Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
#happines
We're walking by the lake Hand in hand Freezing to death Cuddled up on the bench Looking into each others eyes Saing that we're in love With tears in our eyes We kissed while the weight dropped from our shoulders I thought I may be dreaming But your lips brought me down to earth Was love always this easy? Or are we just meant to be? Yes,I think that's it We've come a long way to be here And I'm thankful that we finally did I'm not going anywhere Give us few more years And I won't be strolling down the lake But down the aisle with bouquet in my hands
0
Dec 11, 2024
Dec 11, 2024 at 5:01 PM UTC
A stroll down the lake...
Eyes open eyes shut Light flutters in like mist then fades like a silent wind. Sunlight moonlight sunrise sunsets Shades of light and darkness that emanate life. Chaos and peace coexist within each transition. Such is life and such is happiness…
0
Feb 19, 2024
Feb 19, 2024 at 8:09 PM UTC
Happy
Poetry is the weeping eye it is the weeping shoulder the weeping eye of the shoulder it is the weeping hand the weeping eye of the hand it is the weeping soul the weeping eye of the heel. Oh, you friends, poetry is not a tear it is the weeping itself the weeping of an uninvented eye the tear of the eye of the one who must be beautiful of the one who must be happy. by Nichita Stanescu, translated by Thomas Carlson and Vasile Poenaru
0
Sep 24, 2022
Sep 24, 2022 at 12:41 PM UTC
Poetry
Why does the caged bird sing? I wanted you to see me. That I was ready to fulfill your every desire. Your smile, laughter, your cries... your tears mean so much more ..so much more. I wanted to make you happy, I wanted to see your dreams come true. You could have been so much more. My every moment, my reason for being. A love that gives unconditionally to those unwilling to receive, my foolish philosopher, all these things and so much more. I am starting to think "you" will never exist. In these moments while reflecting I see how "he" could never be "him". Thus this life, the reason for it, I haven't found it yet.. The caged bird sings because, …birds sing.
0
Dec 1, 2021
Dec 1, 2021 at 12:39 PM UTC
01/27/2021
I'm spending time thinking about my auntie Lisa again Man, I swear, the fact she died still hasn't touched my brain Sometimes she's the only person I feel that I could relate to The other half of my brain is telling me she would hate you Cause I haven't really always done the right thing And now when I speak to certain family, it's just fighting I remember she bought me a bike and brought me cycling And I found it so strange that she would do me such a nice thing But that's what family's for And I had rarely felt that feeling But if it wasnt for my auntie Val I probably wouldn't be eating If it wasnt for my uncle Tom I'd probably be on the streets and If I didn't have that family then I probably wouldn't be breathing
0
Mar 16, 2021
Mar 16, 2021 at 9:58 PM UTC
What is family for?
At night, stars are trying to being perfect by twinkling. Moon just keeping his stunning look. But she who always being herself born with dark circles and having thin spectacles is still writing poetry by using her untidy heart...
0
Jul 18, 2020
Jul 18, 2020 at 7:24 AM UTC
Just scribbler things....
Blaming myself that I am not happy makes no sense, everyone has already decided upstairs, in the air my fate hang. I look like leaves that swirl in the wind.
0
Mar 14, 2020
Mar 14, 2020 at 4:07 AM UTC
Stolen
i had given all the reassurances in the world, and yet the doubts under your tears are there to destroy me
0
Dec 24, 2019
Dec 24, 2019 at 11:12 AM UTC
sad christmas
The rain comes. A lover cries. A farmer rejoices. A lost man is renewed. A friend has been taken. Wherever you are, wherever you've been. It is the same. The rain comes.
0
Aug 27, 2019
Aug 27, 2019 at 12:50 AM UTC
Here Comes the Rain
I resonate Smiling down from my room Expectations kills reality Just as reality kills fantasies Are they my friends ? I see the enemy in front of me He is fearful and he is mocking me Whispers and looks Dishonest insects trying to be the center of attention in the room I am aware of them Their masks and uniforms Their scent and their many forms It is easy to be seduced But not anymore I will not be used There are still many shapes for me to become Wisdom is the opposite of freedom I see the enemy in front of me He is laughing and he is looking at me I want to end this but he is not letting me I see the enemy in front of me Suddenly everything is clearer I am looking at myself in the mirror I can't feel anything But i resonate Words Of Harfouchism
0
Aug 5, 2018
Aug 5, 2018 at 2:03 PM UTC
Insensate
i want believe i want believe i want believe in happines i want believe i want believe i want believe in sunny day i just want believe i just want believe i just want believe in blue sky i want believe i want believe i want believe in happy life i want believe i want believe i want believe in pretty day i just want believe i just want believe i just want believe but i can't i want believe but i can't i want believe but i can't i want believe but i can't
0
Jul 6, 2018
Jul 6, 2018 at 3:04 PM UTC
i want believe.
I'll go with you to the end of the world I'll fly with you to at least other planets I will go with you even to New York If only you were with me and I'm with you I will be with you and you with me And there will never be sorrow I will be a part of you and you will me And happiness will always be with us I'm ready to give up everything for you I'm ready for you to become a Musketeer I'm ready for you for everything If only you were with me and I'm with you I will be with you and you with me And there will never be sorrow I will be a part of you and you will me And happiness will always be with us I will be with you and you with me And there will never be sorrow I will be a part of you and you will me And happiness will always be with us 2017
0
Jun 28, 2018
Jun 28, 2018 at 6:03 AM UTC
I will be with you.
"The Pickle" The suffering the happiness The you inbetween Or in spite of Each mind must taste the ever On its own And judge a universe thereby
0
Apr 21, 2018
Apr 21, 2018 at 4:04 AM UTC
The Pickle
I’m 14 and it’s my freshman year and I’m so scared the rest of my life is gonna feel like this. I’m 16 and I’m driving by myself for the first time and it takes everything in me not to just keep driving. I’m 18 and I’m finally walking across the stage and all I can think of is how I look on the screen. I’m 20 and I go to the carnival with my friends and I hope the rest of my life is gonna feel like this.
0
Mar 15, 2018
Mar 15, 2018 at 10:34 PM UTC
Ferris Wheel?
oh sun. you're a drug of happiness, creating smiles and playful moods. you shower me in warmth, like a hug from a friend embracing me in your arms.
0
Feb 1, 2018
Feb 1, 2018 at 10:00 AM UTC
dear sun
Dear life, you could say we don’t have the best relationship, You are dark, you are hard, you are unfair, and you are even suffocating at times. You make me feel small, you make me feel helpless and you make me feel broken. You throw things at me, you are mean to me and you give me heart ache. But you are also light, you are also beautiful and you are also extraordinary. Dear life, You are the reason that I laugh, You are the reason that I see light, You are the reason that I feel the warmth of hugs, and you are the reason I am here today. Dear life, I will survive you. I see darkness because I know light, I feel sadness because I’ve felt joy. I feel broken because I’ve felt whole. And anyway, some of the best cups of coffee are chipped. You throw things at me because you know Im good at catching. Dear life, You are not unfair, without all of the wicked seeming things that you toss my way I would not be able to recognise the good and the beautiful in you. Dear life, I love you. You are a journey, an adventure, you are excitement, mystery, joy and love all bundled up in one. You are a roller coaster, you are scary, you are fun, you make me scream with fear and with joy. Dear life, Thank you for giving me my lows so I can recognise my highs. Thank you for giving me late night car rides with the music blasting, for giving me stomach aching and breath taking laughs, for giving me 2nd chances. Thank you for creating babies and puppies and art and music and love and even pain. Thank you for giving me the chance to live you. Dear life, The most beautiful things always hurt, even roses have thorns Sometimes there seems to be more dark than light in you these days but there is light and I will heal and sometimes the healing is the aching. Dear life, you are worth living
0
Jan 9, 2018
Jan 9, 2018 at 3:29 PM UTC
Dear life
Dear life, you could say we don’t have the best relationship, You are dark, you are hard, you are unfair, and you are even suffocating at times. You make me feel small, you make me feel helpless and you make me feel broken. You throw things at me, you are mean to me and you give me heart ache. But you are also light, you are also beautiful and you are also extraordinary. Dear life, You are the reason that I laugh, You are the reason that I see light, You are the reason that I feel the warmth of hugs, and you are the reason I am here today. Dear life, I will survive you. I see darkness because I know light, I feel sadness because I’ve felt joy. I feel broken because I’ve felt whole. And anyway, some of the best cups of coffee are chipped. You throw things at me because you know Im good at catching. Dear life, You are not unfair, without all of the wicked seeming things that you toss my way I would not be able to recognise the good and the beautiful in you. Dear life, I love you. You are a journey, an adventure, you are excitement, mystery, joy and love all bundled up in one. You are a roller coaster, you are scary, you are fun, you make me scream with fear and with joy. Dear life, Thank you for giving me my lows so I can recognise my highs. Thank you for giving me late night car rides with the music blasting, for giving me stomach aching and breath taking laughs, for giving me 2nd chances. Thank you for creating babies and puppies and art and music and love and even pain. Thank you for giving me the chance to live you. Dear life, The most beautiful things always hurt, even roses have thorns Sometimes there seems to be more dark than light in you these days but there is light and I will heal and sometimes the healing is the aching. Dear life, you are worth living
Continue reading...
26
I doubt on having this life, A life where you can enjoy a short happiness; A happiness that can't lasts forever, But can be a memory; A memory that reminds all the hinge happiness.
0
Jan 1, 2018
Jan 1, 2018 at 7:40 AM UTC
U N T I T L E D
"Hoy! Bata! Magpapakamatay ka ba?" "Magpapakamatay ka nga e. Buhay nga naman o!" "Sigurado ka na ba sa gagawin mo, bata? May maghahahanap ba sa iyo kapag nawala ka? May magluluksa ba sa bangkay mo kapag namatay ka?" "Bata ka pa. Alam kong marami ka pang pangarap sa buhay mo. Kung may magulang ka pa at mga kapatid, sana naiisip mo rin sila. Sana mararamdaman mo rin ang mararamdaman nila kapag nalaman nilang magtatangka kang magpakamatay. Isipin mo bata." "Kung desidido ka na at sa isip mo ay wala ng nagmamahal sa iyo, sige.. ituloy mo ang pagpapakamatay mo. Basta iyong pakatandaan na sa bawat yugto ng ating buhay, minsan lang tayo binigyan ng pagkakataong itama ang kung ano mang pagkakamaling nagawa natin. Wala tayong karapatang wakasan ang buhay na ipinagkaloob sa atin ng Maykapal. Sige, bata. Mauna na ako. Advance rest in peace." Dinig na dinig ko pa ang paghampas ng malalakas na alon sa baybayin nang mga sandaling iyon. Naalala ko pang nababasa na rin ang aking mukha sa bawat tubig-alat na dumadampi sa akin noong mga panahong tinangka kong magpakamatay. Gusto kong wakasan ang aking buhay. Gusto kong malunod. Gusto kong tangayin ng mga alon ang aking katawan. Gusto kong mapuno ng tubig-alat ang aking ilong at bunganga hanggang sa mawalan na ako ng hininga at unti-unting bumulusok pailalim sa kailaliman ng dagat. Ngunit... ang salitang binitiwan ng isang taong iyon ang nagsilbing leksiyon sa akin na pahalagahan pa ang aking buhay at ang mga taong nagmahal sa akin. "Kung desidido ka na at sa isip mo ay walang nagmamahal sa iyo, sige, ituloy mo ang pagpapakamatay mo. Basta iyong pakatandaan na sa bawat yugto ng ating buhay, minsan lang tayo binigyan ng pagkakataong itama ang kung ano mang pagkakamaling nagawa natin. Wala tayong karapatang wakasan ang buhay na ipinagkaloob sa atin ng Maykapal." Noon, akala ko ang pagpapakamatay ang solusyon upang takasan ko ang dagok sa aking buhay. Nawalan ako ng tunay na ina. Namatayan ako ng ama. Pinagmalupitan ako ng aking madrasta. Hindi ako minahal ng mga kapatid ko sa ama. Kaya naglayas ako at napadpad sa baybaying dagat at doon ay naisipan ko na lamang na magpatiwakal. Nawalan man ako ng magulang pero alam kung may nagmamahal pa rin sa akin. Hindi ko sila kadugo pero lagi silang nariyan para palakasin ang loob ko. Sila ang mga tinatawag kong mga kaibigan. Pagkatapos ng nangyari noong pagtatangka ko ay ipinagpatuloy ko ang aking buhay. Sa tulong ng aking mga kaibigan ay nagtagumpay akong maging masaya. Hindi ako nag-iisa. Tinulungan din nila akong magbalik-loob sa Diyos. Ang mga nagawa nila ay isang napakalaking biyaya sa akin. "Kung sa tingin mo ay hindi mo na kaya, magsabi ka lang. Kaming bahala sa iyo," naalala kong sabi ni Jem. "Kaibigan mo kami. Huwag kang mahiyang magkuwento sa amin. Promise, makikinig kami," pag-aalo sa akin noon ni Jinky. "Hindi lang ikaw ang may pinakamabigat na suliranin sa mundo, Igan. May mas mabigat pa sa pinagdaraanan mo. Tiwala lang na makakayanan mo ang lahat," kumpiyansa namang wika ni Kuya Ryan. "Kalimutan mo ang mga bagay na nagpapadagdag lang ng kalungkutan diyan sa puso mo. Tandaan mo, ang Diyos ay laging nakaakbay sa iyo. Nandito ako. Narito kaming mga kaibigan mo. Tutulungan ka naming bumangon," nakangiting saad ni Charm. "Huwag ka na ulit magtangkang magpakalunod sa dagat ha? Kapag ginawa mo ulit iyon, kami na ang lulunod sa iyo. Ha-ha. Biro lang. Lakasan mo ang loob mo. Hindi ka nag-iisa," ang loko-lokong wika ni Otep. Sa tuwing maalala ko ang mga kataga at salitang galing sa mga tunay kong kaibigan, panatag palagi ang loob ko na hindi ko na uulitin ang nangyaring iyon sa buhay ko. Papahalagahan ko ang hiram na buhay na ipinagkaloob sa akin ng Maykapal. Gagawin ko ang lahat upang maging masaya. Narito ako ngayon sa Manila Bay at naglalakad-lakad. Gusto ko lang sariwain ang mga alaalang naging tulay noon upang pahalagahan ang buhay ko ngayon. Hindi man lamang ako nakapagpasalamat sa taong sumaway sa akin noon. Kung may pagkakataong makita ko man siya ay taos-puso akong magpapasalamat sa kaniya. Pinagmasdan ko ang karagatan. Wala pang isang minuto akong naroon ay may nahagip ng mga mata ako ang isang babae na dumaan sa harapan ko. Patungo siya sa mabatong bahagi. Tila wala siya sa kaniyang sarili. Nilingon ko ang paligid. Wala man lamang nakapansin sa kaniya. At wala ngang masyadong tao na naroon nang mga oras na iyon. Mukhang magpapakamatay yata siya. Alam ko ang eksenang ito. Kung dati ako ang nasa posisyon niya, ngayon naman ay ang babaeng ito. At dahil ayokong may mangyaring masama sa kaniya, ako naman ngayon ang gagawa ng paraan para matulungan siya. "Miss, magpapakamatay ka ba?" hindi niya ako nilingon. "Magpapakamatay ka nga. Sigurado ka na ba sa gagawin mo?" lumingon siya sa akin at kitang-kita ko ang luhaan niyang mukha. "Alam ba ng pamilya mo ang gagawin mo? Alam mo ba ang mararamdaman ng ina at ama mo kapag nawala ka? Sa tingin mo ba ay tama ang gagawin mo?" nakita kong napabuntong-hininga siya na tila nag-iisip sa mga ibinabatong tanong ko. "Napagdaanan ko na rin iyan at diyan din mismo sa mga batong iyan ako dapat na magpapakamatay. Pero... hindi ko itinuloy. Alam mo ba kung bakit?" tumingin siya sa gawi ko at nagtama ang aming paningin. Parehong nangungusap. "Ba-bakit?" nauutal niyang tanong sa akin. "Bakit? Dahil wala tayong karapatang wakasan ang buhay na ipinagkaloob sa atin ng Maykapal. Ang buhay natin ay mahalaga. Sana maisip mo iyon. Hindi pa huli ang lahat para itama ang mga bagay na sa tingin mo ay mali o nagawa mo. Hiram lamang ang buhay natin. Magtiwala ka, Miss. Mahal tayo ng Panginoon. Mahal niya ang buhay natin. At alam kong mahal mo rin ang buhay mo," iyon ang mga huling katagang binitiwan ko saka ako tumalikod sa kaniya. Hindi pa man ako nakakahakbang ay narinig kong tinawag niya ako. At nang lumingon ako ay bigla na lamang niya akong niyakap. **** Ang pangalan niya ay Yssa at siya lang naman ang babaeng tinulungan ko tatlong buwan na ang nakararaan. Siya lang naman ngayon ang kasintahan ko. Pareho kaming nagtangkang wakasan ang aming buhay, ngunit pareho din naming napagtantong hiram lamang ito at dapat na mahalin namin. Sinong mag-aakala na kami ang magkakatuluyan sa huli?
0
Aug 14, 2017
Aug 14, 2017 at 1:22 PM UTC
Hiram
"Hoy! Bata! Magpapakamatay ka ba?" "Magpapakamatay ka nga e. Buhay nga naman o!" "Sigurado ka na ba sa gagawin mo, bata? May maghahahanap ba sa iyo kapag nawala ka? May magluluksa ba sa bangkay mo kapag namatay ka?" "Bata ka pa. Alam kong marami ka pang pangarap sa buhay mo. Kung may magulang ka pa at mga kapatid, sana naiisip mo rin sila. Sana mararamdaman mo rin ang mararamdaman nila kapag nalaman nilang magtatangka kang magpakamatay. Isipin mo bata." "Kung desidido ka na at sa isip mo ay wala ng nagmamahal sa iyo, sige.. ituloy mo ang pagpapakamatay mo. Basta iyong pakatandaan na sa bawat yugto ng ating buhay, minsan lang tayo binigyan ng pagkakataong itama ang kung ano mang pagkakamaling nagawa natin. Wala tayong karapatang wakasan ang buhay na ipinagkaloob sa atin ng Maykapal. Sige, bata. Mauna na ako. Advance rest in peace." Dinig na dinig ko pa ang paghampas ng malalakas na alon sa baybayin nang mga sandaling iyon. Naalala ko pang nababasa na rin ang aking mukha sa bawat tubig-alat na dumadampi sa akin noong mga panahong tinangka kong magpakamatay. Gusto kong wakasan ang aking buhay. Gusto kong malunod. Gusto kong tangayin ng mga alon ang aking katawan. Gusto kong mapuno ng tubig-alat ang aking ilong at bunganga hanggang sa mawalan na ako ng hininga at unti-unting bumulusok pailalim sa kailaliman ng dagat. Ngunit... ang salitang binitiwan ng isang taong iyon ang nagsilbing leksiyon sa akin na pahalagahan pa ang aking buhay at ang mga taong nagmahal sa akin. "Kung desidido ka na at sa isip mo ay walang nagmamahal sa iyo, sige, ituloy mo ang pagpapakamatay mo. Basta iyong pakatandaan na sa bawat yugto ng ating buhay, minsan lang tayo binigyan ng pagkakataong itama ang kung ano mang pagkakamaling nagawa natin. Wala tayong karapatang wakasan ang buhay na ipinagkaloob sa atin ng Maykapal." Noon, akala ko ang pagpapakamatay ang solusyon upang takasan ko ang dagok sa aking buhay. Nawalan ako ng tunay na ina. Namatayan ako ng ama. Pinagmalupitan ako ng aking madrasta. Hindi ako minahal ng mga kapatid ko sa ama. Kaya naglayas ako at napadpad sa baybaying dagat at doon ay naisipan ko na lamang na magpatiwakal. Nawalan man ako ng magulang pero alam kung may nagmamahal pa rin sa akin. Hindi ko sila kadugo pero lagi silang nariyan para palakasin ang loob ko. Sila ang mga tinatawag kong mga kaibigan. Pagkatapos ng nangyari noong pagtatangka ko ay ipinagpatuloy ko ang aking buhay. Sa tulong ng aking mga kaibigan ay nagtagumpay akong maging masaya. Hindi ako nag-iisa. Tinulungan din nila akong magbalik-loob sa Diyos. Ang mga nagawa nila ay isang napakalaking biyaya sa akin. "Kung sa tingin mo ay hindi mo na kaya, magsabi ka lang. Kaming bahala sa iyo," naalala kong sabi ni Jem. "Kaibigan mo kami. Huwag kang mahiyang magkuwento sa amin. Promise, makikinig kami," pag-aalo sa akin noon ni Jinky. "Hindi lang ikaw ang may pinakamabigat na suliranin sa mundo, Igan. May mas mabigat pa sa pinagdaraanan mo. Tiwala lang na makakayanan mo ang lahat," kumpiyansa namang wika ni Kuya Ryan. "Kalimutan mo ang mga bagay na nagpapadagdag lang ng kalungkutan diyan sa puso mo. Tandaan mo, ang Diyos ay laging nakaakbay sa iyo. Nandito ako. Narito kaming mga kaibigan mo. Tutulungan ka naming bumangon," nakangiting saad ni Charm. "Huwag ka na ulit magtangkang magpakalunod sa dagat ha? Kapag ginawa mo ulit iyon, kami na ang lulunod sa iyo. Ha-ha. Biro lang. Lakasan mo ang loob mo. Hindi ka nag-iisa," ang loko-lokong wika ni Otep. Sa tuwing maalala ko ang mga kataga at salitang galing sa mga tunay kong kaibigan, panatag palagi ang loob ko na hindi ko na uulitin ang nangyaring iyon sa buhay ko. Papahalagahan ko ang hiram na buhay na ipinagkaloob sa akin ng Maykapal. Gagawin ko ang lahat upang maging masaya. Narito ako ngayon sa Manila Bay at naglalakad-lakad. Gusto ko lang sariwain ang mga alaalang naging tulay noon upang pahalagahan ang buhay ko ngayon. Hindi man lamang ako nakapagpasalamat sa taong sumaway sa akin noon. Kung may pagkakataong makita ko man siya ay taos-puso akong magpapasalamat sa kaniya. Pinagmasdan ko ang karagatan. Wala pang isang minuto akong naroon ay may nahagip ng mga mata ako ang isang babae na dumaan sa harapan ko. Patungo siya sa mabatong bahagi. Tila wala siya sa kaniyang sarili. Nilingon ko ang paligid. Wala man lamang nakapansin sa kaniya. At wala ngang masyadong tao na naroon nang mga oras na iyon. Mukhang magpapakamatay yata siya. Alam ko ang eksenang ito. Kung dati ako ang nasa posisyon niya, ngayon naman ay ang babaeng ito. At dahil ayokong may mangyaring masama sa kaniya, ako naman ngayon ang gagawa ng paraan para matulungan siya. "Miss, magpapakamatay ka ba?" hindi niya ako nilingon. "Magpapakamatay ka nga. Sigurado ka na ba sa gagawin mo?" lumingon siya sa akin at kitang-kita ko ang luhaan niyang mukha. "Alam ba ng pamilya mo ang gagawin mo? Alam mo ba ang mararamdaman ng ina at ama mo kapag nawala ka? Sa tingin mo ba ay tama ang gagawin mo?" nakita kong napabuntong-hininga siya na tila nag-iisip sa mga ibinabatong tanong ko. "Napagdaanan ko na rin iyan at diyan din mismo sa mga batong iyan ako dapat na magpapakamatay. Pero... hindi ko itinuloy. Alam mo ba kung bakit?" tumingin siya sa gawi ko at nagtama ang aming paningin. Parehong nangungusap. "Ba-bakit?" nauutal niyang tanong sa akin. "Bakit? Dahil wala tayong karapatang wakasan ang buhay na ipinagkaloob sa atin ng Maykapal. Ang buhay natin ay mahalaga. Sana maisip mo iyon. Hindi pa huli ang lahat para itama ang mga bagay na sa tingin mo ay mali o nagawa mo. Hiram lamang ang buhay natin. Magtiwala ka, Miss. Mahal tayo ng Panginoon. Mahal niya ang buhay natin. At alam kong mahal mo rin ang buhay mo," iyon ang mga huling katagang binitiwan ko saka ako tumalikod sa kaniya. Hindi pa man ako nakakahakbang ay narinig kong tinawag niya ako. At nang lumingon ako ay bigla na lamang niya akong niyakap. **** Ang pangalan niya ay Yssa at siya lang naman ang babaeng tinulungan ko tatlong buwan na ang nakararaan. Siya lang naman ngayon ang kasintahan ko. Pareho kaming nagtangkang wakasan ang aming buhay, ngunit pareho din naming napagtantong hiram lamang ito at dapat na mahalin namin. Sinong mag-aakala na kami ang magkakatuluyan sa huli?
Continue reading...
35
I am happier than you, don't take it personal, but it's true. My life has direction, yours, does not. You, bully for fun, lie to get attention, create false personality traits, to appeal to others. I, go out of my way, shower my loved ones with love, praise, and gifts. I, show my true colors. I, don't hide my flaws. That's how to be happy. Make others love the real you. And hopefully, you learn how to.
0
May 31, 2017
May 31, 2017 at 12:38 PM UTC
Happier
maybe if i look real close maybe your reality may shine someone once said you give only to take back they say isolation is a sin well i find pleasure everywhere It be boring just to state all the facts i find so true no one ever will be impressed by the fame of such a fool we are born so we can live so we can die ... so we can LOVE we are here for such a journey a journey we may LOVE to bring joy in overflowing happines a different purpose for everyone intentions are so important what separates the good from the bad? all in all i could just ramble for hours without end i could feel just like a wisdom like a wisdom of a million years but there is nothing more important than a message well portrayed let me find a way to express it let me leave with no real pain Because everything is simple if you believe in only LOVE in my ideal and perception the only thing that exists is LOVE
0
Nov 3, 2016
Nov 3, 2016 at 9:52 PM UTC
LOVE
Little Flower. A blooming flower So pretty and bright It has took me my Surprise such a Pretty bright yellow Flower outside The garden has Brought a smile on My face I've not smiled In months my heart Feels a warmth a sudden Warm feeling inside my heart It's taken my breath away Such a beautiful bright Yellow amazing flower Has made my heart smile O such a pretty little flower You have touched my Heart and made me feel Whole again I'm so Proud of you little bright Flower you have made My heart saddened heart Shine and I'll always Remember this moment You'll always be my Pretty little flower.
0
Oct 7, 2016
Oct 7, 2016 at 6:43 AM UTC
Little Flower
I woke up, bitter. Trapped in regret and lost in despair. I can't think right. I wonder where all the good times went. "Could you crack me a smile," she said, with eyes like a whirlwind, drawing me in. I'm intrigued, but I'm just not happy anymore. Thinking back to summer days. Getting back to my old ways. Seeing the smiles in my mind only bring me tears this time. Who am I to judge? Who are you to drink my blood and eat my flesh? I'm no saviour. Though I've been crucified for your pain and for your pleasure. I'm twisted up on the inside. So trapped in my thoughts that I've lost my mind. I'm blind and I can't see the end of this tunnel of misery. All I have is questions and the answers are lost somewhere on the tip of my tongue. I can't breathe, the air is too thick. Life's smoke cloud has finally choked the hope right out of me.
0
Nov 19, 2015
Nov 19, 2015 at 4:17 AM UTC
The Mind's Chokehold
I listened to the sounds of a nights life as it was on truest display. On yet another dead end night. No deadlines, no friends to annoy, no voices to echo shattered thoughts together. Long since had the audience grown cold and I simply deaf to their presence nothing drowns an ego worse than the reality's of a distant storm. I listened like a ghost story. A child's fears matched only by the amazement of what never could be and the night kept rhythm with my soul as emptiness washed the troubles aside for now . Sometimes nothing. Holds you closer than any lover shall. We are lost to our thoughts and me just lost for the sake of being gone. I enjoy my distance now the wolves can call but no longer do I feel the burden to run . Nothing is as peaceful as knowing the hand doesn't have to yearn for the pen. Simply let the thoughts go as they linger in seconds my hours were never wasted . For what never was could never be lost. Time tells me I'm done . And the night simply speaks to me in gentle whisper of darkness . Be bound not by shackles for now you are free .
0
Aug 2, 2015
Aug 2, 2015 at 11:02 PM UTC
Nothings Speaks Like The Night .
It's 2 AM and all I want is to be embraced by you it's the same as three days ago at 9 pm or last week at dawn It's the same as every hour, every minute, every second since I've met you.
0
May 15, 2015
May 15, 2015 at 11:33 PM UTC
Same