Hindi ko pinili ang lupang ito—
dito ako inabutan ng habagat,
dito natutong sumuot ang hangin sa pagitan ng mga tadyang
hanggang marinig ko ang sariling tindig.
Ang ilog ang unang nagturo sa akin ng pag-uwi:
ang pagliko kahit may batong nakaharang.
Sa paanan ng bundok ko natutuhan
na ang katahimikan ay hindi kawalan
kundi bigat na marunong maghintay.
Sa bawat hakbang ko’y may naunang bakas—
mga kamay na nagbaon ng binhi
sa lupang bitak-bitak sa tag-araw,
mga tinig na bumigkas ng bukas
kahit kumikiskis ang dilim sa bubong.
Hindi ito utang
kundi pag-alaala:
na ang katawan ay hiniram lamang
sa mahabang hininga ng lupa.
Kaya ako’y makikinig—
sa payo ng damuhang marunong yumuko sa bagyo,
sa batas ng dagat na umaatras
upang muling sumalakay,
sa paaralan ng pawis na walang diploma.
At kung sakaling tawagin ako ng panahon,
ibibigay ko ang lakas
na hindi naghahanap ng pangalan.
Sapagkat ang bayan ay naroon
sa kamay na muling nagtatanim,
sa paa na bumabangon bukas,
at sa araw-araw na pagtindig.
Feb 12
Feb 12, 2026 at 7:13 PM UTC
Hindi ko pinili ang lupang ito—
dito ako inabutan ng habagat,
dito natutong sumuot ang hangin sa pagitan ng mga tadyang
hanggang marinig ko ang sariling tindig.
Ang ilog ang unang nagturo sa akin ng pag-uwi:
ang pagliko kahit may batong nakaharang.
Sa paanan ng bundok ko natutuhan
na ang katahimikan ay hindi kawalan
kundi bigat na marunong maghintay.
Sa bawat hakbang ko’y may naunang bakas—
mga kamay na nagbaon ng binhi
sa lupang bitak-bitak sa tag-araw,
mga tinig na bumigkas ng bukas
kahit kumikiskis ang dilim sa bubong.
Hindi ito utang
kundi pag-alaala:
na ang katawan ay hiniram lamang
sa mahabang hininga ng lupa.
Kaya ako’y makikinig—
sa payo ng damuhang marunong yumuko sa bagyo,
sa batas ng dagat na umaatras
upang muling sumalakay,
sa paaralan ng pawis na walang diploma.
At kung sakaling tawagin ako ng panahon,
ibibigay ko ang lakas
na hindi naghahanap ng pangalan.
Sapagkat ang bayan ay naroon
sa kamay na muling nagtatanim,
sa paa na bumabangon bukas,
at sa araw-araw na pagtindig.
