Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
#ph
Gising, Pilipinas. Hindi ka noon nanaig sa mga dayuhan para lamang ngayon ay magpa-alipusta sa bulok na sistema, sakim na pamahalaan, at berdugong mga grupo. Bangon, Pilipinas. Hindi ka noon nalugmok sa dugo at putik para lamang ngayon ay bumalik sa lusak ng karahasan at mas malawak pang katiwalian. Laban, Pilipinas. Hindi ka noon ginapos at binusalan ang bibig para lamang ngayon ay muling kunin at isuot ang mga tanikala at takpan ang iyong mga mata. Tumindig at manindigan ka, Pilipino. Atin ang Pilipinas, hindi sa kanilang mga ganid at may bahid ng dugo ang mga kamay.
0
May 14
May 14, 2026 at 10:55 PM UTC
padayon
Just one more, just one more hit, one more punch just one more burn just one more cut just one more video, just one more it’s never one more never one more hit or punch never one more, not just one burn or cut it’s always two or four i know it will never be one more Thats all we say one more then we’ll stop but it feels like a spinning top round and round again Like a loop that never ends one to two, two to four, four to six and six to twelve Just one more? I ask as i count out more and more
0
Nov 5, 2025
Nov 5, 2025 at 11:24 AM UTC
Just One More
As the sun rises and falls, A day of birth or death of a soul, Gloomy, windy or sunny day, I learn that people leave or stay. As the moon hides and shows, A life like waves — highs and lows, Hot, luke warm, or cold, A life you control or what is told. New as a day; old as yesterday, A feeling of sorrow or gay, Soft as a pillow or hard as old dough, People passing — come and go.
0
Jul 20, 2021
Jul 20, 2021 at 1:51 AM UTC
PAST
you told me, someday, you'll get down on one knee right on the spot where we first kissed it's been a year and a day my feet are still glued to the spot where you left me
0
Apr 3, 2021
Apr 3, 2021 at 7:28 AM UTC
stuck
im missing from my own existence
0
Mar 3, 2021
Mar 3, 2021 at 8:08 AM UTC
disappeared
Gusto kong makalimot Gusto kong kalimutan lahat Lalo na yung masasayang alaala 'Yun yung mas masakit, mas gumuhit Kung paano ka naging sanhi ng aking pag ngiti Ngayo’y katumbas kung gaano kahapdi Bumalik ka sa simula Tignan mo kung gaano ka kasaya pag kasama siya Kung gaano ka niya napapasaya sa walang kwentang bagay Alalahanin mo siya, siya lang yung kayang mag pangiti sayo ng tunay Isipin mo lahat ng plano n'yong dalawa, lalo na ngayon, kung paano makakamit Iba siya, kasi s i y a yung naging tahanan mo noong mga oras na naging palaboy ka
0
Dec 22, 2020
Dec 22, 2020 at 8:27 PM UTC
PANAS
Paano ka magiging kalmado? Kung kapulisan mismo ang delikado, Paano ka matutulog nang mahimbing? Kung hindi ligtas sa iyong paggising. Sinabi niyo sainyo kami ay protektado? Pero bakit sa isang iglap may buhay na naglaho? Mga inosenteng tao namamatay, Walang awang pinapatay; anak, ina man o tatay. Paano mo masasabi wag mabahala? Kung sila mismo ang may sala, Paano ka mabubuhay sa mundo? Kung hindi ka na ligtas at sigurado.
0
Dec 21, 2020
Dec 21, 2020 at 8:59 AM UTC
Paano?
Sa panandaliang pagtigil ng mundo, Hindi mapigilan ang mga tanong sa isipan, Na para bang mga sasakyan sa EDSA, Buhol buhol at walang kaayusan. Ang mapait na naranasan ay iiwan na sa nakaraan, Akapin ang kasalukuyan at kinabukasan, Patawarin ang sarili sa nagawang kasalanan, Bitawan ang sakit na nararamdaman, Hindi para sakanya at hindi rin para sa iba, Para sa'yo; Para tuluyan ka nang sumaya, Mga gabing puro luha at kalungkutan, Balutin sana ng umagang puno ng kasiyahan. Nawalan ka man ng kaibigan o kasintahan, Mga memoryang hanggang isipan nalamang, Pulutin at dalhin sa susunod na kwento, Dahil sadyang may mga kabanata na hindi para sa'yo.
0
Nov 12, 2020
Nov 12, 2020 at 11:04 AM UTC
Kwento
“minahal mo ba talaga ako?” pakawala ko sa buntong-hiningang tanong. higit isang taon ding namalagi sa isipan ko. “minahal mo man lang ba ako?” pag-ulet kong tanong nang manatili siyang tahimik. iniangat ko ang mga mata ko para tignan siya. isang taon na mula ng huli naming pagkikita. iba na ang gupit ng buhok niya ngayon. mas nagmukha siyang seryoso dahil don. ilang minuto pa ang lumipas bago siya sumagot. nanatili ang tingin niya sa labas. “minahal kita. higit pa sa alam mo. marahil, higit pa sa naparamdam ko.” “pero bakit ganon? ikaw yung huli kong inisip na manghuhusga, pero sayo pala mismo manggagaling.” “ikaw yung higit na pinagkakatiwalaan ko sa lahat, pero ikaw rin yung bumali” matipid siyang ngumiti. ramdam ko yung pait. walang emosyon sa kaniyang mga mata. napailing ako. eto nanaman. mga salitang pinakawalan namin nungg gabing natapos kami-ang kaibahan lang, sa personal ngayon at hindi sa tinig lang. “mali ka. hindi mo ko minahal. hindi ako, kundi yung bersyon ko sa isip mo. hindi ako, kundi yung ako na nabuo mo sa imahinasyon mo.” “minahal kita. sobra-sobra. kaya lang, nagbago ka. nung una, paunti-unti, hanggang sa pakiramdam ko, ibang tao na yung nasa harap ko. siguro dahil, nalingat ako, dahil di ko binuhos lahat ng atensyon ko.” saglit niya kong binigyan ng tingin na parang nahihirapan. “dahil di naman siya nawala talaga diba? sabi mo noon, may mga pagkakataong magkasama tayo pero siya yung iniisip mo.” hindi siya makasagot, pero bakas sa mata niya na tama ako. nakaramdam ako ng kirot sa dibdib ko. matagal na yon. ayos na rin ako. sadyang iba pa rin pala kapag harap-harapang sabihin sa’yo. “pero hindi naman ganun ang pagmamahal. hindi naman porket nagbago, dapat nang sukuan. kase lahat naman nagbabago. kahit ikaw, narasan ko ang ilang beses **** pagbabago. pero kahit ganun, pinili ko pa ring manatili. para sa’yo. para sa’tin” “patawad. alam kong ako yung naging dahilan kung bakit umalis ka noon, alam kong napagod ka. pero hindi ko inakalang ganun-ganun mo lang ipagpapalit. na ganun ka kabilis magkakaroon ng bago.” “hindi kita pinagpalit! hindi ko tinapon yung isang taon!” mabilis kong kinalma ang sarili ko. ganitong ganito rin yung mga sinabi niya noon. ganun pa rin pala ang tingin niya. na binasura ko lang lahat. na parang mas mabigat pa yung naramdaman niya sa isang beses na pinili ko ang sarili ko kaysa sa kung paano niya pinaramdam na kahit ako yung naroon para sa kanya, kahit kailan di magiging sapat. “bago ako umalis, sinabi ko sayo kung bakit. umasa akong ipapaintindi mo kung bakit nagbago yung pakikitungo mo, umasa ‘kong mapapansin **** nasasaktan na ako. umasa akong pipigilan mo ko, na sasabihin **** 𝘢𝘺𝘶𝘴𝘪𝘯 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯 ‘𝘵𝘰. pero niisang salita, wala akong narinig. malamang iisipin ko, wala lang lahat nang ‘yon. kase hinihintay mo lang naman talaga kong umalis diba? ayos lang sayo kung manatili ako o hindi. ako kase yung nasa tabi mo. sanay ka na kamong iniiwan. sinubukan ko naman eh. sinubukan kong maging iba sa kanya base sa mga kwento mo tungkol sa kanya. kahit ang hirap. pero kahit ano namang gawin ko, ganun pa rin iniisip mo. na mawawala ako. kaya wala na rin akong ibang magawa kundi lumisan. kase sa pananatili ko, naubos ako. naubos na ata lahat ng isasakit bago pa man ako magpaalam. kahit nung nasa tabi mo pa ko, wala na akong maramdaman. kaya hindi mo ako masisisi kung mabilis. gusto ko lang namang mawala yung pagkamanhid. kasi kung may nakuha akong explanasyon o kahit isang salita galing sayo, alam **** hindi na ko tumuloy sa kabilang dako ng pinto, na mas pipiliin kita ulet-handa akong isantabing muli yung sakit.” may ilang luhang nagpumilit na tumakas sa gilid ng mga mata ko. agad ko ring pinunasan ang mga ito. bigla nanaman bumalik ang mga ala-ala na akala mo hindi taon ang lumipas, parang kahapon lang. kasabay nito ang panandaling panunumbalik ng sakit. “naniwala ako sayo nung sinabi **** ako lang. na walang iba. pero ang sakit nung ilang linggo lang pagtapos natin, may iba na agad sa tabi mo. may iba ka na agad kasama’t kayakap. may iba nang nagpapangiti sayo.” kita ko ang pagkuyom niya sa kaliwa niyang kamay gaya ng ginagawa niya dati sa tuwing may bumabagabag sa kanya. “tapos na tayo nun. gaano katagal ba dapat akong magluksa? kahit naman nung nasayo pa ako, mabilis mo ring binawi yung sayang pinaramdam mo nung una. na una pa lang, kahit ako na yung naroon, kasama mo pa rin siya sa isip mo. minahal mo lang ako kase ako yung nasa tabi mo. kaya wag mo akong sisihin kung ginusto kong sumaya ulet.” “sana binungad mo na agad yun nung humingi ulet ako ng isa pang pagkakataon. hahayaan naman kita. kung nalaman ko lang ‘yon, hindi na kita ginulo pa. pinatay ko na dapat lahat ng naipong pag-asa sa utak ko, na pwede pa.” “ang malas ko lang talaga, pagdating sayo, kaya kong itigil lahat. nung ginusto **** bumalik ako, umaahon na ko paunti-unti eh. kahit paano, nakakahinga na ko ulet. lahat sila sinabing wag na kitang pansinin, na sarili ko naman muna sa pagkakataong ‘to. akala ko mali lang sila ng paghusga, kase hindi ka nila kilala katulad ng pagkakakilala ko sayo. wala eh, nagparamdam ka lang, naapektuhan nanaman ako. pagdating sayo, ang tanga-tanga ko. ganun na lang kita kamahal. hindi lang isang beses; umulet pa ko. ayun lang naman kase yung kailangan ko, yung marinig na gusto mo pa, na gusto **** ayusin.” “inaayos naman na natin nu’n diba? nagiging masaya na tayo ulet. nakikita ko kung pa’no mo sinusubukang bumawi. kaso wala, nung malaman **** sinubukan kong kumilala ng iba hindi mo matanggap. traydor ako, sabi mo. at sa pagkakatong yun, ikaw naman yung nang-iwan. akala ko wala na akong mararamdaman. na ayos lang, nangyare na ‘to, naulet lang, nalampasan ko na ‘to. pero hindi, mas masakit pa pala. tangina sobrang sakit. kase ayun na yung hinihingi ko, tapos binawi nanaman kung kelan hinding-hindi ko inaasahan. tangina.” “siguro nga kaya hindi naging maayos ‘to kase hindi ko inayos yung nakaraan. hinayaan kong sundan ako ng multo niya, hinayaan kong saniban ng nakaraan yung kung anong meron tayo. na hanggang ngayon hindi pa rin ako tuluyang makalaya.” mahinang sabi niya. ramdam ko yung pagsisisi sa boses niya. “sana naiayos mo na yun ngayon. sana mas maayos ka na ngayon. sana mapatahimik mo na yung mga memoryang patuloy na humahabol sa’yo. sana naghihilom ka na. sana, hindi na maranasan ng mahal mo ngayon yung naranasan ko.” sa loob ng isang taon, natutunan kong tanggapin lahat-mula sa mga memorya hanggang sa pa’no kami nawakasan, kung pa’nong di naman siya talaga naging akin lang. hindi naging madali pero kinailangan. sa huli, wala naman talaga akong magagawa. nangyari na yung mga pangyayari. nagkapalitan na ng mga masasakit na salita. naubos na namin ang isa’t-isa. “nung tuluyan nang nawala yung tayo, wala akong naging iba at wala nang susunod pa. mas gugustuhin ko na lang na mag-isa. kase yung sakit na dala-dala ko bago pa man kita nakilala, hindi ko namalayang naipasa sayo. sobra sobra na yung pinsalang nadulot ko. tama na. ayos na yung ako na lang yung nagdurusa.” “-alam kong kahit ga’no ko pa gustuhing ibalik yung oras para itama lahat ng nagawa kong mali, hindi na pwede. said na. siguro hanggang doon lang talaga tayo. sa ganito siguro talaga tayo maiuuwi. tama na.” pagpapatuloy niya. sa puntong ‘to, naiyak na rin siya. kumuha siya ng panyo at pinunas sa kanyang mukha. “baka nga. baka hindi talaga pwede.” bulong ko. tinignan ko ulet siya, sa kahuli-huling beses. ilang minuto kaming nabalot ng katahimikan, nakatingin pareho sa kawalan. siya ang naunang tumayo sa kinauupuan. “alam kong hindi mabubura ng ilan mang ‘patawad’ kung ganito kita sobrang nasaktan. pero gusto ko lang ulit humingi ng patawad.” pinanood ko ang palayo niyang pigura hanggang isa na lang siyang maliit na tuldok at tuluyang nawala. pinakiramdaman ko ang sarili ko. humingang malalim. isang taon na yung lumipas. halos ganito rin yung nangyari noong gabing iyon. ang pagkakaiba lang, noon, mas pinapangunahan kami ng emosyon. isang taon na pero ngayon ko pa lang talaga patuloy na maibabaon. kinailangan kong marinig ulet. ngayon, totoo ngang tapos na. wala na. natuldukan na.
0
Jul 28, 2020
Jul 28, 2020 at 2:01 AM UTC
7/25
“minahal mo ba talaga ako?” pakawala ko sa buntong-hiningang tanong. higit isang taon ding namalagi sa isipan ko. “minahal mo man lang ba ako?” pag-ulet kong tanong nang manatili siyang tahimik. iniangat ko ang mga mata ko para tignan siya. isang taon na mula ng huli naming pagkikita. iba na ang gupit ng buhok niya ngayon. mas nagmukha siyang seryoso dahil don. ilang minuto pa ang lumipas bago siya sumagot. nanatili ang tingin niya sa labas. “minahal kita. higit pa sa alam mo. marahil, higit pa sa naparamdam ko.” “pero bakit ganon? ikaw yung huli kong inisip na manghuhusga, pero sayo pala mismo manggagaling.” “ikaw yung higit na pinagkakatiwalaan ko sa lahat, pero ikaw rin yung bumali” matipid siyang ngumiti. ramdam ko yung pait. walang emosyon sa kaniyang mga mata. napailing ako. eto nanaman. mga salitang pinakawalan namin nungg gabing natapos kami-ang kaibahan lang, sa personal ngayon at hindi sa tinig lang. “mali ka. hindi mo ko minahal. hindi ako, kundi yung bersyon ko sa isip mo. hindi ako, kundi yung ako na nabuo mo sa imahinasyon mo.” “minahal kita. sobra-sobra. kaya lang, nagbago ka. nung una, paunti-unti, hanggang sa pakiramdam ko, ibang tao na yung nasa harap ko. siguro dahil, nalingat ako, dahil di ko binuhos lahat ng atensyon ko.” saglit niya kong binigyan ng tingin na parang nahihirapan. “dahil di naman siya nawala talaga diba? sabi mo noon, may mga pagkakataong magkasama tayo pero siya yung iniisip mo.” hindi siya makasagot, pero bakas sa mata niya na tama ako. nakaramdam ako ng kirot sa dibdib ko. matagal na yon. ayos na rin ako. sadyang iba pa rin pala kapag harap-harapang sabihin sa’yo. “pero hindi naman ganun ang pagmamahal. hindi naman porket nagbago, dapat nang sukuan. kase lahat naman nagbabago. kahit ikaw, narasan ko ang ilang beses **** pagbabago. pero kahit ganun, pinili ko pa ring manatili. para sa’yo. para sa’tin” “patawad. alam kong ako yung naging dahilan kung bakit umalis ka noon, alam kong napagod ka. pero hindi ko inakalang ganun-ganun mo lang ipagpapalit. na ganun ka kabilis magkakaroon ng bago.” “hindi kita pinagpalit! hindi ko tinapon yung isang taon!” mabilis kong kinalma ang sarili ko. ganitong ganito rin yung mga sinabi niya noon. ganun pa rin pala ang tingin niya. na binasura ko lang lahat. na parang mas mabigat pa yung naramdaman niya sa isang beses na pinili ko ang sarili ko kaysa sa kung paano niya pinaramdam na kahit ako yung naroon para sa kanya, kahit kailan di magiging sapat. “bago ako umalis, sinabi ko sayo kung bakit. umasa akong ipapaintindi mo kung bakit nagbago yung pakikitungo mo, umasa ‘kong mapapansin **** nasasaktan na ako. umasa akong pipigilan mo ko, na sasabihin **** 𝘢𝘺𝘶𝘴𝘪𝘯 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯 ‘𝘵𝘰. pero niisang salita, wala akong narinig. malamang iisipin ko, wala lang lahat nang ‘yon. kase hinihintay mo lang naman talaga kong umalis diba? ayos lang sayo kung manatili ako o hindi. ako kase yung nasa tabi mo. sanay ka na kamong iniiwan. sinubukan ko naman eh. sinubukan kong maging iba sa kanya base sa mga kwento mo tungkol sa kanya. kahit ang hirap. pero kahit ano namang gawin ko, ganun pa rin iniisip mo. na mawawala ako. kaya wala na rin akong ibang magawa kundi lumisan. kase sa pananatili ko, naubos ako. naubos na ata lahat ng isasakit bago pa man ako magpaalam. kahit nung nasa tabi mo pa ko, wala na akong maramdaman. kaya hindi mo ako masisisi kung mabilis. gusto ko lang namang mawala yung pagkamanhid. kasi kung may nakuha akong explanasyon o kahit isang salita galing sayo, alam **** hindi na ko tumuloy sa kabilang dako ng pinto, na mas pipiliin kita ulet-handa akong isantabing muli yung sakit.” may ilang luhang nagpumilit na tumakas sa gilid ng mga mata ko. agad ko ring pinunasan ang mga ito. bigla nanaman bumalik ang mga ala-ala na akala mo hindi taon ang lumipas, parang kahapon lang. kasabay nito ang panandaling panunumbalik ng sakit. “naniwala ako sayo nung sinabi **** ako lang. na walang iba. pero ang sakit nung ilang linggo lang pagtapos natin, may iba na agad sa tabi mo. may iba ka na agad kasama’t kayakap. may iba nang nagpapangiti sayo.” kita ko ang pagkuyom niya sa kaliwa niyang kamay gaya ng ginagawa niya dati sa tuwing may bumabagabag sa kanya. “tapos na tayo nun. gaano katagal ba dapat akong magluksa? kahit naman nung nasayo pa ako, mabilis mo ring binawi yung sayang pinaramdam mo nung una. na una pa lang, kahit ako na yung naroon, kasama mo pa rin siya sa isip mo. minahal mo lang ako kase ako yung nasa tabi mo. kaya wag mo akong sisihin kung ginusto kong sumaya ulet.” “sana binungad mo na agad yun nung humingi ulet ako ng isa pang pagkakataon. hahayaan naman kita. kung nalaman ko lang ‘yon, hindi na kita ginulo pa. pinatay ko na dapat lahat ng naipong pag-asa sa utak ko, na pwede pa.” “ang malas ko lang talaga, pagdating sayo, kaya kong itigil lahat. nung ginusto **** bumalik ako, umaahon na ko paunti-unti eh. kahit paano, nakakahinga na ko ulet. lahat sila sinabing wag na kitang pansinin, na sarili ko naman muna sa pagkakataong ‘to. akala ko mali lang sila ng paghusga, kase hindi ka nila kilala katulad ng pagkakakilala ko sayo. wala eh, nagparamdam ka lang, naapektuhan nanaman ako. pagdating sayo, ang tanga-tanga ko. ganun na lang kita kamahal. hindi lang isang beses; umulet pa ko. ayun lang naman kase yung kailangan ko, yung marinig na gusto mo pa, na gusto **** ayusin.” “inaayos naman na natin nu’n diba? nagiging masaya na tayo ulet. nakikita ko kung pa’no mo sinusubukang bumawi. kaso wala, nung malaman **** sinubukan kong kumilala ng iba hindi mo matanggap. traydor ako, sabi mo. at sa pagkakatong yun, ikaw naman yung nang-iwan. akala ko wala na akong mararamdaman. na ayos lang, nangyare na ‘to, naulet lang, nalampasan ko na ‘to. pero hindi, mas masakit pa pala. tangina sobrang sakit. kase ayun na yung hinihingi ko, tapos binawi nanaman kung kelan hinding-hindi ko inaasahan. tangina.” “siguro nga kaya hindi naging maayos ‘to kase hindi ko inayos yung nakaraan. hinayaan kong sundan ako ng multo niya, hinayaan kong saniban ng nakaraan yung kung anong meron tayo. na hanggang ngayon hindi pa rin ako tuluyang makalaya.” mahinang sabi niya. ramdam ko yung pagsisisi sa boses niya. “sana naiayos mo na yun ngayon. sana mas maayos ka na ngayon. sana mapatahimik mo na yung mga memoryang patuloy na humahabol sa’yo. sana naghihilom ka na. sana, hindi na maranasan ng mahal mo ngayon yung naranasan ko.” sa loob ng isang taon, natutunan kong tanggapin lahat-mula sa mga memorya hanggang sa pa’no kami nawakasan, kung pa’nong di naman siya talaga naging akin lang. hindi naging madali pero kinailangan. sa huli, wala naman talaga akong magagawa. nangyari na yung mga pangyayari. nagkapalitan na ng mga masasakit na salita. naubos na namin ang isa’t-isa. “nung tuluyan nang nawala yung tayo, wala akong naging iba at wala nang susunod pa. mas gugustuhin ko na lang na mag-isa. kase yung sakit na dala-dala ko bago pa man kita nakilala, hindi ko namalayang naipasa sayo. sobra sobra na yung pinsalang nadulot ko. tama na. ayos na yung ako na lang yung nagdurusa.” “-alam kong kahit ga’no ko pa gustuhing ibalik yung oras para itama lahat ng nagawa kong mali, hindi na pwede. said na. siguro hanggang doon lang talaga tayo. sa ganito siguro talaga tayo maiuuwi. tama na.” pagpapatuloy niya. sa puntong ‘to, naiyak na rin siya. kumuha siya ng panyo at pinunas sa kanyang mukha. “baka nga. baka hindi talaga pwede.” bulong ko. tinignan ko ulet siya, sa kahuli-huling beses. ilang minuto kaming nabalot ng katahimikan, nakatingin pareho sa kawalan. siya ang naunang tumayo sa kinauupuan. “alam kong hindi mabubura ng ilan mang ‘patawad’ kung ganito kita sobrang nasaktan. pero gusto ko lang ulit humingi ng patawad.” pinanood ko ang palayo niyang pigura hanggang isa na lang siyang maliit na tuldok at tuluyang nawala. pinakiramdaman ko ang sarili ko. humingang malalim. isang taon na yung lumipas. halos ganito rin yung nangyari noong gabing iyon. ang pagkakaiba lang, noon, mas pinapangunahan kami ng emosyon. isang taon na pero ngayon ko pa lang talaga patuloy na maibabaon. kinailangan kong marinig ulet. ngayon, totoo ngang tapos na. wala na. natuldukan na.
Continue reading...
36
to all the things i told you. to all the things i could've told you. to all the the things i wish to tell you.
0
Jul 5, 2020
Jul 5, 2020 at 1:20 PM UTC
empty
you stand on your own two legs you stand straight, begin wherever fate has you fall in, but well remember, wherever the line dance snakes to,  direction and destination, you remain you-true, on your own humble path, be ever-wary of the snakes traveling along side you
0
Jun 26, 2014
Jun 26, 2014 at 3:00 AM UTC
in the beginning (June 2014)
Introduction _____________ some words chase you around infiltrating and winking, in emails and poems to your attention dispatched undeniably messaging a wanting to be realized, completed, teasingly speaking you know a poem newly birthing in your left brain, tender pleading, love me already, just write me like you would make love to a woman!" messages from others employ the self-same word r e p e a t e d l y, you start to get the hint very very v i g o r o u s l y the rumbling, the back-seat tumbling, you're driving bipedal composing, guitar and piano gas and brake pedals to the mettle, and the speed limit was 15 mph under where your brain is fermenting all tuning you up to meet the guild's product quality standards, yet unlike an automobile, a poem, like a life, has a unique DNA, cannot just be recalled, for repair and additional tinkering, jes' because once it is out there, it has been outed sure enough in my my "started but *** file, a lazy layabout, overlooked and undercooked, the poem below, a dabble and a muddle, so ignored, so berefted for so long it got this special introduction by way of an apology.... Incarnate She is my poem incarnate She is the carne of my body She is the innate of my soul She is my woman incarnate she is all I need in form realized and invisible imagined, angel and thank god, devil as well...
0
Jun 26, 2014
Jun 26, 2014 at 11:06 AM UTC
Incarnate
from the bed shared I offer ask, "would you like me to reheat yours?" and she answers no hesitation "no sweetheart, I'm good," not realizing she just simple and easy, through her sweet goodness, reheated my love for her 1- 2 - 3
0
Jun 28, 2014
Jun 28, 2014 at 9:19 AM UTC
On my way to reheat my coffee
a series of random questions all asking, some ending in, a few beginners, where from... from where, do the haters come from? the pleasure of mass ****** in what gene, from what cell, possessed, that you seek it as a life's rationale, so easy? from where, derived the notion that you, politician professional behind closed doors, bend over to the private interest your public pretense, couched lies, the idea mocking me, you know what's better fraud, from where, did this despotic greed arise? from where, this endless depression, a session with no end, don't recall the beginning, whence the end, where the end, freedom from it, climb out from Joseph's pit, the exit come from? from where, does inspiration come from? from intimacy with the inanimate, the population of objects, coarse, beauteous that provoke, the museums, the gutter, the worn, the just unrealized, imagined, from learning to speak hearts to speak the heart language from from animated blood, eyes, taste buds, when you pass thru the molecules of me, by contact real or imagined, desperation, satisfaction organic, from where, from where do these questions arise, the answers as well, they are tangible, yet intangible, even from, a notion indistinct, an untraceable path, hidden routers, deflecting reflecting, even a current direct, invisible to the naked from where? a fair question, answers, unreliable, for in the forming, froming is always transfigured, distorted so let's agree, the mother, mater, matters not, of from, unsolvable, soluble, the origin, source, the river-head is a wasted search only the acts of yours, even/or the poems, all realized ~ undeniable from you, your hand that is the only answer to a question, from where, wherein from comes both, the contained, and the uncontained.
0
Nov 15, 2014
Nov 15, 2014 at 11:15 AM UTC
from?
a series of random questions all asking, some ending in, a few beginners, where from... from where, do the haters come from? the pleasure of mass ****** in what gene, from what cell, possessed, that you seek it as a life's rationale, so easy? from where, derived the notion that you, politician professional behind closed doors, bend over to the private interest your public pretense, couched lies, the idea mocking me, you know what's better fraud, from where, did this despotic greed arise? from where, this endless depression, a session with no end, don't recall the beginning, whence the end, where the end, freedom from it, climb out from Joseph's pit, the exit come from? from where, does inspiration come from? from intimacy with the inanimate, the population of objects, coarse, beauteous that provoke, the museums, the gutter, the worn, the just unrealized, imagined, from learning to speak hearts to speak the heart language from from animated blood, eyes, taste buds, when you pass thru the molecules of me, by contact real or imagined, desperation, satisfaction organic, from where, from where do these questions arise, the answers as well, they are tangible, yet intangible, even from, a notion indistinct, an untraceable path, hidden routers, deflecting reflecting, even a current direct, invisible to the naked from where? a fair question, answers, unreliable, for in the forming, froming is always transfigured, distorted so let's agree, the mother, mater, matters not, of from, unsolvable, soluble, the origin, source, the river-head is a wasted search only the acts of yours, even/or the poems, all realized ~ undeniable from you, your hand that is the only answer to a question, from where, wherein from comes both, the contained, and the uncontained.
Continue reading...
90
on the paper newly minted, first time printed causal pausation assessment momentation review, the second inclination, then scrap-heaped, in much bad company filed retained, reserved, preserved, for another go round, another someday you look at your hands, telling them straight, not good enough, is not good enough anymore do try, so try, three lines, four stanzas, elegies and funerals don't become you, go into labor, write labored and birth free flowingly knowing, that all knowing glowing, of a poem child, product of good enough
0
Nov 22, 2014
Nov 22, 2014 at 5:38 AM UTC
Three Lines, Four Stanzas
the shortest poem he will, he did, ever writ: every breath, every thought, strained, purified, refined to reach the goal stated, A Purebred Heart writing continuously, the smile of the tasked gives rise to endless love now, de-masked, all quested for the encapsulation of Purebred Heart to walk with, cleansed upon this soiled Earth
0
Jan 3, 2015
Jan 3, 2015 at 7:11 AM UTC
Purebred Heart
*feathers or snowflakes nighttime, unimportantly, cannot differentiate on the 16th floor balcony each an individualized n-vite fall downy into down of snow blankets of freezing releasing cold comfort, ice cream for the body entire oh yes, a sad one penned, the nullity of his throbbing everything, sore tempted for quenching by the soft permanence of white, most tempting, soft offering a laundering downy state they say see the good stuff do, but I*  feel  *the bad stuff with heartbeat regularity, temple pounding repetitive asking what's the next best and other naming questions the way in is not way out... this hole I dug dark, no hand holds, dank, elongated this time happy you, brevity suits for the downy fall fleeting floating abrupt and suggesting wonderfully right-sided answers to questions his names asks where is the humble path, where is shelter at long last..*.
0
Jan 31, 2015
Jan 31, 2015 at 10:06 AM UTC
The Falling Downy (The Nightime Balcony)
only man de-man-ded an explanation, for the natural. fool hu-man, man-I-fold the wonders, the inexplic-able bent to fit the curved overture of the heart. my plan for the day, accept that these two hands yours, can push an elder's wheelchair up Third Avenue, and never understand the how the saving was mine own ABC's answering, the existential why's. may 8 12:07 am
0
Jul 6, 2016
Jul 6, 2016 at 7:40 PM UTC
only man de-man-ded the knowing
Incarnate She is She is the carne of my body She is the innate of my soul She is my woman incarnate she is all I need in form realized and invisible imagined, angel and thank god, devil as well... June 2014
0
Aug 23, 2017
Aug 23, 2017 at 2:34 PM UTC
my poem incarnate
I believe in myths. Every naturel blonde was first someone else.  By that I mean, she was known as Norma Jean, maybe Katy, in high school (see reincarnation below). My teenage glory days, when I was the king of cool, will revisit when I am 75 years old, the man-in-demand (wink), wearing his lucky wide cord corduroys and letting my man-bun, all the way down, at the prom in the senior citizen home, getting lucky, say once a month... God, yup, after all, ***** cometh to me regular-like, when he needs a poet~father to take his confession, and pays me most excellently for refusing him forgiveness, with the most excellent poem suggestions or lesser valuable things. Love at first sight, of course, happens to me all the time, twenty, thirty times when I am walking home.  I tell ya, it's exhausting, the stress of living in the big city Not only will I win the lottery someday, will take down both,  Powerball and MegaMillions, in the very same week the odds for which there ain't enough zeroes in HP's servers. (See God, above). Reincarnation. One time they Hale(d) and then hanged me (my "namesake") and I said: " I only regret, that I have but one life to lose for my country."  Well, the selfies all show oh-boy-o-boy, was I ever grinning and winking. Only boys are bullies, girls get off easy, by getting called just mean. One day my city's teams will win the World Series, the Stanley Cup, the NBA Finals and the Superbowl all in the same year but only after I die and me, well, only after they will have buried me in Wyoming or France, just for spite, and nobody will hear me screaming. My children will speak fondly of me even after they find out I died broke, well maybe not fondly, but they will most definitely call out my name, regularly. After my demise, all the typoes in my poems will magically disappear. All these good things will come to fruition, because I am a believer, and walked the humble path. The autopsy will also show that my tongue was permanently stuck to my cheek.
0
Sep 22, 2017
Sep 22, 2017 at 3:32 PM UTC
I believe in myths
I believe in myths. Every naturel blonde was first someone else.  By that I mean, she was known as Norma Jean, maybe Katy, in high school (see reincarnation below). My teenage glory days, when I was the king of cool, will revisit when I am 75 years old, the man-in-demand (wink), wearing his lucky wide cord corduroys and letting my man-bun, all the way down, at the prom in the senior citizen home, getting lucky, say once a month... God, yup, after all, ***** cometh to me regular-like, when he needs a poet~father to take his confession, and pays me most excellently for refusing him forgiveness, with the most excellent poem suggestions or lesser valuable things. Love at first sight, of course, happens to me all the time, twenty, thirty times when I am walking home.  I tell ya, it's exhausting, the stress of living in the big city Not only will I win the lottery someday, will take down both,  Powerball and MegaMillions, in the very same week the odds for which there ain't enough zeroes in HP's servers. (See God, above). Reincarnation. One time they Hale(d) and then hanged me (my "namesake") and I said: " I only regret, that I have but one life to lose for my country."  Well, the selfies all show oh-boy-o-boy, was I ever grinning and winking. Only boys are bullies, girls get off easy, by getting called just mean. One day my city's teams will win the World Series, the Stanley Cup, the NBA Finals and the Superbowl all in the same year but only after I die and me, well, only after they will have buried me in Wyoming or France, just for spite, and nobody will hear me screaming. My children will speak fondly of me even after they find out I died broke, well maybe not fondly, but they will most definitely call out my name, regularly. After my demise, all the typoes in my poems will magically disappear. All these good things will come to fruition, because I am a believer, and walked the humble path. The autopsy will also show that my tongue was permanently stuck to my cheek.
Continue reading...
22
The Capitol of My Heart Psalms Chapter 137 תְּהִלִּים א  עַל נַהֲרוֹת, בָּבֶל--שָׁם יָשַׁבְנוּ, גַּם-בָּכִינוּ:    בְּזָכְרֵנוּ, אֶת-צִיּוֹן. 1 By the rivers of Babylon, there we sat down, yea, we wept, when we remembered Zion. ב  עַל-עֲרָבִים בְּתוֹכָהּ--    תָּלִינוּ, כִּנֹּרוֹתֵינוּ. 2 Upon the willows in the midst thereof we hanged up our harps. ג  כִּי שָׁם שְׁאֵלוּנוּ שׁוֹבֵינוּ, דִּבְרֵי-שִׁיר--    וְתוֹלָלֵינוּ שִׂמְחָה: שִׁירוּ לָנוּ,    מִשִּׁיר צִיּוֹן. 3 For there they that led us captive asked of us words of song, and our tormentors asked of us mirth: {N} 'Sing us one of the songs of Zion.' ד  אֵיךְ--נָשִׁיר אֶת-שִׁיר-יְהוָה:    עַל, אַדְמַת נֵכָר. 4 How shall we sing the LORD'S song in a foreign land? ה  אִם-אֶשְׁכָּחֵךְ יְרוּשָׁלִָם--    תִּשְׁכַּח יְמִינִי. 5 If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand forget her cunning. ו  תִּדְבַּק-לְשׁוֹנִי, לְחִכִּי--    אִם-לֹא אֶזְכְּרֵכִי: אִם-לֹא אַעֲלֶה, אֶת-יְרוּשָׁלִַם--    עַל, רֹאשׁ שִׂמְחָתִי. 6 Let my tongue cleave to the roof of my mouth, if I remember thee not; {N} if I set not Jerusalem above my chiefest joy. ז  זְכֹר יְהוָה, לִבְנֵי אֱדוֹם--    אֵת, יוֹם יְרוּשָׁלִָם: הָאֹמְרִים, עָרוּ עָרוּ--    עַד, הַיְסוֹד בָּהּ. 7 Remember, O LORD, against the children of Edom the day of Jerusalem; {N} who said: 'Rase it, rase it, even to the foundation thereof.' ח  בַּת-בָּבֶל,    הַשְּׁדוּדָה: אַשְׁרֵי שֶׁיְשַׁלֶּם-לָךְ--    אֶת-גְּמוּלֵךְ, שֶׁגָּמַלְתְּ לָנוּ. 8 O daughter of Babylon, that art to be destroyed; {N} happy shall he be, that repayeth thee as thou hast served us. ט  אַשְׁרֵי, שֶׁיֹּאחֵז וְנִפֵּץ אֶת-עֹלָלַיִךְ--    אֶל-הַסָּלַע. 9 Happy shall he be, that taketh and dasheth thy little ones against the rock. {P}
0
Dec 7, 2017
Dec 7, 2017 at 4:42 AM UTC
The Capitol of My Heart (If I Forget Thee O Jerusalem)
The Capitol of My Heart Psalms Chapter 137 תְּהִלִּים א  עַל נַהֲרוֹת, בָּבֶל--שָׁם יָשַׁבְנוּ, גַּם-בָּכִינוּ:    בְּזָכְרֵנוּ, אֶת-צִיּוֹן. 1 By the rivers of Babylon, there we sat down, yea, we wept, when we remembered Zion. ב  עַל-עֲרָבִים בְּתוֹכָהּ--    תָּלִינוּ, כִּנֹּרוֹתֵינוּ. 2 Upon the willows in the midst thereof we hanged up our harps. ג  כִּי שָׁם שְׁאֵלוּנוּ שׁוֹבֵינוּ, דִּבְרֵי-שִׁיר--    וְתוֹלָלֵינוּ שִׂמְחָה: שִׁירוּ לָנוּ,    מִשִּׁיר צִיּוֹן. 3 For there they that led us captive asked of us words of song, and our tormentors asked of us mirth: {N} 'Sing us one of the songs of Zion.' ד  אֵיךְ--נָשִׁיר אֶת-שִׁיר-יְהוָה:    עַל, אַדְמַת נֵכָר. 4 How shall we sing the LORD'S song in a foreign land? ה  אִם-אֶשְׁכָּחֵךְ יְרוּשָׁלִָם--    תִּשְׁכַּח יְמִינִי. 5 If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand forget her cunning. ו  תִּדְבַּק-לְשׁוֹנִי, לְחִכִּי--    אִם-לֹא אֶזְכְּרֵכִי: אִם-לֹא אַעֲלֶה, אֶת-יְרוּשָׁלִַם--    עַל, רֹאשׁ שִׂמְחָתִי. 6 Let my tongue cleave to the roof of my mouth, if I remember thee not; {N} if I set not Jerusalem above my chiefest joy. ז  זְכֹר יְהוָה, לִבְנֵי אֱדוֹם--    אֵת, יוֹם יְרוּשָׁלִָם: הָאֹמְרִים, עָרוּ עָרוּ--    עַד, הַיְסוֹד בָּהּ. 7 Remember, O LORD, against the children of Edom the day of Jerusalem; {N} who said: 'Rase it, rase it, even to the foundation thereof.' ח  בַּת-בָּבֶל,    הַשְּׁדוּדָה: אַשְׁרֵי שֶׁיְשַׁלֶּם-לָךְ--    אֶת-גְּמוּלֵךְ, שֶׁגָּמַלְתְּ לָנוּ. 8 O daughter of Babylon, that art to be destroyed; {N} happy shall he be, that repayeth thee as thou hast served us. ט  אַשְׁרֵי, שֶׁיֹּאחֵז וְנִפֵּץ אֶת-עֹלָלַיִךְ--    אֶל-הַסָּלַע. 9 Happy shall he be, that taketh and dasheth thy little ones against the rock. {P}
Continue reading...
19
By Harlon Rivers; sent to me in a message 3/17/18 A simple man walks a twisted lifeline a Path Humble, seldom seen or said. He often hears from river edge, watching the simple beauty echo in the harmony of river's song. And in the green and peacefulness a rare light enkindleth a pleasant gladness, A timeworn body needs a place to catch a breath for a while, for a while... Where the wisdom of windblown silence beckons muted whispers without a home … for to lay down unerasable burdens unshed for a while , for a while...
0
Apr 18, 2018
Apr 18, 2018 at 11:16 AM UTC
Harlon R: A simple man walks a twisted lifeline