0
Apr 4, 2015
Apr 4, 2015 at 10:59 PM UTC
"Little by Little, One Walks Far"
Yang mengutarakan salam pagi ini Hanya sesayat keheningan Dari reruntuhan nafas yang tiap isapnya Riuh dirundung rindu Perhatikan, Ini salah satu pertanda Soal dekadensi kidung Yang biasanya, tanpa kita sadari Teralun lemas tiap pagi Lembut tanpa gemericik Kidung itu bisa jadi sudah keterlaluan Bisa jadi ia terlalu sadis pada sepi tiap subuh. Senandung itu, memang benar, Sebatas bisikan-bisikan lantang Yang gemar memuja sepi dengan memporak-porandakannya, Yang gemar menghantui sunyi agar  terlelap sebelum terbit. Mungkin, kidung itu terlalu masokis Bernyanyi sendiri tanpa ada yang Peduli pada dendangnya yang kelewat mengusik Dan kelewat menggoda, sehingga semua lebih memilih Terlelap saja. Bukan berdansa. Ini salah satu pertanda Soal dekadensi kidung perih Yang biasanya teralun malas tiap pagi Menggerakkan setan-setan kecil Untuk membutakan mata dan membuat tuli dalam sekejap. Jangan berdansa. Tak ada yang peduli, semua masih tertidur. Dan itu bisa jadi salahmu sendiri. Tapi tak apa, iblis masih menyayangimu Dengan sangat manusiawi. Lagipula, seperti pagi ini, Kesunyian kembali bersila pada permadaninya Ditemani kicauan mencibir burung rohani. Selamat pagi, Senyap. Anda yakin tidak ingin bangun Dan menanggapi kidung yang terus memanggil Untuk berdansa setengah jiwa? Subuh hanya datang seterbit sekali. Tuhan hanya merindu lima kali sehari.
0
Feb 16, 2016
Feb 16, 2016 at 11:02 AM UTC
Dekadensi Kidung Tiap Pagi
Inilah Proses Kematian dan Hancurnya Tubuh Kita! Sesaat sebelum mati, Anda akan merasakan jantung berhenti berdetak, nafas tertahan dan badan bergetar. Anda merasa dingin ditelinga. Darah berubah menjadi asam dan tenggorokan berkontraksi. 0 Menit Kematian secara medis terjadi ketika otak kehabisan supply oksigen. 1 Menit Darah berubah warna dan otot kehilangan kontraksi, isi kantung kemih keluar tanpa izin. 3 Menit Sel-sel otak tewas secara masal. Saat ini otak benar-benar berhenti berpikir. 4 – 5 Menit Pupil mata membesar dan berselaput. Bola mata mengkerut karena kehilangan tekanan darah. 7 – 9 Menit Penghubung ke otak mulai mati. 1 – 4 Jam Rigor Mortis (fase dimana keseluruhan otot di tubuh menjadi kaku) membuat otot kaku dan rambut berdiri, kesannya rambut tetap tumbuh setelah mati. 4 – 6 Jam Rigor Mortis Terus beraksi. Darah yang berkumpul lalu mati dan warna kulit menghitam. 6 Jam Otot masih berkontraksi. Proses penghancuran, seperti efek alkohol masih berjalan. 8 Jam Suhu tubuh langsung menurun drastis. 24 – 72 Jam Isi perut membusuk oleh mikroba dan pankreas mulai mencerna dirinya sendiri. 36 – 48 Jam Rigor Mortis berhenti, tubuh anda selentur penari balerina. 3 – 5 Hari Pembusukan mengakibatkan luka skala besar, darah menetes keluar dari mulut dan hidung. 8 – 10 Hari Warna tubuh berubah dari hijau ke merah sejalan dengan membusuknya darah. Beberapa Minggu Rambut, kuku dan gigi dengan mudahnya terlepas. Satu Bulan Kulit Anda mulai mencair. Satu Tahun Tidak ada lagi yang tersisa dari tubuh Anda. Anda yang sewaktu hidupnya cantik, gagah, ganteng, kaya dan berkuasa, sekarang hanyalah tumpukan tulang-belulang yang menyedihkan. Jadi, apa lagi yg mau disombongkan org sebenarnya???? BAGUS UNTUK DIRENUNGKAN..... Kita tak membawa apapun juga saat kita meninggalkan dunia yg fana ini..
0
Mar 27, 2015
Mar 27, 2015 at 5:20 AM UTC
Inallillahi
Inilah Proses Kematian dan Hancurnya Tubuh Kita! Sesaat sebelum mati, Anda akan merasakan jantung berhenti berdetak, nafas tertahan dan badan bergetar. Anda merasa dingin ditelinga. Darah berubah menjadi asam dan tenggorokan berkontraksi. 0 Menit Kematian secara medis terjadi ketika otak kehabisan supply oksigen. 1 Menit Darah berubah warna dan otot kehilangan kontraksi, isi kantung kemih keluar tanpa izin. 3 Menit Sel-sel otak tewas secara masal. Saat ini otak benar-benar berhenti berpikir. 4 – 5 Menit Pupil mata membesar dan berselaput. Bola mata mengkerut karena kehilangan tekanan darah. 7 – 9 Menit Penghubung ke otak mulai mati. 1 – 4 Jam Rigor Mortis (fase dimana keseluruhan otot di tubuh menjadi kaku) membuat otot kaku dan rambut berdiri, kesannya rambut tetap tumbuh setelah mati. 4 – 6 Jam Rigor Mortis Terus beraksi. Darah yang berkumpul lalu mati dan warna kulit menghitam. 6 Jam Otot masih berkontraksi. Proses penghancuran, seperti efek alkohol masih berjalan. 8 Jam Suhu tubuh langsung menurun drastis. 24 – 72 Jam Isi perut membusuk oleh mikroba dan pankreas mulai mencerna dirinya sendiri. 36 – 48 Jam Rigor Mortis berhenti, tubuh anda selentur penari balerina. 3 – 5 Hari Pembusukan mengakibatkan luka skala besar, darah menetes keluar dari mulut dan hidung. 8 – 10 Hari Warna tubuh berubah dari hijau ke merah sejalan dengan membusuknya darah. Beberapa Minggu Rambut, kuku dan gigi dengan mudahnya terlepas. Satu Bulan Kulit Anda mulai mencair. Satu Tahun Tidak ada lagi yang tersisa dari tubuh Anda. Anda yang sewaktu hidupnya cantik, gagah, ganteng, kaya dan berkuasa, sekarang hanyalah tumpukan tulang-belulang yang menyedihkan. Jadi, apa lagi yg mau disombongkan org sebenarnya???? BAGUS UNTUK DIRENUNGKAN..... Kita tak membawa apapun juga saat kita meninggalkan dunia yg fana ini..
Continue reading...
36
Ik gal kaha. Menu 2016 to hi yakeen ja ** gea c Ki thuhade lai menu bhulna bada easy c Bcz us time jado thuhade viah di gal chali c Tuci menu ik war bi nai c dasea Nd us bhenchod nu pyar kar bethe c tuci Yaar me kade kisi hor nu pyar nai kita, na hi kade kar paya. Beshak me hor bada kuj kita. Bhawe oh kudi baji c ya nasha. Par kisi hor nu kade pyar nai kr sakea. Menu sala ehi samj nai a reha Ki me thuhanu yaad karna band kr dawa Ya ewe hi yaad krda raha Me badi try kr reha ki yaad na kara. Par is baar gal kuj hor he 2016 wich me bhul gea c u nu But etki, gaand fati hoi a meri Bus ik mar nai sakda Baki bahro kush rehna penda Kini war dekh chukea me thuhanu lal rang de choore wich Sali iko dua nikdi ki maut a jawe menu Bcz me khud mar nai sakda *** bi ro reha Yaad a ik wari, jado apa park wicho di ja rahe c Te ik munda park wich ro reha c Te me us time Keha c ki sala Kinna pagal he Munda ewe kiwe ro sakda Aj oh munde di yaad andi menu Te meri kahi gal Aj samj anda ki sala rona ki hunda Bhen di lun hoi bi meri life di Sala kite bi dil nI lagda mera I know u nu mazak hi lag reha hona Ha me kita bi mazak hi c thuhade naal Te aj usdi saza bhugat reha ha Ena jyada tadap reha ha Pata ik ta banda ro ke mann halka kr lenda Ik banda andro ronda Jeda sala andro rona, te usda mann bi halka nai hunda Bada ikha hunda Fat jandi he Rooh kamb jandi he Sala jad bi kade wife nu patiala chad ke anda Ta sad song laganda. Badi myshkil naal sad song sunan nu milde Te bus sara rasta ronda anda me Sach kaha ohi ik time hunda jad me ro sakda ha te apna mann halka karda ha Cheeka marda ha, chest te mukke marda ha Thapad tak marda ha apne aap nu Sala sochda ki isi bahane kuch dil halka ** jawe Par kithe. Nai hunda. Heena jj, menu pata ki mera *** koi hak nai reha. Par metho ik haq na khona Oh thuhanu dekhan da. Me kade life wich interfair nai krda Bus menu dekhan to na rokna kade. Me tadfna chanda ha Rona chanda ha Apni galtia krke Ameen
0
Jun 30, 2018
Jun 30, 2018 at 10:50 AM UTC
Tadpna
Ik gal kaha. Menu 2016 to hi yakeen ja ** gea c Ki thuhade lai menu bhulna bada easy c Bcz us time jado thuhade viah di gal chali c Tuci menu ik war bi nai c dasea Nd us bhenchod nu pyar kar bethe c tuci Yaar me kade kisi hor nu pyar nai kita, na hi kade kar paya. Beshak me hor bada kuj kita. Bhawe oh kudi baji c ya nasha. Par kisi hor nu kade pyar nai kr sakea. Menu sala ehi samj nai a reha Ki me thuhanu yaad karna band kr dawa Ya ewe hi yaad krda raha Me badi try kr reha ki yaad na kara. Par is baar gal kuj hor he 2016 wich me bhul gea c u nu But etki, gaand fati hoi a meri Bus ik mar nai sakda Baki bahro kush rehna penda Kini war dekh chukea me thuhanu lal rang de choore wich Sali iko dua nikdi ki maut a jawe menu Bcz me khud mar nai sakda *** bi ro reha Yaad a ik wari, jado apa park wicho di ja rahe c Te ik munda park wich ro reha c Te me us time Keha c ki sala Kinna pagal he Munda ewe kiwe ro sakda Aj oh munde di yaad andi menu Te meri kahi gal Aj samj anda ki sala rona ki hunda Bhen di lun hoi bi meri life di Sala kite bi dil nI lagda mera I know u nu mazak hi lag reha hona Ha me kita bi mazak hi c thuhade naal Te aj usdi saza bhugat reha ha Ena jyada tadap reha ha Pata ik ta banda ro ke mann halka kr lenda Ik banda andro ronda Jeda sala andro rona, te usda mann bi halka nai hunda Bada ikha hunda Fat jandi he Rooh kamb jandi he Sala jad bi kade wife nu patiala chad ke anda Ta sad song laganda. Badi myshkil naal sad song sunan nu milde Te bus sara rasta ronda anda me Sach kaha ohi ik time hunda jad me ro sakda ha te apna mann halka karda ha Cheeka marda ha, chest te mukke marda ha Thapad tak marda ha apne aap nu Sala sochda ki isi bahane kuch dil halka ** jawe Par kithe. Nai hunda. Heena jj, menu pata ki mera *** koi hak nai reha. Par metho ik haq na khona Oh thuhanu dekhan da. Me kade life wich interfair nai krda Bus menu dekhan to na rokna kade. Me tadfna chanda ha Rona chanda ha Apni galtia krke Ameen
Continue reading...
61
Diabetes, babe Why can’t you be kind to me? I appreciate your sweetness and all. Setting my life on “reset” And making me feel like **** Diabetes, my love Can you please be nice to me? Give me a few more years to live Stop making my mouth dry Stop making ‘ama cry Diabetes, chiquito Tratame bien corazon, No me metas tentacion Por que de ver los tamales, El pozole, el salpicon Se me olvida que el suicidio Se esconde en un chicharron Diabetes, mi rey Anda pues no te hagas wey Que la dieta sea mi amiga Librame de la fatiga Y de la azucar maligna Diabetes, Let me live I want to eat cheesecake again Life without sugar is lame And equal is not so great Diabetes, babe Let me be…
0
Jan 19, 2014
Jan 19, 2014 at 3:12 AM UTC
Diabetes babe
Come dance with me Let’s touch the stars Baila conmigo Let’s listen to romantic music Come walk with me Anda conmigo Come explore the world with me Let’s see all there is to see Let’s watch the stars dance Watch the moon watching us Let’s smell the roses Vamos oler las rosas Come laugh with me Give me one hundred smiles Come be with me Ven conmigo Forever
0
Sep 17, 2025
Sep 17, 2025 at 3:50 AM UTC
Come Dance with Me
aku adalah bulan purnama yang ada di atas jalanmu. Menerangi dengan redup sehingga kau tak peduli. Namun ada dan menjaga. walau sedikit signifikansi bagi anda. Keelokan ku tak terlihat bagi siapa saja. sembarangan. Aku barang mahal. kau perlu congkak dan mendongak untuk melihat. Tenang saja, aku bukan seperti saudaraku yang satu itu. Terlalu membutakan sampai kau tak sanggup memandang. Agar bisa kau sawang aku redup. Sekarang kutanya Kurang sayang apa aku padamu?
0
Jul 23, 2015
Jul 23, 2015 at 3:01 PM UTC
Bulan Purnama
Bagi anda sekalian Yang meranggas merana Di pintu sesal, sesegukan, Saya menjual mawar merah meradang; Khusus ditanam untuk menebus dosa-dosa. Hanya dengan seisak air mata dan kepalsuan Anda bisa mendapatkan: 1. Sekuntum bunga jelita 2. Semaksiat dusta terulang 3. Seampun tangis di ujung mata Silahkan memilih salah satu yang Paling ingin di sia-siakan. Semoga memuaskan.
0
Feb 8, 2016
Feb 8, 2016 at 8:49 AM UTC
Tawaran Untuk Sekeping Dosa
Pa mi kompa el conejo c loco Mi canton donde yo me quedo Ese no puedo tengo que irme lejos A mi familia solos los dejo me voy Les doy el piso anda bien caliente El mundo les miente ya no sienten Que estan haciendo no entiendo Tu ya sabes donde quiera defiendo Sin miedo listo pa cualquier **** En mi puesto te espero pronto No creas que soy un pinchi tonto Preparado para el gran disparo Rumbando en el caro por debajo Mi familia esta en peligro La neta te digo la verdad yo te sigo Solo te pido el rescate del nido Salgo vivo enfrentando la muerte Los dos angeles de la muerte Aqui no vive la suerte solo verte A la fuga da un chingo decoraje Reportandome al jale de la calle Chale estoy en el infierno A falsos los acuesto a balazos Con el cuerno los tiendo grave Es mi vida la que estoy viviendo La ley de dios hasta el fin defiendo No es un cuento y ningun invento Te lo presento con rapides o lento Mis palabras te hacen calaberas Maderas amarandolo con cuerdas Para que siempre te lo recuerdas Tus ojos verdes y camisa muerdes La jura terkos ese pinchis puerkos Quedaste atrapado ya no suelto Encargo para el vuelo a las nubes Hasta arriba en los cielos te subes Y te tumbo desde arriba bebida Mamila tu callida sin paracallidas Te dije imposible que sobrevivas Sigues chingando la torre te acabo Con una madrisa y al fin sonrisa Soy un chingon no un mamon Pinchi rajon cabron me rapo pelon Pon tu cabeza te la hago melon
0
Jan 11, 2015
Jan 11, 2015 at 4:39 AM UTC
Mensaje G Rabbs
El puño labrador se aterciopela, y en cruz en cada labio se aperfila. Es fiesta! El ritmo del arado vuela; y es un chantre de bronce cada esquila. Afílase lo rudo. Habla escarcela... En las venas indígenas rutila un yaraví de sangre que se cuela en nostalgias de sol por la pupila. Las pallas, aquenando hondos suspiros, como en raras estampas seculares, enrosarian un símbolo en sus giros. Luce él Apóstol en su trono, luego; y es, entre inciensos, cirios y cantares, el moderno dios-sol para el labriego. Echa una cana al aire el indio triste. Hacia el altar fulgente va el gentío. El ojo del crepúsculo desiste de ver quemado vivo el caserío. , La pastora de lana y llanque viste, con pliegues de candor en su atavío; y en su humildad de lana heroica y triste, copo es su blanco corazón bravío. Entre músicas, fuegos de bengala, solfea un acordeónl Algún tendero da su reclame al viento: "Nadie iguala!" Las chispas al flotar lindas, graciosas, son trigos de oro audaz que el chacarero siembra en los cielos y en las nebulosas. Madrugada. La chicha al fin revienta en sollozos, lujurias, pugilatos; entre olores de urea y de pimienta traza un ebrio al andar mil garabatos. "Mañana que me vaya..." se lamenta un Romeo rural cantando a ratos. Caldo madrugador hay ya de venta; y brinca un ruido aperital de platos. Van tres mujeres.. ., silba un golfo... Lejos el río anda borracho y canta y llora prehistorias de agua, tiempos viejos. Y al sonar una caja de Tayanga, como iniciando un huaino azul, remanga sus pantorrillas de azafrán la Aurora.
0
1.5k
Terceto autóctono
El puño labrador se aterciopela, y en cruz en cada labio se aperfila. Es fiesta! El ritmo del arado vuela; y es un chantre de bronce cada esquila. Afílase lo rudo. Habla escarcela... En las venas indígenas rutila un yaraví de sangre que se cuela en nostalgias de sol por la pupila. Las pallas, aquenando hondos suspiros, como en raras estampas seculares, enrosarian un símbolo en sus giros. Luce él Apóstol en su trono, luego; y es, entre inciensos, cirios y cantares, el moderno dios-sol para el labriego. Echa una cana al aire el indio triste. Hacia el altar fulgente va el gentío. El ojo del crepúsculo desiste de ver quemado vivo el caserío. , La pastora de lana y llanque viste, con pliegues de candor en su atavío; y en su humildad de lana heroica y triste, copo es su blanco corazón bravío. Entre músicas, fuegos de bengala, solfea un acordeónl Algún tendero da su reclame al viento: "Nadie iguala!" Las chispas al flotar lindas, graciosas, son trigos de oro audaz que el chacarero siembra en los cielos y en las nebulosas. Madrugada. La chicha al fin revienta en sollozos, lujurias, pugilatos; entre olores de urea y de pimienta traza un ebrio al andar mil garabatos. "Mañana que me vaya..." se lamenta un Romeo rural cantando a ratos. Caldo madrugador hay ya de venta; y brinca un ruido aperital de platos. Van tres mujeres.. ., silba un golfo... Lejos el río anda borracho y canta y llora prehistorias de agua, tiempos viejos. Y al sonar una caja de Tayanga, como iniciando un huaino azul, remanga sus pantorrillas de azafrán la Aurora.
Continue reading...
42
akhiyan taras gaiyan Ve tainu vekhan nu Mera fukke kaalja ve Teri galwakdi nu Khaure kehre des geya Jitho ve murhda nahi Aardassa karda Nitt peer manauna aa Tere deedar di taang rehndi he menu majajne pata nai kithe kho gaye ** tuci pata nai kithe chale gaye ** tuci har pase thuhanu labda rehnda ha har choore wali nu eh soch ke dekhda ha ki shyad thuhada chehra dekhan nu mil jawe par sirf iko cheez mildi he mayuusi menu pata *** thuhanu koi farak nai penda mere to menu eh bi pata ki *** thuhanu mere mare te bi koi fark ni pena dukh hi sale ewe de dite ne me par me sach kaha thuhade samne ni anda *** bus jo bi he ethe likhda rahunga shyad kade thuhanu read karn da time mil jawe sala likhde likhde akhan wich paani a gea ena jajbati pata nai kad to ban gea me but eh agg bujan nai deni me kade eh tadap kade mukkan nai deni me kade thuhuhanu hasda dekhan lai thuhade samne bi na awanga me kush reho te ghar basao apna te us bande nu bi kush rakheo jide naal *** ** tuci
0
Mar 26, 2018
Mar 26, 2018 at 8:41 AM UTC
Taras
Las hadas, las bellas hadas, existen, mi dulce niña, Juana de Arco las vio aladas, en la campiña. Las vio al dejar el mirab, ha largo tiempo, Mahoma. Más chica que una paloma, Shakespeare vio a la Reina Mab. Las hadas decían cosas en la cuna de las princesas antiguas: que si iban a ser dichosas o bellas como la luna; o frases raras y ambiguas. Con sus diademas y alas, pequeñas como azucenas, había hadas que eran buenas y había hadas que eran malas. Y había una jorobada, la de profecía odiosa: la llamada Carabosa. Si ésta llegaba a la cuna de las suaves princesitas, no se libraba ninguna de sus palabras malditas. Y esa hada era muy fea, como son feos toda mala idea y todo mal corazón. Cuando naciste, preciosa, no tuviste hadas paganas, ni la horrible Carabosa ni sus graciosas hermanas. Ni Mab, que en los sueños anda, ni las que celebran fiesta en la mágica floresta de Brocelianda. Y, ¿sabes tú, niña mía, por qué ningún hada había? Porque allí estaba cerca de ti quien tu nacer bendecía: Reina más que todas ellas: la Reina de las Estrellas, la dulce Virgen María. Que ella tu senda bendiga, como tu Madre y tu amiga; con sus divinos consuelos no temas infernal guerra; que perfume tus anhelos su nombre que el mal destierra, pues ella aroma los cielos y la tierra.
0
1.4k
Pequeño poema infantil
Qué otro final ha de esperarse Cuando a andar se decide Que no sea el suave extravío De todo aquello considerado propio De todo aquello por lo cual cruzamos De todo lo sido en ocasión alguna Un viento nómada surge como una lengua Suyo es el mundo por quien se hace presente Nos es dada la palabra para cobijar de nombre a lo imposible Nos es dada la voz para imantar de presencia al silencio Nos es dado el pensamiento para sabernos derrotados por lo divino Largo es el aliento de quien anda Puro su extravío Nítida su reconciliación Que cada una de estas pisadas Sea guiada por una luz Igual a la que hace a la tierra Reverdecer desde sus vetas: Por haber raíz es que hay camino ¡No hay cielo que no sea tránsito! Qué otra tierra ha de esperarse Sino la virgen e inacabable Tierra entera del exilio Qué otra visión ha de brotarnos Sino la de quien viaja Atento por su propia soltura Qué otra intuición ha de movernos Sino la de quien libra A sus vislumbres de certeza (Pobreza careciendo de miseria) Que no nos deje marcas la distancia Ni se acepten las sendas de atajo No habrá territorio que retenga Ni signo que nos lleve a guarecer Resistencia: Que sea por esta sed de errancia Por quien ha de ganársele Metros a la casa.
0
Oct 15, 2014
Oct 15, 2014 at 9:54 PM UTC
[ ]
**While I sit alone wondering why, I came this far, and yet so nigh.** El sueño viene, me atormenta, y dice "no gana quien no intenta" *Mais quel faux rêve m'a attiré? quel prix y a-t-il à gagner? quel prix y a-t-il à payer?* **Borders are set, love is far, "living abroad will sure be hard", everyone said; with goodbyes in their hands.** Y la vida anda, corre, sigue, y mi ausencia se cementa, se vuelve firme. *Je serai un souvenir, un sourire nostalgique* **My friends will love the past of me, the times we shared, the best of it.** Pero yo ya no existo, y cada día me pierdo más; y ellos no existen, la rutina puede más. *En sentant trembler ma réalité, je dis à Dieu, à l'Univers,* **"This adventure better be great; for love and life behind are left"**
0
Feb 2, 2014
Feb 2, 2014 at 9:36 AM UTC
Abroad (Tri)
Sentado e descalço, sobe um banco de madeira preta, Pintei o quarto de verde vivo, igual ao vaso do quintal, Contrastando com a cor amarela da flor que parara de crescer! Queria ver aquela flor mais verde que o vaso que acabara de pintar. Apressado como de costume e porque admito é feitio meu, Pegava desajeitado e pouco reflectido com vontade de florir, O amarelo perdido daquela planta que me havia já esquecido, Não era tinta vazia, que ela queria, mas carinho de minhas mãos, Peguei nela caída, encostei-a a mim e disse-lhe que gostava dela, Suspirou-me ao ouvido e perguntou-me porque não a levava comigo, Encostei-a a mim trouce-a cuidadosamente ao colo para dentro de casa, Dei-lhe um copo de água e aconcheguei-lhe a terra do caule, O adubo que ela recebia de mim, em carinhos fizeram-na adormecer! Sentei-me no banco quase seco de tinta verde e pintei as calças, Adormecendo como que um pai olhando seu filho dormir! Sonhei pela noite fora e quando acordei, aquela flor amarela, Que eu havia trazido comigo, sorriu-me nos olhos estremunhados, Acordei feliz e cheio de alegria porque em seu olhar a flor vivia. Por vezes a vida descabida de pressa por coisas vazias, É tão bonita quando na calma do tempo um carinho te dá alento. E eu voltei a pintar todo dia e em cada dia que passava a flor crescia, O amarelo que lhe percorria o ser mudava de cor para a cor de esperança. A cada dia, eu dormia mais feliz, porque sentia seu cheiro chegar a mim. Essa flor um dia pegou-me nos olhos e pediu-me de novo carinho, E eu olhei-a, da maneira que sempre quis cheirá-la e encostei-a a mim, Enquanto dormia! Autor: António Benigno Dedico à minha vida que nem para nem anda!
0
Aug 31, 2013
Aug 31, 2013 at 4:58 AM UTC
As cores
Sentado e descalço, sobe um banco de madeira preta, Pintei o quarto de verde vivo, igual ao vaso do quintal, Contrastando com a cor amarela da flor que parara de crescer! Queria ver aquela flor mais verde que o vaso que acabara de pintar. Apressado como de costume e porque admito é feitio meu, Pegava desajeitado e pouco reflectido com vontade de florir, O amarelo perdido daquela planta que me havia já esquecido, Não era tinta vazia, que ela queria, mas carinho de minhas mãos, Peguei nela caída, encostei-a a mim e disse-lhe que gostava dela, Suspirou-me ao ouvido e perguntou-me porque não a levava comigo, Encostei-a a mim trouce-a cuidadosamente ao colo para dentro de casa, Dei-lhe um copo de água e aconcheguei-lhe a terra do caule, O adubo que ela recebia de mim, em carinhos fizeram-na adormecer! Sentei-me no banco quase seco de tinta verde e pintei as calças, Adormecendo como que um pai olhando seu filho dormir! Sonhei pela noite fora e quando acordei, aquela flor amarela, Que eu havia trazido comigo, sorriu-me nos olhos estremunhados, Acordei feliz e cheio de alegria porque em seu olhar a flor vivia. Por vezes a vida descabida de pressa por coisas vazias, É tão bonita quando na calma do tempo um carinho te dá alento. E eu voltei a pintar todo dia e em cada dia que passava a flor crescia, O amarelo que lhe percorria o ser mudava de cor para a cor de esperança. A cada dia, eu dormia mais feliz, porque sentia seu cheiro chegar a mim. Essa flor um dia pegou-me nos olhos e pediu-me de novo carinho, E eu olhei-a, da maneira que sempre quis cheirá-la e encostei-a a mim, Enquanto dormia! Autor: António Benigno Dedico à minha vida que nem para nem anda!
Continue reading...
28
Mejores actores: digamos 20 años Asexuales Bisexuales Neosexuales Bipolares Antipolar Polar Indiscreto Discreto Masturbador Elocuente Tiene Pegue No tiene Pegue Tiene Gato Tiene perro Oye Música Odia la Música No tiene Amigos Tiene un chingo... Habla Español Odia Francés Come Sushi Come oatmeal Cama grande Cama chiquita Vive en Mexico Vive en Japon Sabe mover sus pies Sabe mover sus manos Escribe de... Nunca Escribe Odia el Baño Siempre en el Baño Odia Ropa Ama la ropa de otras personas Nunca nacio Sigue Naciendo Toma agua sin parar Toma Vino Hace el amor a la cerveza Lee Poesía LatinoAmericana Lee Poesía Francesa Lee Poesía Inglesa Tiene diez carros todos feos Tiene motto Odia la pizza en restaurantes Odia La música en domingos No tiene Anteojos Usa Wipes Toca la electrónica Toca la acústica Lee libros de adultos Lee manga Le encanta el arte gótica Le encanta el arte expressionista Toma Tazo Toma Harmless Tiene ojos Azules No tiene ojos blancos Tiene ojos verdosos Sueña con Ojos No tiene tele Tiene diez teles Ama los muebles Odia los restaurantes Compra libró todos los días Ama la poesía Corre de gente extraña Uye de librerías mal iluminadas Toma ginger ale Toma Sake como campion Toma vino como idiota Tiene muchos sombreros No tiene uno Nunca a tomado té blanco Nunca a oído a Bjork Odia a Bach Uye desnudo de Otros compositores Ama el aguacate No sabe hacer guacamol Lo a picado un insecto Odia las abejas No sabe quien es Kidman Respeta a Tarkosvky o no lo entiende A ido a Panajachel Nunca a fumado motta Colecciona motta Se enamora todos los días Nunca anda enamorado Fue Pobre en sus años Sigue Pobre Juega video juegos Nunca a comprado uno Odia películas en otros idiomas La ama a todas de su propia principia El piensa en tercer persona Nunca a ido a un play en la cuidad Simpre lee Ama fiestas Sólo en peliculas Ni en peliculas Ni pal Tigre
0
Jun 25, 2021
Jun 25, 2021 at 11:13 AM UTC
Mejores actores: digamos 20 años
Mejores actores: digamos 20 años Asexuales Bisexuales Neosexuales Bipolares Antipolar Polar Indiscreto Discreto Masturbador Elocuente Tiene Pegue No tiene Pegue Tiene Gato Tiene perro Oye Música Odia la Música No tiene Amigos Tiene un chingo... Habla Español Odia Francés Come Sushi Come oatmeal Cama grande Cama chiquita Vive en Mexico Vive en Japon Sabe mover sus pies Sabe mover sus manos Escribe de... Nunca Escribe Odia el Baño Siempre en el Baño Odia Ropa Ama la ropa de otras personas Nunca nacio Sigue Naciendo Toma agua sin parar Toma Vino Hace el amor a la cerveza Lee Poesía LatinoAmericana Lee Poesía Francesa Lee Poesía Inglesa Tiene diez carros todos feos Tiene motto Odia la pizza en restaurantes Odia La música en domingos No tiene Anteojos Usa Wipes Toca la electrónica Toca la acústica Lee libros de adultos Lee manga Le encanta el arte gótica Le encanta el arte expressionista Toma Tazo Toma Harmless Tiene ojos Azules No tiene ojos blancos Tiene ojos verdosos Sueña con Ojos No tiene tele Tiene diez teles Ama los muebles Odia los restaurantes Compra libró todos los días Ama la poesía Corre de gente extraña Uye de librerías mal iluminadas Toma ginger ale Toma Sake como campion Toma vino como idiota Tiene muchos sombreros No tiene uno Nunca a tomado té blanco Nunca a oído a Bjork Odia a Bach Uye desnudo de Otros compositores Ama el aguacate No sabe hacer guacamol Lo a picado un insecto Odia las abejas No sabe quien es Kidman Respeta a Tarkosvky o no lo entiende A ido a Panajachel Nunca a fumado motta Colecciona motta Se enamora todos los días Nunca anda enamorado Fue Pobre en sus años Sigue Pobre Juega video juegos Nunca a comprado uno Odia películas en otros idiomas La ama a todas de su propia principia El piensa en tercer persona Nunca a ido a un play en la cuidad Simpre lee Ama fiestas Sólo en peliculas Ni en peliculas Ni pal Tigre
Continue reading...
102
Aquí pasaba a pie por estas calles, sin empleo ni puesto Y sin un peso Sólo poetas, putas Pero recordadle cuando tengais puentes de concreto, Grandes turbinas, tractores, plateados graneros, buenos gobiernos. La guardia nacional anda buscando a un hombre un hombre espera esta noche llegar a la frontera el nombre de ese hombre no se sabe hay muchos hombres más enterrados en una zanja El número y el nombre de esos hombres no se sabe. Ni se sabe el lugar ni el número de zanjas. La guardia nacional anda buscando a un hombre Un hombre espera esta noche salir de Nicaragua
0
1.1k
Epitafio para joaquín pasos
No me pongo maquillaje, Mi disfraz esta descubierto. Mi belleza mas horrorosa, Te la doy con conciencia. No me pongo maquillaje, Juro que no hay tiempo. Para que atender mis rizos? En la cama los enredo. No me pongo maquillaje Y mi cara llena de venas brotando sin disimulo manchas en la piel barros y labios resecos. No me pongo maquillaje descubre que no soy porcelana Mi disfraz esta descubierto. No hay sombra que me cubra, Mi belleza mas horrorosa. La admiras aunque mi máscara anda perdida.
0
Dec 11, 2013
Dec 11, 2013 at 3:34 AM UTC
Mi mascara ( My mask)
Adonis esta viejo! El caballo de la region, esta perdiendo la razon quiere aniquilar el Padre del pueblo, pues este le recordo… que no es ya el Adonis que enamoraba por monton. que por su ego y corbardia, anda solo por cabron! Adonis esta viejo, no le fian en la cantina. Ya las mujeres andan corriendo el cuento…. de que ya no es buen amante, que ya ni sirve pa’ comapañia! Adonis esta viejo, se ha mirado al espejo y no le gusta su reflejo. aunque joven se siente por dentro el espejo reflejas su piel plegada, esa pansa bien crecida, y el pelo se le esta raleando, por atrás se ve su calva brillando. Adonis esta viejo, Adonis el mujeriego, Adonis, el que todas la mujeres querian, Adonis, el que sembro alegrias momentarias, Adonis, que no anclo en ningun puerto, Adonis, el que nunca pasaba una noche solo, Adonis se quedo solo y sin su hombria. Adonis no penso, que el tiempo pasaria. Adonis esta viejo y no lo gusta lo que ve en el espejo. LeydisProse 6/13/2017 https://m.facebook.com/LeydisProse/
0
Jun 13, 2017
Jun 13, 2017 at 1:54 PM UTC
Adonis esta viejo!!!
Vamos, Margot, repíteme esa historia Que estabas refiriéndole a María, Ya vi que te la sabes de memoria Y debes enseñármela, hija mía. -La sé porque yo misma la compuse. -¿Y así no me la dices? Anda, ingrata. -¡Tengo compuestas diez! -¡Cómo! repuse, ¿Te has vuelto a los seis años literata? -¡No, literata no! pero hago cuentos... -No temas que tal gusto te reproche. -Al ver a mis hermanos tan contentos Yo les compongo un cuento en cada noche. -¿Y cómo dice el que contando estabas? -Es muy triste, papá, ¿qué no lo oíste? -Sólo oí que lloraban y llorabas. -¡Ah! sí, todos lloramos; ¡es muy triste! Imagínate un niño abandonado De grandes ojos de viveza llenos, Rubio, risueño, gordo y colorado -Como mi hermano Juan, ni más ni menos. Figúrate una noche larga y fría, De muda soledad, sin luz alguna, Y ese niño muriendo, en agonía, Encima de la acera, no en la cuna. -¿En las heladas lozas? -Sí, en la acera. Es decir, en la calle... ¡Qué amargura! -Hubo alguien que pasando lo creyera Un olvidado cesto de basura. Yo pasaba, lo vi, bajé mis brazos Queriendo darle maternal abrigo Y envuelto en un pañal hecho pedazos Lo alcé a mi pecho y lo llevé conmigo. Lloraba tanto y tanto el angelito Que ya estaban sus párpados muy rojos... Y a cada nueva queja, a cada grito El alma me sacaba por los ojos. Me lo llevé a mi cama: entre plumones Lo hice dormir caliente y sosegado... ¡Cómo hubo en este mundo corazones capaces de dejarlo abandonado! ¡Ay! yo sé por mi libro de lectura Que estudio en mis mayores regocijos, Que ni los tigres en la selva oscura Dejan abandonados a sus hijos. ¡Pobrecito! yo sé su mal profundo, Le curo como madre toda pena; Parece que este niño en este mundo No es hijo de mujer sino de hiena. De mi colchón en el caliente hueco Duerme para que en lágrimas no estalle; Y llorando Margot, mostró el muñeco Que en cierta noche se encontró en la calle.
0
1.2k
El cuento de margot
Vamos, Margot, repíteme esa historia Que estabas refiriéndole a María, Ya vi que te la sabes de memoria Y debes enseñármela, hija mía. -La sé porque yo misma la compuse. -¿Y así no me la dices? Anda, ingrata. -¡Tengo compuestas diez! -¡Cómo! repuse, ¿Te has vuelto a los seis años literata? -¡No, literata no! pero hago cuentos... -No temas que tal gusto te reproche. -Al ver a mis hermanos tan contentos Yo les compongo un cuento en cada noche. -¿Y cómo dice el que contando estabas? -Es muy triste, papá, ¿qué no lo oíste? -Sólo oí que lloraban y llorabas. -¡Ah! sí, todos lloramos; ¡es muy triste! Imagínate un niño abandonado De grandes ojos de viveza llenos, Rubio, risueño, gordo y colorado -Como mi hermano Juan, ni más ni menos. Figúrate una noche larga y fría, De muda soledad, sin luz alguna, Y ese niño muriendo, en agonía, Encima de la acera, no en la cuna. -¿En las heladas lozas? -Sí, en la acera. Es decir, en la calle... ¡Qué amargura! -Hubo alguien que pasando lo creyera Un olvidado cesto de basura. Yo pasaba, lo vi, bajé mis brazos Queriendo darle maternal abrigo Y envuelto en un pañal hecho pedazos Lo alcé a mi pecho y lo llevé conmigo. Lloraba tanto y tanto el angelito Que ya estaban sus párpados muy rojos... Y a cada nueva queja, a cada grito El alma me sacaba por los ojos. Me lo llevé a mi cama: entre plumones Lo hice dormir caliente y sosegado... ¡Cómo hubo en este mundo corazones capaces de dejarlo abandonado! ¡Ay! yo sé por mi libro de lectura Que estudio en mis mayores regocijos, Que ni los tigres en la selva oscura Dejan abandonados a sus hijos. ¡Pobrecito! yo sé su mal profundo, Le curo como madre toda pena; Parece que este niño en este mundo No es hijo de mujer sino de hiena. De mi colchón en el caliente hueco Duerme para que en lágrimas no estalle; Y llorando Margot, mostró el muñeco Que en cierta noche se encontró en la calle.
Continue reading...
52
He mordido manzanas y he besado tus labios. Me he abrazado a los pinos olorosos y negros. Hundí, inquieta, mis manos en el agua que corre. He huroneado en la selva milenaria de cedros Que cruza la pradera como una sierpe grave, Y he corrido por todos los pedrosos caminos Que ciñen como fajas la ventruda montaña. ¡Oh amado, no te irrites por mi inquietud sin tregua! ¡Oh amado, no me riñas porque cante y me ría! Ha de llegar un día en que he de estarme quieta,             ¡Ay, por siempre, por siempre! Con las manos cruzadas y apagados los ojos, Con los oídos sordos y con la boca muda, Y los pies andariegos en reposo perpetuo             Sobre la tierra negra. ¡Y estará roto el vaso de cristal de mi risa En la grieta obstinada de mis labios cerrados! Entonces, aunque digas: -¡Anda!, ya no andaré. Y aunque me digas: -¡Canta!, no volveré a cantar. Me iré desmenuzando en quietud y en silencio             Bajo la tierra negra, Mientras encima mío se oirá zumbar la vida             Como una abeja ebria. ¡Oh, déjame que guste el dulzor del momento             Fugitivo e inquieto! ¡Oh, deja que la rosa desnuda de mi boca             Se te oprima a los labios! Después será ceniza sobre la tierra negra.
0
1.1k
La inquietud fugaz