"amiga" poems
Naa koy iingon sa imoha na importante
Ayaw kalain ha, dapat na nimo mahibaw.an tanan
Gusto jud nako mahibaw-an nimo ni karon.
Kadto giingon na naa koy pagbati nimo ug
Na nakagusto kaayo ko nimo.
Dili jud to tinood tanan.
Tinood jud na.
Pasayloa ko. Kabalo ka na dili ka
Importante ka para sa akoa.
Ug kung mawala gani ka
Mas malipay gani ko
Kapoy na kaayo
Labi na ug magtawag tawag ta.
Kapoy man d.i noh?
Kung ikaw gani ako ka-storya.
Wala nakoy gana ug
ang kalipay
mabati nako lahi ra.
Nakagusto ko sa imoha
Pero sa una ra.
Karon mas gusto pa nako teka
Na dili maka.storya na.
Ug kung magkauban ta sa taknang adlaw
Dili na nako na pangandoy
Mas ikalipay nako na
Na molayo nako.
Dako nako pasalamat na nakaila teka
Pero tama na.
Ug gusto pa teka makauban
Pero kapoy na..
Hinaot magmalipayon ka perme.
Ambot wala ko kasabot sa ako gibati karon.
Malipay man ko na naa ka.
Pero karon dli najud.
Ug hinaot na dli ka magbag-o
Amigo gihapon ta
Kay ako dili ko magbag-o sa imoha.
Amiga gihapon teka
Salamat kaayo.
Balika ug basa. Line 1,3,5,7, 9...... Lang
Mar 24, 2020
Mar 24, 2020 at 10:14 PM UTC
Atari clouds are digital ziggurats,
and rather minimal at that.
The sounds are Amiga.
Welcome to the eighties.
Your hair is big,
your clothes are odd,
and Nagel is a minor god.
Welcome to the eighties.
There is a plague
and ACT UP's rage,
but Reagan will not act his age.
For six years, he will say nothing.
Generation X gives birth to Y,
future hipsters to vilify.
All music is vinyl or cassette.
Rocks stars still wear epaulets.
There are two Coreys, podded peas.
Terrorists stay overseas.
Boy bands aren't quite yet in vogue.
Menudo carries a heavy load.
Ricky Martin is still straight.
Cimino ***** with Heaven's Gate.
Cindy Sherman is everyone.
Johnny Hinckley got his gun.
Welcome to the eighties.
Nov 23, 2014
Nov 23, 2014 at 11:09 PM UTC
Diabetes, babe
Why can’t you be kind to me?
I appreciate your sweetness and all.
Setting my life on “reset”
And making me feel like ****
Diabetes, my love
Can you please be nice to me?
Give me a few more years to live
Stop making my mouth dry
Stop making ‘ama cry
Diabetes, chiquito
Tratame bien corazon,
No me metas tentacion
Por que de ver los tamales,
El pozole, el salpicon
Se me olvida que el suicidio
Se esconde en un chicharron
Diabetes, mi rey
Anda pues no te hagas wey
Que la dieta sea mi amiga
Librame de la fatiga
Y de la azucar maligna
Diabetes,
Let me live
I want to eat cheesecake again
Life without sugar is lame
And equal is not so great
Diabetes, babe
Let me be…
Jan 19, 2014
Jan 19, 2014 at 3:12 AM UTC
la mano de mi abuela
tiene las manos
con la madre tierra
la madre tierra
necesita un alma
para andar con
en estos tiempos difíciles
en estos tiempos difíciles
mi abuela ofreció su alma
la madre tierra
no tiene mejor amiga
para ayudar a su...
en estos tiempos difíciles
en estos tiempos difíciles
Aug 22, 2011
Aug 22, 2011 at 9:28 AM UTC
for I shalt always love her, mine Spanish queen of mine, though now she verily hates me, I guess I can't change time, I just wanted her to be happy, so I let her free, she couldn't even be mine friend, she left me dry to bleed, though I'll still miss her, mi amour' of this life, I hope she'll come back one day, to make everything alright, so fly freebird, though I know its me thou shalt not forget, thou canst block me, delete me from thy many texts, but forget me not thou won't, as I know I'm thy only king, maby thou shalt come back someday, wherein again for thou I'll sing!!! ); ( English version)
Spanish version:
porque yo siempre serás su amor, mina de la reina española mío, aunque ahora ella verdaderamente me odia, me supongo que no puedo cambiar el tiempo, sólo quería que fuera feliz, así que la dejé libre, ni siquiera podía ser mío amiga, ella me dejó seco a sangrar, aunque yo todavía la extraño, mi amour 'de esta vida, espero que ella va a volver un día, para hacer todo bien, así que vuela freebird, aunque sé que soy yo serás No lo olvides, tú puedes bloquearme, me eliminar de tus muchos textos, pero no me olvides tú no, que yo sé que soy tu único rey, maby has de volver algún día, en el que una vez más, porque tú Voy a cantar! !! );; );;;
Jun 14, 2015
Jun 14, 2015 at 7:44 AM UTC
Hace frio.
Llueve.
Me gusta
Cuando llueve.
El agua
Baila
En las casa.
Yo Miro.
Escucho
A el agua;
Yo estoy
Feliz.
Hoy es
Sábado.
Y llueve,
Siempre.
Pero,
Yo corro.
Yo corro y yo corro
Cuando llueve.
Llevo
Los pantalones cortes
Además llueve
En sábado.
Yo descanso.
Yo estoy cansada.
“Yo no trabajo más,” yo hablo.
Pero yo aprendo,
Yo trabajo, siempre.
Pero, yo estoy feliz
Cuando yo trabajo
Porque, me gusta sábado
Y llueve, siempre,
Y yo bailo con el agua.
Canta, el agua.
Canta a me.
En sábado frio,
Nosotros cantamos,
El agua y me.
Sábado es bueno.
Sábado es simpático.
Me gusta sábado
Cuando el agua y yo
Cantamos y bailamos.
Pero no me gusta lunes,
Martes, miércoles,
Jueves, viernes.
Porque yo estoy en la casa,
No en la escuela.
Mi madre, no, mi madrastra
Es mala y seria.
“No les gustas,” ella habla.
“Tú eres débil y pobre. No les gustas,”
Ella habla otra vez y otra vez.
Pero, en sábado,
Yo corro.
Porque yo no trabajo
Para mi madrastra
En la casa mala.
Yo corro, cuando
Miro una la chica.
No ella baila en el agua.
No ella canta en el agua.
¿Por qué?
Ella mira me.
Ella habla, “Hi. My name is Basil.”
Yo hablo, “No hablo inglés.”
Ella habla, “Ok. Me llamo Basil.”
Basil. Un nombre bonito.
Basil habla, “¿Cómo te llamas?”
Yo hablo, “Catrin.”
“Mucho gusto, Catrin” Basil habla.
“Igualmente, Basil” Yo hablo,
Pero no nosotros paseamos.
“¿Estas tu nuevo aquí?” Basil habla.
“No,” Yo hablo.
“¿Estoy yo tu amiga?”
“No.” Ella habla, “¿Por qué?”
“El agua es mi amigo uno,” y yo corro.
Yo estoy en la casa.
No me gusta la casa.
No mi madrastra está aquí.
Pero, el gato está aquí.
Me gusta el gato.
Nombre del gato es Licorice.
Nosotros descansamos.
Yo leo mi libro inglés.
Yo práctico mi inglés.
“Hello,” yo hablo, “es Hola.”
El gato habla, “¡Miau!”
Licorice gusta comer.
“Paseas con me,” Yo hablo.
Él come.
Yo miro.
Yo miro y yo dibujo.
Yo dibujo Licorice.
“¿Miau?” Licorice habla.
“Está bien, Licorice.”
Pero no está bien.
Adiós sábado noches.
Hoy es domingo y mañana.
Mi madrastra no está aquí.
Mi madrastra no está aquí sábado noches.
Que es bueno.
Hoy, yo corro, otra vez.
Yo miro la chica otra vez.
Basil pasea a me.
“¡Tú estás ilegal!” Basil habla.
“¿Qué?” yo hablo.
Yo miro.
“¿Por qué?” yo hablo.
Yo estoy triste.
Pero el agua baila y canta.
Mi casa es en Dallas Texas,
Pero yo soy de Chihuahua, México.
¿Soy yo libre?
Sí y no
Yo soy libre en México.
Sí, en Dallas,
Yo soy ilegal.
Pero cuando yo canto y bailo con el agua,
Yo soy
Libre.
Jan 31, 2016
Jan 31, 2016 at 9:42 PM UTC
Tu me ves como una mujer muy fuerte (you see me as a strong woman
Estoy feliz y fuerte y feminista (i am happy, strong and feministic
Mi ****** es mi major amiga (*my ****** is my best friend*
Juntos somos activistas (together we are activists
Mi pelo esta corto y tengo confianza (my hair is short and i have confidence
Te aparecio como una esposa, hija, hermana, amiga. (i appear to you as a wife, a daughter, sister, friend
No me pinto. (i don't wear makeup
Mi cuerpo es bonito y no me interesa que otras piensan. (my body is beautiful and i don't care what others think
No necesito hombres en mi vida. (i don't need men in my life
No se amo mi novio (i don't love my boyfriend
Ni mi padre(nor my father
Me abandono.(he abandoned me
quiero a mi mama (i want my mother
Mi hermana(my sister
Mis amigas (my friends
Y mi vida. (and my life
Pero, en la noche (but, at night
Cuando estoy solo (when i am alone
Mi espejo transforma en un monstruo. (my mirror turns into a monster
Mi pelo es largo asi que puedo esconderme detras. (my hair is long so that i can hide behind it
Pienso que no puedo estar solo (i don't think i can be alone
Estoy triste sobre mi padre, (i am sad about my father.
Me abandono. (he abandoned me
Me odio. (i hate myself
Mi cuerpo es mi enemigo. (my body is my enemy
Solo quiero dormir y comer (i just want to eat and sleep
Mi vida significa nada (my life means nothing
Mi cara es diferente (my face is different
Cada dia (every day
Jun 1, 2011
Jun 1, 2011 at 6:52 PM UTC
Boring and rude?
That's a rich call, coming from you!
But rude I'll concede,
Given the circumstances -
You pester me with calls and texts,
And invade my private domain,
And won't listen when I say, "No" -
What would you expect?
That I'd be grateful towards
A drunken lush intruding my peace?
That I'd be receptive to a needy egoism
More entrenched than Catholic Dogma?
No, that is not my way - No!
You can get f**ked! And I told you -
I had to spend an hour
Convincing you I wasn't interested;
That your infatuation wasn't reciprocated;
That, when you're drunk, you're not worth knowing;
That I've heard of your glory days
And your present travails a million times;
That you can't offer me what I need -
A decent conversation, nor a decent *******
And I told you - I didn't pull punches;
I didn't lie - I wasn't playing games.
I told you in no uncertain terms
And you didn't like my Truths -
Perhaps they touched a nerve?
Rude? Sure, maybe I was,
But there was no other way
To sink these facts through your alcoholic haze.
As for boring - I'll not concede boring.
I may not lead an exciting life,
But boring? No - anything ****
You've a hide, when every conversation
Begins with an "I", "Me" or "My";
Anyone would think the World revolves around you!
You take egocentricism to a new level;
So self-involved and hard-done-by,
You feel the need to inflict yourself on others.
Adios, me amiga!
And, Hola, me Amigos!
Mar 9, 2014
Mar 9, 2014 at 4:59 PM UTC
Y si quizás en vez de faltar a clase como todo unos locos "enamorados".
hubiésemos tenido la vida normal del niño dedicado?
Si quizás en vez de darnos nuestro primer beso nos hubiésemos dado la mano.
Si quizás en vez de comentarlo a tus amigos no los hubiésemos callado.
Si quizás la historia de nuestra vida no se pareciera tanto.
Si quizás en vez de decidir ser tu amiga no te hubiese hablado.
Si quizás nuestras madres no tuvieran el mismo nombre.
Si quizás nunca te demostré lo que en realidad sentía.
Si quizás no le hubiéramos seguido el juego al mundo.
Si quizás no la hubieses escogido a ella.
Si quizás no me gustaran tanto tus besos.
Si quizás no hubiésemos cometido errores.
Si quizás no nos hubiéramos sentado en aquel banquillo a aquella exacta hora.
Si quizás no te conociera tan bien.
Si quizás te dedicaras mas.
Tan solo si quizás hubiéramos tomado diferentes decisiones en nuestras vidas, si todo cambiara de momento y tal vez tu madre se llamara Rosa o tal vez si tu padre no te hubiese abandonado. Tan solo si quizás tu te hubieses dado cuenta de el tipo de persona que soy desde el primer momento en que tus ojos se toparon con los míos! No fuéramos lo que somos... Quizás ni existiera lo que escribo, tal vez no haya aprendido lo que aprendí al pasar los años porque a la hora de la verdad eres tu tan parte de mi vida como yo de la tuya. Porque nos unen mas cosas de la que algún día imaginaria, porque eres mi amigo y tu tomaste esa decisión. Porque la escogiste a ella porque ella la popular y bonita en vez de a la chica regular y herida. Porque al final siempre me demostraste que me querías como tu primera. Porque si quizás las cosas nunca hubieran sucedido como lo han echo que seria de nuestras vidas, de nuestra historia, de nuestro mundo, de nuestras mentes sin recordar nada.
Si quizás tu te acordaras de las cosas tan exactas como yo las recuerdo.
Tan solo si quizás nos encontráramos en otras vidas que serias de las vidas que vivimos ahora?
No habría historia
ni palabras que contaran porque todo quedaría en el infinito en el cajón oculto de los "quizás".
Si quizás nunca te hubiese querido como lo hice.
Solo si quizás todo empezara nuevamente.
Solo si quizás ...
Sep 24, 2012
Sep 24, 2012 at 1:24 AM UTC
Te he aprendido a amar
con tus imperfecciones,
pues tú has aprendido a amarme con las mías.
Has cautivado cada parte de mi ser.
Esa curvatura insaciable
que conjuga tu estatura de almirante.
Mi iris se centra en ti,
en tu mirada penetrante,
cada vez que soy parte de tu horizonte.
Te he aprendido a amar
con tus marcas de combate
y las he apreciado como si hubiesen sido talladas por el más pretigiado escultor.
Haces que de mi rostro reluzca
un símbolo de paz,
esa risa coqueta
que solo se presenta cuando tú estás.
Tus dedos forman parte
de la más perfecta obra musical,
mis oídos se percatan
de cada nota que en el aire flota.
Te he aprendido a amar
en las peores circunstancias
y orgullosa me siento por haber sido
ese necesitado sustento que siempre has merecido.
Seré tu camino al placer
por el tiempo que desees,
al igual que seré tu mejor amiga
cuando sientas que tu pecho desahogar debes.
No me importa tu cuerpo,
ni nada que la sociedad clasifique
como algo "imperfecto",
la belleza corporal se va
y quienes se quedan
son los sentimientos.
Esa gentileza y sentido del humor
fueron los que me inclinaron hacia ti,
eres mi musa,
mi inspiración.
Sobre ti puedo contar
las más grandes aventuras.
Te he aprendido a amar,
en todos los aspectos,
duele cuando dudas
sobre lo que por ti siento.
Aunque los años pasen
y nuestros seres
ya no sean encontrados,
mis sentimientos
por ti permanecerán intactos.
Apr 17, 2015
Apr 17, 2015 at 1:25 PM UTC
Salpicar o teu rosto com farinha, enquanto preparassemos juntos o teu bolo favorito
Dar-te os beijos que me apetecesse, com os olhos, sempre que estivesses distraido a apreciar o "flowering tea", que te desse a escolher
Sentar-me no teu colo e ver-te desenhar
Fazer de ti a manta que me aconchega, entrelaçar os meus dedos nos teus e ver um filme até adormecer
Levar-te o pequeno almoço à cama e acordar-te com um beijo de bom dia.
Ser...
a única a conseguir te arrancar aquele sorriso nos piores momentos...
a bateria desenfreada a bater dentro do teu peito...
a tua melhor amiga...
quem faz valer cada acordar teu.
Que fosses a excepção que acreditei que eras, o porto seguro por quem vale a pena esperar para partilhar a vida.
Por ti... por nós... mudei, ignorei medos e arrisquei...
Não deste valor... desacreditei.
Feb 27, 2017
Feb 27, 2017 at 5:03 PM UTC
Qué pura eres de sol o de noche caída,
qué triunfal desmedida tu órbita de blanco,
y tu pecho de pan, alto de clima,
tu corona de árboles negros, bienamada,
y tu nariz de animal solitario, de oveja salvaje
que huele a sombra y a precipitada fuga tiránica.
Ahora, qué armas espléndidas mis manos,
digna su pala de hueso y su lirio de uñas,
y el puesto de mi rostro, y el arriendo de mi alma
están situados en lo justo de la fuerza terrestre.
Qué pura mi mirada de nocturna influencia,
caída de ojos obscuros y feroz acicate,
mi simétrica estatua de piernas gemelas
sube hacia estrellas húmedas cada mañana,
y mi boca de exilio muerde la carne y la uva,
mis brazos de varón, mi pecho tatuado
en que penetra el vello como ala de estaño,
mi cara blanca hecha para la profundidad del sol,
mi pelo hecho de ritos, de minerales negros,
mi frente penetrante como golpe o camino,
mi piel de hijo maduro, destinado al arado,
mis ojos de sal ávida, de matrimonio rápido,
mi lengua amiga blanda del dique y del buque,
mis dientes de horario blanco, de equidad sistemática,
la piel que hace a mi frente un vacío de hielos
y en mi espalda se torna, y vuela en mis párpados,
y se repliega sobre mi más profundo estímulo,
y crece hacia las rosas en mis dedos,
en mi mentón de hueso y en mis pies de riqueza.
Y tú como un mes de estrella, como un beso fijo,
como estructura de ala, o comienzos de otoño,
niña, mi partidaria, mi amorosa,
la luz hace su lecho bajo tus grandes párpados
dorados como bueyes, y la paloma redonda
hace sus nidos blancos frecuentemente en ti.
Hecha de ola en lingotes y tenazas blancas,
tu salud de manzana furiosa se estira sin límite,
el tonel temblador en que escucha tu estómago,
tus manos hijas de la harina y del cielo.
Qué parecida eres al más largo beso,
su sacudida fija parece nutrirte,
y su empuje de brasa, de bandera revuelta,
va latiendo en tus dominios y subiendo temblando
y entonces tu cabeza se adelgaza en cabellos,
y su forma guerrera, su círculo seco,
se desploma de súbito en hilos lineales
como filos de espadas o herencias del humo.
1.7k
Realmente me ha sido dificil reconciliarme y escribir, tanto senti dentro de mi sin concluir que es importante al menos para mi que me puedas oir. Ahora quiero reflejar sentimientos que con musica te haran resumir hasta donde este hombre que te escribe ha podido sobrevivir sin ti. Amiga sin fin, amor de primavera nacido en abril. Pensar en ti me hace sentir claro desde el primer momento que supe que te ivas de mi lado. Senti mi Corazon hecho pedazos, se detubo el tiempo en ese ultimo beso, me mantuve por dias deseando ese ultimo abrazo, escribiendote, hacerte entender que es suficiente si me amas y yo te amo. Que eres tu quien debe decir que no, que soy yo quien debe decir no aguanto. Quiero borrar dudas, llevarte a la luna, esculpir tu figura, vivirte con lujuria. Sentarnos y besarnos donde la brisa se abura y escribir nuestras vidas en una pagina nueva.
Jul 22, 2012
Jul 22, 2012 at 2:58 AM UTC
Las hadas, las bellas hadas,
existen, mi dulce niña,
Juana de Arco las vio aladas,
en la campiña.
Las vio al dejar el mirab,
ha largo tiempo, Mahoma.
Más chica que una paloma,
Shakespeare vio a la Reina Mab.
Las hadas decían cosas
en la cuna
de las princesas antiguas:
que si iban a ser dichosas
o bellas como la luna;
o frases raras y ambiguas.
Con sus diademas y alas,
pequeñas como azucenas,
había hadas que eran buenas
y había hadas que eran malas.
Y había una jorobada,
la de profecía odiosa:
la llamada
Carabosa.
Si ésta llegaba a la cuna
de las suaves princesitas,
no se libraba ninguna
de sus palabras malditas.
Y esa hada era muy fea,
como son
feos toda mala idea
y todo mal corazón.
Cuando naciste, preciosa,
no tuviste hadas paganas,
ni la horrible Carabosa
ni sus graciosas hermanas.
Ni Mab, que en los sueños anda,
ni las que celebran fiesta
en la mágica floresta
de Brocelianda.
Y, ¿sabes tú, niña mía,
por qué ningún hada había?
Porque allí
estaba cerca de ti
quien tu nacer bendecía:
Reina más que todas ellas:
la Reina de las Estrellas,
la dulce Virgen María.
Que ella tu senda bendiga,
como tu Madre y tu amiga;
con sus divinos consuelos
no temas infernal guerra;
que perfume tus anhelos
su nombre que el mal destierra,
pues ella aroma los cielos
y la tierra.
1.4k
¡Y pensar que pudimos no habernos conocido!
¿No meditas cuán buena nuestra fortuna ha sido
para que al fin estemos uno del otro al lado,
para que seas mía, para ser yo tu amado?
«El uno para el otro nacimos...» Así dices.
Pero ¡qué coincidencias para ser tan felices!
Antes de que en la vida, con un amor profundo,
la suerte unido hubiera tu corazón al mío
-siendo el tiempo tan largo, siendo tan grande el mundo-;
vivimos separados, solos, con hondo hastío…
¡Y pudimos entonces, por capricho del hado,
en el haz de la tierra no habernos encontrado!
¿No has pensado, en el arduo sendero recorrido,
en los peligros graves y azares que ha corrido
nuestra dicha -esa dicha, manantial de ilusiones,
que el mundo entero ahora nos hace ver hermoso-
cuando el uno hacia el otro, con poder misterioso,
gravitaban callados nuestros dos corazones?
¿No sabes que ese viaje no tenía certeza,
el viaje hacia una noche por mí no presentida,
de que un capricho apenas o un dolor de cabeza
han podido apartarnos para siempre en la vida?
Nunca te había dicho, ¡cosa muy rara!, que
cuando por vez primera te vi, no me fijé
en que eras tú bonita; lo digo francamente:
te miré aquella noche con aire indiferente.
Con su risa, tu amiga mi tedio distraía;
fue más tarde cuando ambos cruzamos la mirada,
y si algo sentí entonces que hacia ti me atraía,
tú no lo comprendiste… Mas no me atreví a nada.
Si esa noche tu madre te hubiera conducido
más temprano a su casa, ¿qué habría sucedido?
¿Y si el rubor no hubiera de pronto, cuando el manto
te coloqué en los hombros, a tu rostro subido?
Porque ésa fue la causa de todo lo ocurrido.
Aquella noche, aquélla de inolvidable encanto,
un retardo cualquiera, cualquier inconveniente
que en ese viaje hubiera surgido de repente,
esta embriaguez de ahora ninguno sentiría,
ni este placer sin nombre que absorbe nuestra mente.
En mi alma, que es otra, tu amor no existiría,
¡y tu vida, en mi vida nada… nada sería!
Corazoncito mío, que me apartas lo triste
de la vida, y alegras con luz mi porvenir…
Pienso en aquellos días cuando enferma estuviste
y creíamos todos que te ibas a morir.
1.5k
E por hoje dizer-te não é banal
Estive atento e discretamente olhei o teu doce olhar,
Passei noites ao luar, descrevendo as estrelas de bonitas,
Mas bonitas mesmo são tuas pétalas, flor de esplendor!
Tua sensibilidade e visão de mulher, a mim das nas vistas!
A certeza no destino, é como lotaria no caminho,
Onde te encontrei, no meio de tantas eu te vi sozinho!
Há muito tempo mesmo, que teimou em não passar,
Suspirei, me cansei, tirei todas, para agora te inflamar!
Sinto perto o carinho, da pessoa, minha amiga e mulher,
Te chamei e falei ao coração, para te agarrar e poder amar,
És tu hoje, em quem eu pego e petisco, com qualquer colher,
Porque muito ou pouco que nela couber, te saboreio ao petiscar!
És refeição completa para mim, como sangue vivo, ao coração,
Tuas doses tão prudentes de afecto, é outro nível neste patamar,
Orgulho de te cuidar, porque de mim, cuidas tu, como a terra do seu mar!
Se eu hoje respiro vida, ao querer cada hora do dia, desde o levantar,
Devo-te muito a ti e as palavras que escrevo não são hoje fantasias,
Porque cuidas de mim, como terra do seu vazo, da planta, de encantar,
Encanta meu sorriso, pelo teu cuidar, nas coisas que fazes e me dizias!
Não é falso nem é mentira, acredito na realidade que tu me trazes,
Não finjo, não mudo, não acredito que precises tu princesa, de mudar!
Olhei-te do chão, mirei-te, e tu com teu jeito doce, levantas-te meu olhar,
E eu confie-te nos braços tudo, na hora me deitar, pelo que tu me fazes!
A falta de carinho não a sinto hoje, porque a não tenho,
A ti te darei respeito, pela dama e senhora que te achei,
Encontro-te a ti a cada dia, no meu leito, e no meu cardanho!
Porque ele é gíria de tudo aquilo que tenho e em ti encontrei!
Autor: António Benigno
Código de autor: 2013.09.09.02.20
Sep 9, 2013
Sep 9, 2013 at 8:24 AM UTC
De quem é a imagem que vejo no espelho?
Não é a mesma que me observo sem vê-la
Não possui a fonte existencial que lança os arredores para o interior
A única diferença entre mim e o que me permeia
É o corpo que carrego a todo instante, e dele os diálogos mentais que me definem como uma existência, pois as vozes que me surgem só eu posso ouvi-las e interpretá-las
Mas, talvez, a consciência seja simplesmente um canalizador e não uma fonte, pois as informações vêm de todos os lugares e ao mesmo tempo de um lugar só (ego).
De quem é a imagem que vejo quando olho para outra pessoa?
Não é a mesma imagem que essa outra existência se vê
Essa imagem que vejo faz parte de mim, sou eu, ou talvez o outro que vive em mim, que independe de uma consciência própria que não a minha.
Mas como eu me vejo?
Me vejo como acredito que os outros me vêem?
Eu sou o fruto das experiências passadas
Eu sou inconstante.
Totalmente renascido e irreconhecível a cada experiência
Mas isso é meu ego, o vidro mais frágil
O medo da solidão,
O medo da rejeição,
O ódio que é o medo de amar
O medo de amar que é o ódio por si mesmo
O **** é a carta coringa do desespero
O prazer de calar a dor
Mas o **** também dói, pois é a entrega de seu íntimo para outrem (você se diferencia) nós somos incapazes de amar o que é diferente, o **** fere o ego, pois o auge do prazer se dá com algo que nossa consciência insiste em odiar,
odiamos os outros, odiamos a nós mesmos
Mas é tudo ilusão
Ódio e medo, novamente, caminhando lado a lado
Mas é tudo ilusão
"O que está em cima está em baixo, não há diferença"
O que me define como singular?
Minhas roupas, meu cabelo, meu rosto, minha casa
meu carro, minha família, minha história
Fora isso quem sou?
Onde encontra-se a singularidade da voz que só minha mente escuta?
(Minhas ideias surgem de outras ideias que não são minhas
Eu sou o vazio)
Encontra-se no vazio, onde todos são iguais
Onde uma coisa não se diferencia da outra
Onde só nos resta amar, sem dor
A realidade é simplesmente aquilo em que acredito
Nada mais, nada menos
Pois o que os olhos não vêem o coração não sente
Melhor dizendo:
O que a mente não sente os olhos não vêem!
Depois de todo o devaneio
Me lembro...
Uma mulher, cujo a forma de sorrir,
a forma de morder os lábios,
o jeito com que ela me olha com o canto do olho
é totalmente singular, única
Mas não depende do ego, e nem de experiência
é algo inato, belo, não consigo odiar mesmo sendo diferente
Amor? sim
Mas algo diferente também
a vejo e amo como irmã, como mãe, como amante, como amiga
Amo sua existência como um todo
e não sei explicar
Ela escolheu não ficar comigo,
mas sempre vem a mim
Eu ainda continuo a ama-la, sem dor, nem sofrimento
Outra vez saio de uma discussão comigo mesmo sem respostas!
Aug 25, 2014
Aug 25, 2014 at 12:35 PM UTC
Amo a mi mama tanto
que no aguanto
siempre esta con migo
y siento como si estuviera
en mi bolsillo.
nunca me olvidaria
ni abandonaria.
ni aunque le dieran una tonelada de
dinero me dejaria.
es amable como
mi amiga crisabel y
joan,la unica diferencias
entre ellas tres esque una es mi
mama la otra
mi amiga y la otra como mi
hermana le doy gracias a mi
mama por siempre estar
con migo y le doy gracias a mi amiga por apoyarme
en todo y le doy
gracias a mi hermana
por aver intentado ser mi hermana.
May 7, 2015
May 7, 2015 at 3:01 PM UTC
Estoy aquí, contigo. Y pienso en ti, a tu sombra,
a tu sombra callada como un agua de otoño.
Aquí, con la cabeza caída en tu regazo,
como para que pienses que contemplo las nubes.
En tu rostro apacible se refleja el crepúsculo,
y eres tan bella, amiga, que me duele mirarte.
Aquí estoy, a tu sombra, pensando en ti, contigo.
Y tú piensas, acaso, que estoy pensando en otra.
Tú sonríes, segura del poder de tu beso,
y yo cierro los ojos para sentir tu ausencia.
Ah, pobre amiga mía, cómo quisiera amarte,
amarte como entonces, cuando tú no me amabas...
Ah, sí, qué pronto pasan el amor y las nubes...
Qué irreparablemente se mustian las espigas...
Aquí, bajo este árbol que ignora su silencio,
mí corazón se aleja tristemente del tuyo.
Y, sin embargo, amiga, ya ves que te sonrío.
Y mi boca recorre la distancia del beso.
Pero pienso en el modo de dejar de besarte,
y en una despedida que no te haga llorar...
1.3k
Querido Diego:
Te falta mucho por vivir, y probablemente no me conozcas ahora pero debo decirte que ya tienes a tu mejor amiga en tu vida. Aquella que te permitirá de todo y te lo prohibirá también. Aquella quien te vea llorar y reirá contigo; aquella que jamás te dejará solo. Puesto que en la vida habrán situaciones horribles y te encontraras solo, y si tienes la oportunidad de leer esto cuando tengas 8, 12 y 19 ve y corre donde ella. Dígale que agradece cada segundo que ha pasado dandole todo y dejándolo todo. Tiene a la mejor amiga mas hermosa, cariñosa, inteligente y brillante del mundo. Todo un universo, dele un beso q su madre que será la que inicie su aventura por la vida.
~ N.
May 30, 2015
May 30, 2015 at 10:24 PM UTC
Eras una con las flores que seguían a la luz
hasta que con ella se esposaban.
Y la luz de las flores una con tus manos.
Con las aguas corrompidas
que al toque de tus manos se hacían de cristal
Y calmaban mi sed.
Eras una con el agua de la vida.
Y cruzabas en tu andar
espacios sin futuro ni pasado
y se abrían a tu paso puertas y ventanas.
Enseñabas a los hombres la escalera
para que se vieran a sí mismos
abiertos a la luz.
Sabia amante y amiga y hermana
cómo fue que de pronto perdiste el sentido
del poniente del levante
del arriba y del abajo.
Cómo fue que tu vía se estrechó
Cómo fue que tu paso por el mundo
acabó en en el arrabal.
Y contigo terminaste de perderme
tú venida de lo alto.
Yo me puse en la hilera
a esperar lo inevitable.
Y llegaron los verdugos hasta ayer mis amigos.
Me enseñaron tus despojos
y me hicieron hincarme a sus pies.
Nov 23, 2011
Nov 23, 2011 at 12:08 PM UTC
Rascunhos eu faço e nem sei a razão,
Cintilar e canto de doce paixão,
Junto frases no horizonte da ilusão,
Pedaço de terra e solidão.
As palavras são as amas do amor,
Caminhadas com muito suor.
Pedras alheias, esbranquiçadas,
Palavras meigas, enfeitiçadas.
Nós temos um papel na mente,
Cansaço que não se sente.
Rascunhos da prosa , do mundo conhecido,
Parceiro de uma rota sem sentido.
Escrever com amor ao mundo,
Bater de leve no fundo.
A palavra é leve e tem pena,
Terra amiga, palavra amena.
Vic Alex
Apr 27, 2010
Apr 27, 2010 at 4:45 PM UTC
Ayer fue tu aniversario
Sin querer, tu día estuvo sobrecargado
Aun así, fui al jardín
de mi corazón esta hermosa mañana
donde recogí una rosa invisible que podría traerte:
Alegría, salud, buen humor y una primavera prematura.
Me afeité la barba y el bigote para complacerte
De todo corazón, te deseo un feliz cumpleaños
¡Oh! Quisiera encantarte hasta el anochecer
Cuando el arcoíris haya cruzado la esfera inaudita
Hacia otro horizonte, para otra estación
Por favor, acepta esta rosa, este poema, esta canción.
P.D.: Este poema está dedicado a una amiga.
Copyright © Agosto 2025 Hebert Logerie, Todos los derechos reservados.
Hébert Logerie es autor de varios poemarios.
Aug 7, 2025
Aug 7, 2025 at 2:42 PM UTC
Era mi amiga, pero yo la amaba
yo la amaba en silencio puramente,
y mientras sus amores me contaba
yo escuchaba sus frases tristemente.
Era mi amiga, pero me gustaba
y mi afán era verla a cada instante.
Nunca supo el amor que yo albergaba
porque siempre me hablaba de su amante.
Era mi amiga para todo el mundo
porque a nadie mi amor yo confesaba,
pero yo la quería muy profundo
y forzosamente me callaba.
Era mi amiga, y mi cuerpo sentía
estremecer si ella me miraba,
al oírla junto a mí feliz me hacía
mas de este amor ella nunca supo nada
y aunque sólo mi amistad yo le ofrecía,
era mi amiga, pero yo la amaba.
1.1k