#mgatulanisapantaha
Noong ang langit ay may pitong mata pa,
sinabi ng dagat: huwag kang titingala nang matagal.
Ngunit ang aking mga kaliskis ay uhaw sa liwanag,
at ang aking lalamunan ay isang hungkag na kwebang
naghahanap ng apoy na hindi namamatay.
Umangat ako mula sa kailaliman,
dala ang lamig ng putik at ang alat ng sumpa.
Ang bawat paggalaw ng aking buntot
ay pagbalasa sa mga alon, isang babala
na ang gabi ay hindi na magiging tahimik.
Nang isubo ko ang unang buwan,
naramdaman ko ang init na gumuguhit sa aking lalamunan—
isang bilog na pilak na dahan-dahang natutunaw,
nagpapaamo sa madilim kong sikmura.
Nais kong maging bahagi ng langit,
nais kong ang bawat hibla ng aking laman
ay magningning tulad ng bathala.
Ngunit naririnig ko ang ingay sa ibaba:
ang paghampas ng mga kuryente, ang sigaw ng mga tao,
ang galit na kalansing ng mga metal na tila nanunumbat.
Iniluluwa ko ang liwanag, hindi dahil sa takot,
kundi dahil ang aking katawan ay hindi sapat
na sisidlan para sa isang bituin.
Babalik ako sa ilalim,
bitbit ang lasa ng pilak sa aking dila.
At sa tuwing makikita ninyo ang anino sa buwan,
alamin ninyong iyon ang aking yakap—
ang pagtatangka ng isang halimaw
na angkinin ang ganda na ipinagkait sa kanya.
Maghihintay ako sa pagitan ng mga korales,
kung saan ang liwanag ay isang alaala na lamang
ng mga bituin na nalunod sa aking mga mata.
Doon, ang aking hininga ay naggagawaran ng bula,
mga munting bilog na nagtatangkang gayahin
ang kabilugan ng buwan na minsan kong naramdaman.
Hindi niyo ba nauunawaan?
Ang aking gutom ay hindi gawa sa galit,
kundi sa matinding pangungulila.
Paano ko matitiis ang pananatili sa putik
kung ang aking balat ay nilikha upang kumislap?
Ang bawat kaliskis ko ay isang sugat
na tanging ang haplos ng buwan ang makahihilom.
Kaya't sa susunod na ang langit ay maging itim,
at ang mundo ay manginig sa aking pag-akyat,
huwag ninyong itago ang inyong mga liwanag.
Hayaan ninyong lamunin ko ang huling piraso ng ginto
hanggang sa ang aking bituka ay maging pugon,
hanggang sa ang dugo ko ay maging dalisay na apoy.
Nais kong maging sulo sa ilalim ng dagat.
Nais kong kapag ako ay namatay at naging alikabok,
ang bawat butil ng aking buto ay maging mga perlas
na may tatak ng kagat ng buwan—
isang patunay na kahit ang pinakamadilim na nilalang
ay minsang nagkaroon ng langit sa loob ng kanyang bibig.
Sa dulo, ang paglamon ko ay isang pagsamba.
Isang marahas na halik sa kaitaasan,
na kahit pilit ninyong bawiin sa ingay ng inyong mga lata,
ay mananatiling nakaukit sa kasaysayan ng gabi:
na ang isang halimaw ay minsang naging tahanan ng liwanag.
May 10
May 10, 2026 at 8:40 AM UTC