Hindi kami tinuruan kung paano ngumiti
habang kumakalam ang tiyan.
Pero natutunan naming gawing musika
ang tunog ng kutsarang walang laman.
Hindi kami tinuruan kung paano mag-aral
kapag baha ang daan o walang baon sa reses.
Pero natutunan naming basahin
ang kilos ng katawan, ang katahimikang nagsusumbong,
ang salitang hindi binigkas pero nananakit.
Hindi kami tinuruan kung paano magdasal
kapag ang langit ay tila customer service
na laging naka-hold.
Pero natutunan naming maniwala
sa pag-angat ng sariling paa,
kahit walang sapatos,
kahit walang direksyon.
Wala sa aklat ang sagot sa tanong na—
"Bakit ang hustisya ay naka-aircon,
habang ang mga bata’y nilalagnat sa bangketa?"
"Bakit ang pag-ibig sa bayan ay may logo at bayad,
habang ang gutom ay libre sa lahat?"
Ang mga tanong ay hindi sinusulat sa test paper,
sapagkat walang tamang sagot
sa mundong mali ang tanong.
Kaya’t tumahimik kami.
Hindi dahil kami’y sunud-sunuran.
Kundi dahil natutunan naming
ang tunay na lakas ay hindi laging maingay.
At sa aming katahimikan,
itinahi namin ang mga araw gamit ang sinulid ng pag-asa,
kahit punit-punit ang hinaharap.
Sapagkat kahit walang mikropono,
hindi kami pipi.
Kahit walang diploma,
may dunong ang sugat.
Kahit walang titulo,
may dangal ang pakikibaka.
At kahit hindi kami tinuruan—
natuto kami.
At kahit ginapos kami ng inhustisya,
titindig at lalaban pa rin kami.
Tahimik, marangal, buo.
Dec 26, 2025
Dec 26, 2025 at 4:05 AM UTC
Hindi kami tinuruan kung paano ngumiti
habang kumakalam ang tiyan.
Pero natutunan naming gawing musika
ang tunog ng kutsarang walang laman.
Hindi kami tinuruan kung paano mag-aral
kapag baha ang daan o walang baon sa reses.
Pero natutunan naming basahin
ang kilos ng katawan, ang katahimikang nagsusumbong,
ang salitang hindi binigkas pero nananakit.
Hindi kami tinuruan kung paano magdasal
kapag ang langit ay tila customer service
na laging naka-hold.
Pero natutunan naming maniwala
sa pag-angat ng sariling paa,
kahit walang sapatos,
kahit walang direksyon.
Wala sa aklat ang sagot sa tanong na—
"Bakit ang hustisya ay naka-aircon,
habang ang mga bata’y nilalagnat sa bangketa?"
"Bakit ang pag-ibig sa bayan ay may logo at bayad,
habang ang gutom ay libre sa lahat?"
Ang mga tanong ay hindi sinusulat sa test paper,
sapagkat walang tamang sagot
sa mundong mali ang tanong.
Kaya’t tumahimik kami.
Hindi dahil kami’y sunud-sunuran.
Kundi dahil natutunan naming
ang tunay na lakas ay hindi laging maingay.
At sa aming katahimikan,
itinahi namin ang mga araw gamit ang sinulid ng pag-asa,
kahit punit-punit ang hinaharap.
Sapagkat kahit walang mikropono,
hindi kami pipi.
Kahit walang diploma,
may dunong ang sugat.
Kahit walang titulo,
may dangal ang pakikibaka.
At kahit hindi kami tinuruan—
natuto kami.
At kahit ginapos kami ng inhustisya,
titindig at lalaban pa rin kami.
Tahimik, marangal, buo.
Request permission to use this poem