Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
soms leef ik op de verharde weg de verharde weg met gebouwen van beton om me heen, kil en grauw bedolven onder het gestorte cement maar de verharde weg eindigd in de onverharde weg laat onkruid omhoog schieten dringend naar buiten door de korst van de aarde met grind wat in je voeten steekt en kleine wondjes achter laat die je nog een lange tijd zult voelen soms eindigd de verharde weg in een ravijn of een rivier dan val ik in de afgrond val zo lang dat er geen einde lijkt te komen of ik verdrink in het water hap naar adem maar het enige wat ik binnen krijg is water ik snak naar adem verlang naar het touw wil de weg breken onkruid het beton laten bederven het cement doorbreken soms leef ik op geen weg soms is er geen weg nodig
0
Sep 16, 2022
Sep 16, 2022 at 9:09 AM UTC
de weg
soms leef ik op de verharde weg de verharde weg met gebouwen van beton om me heen, kil en grauw bedolven onder het gestorte cement maar de verharde weg eindigd in de onverharde weg laat onkruid omhoog schieten dringend naar buiten door de korst van de aarde met grind wat in je voeten steekt en kleine wondjes achter laat die je nog een lange tijd zult voelen soms eindigd de verharde weg in een ravijn of een rivier dan val ik in de afgrond val zo lang dat er geen einde lijkt te komen of ik verdrink in het water hap naar adem maar het enige wat ik binnen krijg is water ik snak naar adem verlang naar het touw wil de weg breken onkruid het beton laten bederven het cement doorbreken soms leef ik op geen weg soms is er geen weg nodig
Written by
Sep 16, 2022
Sep 16, 2022 at 9:09 AM UTC
Request permission to use this poem