پس گردنم، دمت
مو بر اندام سیخ می کند
و سکوت زمزاییک را
در جلینه فضا می دواند
که تا دورها تافته است
کیهان شکمپا روی نخینه اش
لیز می خورد
و این همه انبوسه که در نگاهت
در کنه جوشان نیستی
خودکافت می کنی
و به هیچ افزاری
و به خویش کاری و به خویش ورزی
Jan 6, 2022
Jan 6, 2022 at 9:03 AM UTC
پس گردنم، دمت
مو بر اندام سیخ می کند
و سکوت زمزاییک را
در جلینه فضا می دواند
که تا دورها تافته است
کیهان شکمپا روی نخینه اش
لیز می خورد
و این همه انبوسه که در نگاهت
در کنه جوشان نیستی
خودکافت می کنی
و به هیچ افزاری
و به خویش کاری و به خویش ورزی
Request permission to use this poem